Attaining Firm Resolve Regarding Wisdom and Method

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲཛྙོ་པཱ་ཡ་བི་ནིཤྩ་ཡ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྒྲུབ་པ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་སེམས་གང་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་མཐའ་དག་དྲི་མས་མ་གོས་ཆོས་སྐུ་དང་ནི་མཚུངས་མེད་པའི། ། དམ་ཆོས་ཆར་གྱི་གཞིར་གྱུར་ལོངས་སྤྱོད་དང་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་གཟུགས་དང་སྤྱོད་ལྡན་པའི། ། ཡང་དག་སྤྲུལ་པ་སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པའི། ། སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་ལ་ཕན་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་ཡན་ལག་མེད་རྡོ་རྗེ། ། བདག་གིས་དེ་ཉིད་མདོར་བསྡུ་བྱ། ། བྱིས་པས་འཁྲུལ་པའི་བདེན་མིན་པའི། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་དངོས། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དེ་ནི་སྲིད་པར་མཁས་པས་བཤད། ། དེ་ལ་བཟོད་དཀའ་རྒྱུན་ཆགས་པའི། ། ཉོན་མོངས་མ་ལུས་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེ་བའི། ། ལས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་གཉིས་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། ། འཆི་བ་ལ་སོགས་རབ་རྒྱས་པ། ། མི་བདེན་ལ་ཞེན་སེམས་ལྡན་པའི། ། ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཁོར་མོར་འབྱུང་། ། ཤེས་རབ་ཉམ་ཆུང་དེ་དག་ནི། ། ཇི་སྲིད་དངོས་འཛིན་ཆེན་པོ་ཡོད། ། དེ་སྲིད་སྲིད་པའི་བཙོན་རར་གནས། ། བདག་དང་གཞན་ཕན་ག་ལ་ཡོད། ། དེ་ཕྱིར་འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་དག། དགའ་བར་བྱེད་འདོད་རང་གི་ནི། ། འཁྲུལ་པ་བསལ་བར་འདོད་པ་ཡི། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་དངོས་འཛིན་སྤང་། ། གལ་ཏེ་མིང་ཙམ་ཐ་དད་ཀྱང་།

In the language of India: Prajñopāyaviniscayasiddhi. In the language of Tibet: Thabs dang shes rab rnam par gtan la dbab pa sgrub pa. Homage to the Noble Avalokiteśvara, the Lord of Great Compassion. I prostrate with devotion to that which is the nature of the mind—stainless by nature, the essence of method and wisdom—from which the Buddha’s dharmakāya arises, untainted by the stains of all unreal conceptualization and peerless; and to the basis for the rain of the sublime Dharma, the sambhogakāya, and the various forms and activities of the perfect nirmāṇakāya, which are born as emanations. Having prostrated to that, I shall explain its very nature. For the benefit of all beings without exception who do not know its nature, I, the glorious Anaṅgavajra, shall summarize that very reality. The wise have explained that existence is the nature of conceptualization, arising from the conceptualization of unreal things through the delusions of the childish. From that, the entire host of afflictions, which are difficult to endure and continuous, and the vast collection of various types of karma, are produced. From those two, birth, death, and so forth flourish, and for those whose minds are attached to the unreal, intense suffering arises in a continuous cycle. As long as those of weak insight possess a great grasping at things as real, they will remain in the prison of existence; how then could they benefit themselves or others? Therefore, those with wisdom who wish to bring joy to the three realms of beings and who desire to clear away their own delusions should abandon grasping at things as real. Even if they are different in name only, [the grasping remains].

རྟོག་པ་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། ། མཁས་པས་དངོས་འཛིན་ཡོངས་གཏང་སྟེ། ། དངོས་མེད་པར་ཡང་མི་རྟག་གོ། ། མར་མེ་འབར་བ་བསད་རུང་གི། ཤི་ན་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པར། ། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཉིད་རུང་གི། དངོས་མེད་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་མིན། ། ཡང་དག་དངོས་པོ་མི་རྟོག་པ། ། དེ་ཡིས་དངོས་པོ་མཚོན་འགྱུར་ཏེ། ། གང་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཞིག་པ་ནི། ། མེད་པས་དང་པོ་བྲལ་བ་མིན། ། ཐབས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ཡིས། ། དངོས་མེད་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབས་གྱུར་ཀྱང་། ། མེད་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བདག་གཞན་དོན་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ། མིག་འཕྲུལ་ལྟ་བུར་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཏང་། ། སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡིས། ། མེད་ཕྱིར་དངོས་མེད་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་བཏང་དང་། ། བཏང་ནས་གང་དུ་གནས་པ་ནི། ། འཁོར་མིན་མྱ་ངན་འདས་མིན་པ། ། དེ་ནི་མཁས་པས་མཉན་པར་གྱིས། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་རབ་ཕྱེ་སྟེ། ། སྦྱོར་བས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ནི། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་དུ་ནི་བརྗོད། ། མ་ལུས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་ལས་འདོན་གང་ཡིན་པ། ། སྙིང་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པས། ། འདོད་ཆགས་ཞེས་ནི་བྱ་བར་གྲགས། ། རྟག་ཏུ་རྗེས་མཐུན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྐྱེ་བོ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། འབྲས་བུ་གང་ཡིན་ཉེར་སྦྱིན་པས། ། དེ་ཉིད་ཐབས་ཞེས་བྱ་བར་བསྒྲགས། ། ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་བཞིན། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཉིས་པོ་འདུས་པ་གང་ཡིན་པ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་གང་ལ་གཞག་པ་དང་། །

Because conceptualization itself is indivisible, the wise should completely abandon the grasping at entities; they should not even conceptualize non-entities. Just as a burning lamp can be extinguished, but once it is dead there is nothing more to be done, so too is the grasping at entities permissible, whereas the grasping at non-entities is not. By not conceptualizing a truly existent entity, one characterizes the entity itself; for the disintegration of space does not exist, and thus it is not separated from its initial state. Even if one were to achieve a mere non-entity through a lack of skillful means, because it is non-existent, it would be like a flower in the sky, incapable of accomplishing the welfare of self or others. Because it is an error like a magical illusion, one should thus completely abandon entities. Those who desire the fruit of Buddhahood should likewise abandon non-entities because they are non-existent. Listen to how both of these are completely abandoned and, having abandoned them, where one abides: that which is neither saṃsāra nor nirvāṇa. Having thoroughly distinguished between the knower and the known, and having investigated through application, the fact that all phenomena lack intrinsic nature is what is called "insight." That which draws one out from the entire ocean of suffering and from suffering itself, through an attachment to sentient beings born of compassion, is renowned as "passion." That which constantly provides the desired fruit through concordant application is proclaimed as "skillful means." Like water and milk mixed together, the union of the two in non-duality—whatever is that convergence—is called "insight and skillful means." Thus, as for where one is established:

གསལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། གཞག་དང་གསལ་བ་སྤངས་པ་ནི། ། ཆོས་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བརྗོད། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ། ། ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་ཤིང་། ། མཚན་གཞི་དང་ནི་མཚན་ཉིད་གྲོལ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་ཞི་བ་དང་། ། ཐམས་ཅད་ལ་གནས་དགེ་བ་སྟེ། ། སོ་སོ་རང་རིག་མི་གཡོ་ཞིང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མི་འཁྲུགས་པས། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། མཆོག་ཏུ་ངོ་མཚར་གྱུར་པའི་གནས། ། ལེགས་དང་ལྷ་ཡི་ཕུན་ཚོགས་བྱེད། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟེན་པའི། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། ། ཡིད་འོང་བདག་བྱིན་བརླབས་པའི་གནས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དགེ་བ། ། ཐེག་པ་གསུམ་དང་སྐུ་གསུམ་དང་། ། བྱེ་བ་གྲངས་མེད་སྔགས་དང་ནི། ། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་དེ་ལས་འདས། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་དང་ནི། ། ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་གཞན། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་བྱུང་ནས་སུ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐིམ་པར་འགྱུར། ། མ་ལུས་པ་ཡི་འགྲོ་རྣམས་ལ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་ལྟར་ཀུན་དུ་གནས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྤྱོད་དང་གྲོལ་བ་ཡང་དག་རྩོལ། ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་རྟོགས་ནས་སུ། ། སྔོན་གྱི་བདེ་གཤེགས་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞིང་། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། དཔག་མེད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཞེས་བྱ་ལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་མཆོག་ཉིད་དང་། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་བྱེད་པ་པོ། །

It cannot be clearly [perceived], and that which is devoid of both placement and clarity is called the suchness of phenomena. Free from subject and object, it abandons the positions of existence and non-existence; it is liberated from the basis of characteristics and the characteristics themselves. Pure by nature and stainless, it is the peace of both duality and non-duality. Abiding in all, it is virtuous; it is the unwavering individual self-cognition. Because method and insight are undisturbed, that very reality is the most wondrous state of all the Buddhas. It brings about excellence and the prosperity of the gods; it is renowned as the dharmadhātu. It is the non-abiding nirvāṇa relied upon by the Buddhas of the three times, the delightful place of self-consecration. It is the virtue of the perfection of insight. The three vehicles, the three bodies, the countless millions of mantras, the maṇḍalas of mudrās, and the worldly and transcendent—gods, asuras, humans, pretas, and likewise others—all arise from that very reality and dissolve back into that very reality. Abiding everywhere for all beings without exception like a wish-fulfilling jewel, it is the nature of insight and method, the authentic exertion in conduct and liberation. Having perfectly realized that very reality, one becomes a Buddha for the benefit of beings in all Buddha-fields, just like the Sugatas and Buddhas of the past. Because its nature is immeasurable bliss, it is called the glorious Great Bliss (Mahāsukha), the supreme Samantabhadra, and the one who brings about manifest enlightenment.

མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ། ། འཇོམས་པར་བྱེད་པ་གཅིག་པུ་རབ་འཇུག་དང་ནི་དཔག་མེད་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཚོགས་ལ་ཆགས་པ་ལས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བློ་མཆོག་མཉམ་འདུས་པ། ། བདག་གཞན་ཕན་དང་བདེ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐུབ་པའི་དབང་པོས་གསུངས། ། དེ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལས། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། སྲིད་པ་གཞོམ་དཀའ་འཁྲུལ་པ་ཡི། ། ནད་ཀྱིས་གཞོམ་བདག་ལ་ཕན་པ། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་བཤད། ། དཔལ་ལྡན་ཡན་ལག་མེད་རྡོ་རྗེ། ། སྙིང་རྗེར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི། ། ཐབས་ནི་ཇི་བཞིན་མདོར་བསྡུ་བྱ། ། དེ་འདི་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་ཀྱང་། ། དེ་ནི་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། ། སོ་སོ་རང་རིག་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ངག་གི་ལམ་གྱིས་གཟུང་བྱ་མིན། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་རྣམས་དགའ་མཛད་པས། ། མདོ་སྡེ་དུ་མ་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་རིམ་གྱིས་བཤད། ། དགྲ་དང་དོན་དག་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར། ། ཐོས་པ་ལ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིས། ། ཡུལ་དུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་མ་ཡིན། ། བསྟན་བཅོས་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཡིས། ། བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་པར་རིགས། ། དེ་མ་གཏོགས་པར་དེ་ཉིད་ནི། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བས་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞིང་བཟང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལས། ། ས་བོན་མེད་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་མ་རྙེད་པར། ། ནམ་ཡང་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་མ་ཡིན། །

Through incomparable compassion, the Lord of Sages taught that very cause of benefit and happiness for oneself and others: the supreme mind that is liberated from attachment to the collections of the three realms, which alone utterly destroys all suffering without exception, and which is the union of the vast and the immeasurable variety. This concludes the first chapter, the section on the detailed exposition of insight and method, from the Ascertainment of Method and Insight. To destroy the disease of the delusions of existence, which is difficult to overcome, I shall explain a little of that very jewel to be attained for the benefit of myself and others. The glorious Anaṅgavajra, with a mind entered by compassion, shall summarize the methods exactly as they were taught by the Buddhas of the past. Even the Victors cannot say, "This is it," because its nature is to be personally realized; it is not something to be grasped by the path of speech. Nevertheless, the Buddhas of the three times, who bring joy to wandering beings, have explained it gradually through many sūtras, the conduct of Secret Mantra, and so forth. Because it is unrelated to enemies or worldly aims, it can never become an object of knowledge through hearing and the like. It is the characteristic of the treatises to reveal this. Therefore, it is right for noble beings to rely upon a sublime guru. Apart from that, this very reality will not be attained even in ten million eons. Just as a sprout cannot grow from a seed without a well-prepared and excellent field, without finding that precious reality, one will never achieve the accomplishments (siddhi).

རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལམ་ལ་གནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དོན་སྟོན་པའི། ། མན་ངག་ལྡན་པ་འགའ་ཙམ་སྟེ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་འབྱུང་། ། ས་སྟེང་གི་ནི་སློབ་དཔོན་ཏེ། ། ངེས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་བྱས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བདག་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། དེ་ནི་འབད་པས་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། གང་ཞིག་གི་ནི་གཟི་བརྗིད་ཀྱིས། ། ཁམས་གསུམ་བརྟན་དང་གཡོ་བཅས་པའི། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱིས་དགེ་ལེགས་དང་། ། དཔག་མེད་བྱང་ཆུབ་བདེ་མཆོག་ཐོབ། ། ལྟོས་པ་མེད་པར་ཐུགས་བརྩེ་བའི། ། ཐུགས་རྗེའི་སྐུ་ཅན་དེ་ལ་ནི། ། བསམ་ངན་རྒྱུ་ཡི་དྲི་བཅས་པས། ། སེམས་ཀྱིས་ཅི་ཕྱིར་འདུད་པར་བྱེད། ། ཇི་སྲིད་འདོད་པ་རྙེད་བར་དུ། ། ཀུན་དུ་ཕྱག་དང་བཀུར་སྟི་དང་། ། འབད་དེ་ཆང་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། བསྙེན་བཀུར་སྲི་ཞུ་བླ་མར་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་གནས། ། རིན་ཆེན་དེ་ཉིད་ཐོབ་གྱུར་ནས། ། སྡང་ལ་སྐྱོན་རྣམས་རྟོག་བྱེད་ཅིང་། འདྲིས་མེད་ཙམ་ཡང་བྱེད་མི་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་གཞན་ཡང་ངན་པའི་བདག། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་ཅན་བསྟེན་ནས། ། ཅོ་འདྲི་བར་ནི་བྱེད་པའི་བདག། བསམ་ངན་རང་ལ་ཅོ་འདྲི་འམ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀོར་དང་ནི། ། བླ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འཕྲོག་པར་བྱེད། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དམ་ཆོས་ལ། ། མ་སྤྱད་པར་ནི་སྨོད་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་ངོ་མཚར་ཆེ་གྱུར་ལ། ། རྟག་ཏུ་སྨོད་བྱེད་བློ་ལྡན་པ། ། ང་ཡང་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་བྱེད་ཅེས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོས་གསུངས། ། བསྙེན་བཀུར་མེད་པར་མྱུར་བ་རུ། ། བདག་ནི་རྗེས་སུ་གཟུང་འཚལ་བརྗོད། ། སྡང་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་བསྟན་ཏེ། །

Abiding on the path of non-conceptuality, They reveal the meaning of skillful means and insight. Only a few possess the pith instructions; They appear like wish-fulfilling jewels. Having thoroughly recognized such a master Upon this earth, in order to achieve The supreme siddhi for oneself, One should serve and honor them with diligence. By whose splendor all beings of the three realms, Both the stable and the moving, Attain excellence and the supreme bliss of Immeasurable awakening. Why would one, with a mind stained by the cause of evil intent, Bow down to that embodiment of compassion Who is free from partiality and full of love? Until one’s desires are fulfilled, One should always offer prostrations, honors, And diligently worship with wine and so forth. One should serve, attend to, and revere the guru, The abode of the qualities of all Buddhas. Having obtained that very jewel, One should not perceive faults in the guru out of malice, Nor even fail to show them familiarity. Likewise, other evil-minded individuals Who, having relied upon the Vajra Guru, Act with mockery—do they mock themselves With such evil intentions? They plunder the property of the Three Jewels And the consort of the Guru. Without practicing the sacred Dharma of the yogi, They disparage it. Those who constantly disparage The wondrous samaya, even while claiming to be wise— "Even I am terrified by them," Thus spoke the glorious Vajra Protector. Without being honored, they quickly say, "I wish to be accepted," Yet they teach others with a hateful mind.

ཁ་ཅིག་ཉེས་པ་སྒྲོགས་ལ་བརྩོན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་མི་གཉེར་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དང་སློབ་དཔོན་ཞེས། ། བདག་ནི་ཅི་ནས་ཤེས་འགྱུར་བ། ། དེ་ཙམ་ལ་ནི་ཞུགས་པ་ཡིན། ། བརྒྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་རྙེད་འགྱུར་ན། ། ཁེངས་པས་བླ་མ་ལ་སྡང་བར། ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་འོངས་པ། ། འདི་ནི་བདག་གིས་ཤེས་ཞེས་བརྗོད། ། སླར་ལ་འབུལ་གྱིས་ཡས་རང་བཟུང་། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཡས་ཀྱི་ནི། ། སློབ་མ་ང་མིན་སློབ་དཔོན་མིན། ། ཁྲོ་བཅས་སྨྲ་བ་གཞན་དག་ཡོད། ། བླ་མ་སླུ་བའི་བསམ་པ་ཡིས། ། ཅོ་འདྲི་བྱེད་ཅིང་འཁྱལ་བྱེད་པ། ། ཚེ་འདི་བདེ་བ་ཡོད་མིན་ན། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སེམས་ཅན་གང་། ། རང་གི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཡིན། ། དེ་ནི་ངན་འགྲོ་ཀུན་སྣོད་དུ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོས་གསུངས། ། བདག་ཉིད་སུན་འབྱིན་བྱེད་པ་དེ། ། དམྱལ་ལས་འགྲོ་བ་གཞན་ཡོད་མིན། ། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ལས་རྣམས་ཀྱིས། ། སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་མང་པོས་འཚེད། ། དེ་བས་དམ་པ་དོན་གཉེར་བའི། ། སྐྱེས་བུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དཔག་མེད་འབྲས་བུ་རབ་སྟེར་བའི། ། སློབ་དཔོན་ཀུན་དུ་བསྟེན་པར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་བྱས་པས། ། ཕྲག་དོག་ང་རྒྱལ་སེར་སྣ་དང་། ། དེ་བཞིན་གཡོ་དང་སྒྱུ་དང་ནི། ། སྐྱོ་དུབ་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། ། རྟག་ཏུ་ངུ་ཡི་སྤྱོད་པ་བཞིན། ། མི་གཡོ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་དོན་སྟེར་བའི་བླ། ། འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་གུས་པས་དུས་གསུམ་དུ། ། ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། ། རང་གི་ལུས་ལའང་ལྟོས་མེད་པར། །

Some are intent on proclaiming faults; they do not seek the goal of buddhahood, but rather strive only to ensure that they are known as "yogis" or "masters" by any means possible. If, by some chance, they acquire wisdom, they become arrogant and hostile toward the guru, saying, "I know this which has come from the stages of mantra." They then take back the offerings they previously made, and from that point on, they say, "I am no longer the disciple, and he is no longer the master." There are others who speak with anger, intending to deceive the guru, mocking and slandering him. If they have no happiness in this life, how will they ever achieve success? The glorious Lord Vajra has said that any sentient being with such a mind turns their back on their own welfare; they are vessels for all the lower realms. For one who brings such ruin upon themselves, there is no destination other than hell. By means of extremely unbearable karmic actions, they are cooked by many forms of suffering. Therefore, a person who seeks the sublime goal should, with all their resources, rely upon a master who bestows the immeasurable fruit. Having resolved upon enlightenment, one should completely abandon envy, pride, avarice, as well as guile, deceit, and the perception of weariness. Like the conduct of Sadāprarudita, with an unwavering mind, one should serve the protector of beings, the guru who bestows the purpose of all accomplishments. With the utmost devotion, one should prostrate with the crown of the head at his feet three times a day, without regard even for one's own body.

མཎྜལ་སྔོན་འགྲོ་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ། དེ་ཉིད་དམ་པ་གེགས་མེད་པར། ། སློབ་མ་ཡིས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རྟག་ཏུ་འོད་གསལ་དག་པ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་གནས་འགྱུར་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གསལ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དངོས། ། ཕུན་ཚོགས་མ་ལུས་བྱེད་པར་འགྱུར། ། མུན་པའི་ཚོགས་ནི་འཇོམས་བྱེད་པའི། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཉེ་བ་ཡི། ། མེ་ཤེལ་གྱི་ནི་ནོར་བུ་ལས། ། རབ་འབར་མེ་ལྕེ་འབྱུང་བ་བཞིན། ། སློབ་མའི་སེམས་ནི་ནོར་བུ་ལ། ། འགྲོ་བ་གཟིགས་པ་ཉེར་འགྱུར་ན། ། དྲི་མ་འཇོམས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི། ། མེ་ལྕེ་རྣོ་འབར་དེ་བཞིན་ནོ། ། དཔལ་ལྡན་དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་ནི། ། རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་འབར་རྗེས་ལ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་ནི་འཕངས་ནས་སུ། ། མྱུར་དུ་བྱིན་ནས་སློབ་མ་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱིན་བརླབས་གདོན་མི་ཟ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འགྱུར། ། བརྟན་པས་གཡོ་དང་ཟོལ་དང་ང་རྒྱལ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ནི། ། མན་ངག་ལྡན་པའི་བླ་མ་མཚུངས་པ་མེད་པ་དད་པས་འདིར་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། དེས་དེ་ངེས་པར་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་གཏེར་འགྱུར་དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་རྙེད་གྱུར་ནས། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་བརྙེས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བསྙེན་བཀུར་ངེས་པར་བསྟན་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་འདོད་པའི། །

One should first perform the mandala offering. Then, through the guru’s kindness, the disciples will unimpededly attain that very reality spoken by the Buddhas of the three times. It is the perpetual, pure luminosity, the bodhicitta that is the state of the Victors. It is the clarity that is the very nature of the dharmadhātu, and it will bring about every excellence without exception. Just as a sun-crystal gem, when in proximity to the sun, produces a fiercely blazing tongue of fire that destroys the mass of darkness, so too, when the guru’s vision of beings approaches the gem-like mind of the disciple, the fiercely blazing flame of yoga that destroys stains arises in that same way. Once that glorious jewel of reality has been thoroughly realized and blazes forth, the Buddhas residing in the ten directions, their hearts moved by compassion, will swiftly bestow their blessings upon the disciple; the blessing of the Buddhas will then be certain. Through the blessing of all the Buddhas, one becomes the very nature of all the Buddhas. Having completely abandoned all obscurations of instability, fickleness, deceit, and pride, one should here rely with faith upon an incomparable guru who possesses the pith instructions. By doing so, one will certainly become a treasury of the Victors’ qualities, find that jewel of reality, and attain the supreme enlightenment realized by all the Sugatas. This is the second chapter, the section definitively teaching the service of the Vajra Master, from the Ascertainment of Method and Wisdom. [For those] who desire the state of Vajrasattva...

སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། དབང་བསྐུར་སྲིད་གསུམ་ཕུན་ཚོགས་གནས། ། དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་དག་བཤད། ། བདེ་གཤེགས་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྒྱུད་ནི་ལམ་གྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། མཁས་པས་གང་ཚེ་དབང་བསྐུར་ན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཡིན། ། དཔག་མེད་འཇིག་རྟེན་ཁམས་དབང་ཕྱུག། བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་དབང་ཐོབ་པ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཀྱི་འཇིགས་པས་ན། ། བློ་ལྡན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་འཛིན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་དུ། ། སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལས་དེ་བཞིན་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ལྷའི། ། དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའི། ། སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་དེ་བཞིན་གསུངས། ། དེ་བས་དོན་ཀུན་ལ་འབད་པས། ། དབང་བསྐུར་དོན་གཉེར་རྒྱལ་དག་སྲས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་མཚོ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པས་བསྙེན་པར་བྱ། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། མིག་བཟང་ཕྱག་རྒྱ་རྙེད་ནས་ནི། ། གོས་དང་ཙནྡན་ཕྲེང་སོགས་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་བརྒྱན་ཏེ་དབུལ་བར་བྱ། ། དྲི་དང་ཕྲེང་སོགས་བསྙེན་བཀུར་དང་། ། ཆང་དང་སྟོན་མོ་རྒྱ་ཆེན་དང་། ། ཕྱག་རྒྱར་བཅས་པའི་གཙོ་བོ་ནི། ། གུས་པས་འབད་དེ་ཡང་དག་མཆོད། ། སློབ་མ་དད་པས་པུས་ལྷ་ང་། ། ས་ལ་ལེགས་པར་བཙུགས་ནས་ནི། ། ཐལ་སྦྱར་བཅས་པའི་བསྟོད་པ་འདིས། ། སྟོན་པ་ལ་ནི་གསོལ་གདབ་བྱ། ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡི། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་པོ་བསྟོད་ཕྱག་འཚལ། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འགྲོ་བའི་མི་ཤེས་གཅོད་པ་པོ། ། བདག་དོན་དེ་ཉིད་སྟོན་མཛད་པ། ། ཆོས་བདག་མེད་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། །

To benefit the practitioner, the empowerment that is the abode of the excellence of the three realms is correctly explained here. In the maṇḍala of the Sugata’s abode, when the wise bestow empowerment in accordance with the path of the tantra, all the buddhas are present in person. Having obtained the empowerment of self-consecration, the lords of immeasurable world-systems—even those wise ones who fear the violation of samaya—uphold it. In the ultimate sense of the buddhas, it is likewise taught through the path of mantra. The samayas of the deities, such as Vajrasattva and others, are extremely difficult to transgress; thus it is taught in the path of mantra. Therefore, the sons of the Victors who strive for all goals and seek empowerment should serve the Vajra Master, an ocean of qualities, in whatever way is appropriate. Having found a mudrā who is perfect in form and youth, with beautiful eyes, one should adorn her with garments, sandalwood, garlands, and so forth, and offer her. With perfumes, garlands, and the like, with service, with abundant wine and feasts, one should properly worship the Lord together with the mudrā, exerting oneself with devotion. The disciple, with faith, should plant their knees well upon the ground and, with palms joined, make this praise and supplication to the Teacher: "I prostrate and praise the essence of emptiness, which has abandoned all conceptualization. I prostrate to you, the Wisdom Body, who possesses the aggregate of omniscient wisdom. You are the cutter of the ignorance of wandering beings, who reveals the reality of one's own welfare. You have perfectly arisen from the selflessness of phenomena."

རྡོ་རྗེ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡོན་ཏན། ། རྟག་ཏུ་མགོན་པོ་ཁྱོད་ལས་འབྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། དེ་ཉིད་བརྟན་དང་གཡོ་བཅས་པ། ། ཁམས་གསུམ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། འགྲོ་བའི་ས་བོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། འགྲོ་དོན་སྣ་ཚོགས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་འབྱུང་། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་བཀའ་བཞིན་མཛད། ། སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། དེ་ཉིད་བླ་མེད་ཤེས་པར་འཚལ། ། ཀུན་མཁྱེན་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་དྲིན་མཛད་དུ་གསོལ། ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་བསྟན་པ་བཞིན། ། དེ་རིང་མགོན་པོས་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཁྱོད་ཞབས་པདྨ་སྤངས་ནས་ནི། ། བདག་ལ་གཞན་ནི་སྐྱབས་མ་མཆིས། ། འཁོར་བའི་དགྲ་ལས་རབ་རྒྱལ་བའི། ། མགོན་པོས་དེ་ཕྱིར་བརྩེ་བར་མཛོད། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་སློབ་དཔོན་ནི། ། ཕན་པའི་བསམ་པས་རྗེས་བརྩེ་བས། ། སྙིང་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བསྐྱེད་དེ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་གང་བའི། ། དྲིལ་བུ་སིལ་སྙན་སྒྲ་དང་བཅས། ། བླ་རེ་འབར་བ་བྲེས་པ་རུ། ། མེ་ཏོག་བདུག་པ་ཉམས་དགའ་འཁྲིགས། ། ཕྲེང་དང་དྲི་ཞིམ་མཆོག་ཏུ་བདེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལམ་གྱི་ལྷ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། མཆོག་ཏུ་རྨད་བྱུང་གནས་གྱུར་པའི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་བཀུག་ནས་ནི། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སྐལ་བཟང་གིས། །

Homage to you, Vajrasattva! From you, O Protector, always arise the Buddhas, the Bodhisattvas, the stages, the perfections, and their qualities. Homage to you, the Bodhicitta! To you, the seed of all beings in these three realms—the Three Jewels, the Mahāyāna, and the reality of all that is stable and moving—I bow. For the sake of accomplishing the various benefits of beings, you appear like a wish-fulfilling jewel. You act according to the commands of the glorious Sugatas; to you, the Son of the Buddhas, I bow. Through the kindness of your ocean of qualities, I wish to know that unsurpassed reality. O Omniscient One, bestow the vajra empowerment; I pray that you grant such kindness. Just as the glorious Vajra Mind revealed the great secret of all the Buddhas to Vajradharma, may the Protector grant such kindness today. Having abandoned your lotus feet, I have no other refuge. Therefore, O Protector who has utterly conquered the enemy of saṃsāra, please show me your compassion. Then the glorious master, with a beneficial intention and out of loving-kindness, generates compassion for the disciple. In a place filled with the five sensory qualities, accompanied by the sound of ringing bells and cymbals, where a blazing canopy is spread and delightful flowers and incense are gathered, and which is supremely blissful with garlands and fragrances, the master of good fortune summons the deities of the path, Vajrasattva, and the yoginīs endowed with yoga, into the supreme and wondrous maṇḍala of the gaṇacakra. Then the master...

ཕྱག་རྒྱ་དང་ནི་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། རྒྱལ་བའི་གནས་གྱུར་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། པདྨའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ཡི་ཚིགས་བཅད་དང་། ། གདུགས་དང་རྔ་ཡབ་རྒྱལ་མཚན་བཅས། ། ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པས་སློབ་མ་ནི། ། འགྲོ་བའི་གཙོ་བོར་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དབང་ཕྱུག་མཆོག་གིས་ནི། ། དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་བྱིན་ནས་སུ། ། རང་བཞིན་གསལ་ཞིང་མངོན་སྦྱངས་པ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་དགའ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་ག་པུར་བཅས། ། ཙནྡན་དམར་པོ་སྦྱར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་ཆུ་དང་བཅས། ། ལྔ་པ་དག་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། འདི་ནི་བུ་ཁྱོད་དམ་ཚིག་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། བཟང་པོས་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱོས། ། དེ་ནི་སྡོམ་པ་མཉན་པར་གྱིས། ། སྲོག་ཆགས་གསད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། བུད་མེད་རིན་ཆེན་སྤང་མི་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་ཡང་མི་སྤང་། ། སྡོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས། ། སློབ་མ་སྡིག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་སྲས་མཆོག་དེ་ལ་ནི། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་དེ་ནས་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་མཐར་ཐུག་བར། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཀུན་དུ་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བླ་མེད་པ། ། སེམས་ཅན་མཆོག་གིས་བསྐོར་བར་གྱིས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག། ཡིད་བཞིན་ནོར་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བ། ། ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་མི་སྐྱོ་བས། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དོན་གྱིས། ། རྗེས་གནང་བཅས་པའི་དབང་བསྐུར་ཐོབ། ། བྱ་བ་བྱས་ཤིང་རབ་དགའ་བས། ། འགྲོ་ཀུན་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡི། ། འཇམ་པའི་ཚིག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །

Having joined with the mudrā, the bodhicitta that is the state of the Victors is placed in a lotus vessel. Accompanied by verses of auspicious songs, parasols, fly-whisks, and victory banners, and endowed with the mudrā, the master should confer the empowerment upon the disciple as the leader of beings. The supreme master, having bestowed the precious empowerment, should grant the samaya that is naturally luminous, thoroughly purified, and delightful. This great jewel, together with camphor, mixed with red sandalwood, and combined with the water of the vajra—arising perfectly from these five—is the samaya for you, my son. It has been spoken in unison by all the Buddhas. You must always maintain it with excellence; listen now to these vows. One must not kill living beings, nor abandon the precious woman. You must not abandon the master either; these vows are extremely difficult to transgress. Through the empowerment of bodhicitta, the disciple becomes free from negativity. Then, the permission is granted to that supreme son of the Buddhas: "Until you reach the heart of enlightenment, throughout all the circles of the directions, turn the unsurpassed wheel of Dharma for the sake of the supreme beings. With the nature of wisdom and method, vast as a wish-fulfilling jewel, free from attachment and without weariness, now act for the benefit of sentient beings." Having received the empowerment along with the permission, and having accomplished the task with great joy, one should speak gentle words that bring happiness to all wandering beings.

དེ་རིང་བདག་གསོན་འབྲས་བུ་ཡོད། ། དེ་རིང་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་སྲས་པོར་གྱུར། ། སྐྱེ་ལ་སོགས་པའི་རྦ་རླབས་དང་། ། ཉོན་མོངས་འདམ་ནི་རྒལ་དཀའ་བའི། ། རྟོག་པའི་རྒྱ་མཚོ་འཇིགས་ཆེན་ལས། ། མགོན་པོས་དེ་རིང་བདག་བསྒྲལ་ཏོ། ། ཁྱོད་ཞབས་བཀའ་དྲིན་ཤེས་ནས་སུ། ། བྱང་ཆུབ་གང་གི་བདག་འཚལ་བས། ། བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་སུ། ། རྫོགས་པའི་བཞིན་དུ་བདག་གྱུར་ཏོ། ། མིག་མདངས་འཛུམ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། གུས་པས་ཞབས་ལ་བཏུད་ནས་སུ། ། འཛིན་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྫས་ནི་གང་དང་གང་བཞེད་པ། ། དེ་དང་དེ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བླ་མ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་། ། སློབ་མའི་འཛིན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བླང་བར་བྱ། ། བླ་མའི་ཡོན་ནི་ཕུལ་ནས་སུ། ། དེ་ནས་མཆོད་དེ་ཕྱག་བྱས་ལ། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་ཐོབ་ནས། ། སླར་ཡང་འདི་ཡིས་མཁྱེན་པར་གསོལ། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱི། ། བཀའ་དྲིན་བདག་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་མཐུས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ནི། ། ཇི་བཞིན་བདག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། ། མཆོག་ཀུན་གྱིས་ནི་མཆོད་པའི་གནས། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ནི། ། སྲིད་གསུམ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་དགོད་པར་བགྱི། ། ཆོ་ག་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བྱིན་ནས་ནི། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་མོས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བརྟག་བྱས་ལ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་ལྷག་པར་མོས་ནས་ནི། ། ཚིག་གིས་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་མཆོག་ནི་མ་ལུས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །

Today my living has borne fruit; today my birth has borne fruit. Today I am born into the family of the buddhas; today I have become a son of the buddhas. From the great and terrifying ocean of conceptualization, with its waves of birth and so forth and its mud of afflictions so difficult to cross, the Protector has delivered me today. Recognizing the kindness of your feet, and desiring the awakening that you seek, I shall abandon all habitual tendencies and become like the Perfect One. With a gaze of smiling eyes, bowing respectfully at your feet, with a mind free of grasping, I shall offer whatever material things you desire. The compassionate guru, in order to help the disciple abandon grasping, should accept these for the disciple's benefit. Having offered the fee to the guru, and then having made offerings and prostrations, and having attained the desired state, one should again request the guru's attention: "Today I have received the kindness of you, the supreme Buddha. By its power, I shall accomplish unsurpassed awakening just as it is. Having attained unsurpassed awakening, the state of worship for all supreme beings, I shall establish all sentient beings dwelling in the three realms in that very state." Having bestowed the empowerment through these very rituals, and having examined the disciple with a mind of exceptional devotion, and having ascertained their exceptional devotion to the profound and the vast, one should bestow the precious empowerment through words. Thus, the supreme empowerment will be obtained in its entirety.

རྡོ་རྗེ་མཆོག་འཛིན་རྙེད་དཀའ་མཚུངས་པ་མེད་པའི་གནས། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་ནི་དཔལ་གྱི་ཞིང་གྱུར་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཅན་དབང་བསྐུར་དེ་དག་བླང་བར་བྱ། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཡི། ། བྱ་བྱེད་ངན་པའི་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བའི་བློ་ལྡན་པས། ། དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་གྲུབ་པའི་གནས་དེར་ནི། ། འཇུག་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། གཞན་དོན་ལ་ཕན་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་མཆོག། དེ་ནས་འདི་ལ་གསལ་བཤད་བྱ། ། གང་ཞིག་བསྒོམས་པས་འཁོར་བ་ཡི། ། འཇིགས་རུང་རྒལ་དཀའི་རྒྱ་མཚོར་མིན། ། རང་དོན་ཙམ་གྱིས་མྱ་ངན་འདས། ། དེར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་མི་གནས། ། གང་ཞིག་རབ་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པས། ། དྲི་མེད་རྨད་བྱུང་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། འཕེལ་དང་འགྲིབ་ལས་རྣམ་གྲོལ་བའི། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སྐྱེ་འགྱུར་བའོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་ཆོས་རྣམས། ། གང་ཡང་དོར་བར་བྱ་མིན་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་བའང་མིན། ། ཆོས་ཀུན་མི་མཉམ་མཉམ་པ་ཉིད། ། སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་མིན་ལ། ། སྟོང་ཉིད་མིན་པའང་མི་བསྒོམ་མོ། ། སྟོང་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་གཏང་། ། སྟོང་ཉིད་མིན་པ་ཡང་མི་གཏང་། ། སྟོང་ཉིད་སྟོང་མིན་ཉིད་འཛིན་པ། ། རྟོག་པ་རབ་རྒྱས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཡོངས་སུ་བཏང་བའང་རྟོག་པ་སྟེ། ། དེ་བས་དེ་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤངས། ། འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཡོངས་བཏང་ན།

The supreme Vajra-holder, the peerless and difficult-to-find state, the realm of perfect enjoyment and glory—those who have received the empowerment of the bodhicitta should take up this. Having obtained the permission, the wise one, victorious over the enemies of evil deeds in the three worlds, should practice the yoga of that very Victor with a mind of engagement in that place where stainless suchness is accomplished. From the Ascertainment of Method and Insight: The Accomplishment, this is the third chapter, the definitive teaching on the empowerment of the bodhicitta. For the sake of the practitioner who strives for the benefit of others, I shall now clearly explain the supreme meditation on insight and method. By meditating on which, one does not remain in the terrifying and difficult-to-cross ocean of saṃsāra, nor in a nirvāṇa attained for one’s own sake alone. Even there, the yogi does not abide. Through the ultimate perfection of the highest [path], the stainless and marvelous state of Buddhahood arises—the unsurpassed enlightenment, liberated from increase and decrease. None of the phenomena, such as the five aggregates and so forth, are to be discarded, nor are they ever to be grasped. All phenomena are the equality of the unequaled. One should not meditate on emptiness, nor should one meditate on that which is not emptiness. The yogi should not abandon emptiness, nor should they abandon that which is not emptiness. Grasping at emptiness or non-emptiness causes conceptualization to flourish and arise. Total abandonment is also conceptualization; therefore, abandon both. If both forms of grasping are completely abandoned—

། ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གནས། ། དེ་དང་འབྲེལ་བདག་ཅེས་པར་ཡང་། ། ཀུན་རྟོག་དེ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་སྤང་། ། ཆགས་པ་མེད་ཅིང་འགྱུར་བ་མེད། ། སྡིག་པ་དང་བྲལ་མངོན་ཞེན་མེད། ། ཐོག་མ་ཐ་མའི་རྟོག་ལས་གྲོལ། ། མཁས་པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བསྒོམ། ། སྙིང་རྗེར་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ། ། རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་མི་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་པར། ། རྣམ་རྟོག་ཉིད་ནི་མི་བྱའོ། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གང་། ། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་དུ། ། མ་ལུས་འགྲོ་དོན་བྱེད་སྙིང་རྗེ། ། མི་དམིགས་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། ། མི་དམིགས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། བློ་ལྡན་ལྷན་ཅིག་གཉིས་སུ་མེད། ། གང་ནའང་སྒོམ་པ་པོ་མེད་ཅིང་། ། རྣམ་པར་སྒོམ་པའང་ཅི་ཡང་མེད། ། བསྒོམ་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་མིན་ལ། ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བཤད། ། བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ལ། ། དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད། ། བྱེད་པོ་དཔྱོད་པ་ལས་གྲོལ་བ། ། དོན་དམ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཡིན། ། གཏོང་བར་བྱེད་པའང་ཡོད་མིན་ཞིང་། ། འགོག་པར་བྱེད་པའང་ཅི་ཡང་མེད། ། དེས་ན་དོར་བར་བྱ་མེད་ཅིང་། ། འདི་ལ་བླང་བྱ་གང་ཡང་མེད། ། གཟུགས་རྣམས་ཀུན་དུ་བལྟ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྒྲ་རྣམས་ཉན་པ་དང་། དགོད་དང་རྩེད་མོ་བྱེད་པ་དང་། ། རོ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་མྱང་བ་དང་། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ནི། ། སེམས་ནི་མི་གཡོ་གནས་བྱས་ནས། ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་བསྟན་པ་སྟེ། །

The state of liberation free from attachment, and the "self" associated with it—since these are conceptual constructions, one should abandon both. Being without attachment and without change, free from negativity and without clinging, liberated from the conceptualizations of beginning and end, the wise should meditate like space. One should not turn one's back on sentient beings who possess compassion. One should not engage in the conceptualization of whether sentient beings exist or do not exist. That nature which is free from conceptual elaboration is renowned as "insight." Compassion is that which acts for the benefit of all beings without exception, just like a wish-fulfilling jewel. Insight that abides in the non-referential and great compassion that is non-referential—these two are non-dual for the wise, like space within space. Where there is no meditator and no object of meditation whatsoever, and even the act of meditating does not exist, that is explained as the meditation on suchness. There is not the slightest thing to be done, nor is there anything to be analyzed. Being free from an agent and an analysis, that is the meditation on the ultimate. There is no one who gives up, nor is there anything to be ceased. Therefore, there is nothing to be discarded, and in this, there is nothing at all to be adopted. While seeing all forms and likewise hearing sounds, laughing, playing, and tasting various flavors, and while performing all activities, if the mind is made to abide without wavering, the yoga of the yogi who knows suchness will arise continuously. This is the teaching on non-dual suchness.

བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་འདི་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཉིད། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་དངོས་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་འདི་ཉིད། ། འདི་ནི་མཉམ་ཉིད་བརྗོད་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བསྒོམ་པའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐའ་ཡས་དང་། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་སོགས། ། བརྟན་དང་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འདི་ལས་སྐྱེས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་དང་བྲལ་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་དེ་ཉིད་བསྒོམ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ལས་གྲོལ་བ། ། བསྒོམས་པས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཉེས་པ་མ་ལུས་དང་བྲལ་ཞིང་། ། ངེས་པར་སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་འགྱུར་ན། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་ཡོན་ཏན་ནི། ། མཐའ་ཡས་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཀུན་རྟོག་མུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ། ། སྟུག་པོས་མངོན་པར་ཟིལ་གནོན་ཅིང་། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་བཟློག་དཀའི་དྲི་མས་གཡོགས་གྱུར་པའི། ། རབ་ཏུ་འཐོར་རླུང་གིས་བསྐྱོད་གློག་ལྟར་གཡོ་བ་ཡི། ། སེམས་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་པར་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གསུངས། ། རྟག་པ་ལས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་འོད་གསལ་བ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དྲི་མའི་སྒྲིབ་གཡོགས་རབ་ཏུ་སྤང་། ། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པ་མེད་ན་དེ་ཉིད་ནི། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་མཆོག་གིས་གསུངས། ། དེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ། ། འདི་ལས་གཞན་པ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ། ཐར་འདོད་འཕགས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་བདེ་བ་དཔག་མེད་པ། ། སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ཡང་འདི་ལས་གཞན་པ་གང་ཡང་མེད། ། སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་ཟད་བྱའི་གོ་ཆ་བགོས་ནས་ནི། །

This is the supreme bodhicitta. It is the glorious Vajrasattva, the very awakening of the perfect buddhas, and the actual essence of all the perfections—this very perfection of wisdom. This is described as equanimity, the supreme meditation of all buddhas. From it are born the infinite bodhisattvas, the perfect buddhas, the śrāvakas and others, and all beings, both the stable and the moving. Free from both existence and non-existence, the yogi should meditate upon that very reality. By meditating on that which is liberated from existence and non-existence, one will swiftly achieve accomplishment. If one is freed from every fault and suffering is certainly averted, then the infinite qualities of the glorious Sugatas will arise from that. The Vajra-Holder has taught that the mind is saṃsāra: it is overwhelmed by the dense darkness of conceptualization and suffering, shrouded by the stains of desire and the like that are difficult to reverse, and flickering like lightning stirred by a violent wind. Being liberated from permanence and luminous, having utterly abandoned the veils of stains such as desire, and being without subject and object—that is the meaning of nirvāṇa, as taught by the supreme beings. Therefore, there is nothing other than this that serves as the cause for the multitude of many sufferings; nor is there anything other than this that serves as the cause for the birth of the immeasurable bliss of you, O Noble One, who desire liberation. Having donned the armor to exhaust all suffering without exception, [one should meditate].

རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་མཆོག་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། སེམས་ནི་བརྟན་བྱས་དེ་ལ་འབད་དེ་དཔྱད་བྱས་ལ། ། དེ་ཡིས་རང་བཞིན་བདག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བྱ། ། སྐྱེ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་འདི་ཇི་སྲིད་རྟོག་པའི་མུན་པ་སྣམ་བུ་མཐུག་པོས་དཀྲིས་གྱུར་པ། ། དེ་སྲིད་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་ཡིན་དེ་ནས་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་བཤུས་པར་གྱུར་པ་ནི། ། དེ་སྲིད་བདེ་བ་རྒྱ་ཆེན་མཚུངས་མེད་ཡིན་པས་འཕགས་མཆོག་དེ་ལ་ནན་ཏན་གྱིས་ཤིག་དང་། ། དེ་ཟད་ནས་ནི་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྣང་བར་འགྱུར། ། དེ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ཆོས་ཀུན་མཉམ་ཉིད་རྨད་བྱུང་བ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པ་བླ་ན་མེད། ། རྣམ་རྟོག་དགྲ་རྣམས་གསོད་བྱེད་པ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་གཞན། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་གནས་པའི། ། སངས་རྒྱས་སྲས་ལ་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་ཡན་ལག་མེད་རྡོ་རྗེས། ། དེ་ནས་འདི་ལས་གསལ་བཤད་བྱ། ། རྒ་བ་ལ་སོགས་རྦ་རླབས་འཁྲིགས། ། སྐྱེ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེར་འཇིགས་ལས། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་བའི་གྲུ། ། ཉེས་མེད་པར་ནི་འགྲོ་བའི་གྲུ། ། ཡིད་འོང་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གནས། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་བཟང་པོ་བྱེད། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་འབྱུང་། ། མ་ལུས་པ་ཡི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྒྱུར་འགྱུར་བར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་རབ་ཏུ་བསྔགས་པ་སྟེ། །

Those who desire to attain the supreme bliss of a perfect Buddha should stabilize the mind, strive in its analysis, and thereby make its nature their own nature. As long as the minds of living beings are wrapped in the thick cloth of the darkness of conceptual thought, for that long there is immeasurable suffering. Once that has been stripped away, for that long there is vast, incomparable bliss; therefore, apply yourself earnestly to that supreme state. When that is exhausted, one will personally perceive the expansion of qualities abiding in suchness itself. This concludes the fourth chapter, the section on the stages of meditating on suchness, from the Sādhana of the Ascertainment of Method and Insight. The wondrous equality of all phenomena is the unsurpassed conduct of suchness. It slays the enemies of conceptual thought; it is the Perfection of Insight. For the sake of benefiting the sons of the Buddhas who abide in the state of perfect Buddhahood, Anangavajra has therefore provided this clear explanation. It is a boat that delivers all beings from the terrifying great ocean of birth, surging with the waves of old age and the like. It is a faultless vessel for traveling, the abode of all delightful qualities. It swiftly brings about excellent accomplishments and arises like a wish-fulfilling jewel, perfectly accomplishing all desired aims. It is praised by the Vajra Holder as the cause of all the qualities of the Buddhas without exception.

འདི་མ་གཏོགས་པར་དངོས་གྲུབ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མིན་དེ་ཕྱིར་ཐར་པ་འདོད་པས་སྤྱོད་པ་མཉམ་མེད་འདི་སྤྱད་བྱ། ། ལྷ་མིན་དགྲ་དང་བརྒྱ་བྱིན་གྲོང་ཁྱེར་གསུམ་དགྲ་ནོར་སྦྱིན་ཚངས་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཞབས་ཀྱི་པདྨར་མཆོད་བྱས་པ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་མཆོག་ནི་མྱུར་དུ་ཐོབ་བྱེད་སྡིག་པ་ཟད་བྱེད་འདི་ནི་མཁས་པས་སྤྱད་པར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤྱོད་པ་འདི་གསུངས་ཏེ། ། སྣ་ཚོགས་གཞན་དག་མ་ལུས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་དུ་མའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་བླ་མེད་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་རབ་བསྒྲུབ་མིན། ། ཀུན་བཟང་མཚུངས་མེད་སྤྱོད་པ་འདི་ལས་འགྲུབ་འགྱུར་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། མགོན་ལ་ཀུན་ནས་ཕྱག་བྱས་ལ། ། བྱ་བ་བྱས་པའི་བློ་ཅན་གྱིས། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རང་འདོད་ངེས་བྱས་ལ། ། འདུ་འཛི་ཀུན་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཏེ། ། སེང་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་རྒྱུ་བ། ། དེ་ཉིད་ལྡན་པས་སྤྱད་པར་བྱ། ། འགྲོ་བ་འདོན་པའི་བསམ་པ་ཡིས། ། ཇི་བཞིན་ཡང་དག་དོན་རིག་པས། ། ཡང་དག་ལྡན་པས་འཇུག་པ་བདག། གནས་མེད་སེམས་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་འདི་དག་དེ་ཉིད་དེ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་ལ་སོགས་མཚན་ཉིད། ། ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་བཞིན། ། མདོར་བསྡུས་འདི་ལྟར་ཤེས་བྱས་ལ། ། འགྱོད་དང་རྨུགས་དང་གཉིད་ལ་སོགས། ། ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་འདུ་འཛིན་དང་། ། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། ། ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་སྤང་བར་བྱ། ། གཉིས་མེད་ངེས་པར་བྱས་ནས་ནི། །

Apart from this, accomplishments will not arise; therefore, those who desire liberation should practice this peerless conduct. The asuras, the enemy of Śakra, the enemy of the three cities, Vaiśravaṇa, Brahmā, and the rest have all honored the lotus feet of the Sugata. This conduct, which swiftly attains the supreme state of the Sugata and exhausts all negativity, should be practiced by the wise. The glorious Vajrasattva, for the benefit of wandering beings, taught this authentic conduct. While various other conducts were taught for the sake of the many diverse disciples to be tamed, those various conducts do not fully accomplish the unsurpassed accomplishments. The Blessed Vajra-Holder declared that they are accomplished through this peerless conduct of Samantabhadra. Having prostrated in every way to the glorious master, the Vajra-Holder, the Protector, the one whose mind has accomplished what was to be done shall teach the secret conduct. Then, having determined one's own intention and turned one's back on all distractions, one should practice while possessing the reality of the lion-like one who wanders everywhere. With the intention of delivering wandering beings, and knowing the authentic reality as it is, I, who am endowed with the authentic, shall teach the mind that is without abiding. These three realms are that very reality; the characteristics of the aggregates, elements, and so forth are all like illusions and dreams. Having understood them in brief in this way, one should utterly abandon regret, lethargy, sleep, and the like, as well as the pursuit of vast enjoyments, distractions, and the eight worldly concerns. Having ascertained non-duality—

རྟག་ཏུ་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སྦྱོར་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ངེས་བྱས་ལ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པ་ལ་བརྟེན་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཆགས་པ་ཀུན་ལ་རྒྱབ་བསྟན་ཏེ། ། དེ་ཉིད་གོམས་པ་ལ་འབད་པས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བདག་བྱིན་བརླབ་པར་རབ་གསལ་བས། ། སེམས་ནི་ཇི་ལྟར་རྗེས་མཐུན་པར། ། སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལས་རབ་བཤད་པའི། ། དམ་ཚིག་དག་ནི་ཀུན་སྤྱད་བྱ། ། བགེགས་དང་བདུད་ཚོགས་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་རྣམས་གནས་པ། ། འདི་ནི་སྲུང་བ་བླ་མེད་ཡིན། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་གདོན་གྱི་ཚོགས། ། བདུད་དང་ལོག་འདྲེན་ཉིད་དག་ནི། ། འདི་ཡིས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར། ། མི་དང་རྔ་མོ་ལས་བྱུང་དང་། ། རྟ་དང་གླང་པོ་ལས་བྱུང་བ། ། ལྔ་པ་ཁྱི་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ། སྒྲོན་མ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་བཟའ། ། སེམས་ནི་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གཞན་དག་ཀྱང་། ། རླུང་ནི་འཁྲུགས་པ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཉེས་བྱ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཐར་འདོད་པས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བསྟེན་བྱ། ། དམ་པའི་དོན་དུ་གང་གནས་པ། ། ཀུན་རྫོབ་དག་པའི་ལུས་བཟུང་ནས། ། བུད་མེད་མཛེས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཀུན་དུ་གནས། ། དེ་བས་ཕྱི་རོལ་དོན་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་མགོན་པོས་དོན་དེ་གསུངས། ། བྲམ་ཟེའི་རིགས་སོགས་ལས་བྱུང་དང་། །

Through constant immovability, the application of the six perfections should accomplish the siddhi of Buddhahood. While remaining non-conceptual toward sentient beings, one should be intensely devoted to their welfare. Having resolved the mind upon awakening, one should rely upon that very conduct. Endowed with both insight and skillful means, and having turned one’s back on all attachments, one should strive in the cultivation of reality; thus, accomplishment will be attained in this very life. Through the clear illumination of self-consecration, one should practice all the samayas explained in the path of mantra, in accordance with the mind’s disposition. In order to pacify the hosts of obstructors and māras, the five nectars are consecrated. The abiding of excrement, urine, and so forth—this is the unsurpassed protection. By this, fevers, poisons, and diseases caused by mineral toxins, as well as the hosts of ḍākinīs and malevolent spirits, māras, and misleading guides, will be thoroughly pacified. The five lamps—those derived from humans, camels, horses, elephants, and fifthly, from dogs—should be consumed by the wise one. By means of gladdening the mind, one should also satisfy the other great samayas. In order to pacify the agitation of the winds, one should please the Holder of the Mind-Vajra. Those who desire liberation in all respects should rely upon the Perfection of Insight. Abiding in the ultimate truth, and having assumed a pure conventional body, one dwells everywhere in the form of a beautiful woman. Therefore, the Vajra Protector spoke of that meaning as arising from external objects. Those born from the brahmin caste and so forth—

མཐའ་ཡས་སྐྱེས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ཚུལ་ཉམས་དང་། ། དམན་དང་ཆ་ལུགས་མི་སྡུག་དང་། ། སྐྱེད་མ་དང་ནི་སྒྱུག་མོ་དང་། ། རང་གི་བུ་མོ་སྲིང་མོ་དང་། ། དེ་ཉིད་སྦྱོར་བས་འདོད་སྤྱོད་ན། ། སྒྲུབ་པོ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སེམས་ནི་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། གླིང་བུ་སོགས་ལས་བྱུང་བ་མཉན། ། ཕྱི་རོལ་ཕྱག་རྒྱ་ཀ་ར་ན། ། རོ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཚིམ་བྱེད་བྱ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། ། སེམས་ནི་རིན་ཆེན་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ། ། ཆུ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ཆུ་དང་ནི། ། སྒྲོན་མའི་འོ་མ་རབ་རྒྱས་མཆོད། ། ཕྲེང་དང་ཙནྡན་གོས་བཟང་སོགས། ། སེམས་ནི་སྐྱོ་བ་མེད་པར་བྱ། ། བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་སོགས་པ་ནི། ། འདིར་ནི་ནམ་ཡང་བྱ་བ་མིན། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སོགས་སྦྱོར་བས། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བྱ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་བས་ན། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་གང་ཡང་མེད། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་རབ་སྤྱད་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་མ་ལུས་པ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལོངས་སྤྱད་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྤྲུལ་པ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་རྙེད་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ལའང་ཕྱག་མིན་ན། ། རྟག་ཏུ་བསྒོམ་ལ་འགྲུབ་པ་ཡིས། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འདི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་བས་བདག་ཉིད་ལྷ་ཡིན་ནོ། ། སྨྱུང་བ་དང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། །

Boundless women, mudrās, and the wives of others, those of impaired conduct, those of low status, and those of unattractive appearance; mothers, mothers-in-law, daughters, and sisters—if one engages in desire through union with these, the practitioner will swiftly attain accomplishment. One should listen to the sounds of flutes and the like that satisfy the mind. External mudrās and karaṇa gestures should provide various flavors that satisfy. Through the yoga of one’s own deity, for the sake of purifying the jewel-like mind with the supreme qualities of desire, one should always make offerings to oneself. Offer the water-born lotus, the vajra-water, the lamp, and the milk of the blossoming [flower]. With garlands, sandalwood, fine garments, and so forth, one should ensure the mind is free from weariness. Regarding those who are approachable or unapproachable, one should never engage in such distinctions here. Through the yoga of the illusion-like and so forth, one should enjoy everything. Since they arise from the dharmadhātu, there is no discordant factor whatsoever. With a mind free from doubt, one should enjoy them exactly as desired. To benefit the practitioner, Vajrasattva is the emanation of all these without exception, for the sake of enjoying them. If even the Tathāgatas, who have attained infinite wisdom, are not to be avoided, what need is there to mention cast images and the like, which are accomplished through constant meditation? This nature of all things is the nature of the bodhicitta; that itself is the Blessed One, the Vajra-holder. Therefore, one is oneself the deity. Fasting and drawing the maṇḍala—

ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་དང་མཆོད་རྟེན་ལས། ། སྦྱིན་སྲེག་དང་ནི་གསང་སྔགས་ཟློས། ། པོ་ཏི་(གློག་,ཀློག་)པ་ལ་སོགས་པ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོ་ཡིས། ། མོས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། ། གཞན་དག་ལ་ནི་བསྟན་པ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་མིན། ། མར་སར་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ནི། ། བླངས་ཏེ་དར་བ་འདོར་བར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་ཐོབ་པས། ། རྟོག་པ་མ་ལུས་སྤང་བར་བྱ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་གནས་བློ་ཅན། ། གནས་མིན་དོགས་པ་སྤངས་བྱས་ནས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། དེ་ནས་འགྲུབ་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བས་ཀུན་དུ་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་བཅུག་སྟེ་བསྐྱོད་པ་དང་། ། མ་མཆུའི་སྦྲང་མཆོག་བཏུང་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ཡིས་འདྲེན་པའི་སྒྲ་གསལ་བས། ། བླངས་ཤིང་དུལ་བའི་ལོངས་སྤྱད་ན། ། ངེས་པར་དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདོད་པའི་རྒྱལ། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་ཡིད་འཁྲུགས་མི་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱ། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཁྲུགས་གྱུར་ན། ། ནམ་ཡང་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་མ་ཡིན། ། དེ་བས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་པའི། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་འཛིན་པ་སྤང་། ། སེམས་དང་རྗེས་མཐུན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཆོག་གི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དངུལ་ཆུ་བཟུང་བས་བསྒྲུབས་ཇི་བཞིན། ། ཐབས་ཀྱི་གཞི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་དངུལ་ཆུ་བཟུང་། ། སྦྱོར་བ་དག་ནི་གང་ཡིན་པ། ། དེ་རུ་དེ་ཡིས་གནས་པར་བྱ། ། དུས་དང་གྲངས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ནས། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

Binding mudrās, constructing stūpas, Fire offerings, reciting secret mantras, Reading scriptures, and so forth— These were taught by the glorious Vajrapāṇi According to the inclinations of others, And not for the sake of a mind that knows reality. Just as one who desires the essence of butter Extracts it and discards the buttermilk, So too, having attained the essence of the Dharma, One should abandon all conceptual thoughts without exception. Those whose minds abide in non-conceptuality, Having abandoned doubt regarding what is and is not the state, Will then achieve accomplishment without a doubt, Just as the Vajra Mind has commanded. Embracing through the application of mudrā, Inserting the vajra and moving it, Drinking the supreme honey of the lips, And clearly making the sound of the "lead" [of the breath], If one takes and enjoys it with discipline, Then, through vast and certain joy, Vajrasattva, the King of Desire, Will be accomplished before long. In whatever way the mind does not become agitated, In that very way one should practice. If the nature of the mind becomes agitated, Accomplishment will never occur. Therefore, the practitioner who desires supreme accomplishment Should abandon grasping. Through application in accordance with the mind, One should achieve the supreme state. Just as mercury is processed by being held, So too, through the application of the basis of method, One should hold the mercury of the mind. Whatever the application may be, One should abide in that very state. Having completely abandoned time and number, One who knows reality will achieve accomplishment.

གཉིས་མེད་མཚུངས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་ཉིན་རེ་ཞིང་། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ནི་རྒྱུན་དུ་རྗེས་སུ་བསྟེན་པར་བྱ། ། འདི་ཡིས་དྲི་མ་མེད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་དང་། ། གྲིབ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ནི་མཚུངས་(མད་,མེད་)ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དྲི་མ་མེད་པར་རྣམ་འབྱེད་དེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཉིན་རེར་བརྩོན་འགྲུས་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་ནས་སུ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་ཡི་གཏེར་གྱུར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ངོ་བོར་བཞག་ནས་ཡུལ་གྱི་ནི། ། བདེ་ལ་དགའ་བས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ལུས་འདི་དག་རྣམ་དག་སྟེ། ། ཐ་མལ་ཡུལ་རྣམས་བདག་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་འཕྲུལ་དང་ནི་མིག་ཡོར་དག་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། ། གནས་མེད་རྟོག་པའི་ཐ་སྙད་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། གང་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྒྱ་ཆེན་བསམ་པ་དང་། ། འཛིན་པ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ཀུན་དུ་རྟོགས་གྱུར་པ། ། དེ་ཚེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་ཟིལ་མནན་ཏེ། ། ཡུལ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནུས་པ་འཆིང་བར་ནུས་མ་ཡིན། ། གང་རྣམས་རྙེད་དང་མ་རྙེད་གྲགས་དང་མ་གྲགས་དང་། ། བདེ་བ་དང་ནི་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། ། བསྟོད་པ་སྨད་པའི་དྲི་མ་རབ་ཏུ་མ་ལུས་པ། ། ཟད་པས་རང་གི་སེམས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཆགས་པ་མེད་དང་འགྲོ་ལ་སྙིང་ནི་བརྩེ་བ་ཡིས། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ལྡན་པ་དེ་ཡི་ཕྱག་ན་བདེ་གཤེགས་གོ་འཕང་ནི། །

That which is non-dual and peerless should be continuously relied upon day by day. By this, one will attain a stainless, vajra-like, and shadow-like body, which is without equal. With wisdom, the intelligent person discerns all phenomena as being naturally stainless. In order to exhaust the suffering of the three worlds, one should don the great armor of diligence every day and meditate upon the glorious Vajrasattva, the nature of all things and the treasury of all qualities without exception. Having established the mind in the essence of awakening, one will achieve accomplishment in this very life through delight in the bliss of the object. All these are naturally and entirely pure; ordinary objects are selfless and like illusions, similar to magical displays and optical illusions, liberated from the conventions of baseless conceptualization. When a sublime person possesses vast intention and realizes the mind that is free from grasping, then, having overwhelmed innate conceptualization, these objects are unable to bind one's power. By exhausting all stains—gain and loss, fame and insignificance, the full expansion of pleasure and pain, and praise and blame—one should make one's own mind equal. Through non-attachment and compassion for wandering beings, one who possesses conduct liberated from all conceptualization holds in their hand the state of a Sugata.

གནས་པ་ཡིན་ཞེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ཅན་གྱི། ། སྐྱེ་བོ་གཤིས་ངན་ཁ་ཡི་བུ་ག་ནི། ། ཟབ་མོ་གྱ་གྱུ་ནས་བྱུང་ཚིག་ངན་སྦྲུལ། ། རྩུབ་མོའི་ལས་ཀྱིས་སུ་ཞིག་འཇིགས་མི་འགྱུར། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་དགའ་བྱེད་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་ཅན་གྱི། ། འོད་ཟེར་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱིས་ནི་བཟོད་པར་མི་ནུས་ལྟར། ། ཡིད་འཕྲོག་བྱེད་པའི་བདུད་རྩི་མེད་དུ་བཤད་པ་ཡང་། ། སྐྱེ་བོ་མཛངས་མིན་ཡིད་ནི་ཆགས་པར་བྱེད་པ་མིན། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་ཆུ་ཤེལ་ནོར་བུ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་འདུས་ནས་བདུད་རྩི་ཆུ་འཛག་བཞིན། ། དེ་ཉིད་སྐྱེ་བོ་བཟང་ཡིད་བདུད་རྩིའི་རོས་བརླན་ཞིང་། ། མིག་ནས་མཆི་མ་འཛག་བཞིན་ཆགས་པར་བྱེད། ། དེ་བས་བདག་ནི་ཆོས་ཉིད་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་བཟང་། ། འཕགས་པ་ཤེས་ལྡན་ཁྱོད་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ནི། ། བདག་གིས་མདོ་རུ་བསྡུས་ཏེ་གསལ་བར་བྱས་པ་ནི། ། རབ་མཆོག་གང་ཡིན་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་དབུལ་བར་གྱི། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ནི། ། བདག་གིས་ཀྱང་ནི་འདི་རུ་དེ་བཞིན་ངེས་པར་བསྟན། ། ཅི་སྟེ་ཉེས་པར་སྨྲས་པ་ཡོད་གྱུར་པ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཕགས་པ་བཟོད་པ་མཛད་པར་ཞུ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨར་བརྟེན་པར་རྣམ་སྤྲུལ་པའི། ། བདུད་རྩི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ། ། གང་ཡིན་ཅན་དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡུན་རིང་དུ། ། ཕན་བྱེད་མ་ལུས་བརྩེ་བས་བདག་གིས་བྱས་པ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡོན་ཏན་མཚོ། ། རབ་མཆོག་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་དབང་པོའི་ཅོད་པན་གྱིས། །

"Abiding," so Vajrasattva has proclaimed. For those of base character whose minds are intent on harming others, the serpent of evil speech emerges from the deep, crooked caverns of their mouths; who would not be terrified by such harsh deeds? Just as the lotus-born sun is unable to endure the garland of light-rays that bring joy and are utterly stainless, so too, even when the nectar of captivating speech is explained, the minds of the undiscerning are not moved to attachment. Yet, just as the very rays of the moon, when in close proximity to the water-crystal gem, cause the nectar of water to drip, so too do those rays moisten the nectar-flavor of the minds of the noble, causing tears to fall from their eyes as they are moved to attachment. Therefore, I, a noble person abiding in the nature of phenomena, join my palms to you, O noble and wise one, and offer you this which I have clearly set forth in brief; whatever is most excellent therein, I offer to you. Just as the glorious Vajrasattva has spoken, I have likewise taught it here with certainty. If there be any errors in what I have said, I request the noble one to be patient. This work, called "The Source of the Nectar of Virtues," which is a manifestation of relying upon the lotus feet of the Guru, was composed by me out of compassion for the long-term benefit of all beings without exception. The glorious King of the Three Worlds, an ocean of qualities, whose crown is adorned by the lords of gods and asuras—[to him I offer this].

སྒྲུབ་ཐབས་དེ་ཉིད་རིག་པ་རྣམས་ལས་མྱུར་དུ་ནི། ། འབྲས་བུ་སྟེར་བ་གང་ཡིན་འདི་ནི་བྱས་པ་ལས། ། བསོད་ནམས་དྲི་མ་མེད་པ་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ་གྱུར་པ། ། འདི་ཡིས་འགྲོ་རྣམས་རྟོག་པའི་དགྲ་ཡི་ཚོགས་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཏེ་བློ་ལྡན་ཡོན་ཏན་རྒྱུར་འགྱུར་བ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་ལྡན་གྱུར་ཅིག། དེ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྒྲུབ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡན་ལག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཤཱནྟི་བྷ་དྲ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འགོས་ལྷ་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

From the composition of this sādhana, which swiftly bestows the fruit upon those who possess knowledge, may the vast and stainless merit obtained thereby cause all beings to triumph over the hosts of the enemy of conceptual thought. May they become the cause of the qualities of the wise and be thoroughly endowed with the mind of awakening (bodhicitta). This concludes the fifth chapter, the definitive exposition of the conduct of suchness, from the Sādhana of the Ascertainment of Method and Insight. The Sādhana of the Ascertainment of Method and Insight, composed by the great master Anaṅgavajra, is complete. It was translated, edited, and finalized by the great paṇḍita Śāntibhadra and the chief editor and translator, ’Gos Lhas btsas.