An Extensive Commentary on the “Sādhana of the Noble Blue-Clad Vajrapāṇi”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་སཱ་དྷ་ནོ་པི་ཀ་ཊཱི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་འགྲེལ་པ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་སྐེམས་མཛད་པ། ། མཐུ་ལྡན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ཉིད་དེ། ། ཉི་ཟླ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་མངའ་བའི། ། བཅོམ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་(དང་,ངང་)། ། སྨན་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་བཞིན་རིག་པ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་(དང་,ངང་)། ། གཉུག་མ་བདེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་(དང་,ངང་)། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཐའ་བྲལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་འབྲས་བུ་དངོས། ། ཐོབ་པའི་ལམ་ནི་ཡོད་དང་མེད་པ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་ལམ་གྱིས་གྲོལ་བའོ། ། དགའ་བཞི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཆེན་པོ་ནི། ། སྟོང་པ་བདག་མེད་ལམ་གྱིས་གྲོལ་ཞེས་གསུང་། ། དེ་བཞིན་ཚོགས་ལམ་དྲོད་དང་རྩེ་མོ་བཟོད་པ་ལམ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་དང་མཐོང་ལམ་དང་། ། བསྒོམ་པ་མཐའ་ཕྱིན་ལམ་གྱིས་ནི། ། གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ངོ་བོའི་ལམ། ། མཐོང་ཞིང་གྲོལ་བར་བླ་མ་ཆེན་པོ་གསུངས། ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མེད་གསང་སྔགས་བླ་མེད་ལམ། ། འབྲས་བུ་དམིགས་བཅས་གསང་བ་བླ་མེད་ལམ། ། ལམ་ལ་གོམས་པས་འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་ལམ། ། འབྲས་བུའམ་འདིར་ནི་རྒྱུ་ནི་ངོ་ཤེས་པ། ། དེ་ཡང་བླ་མ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་རྟོགས། ། ལམ་མེད་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་བདག་གི་གཞུང་གིས་རྟོགས། ། རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་ཏེ། །

In the language of India: Ārya-nīlāmbaradhara-vajrapāṇi-sādhana-upadeśa-ṭīkā-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa lag na rdo rje gos sngon po can gyi sgrub thabs kyi man ngag rgya cher bshad pa’i ’grel pa (The Extensive Commentary on the Pith Instructions for the Sādhana of the Noble Vajrapāṇi in Blue Garments). Homage to the glorious Vajrapāṇi! Homage to the one who dries up the river of the suffering of saṃsāra, the powerful embodiment of great bliss, who possesses a mind like the sun and moon, the Bhagavān of great compassion and great bliss. Homage to the supreme medicine, the Vajra-holder. Within the state of the great emptiness of natural awareness, and within the state of innate bliss and great compassion, the Vajra-holder himself is the great bliss free from extremes. The Mahāmudrā is the actual nature of the fruit. The path to attainment is liberation through the four mudrās, which are neither existent nor non-existent. The great nature of the four joys and emptiness is said to be liberation through the path of emptiness and selflessness. Likewise, the path of accumulation, the stages of heat, peak, and patience, the worldly dharma, the path of seeing, and the path of meditation and final consummation—through these paths, the wisdom of abiding is the path of the essence of enlightenment. The great Guru has taught that by seeing this, one is liberated. The path of Unsurpassed Secret Mantra is the non-duality of cause and fruit. The path of Unsurpassed Secret [Mantra] is the fruit with a focal point. Through familiarity with the path, the fruit is the path of Secret Mantra. Here, the fruit or the cause is recognized; that too is the realization of the fruit of the great Guru. My own tradition realizes the supreme fruit without a [gradual] path. The cause produces the fruit from the cause.

ལམ་ལྔ་རྣམ་པས་ཕ་རོལ་ཐོབ་པ་སྟེ། ། མཐོང་སྤངས་སྒོམ་སྤངས་འབྲས་བུ་ཐོབ་སྤངས་པ། ། བདེན་པ་བཞི་ནི་ཉོན་མོངས་གཉེན་པོའོ། ། རྩ་བ་ཉོན་མོངས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། ། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞིང་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་རབ་གནས་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ། ། བསྐྱེད་རྫོགས་མཐར་ཕྱིན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་ལམ་ལ་གནས་པས་འབྲས་བུ་གྲོལ་བའོ། ། དེ་ལ་རྩ་བའི་དོན་བཤད་པར་འདོད་པས། འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་མུན་འཐོམས་པའི། ། སྒྲོན་མ་བྱ་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཏུད་དེ། ། ཞེས་པ་ལ། འགྲོ་བ་ནི་རིགས་དྲུག་སྟེ། སེམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་གཅིག་ཏུ་ལེན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའོ། ། སེམས་ཅན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་ཅན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅན་ཏེ། སྐྱེ་འཇིག་གི་ཆོས་ཅན་ནོ། ། མུན་འཐོམས་པ་ནི་མུན་པ་ནི་རྡུལ་དང་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་ལ་སོགས་ཏེ། ། མཐོང་བསྒོམ་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཏེ་བཅིངས་པའོ། ། འཐོམས་པ་ནི་ལས་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་ཤེས་པ་སྟེ་མ་རིག་པས་སོ། ། དེའི་སྒྲོན་མ་བྱ་ཕྱིར་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གསང་སྔགས་གཞུང་འདི་ཉིད་དེ། སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཟག་པ་ཟད་པ་ནི། ཐབས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ནི་སྒྲོན་མའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནི་འགྲུབ་པ་དང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ནི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་གྲུབ་ཅིང་སྨིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་རྟགས་གསུམ་སྟེ། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

The five paths are the means to reach the far shore; the abandonment of what is to be discarded through seeing, the abandonment of what is to be discarded through meditation, and the abandonment of what is to be discarded upon attaining the fruit. The four truths are the antidotes to the afflictions. The root afflictions and the secondary afflictions are held to be liberated from the field by means of the truths. Abiding in the two truths, the fruit is the way of Mantra; the perfection of the generation and completion stages is method and insight. By abiding on the path of the five primordial wisdoms, the fruit is liberation. Regarding that, wishing to explain the fundamental meaning: "In order to act as a lamp for wandering beings who are lost in darkness, I bow to the glorious Vajradhara and [explain] the means of accomplishment." Here, "wandering beings" refers to the six classes of beings; they are called "wandering" because they take successive births through the habitual tendencies of the mind. "Sentient beings" refers to those possessing an afflicted mind, who possess the all-ground consciousness and are subject to the phenomena of arising and ceasing. "Lost in darkness" means that "darkness" refers to the qualities of rajas, tamas, and sattva, and so forth; they are completely entangled and bound by the afflictions of seeing and meditation. "Lost" means not knowing karma and the results of karma, due to ignorance. "In order to act as a lamp for them" means that the antidote to the afflictions is the nature of the truths, which is this very scripture of Secret Mantra. The exhaustion of the outflows of the afflictions through the generation stage and so forth, and the emptiness [of those afflictions], is the "lamp" that clearly teaches the method. "Means of accomplishment" (sādhana) means that which accomplishes and brings about accomplishment; it is that which causes the goal to be attained. "Glorious" (śrīmat) refers to the two types of qualities, which are established and matured through cause and fruit. "Vajra" refers to the three—meaning, sign, and symbol—the meaning of which is the nature of emptiness.

དེའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་འཛིན་ཅིང་འཆང་བའོ། ། བཏུད་པ་ནི་གཞུང་བཀྲ་ཤིས་ཤིང་མཛེས་པ་དང་འཇུག་པ་དང་ཐོབ་པའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་དམ་ལྷ་ལ་དང་ལ་བཏུད་ཅེས་སོ། ། མཆོག་རབ་སྙིང་པོས་རིམ་བཞིན་བཤད་ན། སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་ལས་གཞུང་གི་དོན་མཆོག་རབ་ཀྱིས་བྲིས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་པ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་པས། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་བདེ་གནས་སུ། ། ཞེས་པ་ལ། ། སྔགས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རིན་པོ་ཆེ་རིགས་ཀྱི་གང་ཟག་དད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ངོ་། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ནི་དབང་ཐོབ་ཅིང་མ་ནོར་བར། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གསུམ་དང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་བར་མཐོང་བ་དང་ལམ་ཤེས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་བདེ་གནས་ནི་གྲགས་པས་མ་སྨད་པ་ལ། བྱང་སྐྱོབ་ཤར་དམའ་ལྷོ་གཞོལ་ནུབ་དགྱེ་བའོ། ། ཡང་ན་རང་ཉམས་དགའ་ཞེས་པའོ། ། སྙིང་གར་ཉི་ལ་ཧཱུཾ་བཞག་སྟེ། ། འོད་ཀྱིས་བགེགས་བསལ་ཁང་པ་དབུབ། ། ཅེས་པ་ལ། སྔགས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པས། ལུས་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་སེམས་གཉིས་བསྐྱེད་དེ། ། ནང་གི་ཁྲུས་སྟོང་པར་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པར་གཞག་པའོ། ། དེས་ནི་ཧཱུཾ་རིང་པོར་སྐད་ཅིག་མས་འདོད་པའི་ལྷ་རུ་བསམ་པའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་ག་དང་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་གསུམ་དུ། ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པ་དང་བསྟིམ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་པ་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པར་བསྟིམ་པའོ། །

Its nature, which abides as the nature of emptiness, is to be grasped and maintained. "Bowing" refers to the auspicious and beautiful text, its engagement, and its attainment. It is said, "bowing with body, speech, and mind to the yidam deity endowed with the three qualities." To explain this in sequence according to the supreme essence: it is the meaning of the text written by the supreme essence based on the master’s pith instructions. Regarding the line, "The mantrin, endowed with all qualities, in a very pleasing and comfortable place": the "mantrin" refers to a son of noble family or a daughter of noble family, a precious individual endowed with the three types of faith. "Endowed with all qualities" means having received empowerment without error, possessing the three samayas and vows, seeing the nature of reality without error, and knowing the path. "A very pleasing and comfortable place" refers to a location not disparaged by reputation, where the north is protected, the east is low, the south slopes downward, and the west is elevated; or, it means a place where one feels personally joyful. Regarding the line, "Placing a HŪṂ on a sun disk at the heart, dispelling obstructors with light, and pitching the tent": the mantrin practitioner, possessing the four dharmas, establishes mindfulness of the body, generates the two minds—common and extraordinary—and performs the inner purification by resting in emptiness together with the sattva. Then, in an instant, one visualizes a long HŪṂ as the desired deity. At that time, one meditates on and dissolves the wisdom beings into the three places—the heart, the crown, and the throat—and dissolves the wisdom beings without exception or remainder.

འོད་ཀྱིས་བགེགས་བསལ་ནི་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་སྡང་མིག་གིས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བལྟ་ཞེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེས་བཀའ་བསྒོ་བ་ནི་རྒྱུ་གཅིག་མ་འདུག་ཅིག། འདིར་མཐུ་ལྡན་གྱི་ཁང་པ་ཡིན་ནོ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཁང་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་ཕྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚིག་འབྲེལ་ཏོ། ། མ་སོང་བ་ལ་བདག་འོད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕོག་སྟེ། ཙཀྲ་ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་བྷྲཱུཾ་ས་བྷྲཱུཾ་ཧ་བྷྲཱུཾ་ཨ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་ཐོག་ལྔ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཕབ་སྟེ་བསྒྲལ་བའོ། ། ཁང་པ་དབུབ་ནི་རང་གི་ཉི་མའི་འབར་བའི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་ཟེར་ལ་ཧ་ལྗང་གུ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཁང་པ་ཕྱོགས་བཞི་རུ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་ཁ་དོག་ལྔར་གྲུབ་པར་གྱུར་པའོ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་བཛྲ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཞེས་པ་དང་། བཛྲ་ཛྭ་ལ་རཾ་གྱིས་འཁོར་ལོའི་ཁང་པ་དང་། མདའ་དང་མཚོན་ཆའི་ཁང་པ་དང་། མེའི་སྲུང་བར་ཤིན་ཏུ་འཐས་པར་གྲུབ་པའོ། ། བསྲུང་བ་གྲུབ་ནས་བགེགས་གསོ་བ་ནི། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མིག་གཡས་པའི་རཾ་གྱིས་སྡིག་པ་བསྲེགས་ཏེ་ཞི་བའོ། ། གཡོན་པའི་ཨས་ཀུན་གཞི་གསོས་ཏེ། གསད་པའི་དོགས་པ་དང་བཅས་པས་བྲོས་ཏེ་བྱེར་བའོ། ། དེ་ནི་བསྲུང་བའོ། ། དེ་འོད་ལས་བྱུང་ཉི་དཀྱིལ་དུ། ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བཅས་སྤྱན་དྲངས། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་ནས་སྡིག་པ་བཤགས། ། སྡོམ་པ་བཟུང་དང་ཡི་རང་དང་། ། བསྔོ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། ཞེས་པ་ལ། ཉི་མའི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཏེ།

The clearing of obstacles with light is connected to the meaning of gazing in all directions with the wrathful eyes of one endowed with compassion. The issuing of the command is connected to the thought, "Do not remain! This is the house of the powerful one." The house is connected to the words of generation and subsequent generation. For those who have not departed, I strike the maṇḍala of light; by means of cakroṃ bhrūṃ hūṃ bhrūṃ sa bhrūṃ ha bhrūṃ a bhrūṃ, the five peaks are repeatedly brought down and liberated. To roof the house: from the blazing hūṃ of one's own sun, green light rays of various colors radiate to the ten directions, whereby the vajra house is established in the four directions with white and five-colored colors. One recites hūṃ hūṃ. By reciting oṃ vajracakra hūṃ hūṃ, vajra hana hana, and vajra jvala raṃ, the house of the wheel, the house of arrows and weapons, and the fire protection are established as extremely solid. Once the protection is established, the healing of obstacles: because they are devoid of compassion, the raṃ of the right eye burns away their negativity, resulting in pacification. The a of the left eye restores the ālaya, so that, fearing death, they flee and disperse. That is the protection. "From that light, in the sun maṇḍala, invite the Master and the Buddhas. Having prostrated and made offerings, confess misdeeds. Take the vows, rejoice, dedicate, go for refuge, and generate the bodhicitta." Regarding this: light rays radiate from the hūṃ of the sun.

མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དོན་བྱས་ཡེ་ཤེས་པའི་ཐུགས་ཀར་ཐིམ་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་དྲངས་ཏེ། བདག་གི་རྒྱུད་ལ་ཕོག་པས་སྒྲིབ་པ་བཞི་དག་ནས། རྒྱུད་རང་གོས་ཕྱིར་བཟློག་པ་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་འདི་ནི་རང་གི་སྙིང་གི་བདག་པོ་ཡིས། སེང་གེ་ལ་སོགས་པའི་གདན་ལ། བདག་པོ་འོད་ཀྱི་བླ་མ་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་གཞུག་པའོ། ། ཕྱག་བཙལ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་སམ་ཡིད་ཅེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མཆོད་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གསང་བ་སྟེ། ཕྱི་ནི་རྩ་དང་། ལྷ་མོ་དང་། དབུལ་བའི་གནས་ཐ་དད་དུ་མཆོད་པའོ། ། ནང་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རྩས་རང་རང་གིས་གཅིག་ཏུའོ། ། གསང་བ་ནི་ལྷ་ཕོ་མོའི་མཆོད་པའོ། ། གསུམ་ག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསང་བས་མཉེས་པས་གསང་བའོ། ། དེ་གོང་མའི་དོན་རྣམས་ཀུན་སྟོང་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ནི་གསུམ་ལས་གསུམ་གྱིས་གསུམ་པོ་རང་རང་དུ་མི་འཆབ་ཅིང་འགྱོད་པ་དང་བཅས་པས་བཤགས་ཤིང་ཕྱིས་མི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྡོམ་པ་གཟུང་བ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དེ་བླངས་པའི་དོན་ལས་ཕྱིས་མི་འདའ་སྟེ། ཡི་དམ་དངོས་སུ་བླང་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཡི་རང་བ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་ལ་གོས་སྔོན་པོའི་ཆོས་འདི་ལས་ལྷག་པ་གཞན་སུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དོན་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བས། ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་ཅེས་པའོ། ། དེས་ནི་དེའི་སྟོང་པ་མི་འགྲོ་བར་གཞུག་པ་དང་། འབྲས་བུ་མེད་པའི་དོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་བསྔོའོ། །

Having benefited all sentient beings without exception or remainder through the manner of the twelve deeds, they dissolve into the heart of the wisdom-being. By drawing forth that very essence and causing it to strike one’s own continuum, the four obscurations are purified, and the continuum becomes like a garment that has been turned inside out. This is the invitation and absorption of the Lord of One’s Own Heart, the Guru of Light, and the Buddhas upon lion and other seats. As for prostration, it is connected with the phrase "by body, speech, and mind, or by mind alone." Offerings are outer, inner, and secret. The outer consists of offerings made to the channels, the goddesses, and the various places of offering. The inner consists of the goddesses offering to one another through their own channels. The secret consists of the offerings of the male and female deities. The secret of all three is the secret of the Great Seal (Mahāmudrā), which is pleased by that. All the aforementioned meanings are the unsurpassed emptiness. As for the confession of misdeeds, it is connected with the three [bases], the three [means], and the three [actions], confessing without concealment and with regret, and vowing not to commit them again. As for taking the vows, it is connected with the general and specific vows; having taken them, one does not transgress them thereafter, and it is connected with the phrase "actually taking the yidam." As for rejoicing, it is general and specific; there is no other dharma superior to this Blue-Clad Dharma of the unsurpassed path. By fully embracing the "specific meaning," one attains the special power connected to that. Thus, one enters without falling into emptiness, and to clear away doubts regarding the lack of result, one dedicates the seven-branch practice toward enlightenment.

སྐྱབས་འགྲོ་ནི་ཕྱི་མའི་ལྷ་ཡོངས་སུ་བཅད་དེ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་གོས་སྔོན་ཅན་ལ་བདག་ཉིད་འདུད་ཅིང་། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པའི་དོན་བྱས་ཤིང་། བདག་ཉིད་སྐྱབས་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཞེས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ཀྱི་བུའམ་བུ་མོས་ལམ་ལ་གནས་པ། ས་གཅིག་པས་གཉིས་པ་དང་གསུམ་བསྐྱེད་ཅིང་འཛེག་པ་སྟེ། གོང་གི་དགེ་ཤུལ་གྱི་དགེ་བ་དང་བ་མ་ལུས་པས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་བསྒྲལ་ཞེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ལོ། ། ད་ནི་ལམ་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནི། དགེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་ཅེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་རྣམས་རྒྱུ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་མང་པོ་ཐོབ་ཅེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཚད་མེད་བཞི་པོ་སྔོན་བཏང་ནས། ། ཞེས་པ་ལ། བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་དགའ་བ་བཏང་སྙོམས་བཞི་རིམ་པས་བསྒོམས་ཏེ། སེམས་ཅན་དང་བདག་རང་འབྲེལ་པའི་བདག་པོས་རྒྱུ་དང་གླན་ཞེས་པའོ། ། སྤྲུལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཐུན་པ་སྤྲུལ་པའི་ནུས་པ་ཞེས་པ་དང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་ཞེས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དམ་སྔགས་ལ་སོགས་པས་ཕྱི་ནང་མ་ལུས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་སྟེ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་རྒྱུ་སྟེ་སྔོན་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པའོ། ། སྔགས་བསྐྱེད་འབྱུང་བ་(གཞས་,གཞལ་)ཡས་བཅས། ། ཉི་སྟེང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་བློ་རབ་རྣམས་ལ་ནི། གོང་ནི་གོང་གི་དག་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ།

Regarding "taking refuge": this involves completely severing reliance on external deities and bowing down to the Exalted One clad in blue (Nīlāmbaradhara). It is connected to the meaning of having accomplished the welfare of all sentient beings without exception and regarding oneself as the refuge. Regarding "generating the mind": this refers to a son or daughter of noble family, a bodhisattva abiding on the path, who generates and ascends from the first level to the second and third. It is connected to the meaning of liberating all sentient beings without exception from cyclic existence through the entirety of the preceding roots of virtue and faith. Now, regarding the "generation of the mind of the path": this is connected to the meaning of attaining sublime virtue. These are the causes, connected to the meaning of attaining the many major and minor marks of the Sambhogakāya. Regarding "having first preceded with the four immeasurables": one meditates sequentially on the four—love, compassion, joy, and equanimity. This means that the self and sentient beings are linked as the master and the cause. Regarding "the power of emanation that accords with the fruit of Buddhahood through immeasurable emanations" and "from the total purity of all": the accumulation of primordial wisdom (jñānasaṃbhāra) abides as emptiness through emptiness, mantra, and so forth, such that all internal and external phenomena without exception abide in emptiness. This is the meaning of the cause of the Dharmakāya, being free from conceptual elaboration (niṣprapañca). These are the causes, the sequence of preliminary practices. Regarding "the mantra-generation together with the celestial mansion" and "upon the sun": for those of superior intellect, the "Vajra Protection" is called "emptiness through the purity of the above."

ཕྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་སྲུང་ཡང་སྣང་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་བློ་བརྟེན་ནོ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ། ཐ་མའི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་ནི། དང་པོ་ཡོད་པའི་བློ་བརྟན་པའི་ཁང་པ་གྲོང་གི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གཡོ་སྟེ། བློ་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་བསྐྱེད་ནི་ཡཾ་དང་རཾ་དང་བཾ་ལཾ་སུཾ་ལས་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པས་བསྐྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རི་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཁང་པར་རང་གི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པའོ། ། དེ་སྟེང་བྷཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་ལས་བརྩིགས་པ་སྒོ་བཞི་ཀ་བ་བརྒྱད་པ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ཟུར་བཞི་པ། ཕྱི་དང་ནང་གི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་ཀླུབས་པ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ནི་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་དང་མཆོད་རྟེན་དང་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་སྤྲིན་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་མཆོད་པའོ། ། རོ་གསར་རྙིང་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། ཅེ་སྤྱང་དང་། ཀང་ཀ་མཆུ་རིང་གི་བྱ་དང་། མི་རྟོག་པ་དང་ཕྲ་མོ་རྟོག་པ་སེལ་བའོ། ། ཉི་སྟེང་ནི། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་སེང་གེ་དང་པདྨ་ཉི་ཟླའི་གདན་བསྐྱེད་པའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར། དེ་ལས་དཔལ་ལྡན་གཉིས་ཀྱི་བདག། རིག་པ་ཡོད་མེད་ཐུན་མོང་བཟློག། ཅེས་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན། རྐྱེན་གྱི་ངོ་བོ་ཧཱུཾ་དུ་སྣང་བའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལས་གཉིས་བྱས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞུགས་ནས། ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཧཱུཾ་རིང་པོར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་འོད་འདུས་པས་གཉིས་བྱས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་གཉིས་ཀྱི་བདག།

Later, at the time when the celestial mansion (vimāna) is accomplished, it is said that even the protection appears, and the yogi’s mind is stable. This relates to the fact that for individuals of the lowest capacity, the mind is first stable in a house that exists, and it is not moved by the conditions of the village, because the mind is specific. The generation of the mantras means that the maṇḍalas of the elements arise sequentially from yaṃ, raṃ, vaṃ, laṃ, and saṃ. The house of Mount Meru and so forth is in accordance with its own colors. Above that, from bhrūṃ, the celestial mansion is constructed from the five precious substances, with four doors, eight pillars, four archways, and four corners, adorned with outer and inner ornaments, and surrounded by the eight charnel grounds. The eight charnel grounds signify the path of the Buddhas of the past. Sons or daughters of noble family make offerings to the trees, stūpas, gods, nāgas, clouds, and the lords of the directions. The fresh and old corpses are without conceptualization, and the jackals, long-beaked kaṅka birds, and so forth, remove non-conceptualization and subtle conceptualization. Regarding "upon the sun": in the center of the celestial mansion, one generates the lion, lotus, sun, and moon seats. From hūṃ, it becomes a vajra; from that, "the glorious lord of the two, who reverses the common [views] of existence and non-existence of awareness." Regarding this, the nature of the three samādhis appears as the hūṃ syllable, the essence of the condition. Its light rays perform two functions: they enter the essence of the Buddha and become the nature of the enlightened mind and a long hūṃ. Again, the light gathers and performs two functions, [becoming] "the glorious lord of the two."

མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་བདག་པོ་སྤྲུལ་སྐུ་རུ་སྣང་བའོ། ། རིག་མ་ཡོད་མེད་ཐུན་མོང་བཟློག་ནི། ཡུམ་ཡོད་ན་མཆོག་གི་འབྲས་བུ་ཤས་ཆེ་སྟེ་གྲིབ་མ་བཞིན་གྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིག་མ་མེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་དང་འབྲེལ་ཏེ་ཡུམ་མེད་པའོ། ། མཐིང་ནག་གོས་སྔོན་སྐུ་ལ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལག་ན་ཐོགས། ། སྦྲུལ་ཞགས་བཞིས་ལུས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྤྱན་དམར་མཆེ་གཙིགས་སྦྲུལ་ཞགས་ཟ། ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་ཞིང་འཇིགས་པ་ཅན། ། ཞེས་པ་ལ། མཐིང་ག་རུ་བྱུང་བ་ནི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། ། གོས་སྔོན་སྐུ་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། རིགས་འཛིན་པ་དར་ལྗང་གུའི་ཁ་ཅག་ཅན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ནི་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལ་ཁྱུང་ལྔ་དང་། རིགས་ལྔའི་ས་བོན་བཀོད་པའོ། ། གཡོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པའོ། ། སྦྲུལ་བཞིས་ལུས་ལ་བརྒྱན་པ་ནི། རྒྱལ་རིགས་དང་རྗེའུ་དམར་པོ་དང་། བྲམ་ཟེ་དཀར་པོ་དམངས་རིགས་ནག་པོས་རྣ་ཆ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའོ། ། སྤྱན་དམར་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། གདུག་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཡང་ཞེས་བྱའོ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ནི་བདུད་བཞི་དང་སྡང་བ་འདུལ་བ་སྟེ་དོན་བྱེད་པའི་རྟགས་སོ། ། གསུས་པ་ཆེ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་ཏོ། ། འཇིགས་པ་ཅན་ནི་གཤེ་བའམ་དཔའ་ལ་སྒེག་པའོ། ། དེ་གསལ་མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག། མཆོད་དང་གཏོར་མས་མཉེས་བྱས་ནས། ། བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་གསོལ་བ་གདབ། ། དབང་ཐོབ་གྱུར་ནས་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཞེས་པ་ལ། དམ་ཚིག་པའི་རྒྱན་ཆ་དང་ཕྱག་མཚན་གསལ་ནས།

The Lord of the supreme and common [attainments] appears as the nirmāṇakāya. Regarding the reversal of the common [practice] with or without a consort: if the consort is present, the supreme fruit is predominant, meaning it is accomplished like a shadow. The absence of a consort is connected to the common [attainments], meaning there is no consort. "Clad in dark blue and blue garments, Holding a vajra and bell in his hands, His body fully adorned with four snake-nooses, Red-eyed, baring fangs, devouring snake-nooses, Large-bellied and terrifying." Regarding this: the appearance of dark blue signifies the unchanging nature of emptiness. "Clad in blue garments" means he wears the green silk scarf of a vidyādhara. The "vajra and bell" means that in his right hand he holds a five-pronged vajra upon which the five garuḍas and the seed syllables of the five families are arranged. In his left hand, he holds a bell, the nature of insight (prajñā). "Adorned with four snakes" means he uses the white brahmin, the red vaiśya, the red kṣatriya, and the black śūdra as his earrings and so forth. "Red eyes" signifies his passion for sentient beings, and is also said to mean that he overwhelms the malevolent. "Baring fangs" is the sign of performing the welfare of others by subduing the four māras and those who are hostile. "Large-bellied" signifies the connection to emptiness. "Terrifying" means he is fierce, heroic, or graceful. "Clearly visualizing him, summon the maṇḍala before you; Having pleased him with offerings and torma, Make the request for self-consecration. Once empowerment is obtained, recite the secret mantra." Regarding this: having clearly visualized the ornaments and hand-symbols of the samayasattva, ...

ཧཱུཾ་གི་འོད་ཀྱིས་འོག་མིན་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྷ་ཚོགས་དགུག་ཅེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ། བཛྲ་ས་མནྟ་ཛཿཞེས་པས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བགེགས་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པས་དེངས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བདག་དོན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་ཡོན་དང་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་དབུལ་ཞེས་པའོ། ། གཞན་ལ་ནི་ཕྱི་མཆོད་དངོས་དང་གཏོར་མ་སྨན་གྱིས་མཆོད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། ཨེ་མ་དཔལ་ལྡན་གོས་སྔོན་ཅན། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། ལུས་ཀྱི་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་ལུས་བདེ་གཤེགས་སྐུར་བྱིན་རློབས། ། ངག་དང་ཡིད་ལ་ཡང་ཡང་བརྗོད། ། དེ་ནས་གནས་གསུམ་དུ་ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་མཐིང་ག་གནས་སུ་བལྟས་ཏེ། འབྲུ་གསུམ་ལས་འོད་ལངས་ཏེ་སྡོམ་མམ་ཀཾ་ངམ་འོད་ནག་པོ་བསྡུས་ཏེ་བསྲེགས་ཤིང་སྦྱང་སྟེ་དེས་ནི་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་ཡོད་པའི་མཛེའི་ས་བོན་ཡང་སྦྱངས་ཤིང་བསྲེགས་ནས། རང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་དང་སྐུ་རུ་གནས་སུ་དགོད་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམ་པ་ནི་རང་གི་བདག་པོའོ། ། ཡང་འོད་ཀྱིས་མདུན་ན་གནས་པ་དང་། རིགས་ལྔ་སངས་རྒྱས་གནས་ནས་བསྟིམས་པའོ། ། དབང་ཐོབ་ནི་བླ་མས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྐུལ་ཏེ། རིགས་ལྔས་ཤར་ནས་ཆུའི་དབང་དང་། མེ་ལོང་གསལ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྟིམ་པ་དང་། ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལྷོ་ནས་དབུ་རྒྱན་གྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། ང་རྒྱལ་ལམ་སེར་སྣ་སེལ་བའོ། ། ནུབ་ནས་རྡོ་རྗེ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པས་འདོད་ཆགས་སེལ་བའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུས་བྱ་བ་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲག་དོག་སེལ།

In connection with the instruction to summon the assembly of wisdom deities from Akaniṣṭha by the light of the syllable HŪṂ, one uses the mantra: VAJRA SAMANTA JAḤ. The obstructors who accompany the wisdom beings are then dispelled with: VAJRA YAKṢA HŪṂ PHAṬ. Regarding that, for one's own benefit, one first offers the water for the feet and mental offerings. For others, one offers actual outer offerings, torma, and medicinal nectar, and then makes the supplication. The supplication for self-consecration is as follows: "Oṃ! Ema! Glorious Blue-Robed One, Through the blessings of great compassion, To clear away conceptualizations of the body, Bless my body as the form of the Sugata. Recite this repeatedly for speech and mind." Then, visualize the three places as having the white OṂ, red ĀḤ, and blue HŪṂ. Light radiates from these three syllables, gathering and burning away the black syllable KHAṂ or the black light, thereby purifying the seeds of leprosy—the habitual tendencies existing in the ālaya-vijñāna. Once purified, the respective hand symbols and bodies are established in their places. The absorption of the wisdom beings is the consecration of one's own lord. Furthermore, light from the syllables absorbs the deities residing in front and the Buddhas of the five families from their abodes. Regarding the attainment of empowerment, the Guru invokes the lords of the families: from the east, the water empowerment is bestowed, the clear mirror is absorbed into the continuum, and hatred is purified. From the south, the crown empowerment is bestowed, equanimity is realized, and pride or avarice is cleared away. From the west, the vajra empowerment is bestowed, discerning wisdom is realized, and desire is cleared away. Then, with the bell, the activity wisdom is realized and envy is cleared away.

དབུས་ནས་མིང་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཏི་མུག་སེལ་ཅིང་ཁྱབ་བྱ་བསྟིམ་པའོ། ། ཏིལ་མར་ལ་མར་བསྐུས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ཏེ། ཐོབ་པ་ནི་དབུ་ལ་རིགས་ལྔས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡང་བདག་པོ་དང་རིགས་ལྔ་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། ཐིག་ལེ་ཨཾ་དང་ཧཱུཾ་གི་རྣམ་པར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་(དང་,ངང་)དུ་ཞུ་ནས། གུཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་པ་དང་། སློབ་མས་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་བརྗོད་ནས། ལྕེ་ལ་བྱིན་པ་དག་ལས་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་སྟེ། སྔགས་ཟློས་པ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་ནས། གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཅུའམ། དྲུག་ཅུ་དང་ལྡན་ཏེ་ལྕེ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་སོང་བའོ། ། དབང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་ཡོན་ཏན་འོག་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་གཙོར་བྱས་པའོ། ། མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་རིམ་པས་བླངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་གནས་པ་ལས། ཕྱོགས་བཅུར་ལྷ་མོས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔའི་ཚུལ་གྱིས་སྐུ་ལངས་ཏེ། སྔགས་བཟླས་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གསལ་བ་རྣམ་གཉིས་རགས་དང་ཕྲ། ། ཞེས་པ་ནི། གསལ་བ་གཉིས་ནི་གཙོ་བོ་དང་རྟེན་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་སྲུང་བ་གསལ་བའོ། ། རགས་པ་ནི་གཙོ་བོ་གསལ་བ་སྟེ། ཕྱི་སྐུ་མདོག་དང་རྒྱན་ཆ་གསལ་བའོ། ། ཕྲ་བ་ནི་ནང་གི་སེམས་དཔའ་སུམ་བརྩེགས་གསལ་བའོ། ། དེས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིམ་པའོ། ། རྒྱུད་སྦྱོང་རགས་དང་ཕྲ་བའོ། ། རགས་པ་གཉིས་ཏེ་བ་ཐག་དང་། ། བ་ཐག་མེད་དོ་གཉི་ག་ལ། ། མགལ་མེ་ཕྲེང་བ་ཉི་མའི་ཚུལ། ། ཞེས་པ་ལ། རྒྱུད་སྦྱངས་པའི་བཟླས་པ་ལ་རགས་པར་བཟླས་པ་དང་ཕྲ་བར་བཟླས་པའོ། ། རགས་པ་བ་ཐག་ཡོད་པར་ཟློས་པ་ནི།

From the center, the name and the vajra and bell are dissolved into the object to be pervaded, thereby clearing away delusion. This is like anointing with sesame oil so that it permeates. "Attainment" refers to the head being adorned by the five families. Furthermore, having performed the union of the lord and the five families, the bindus in the form of AṂ and HŪṂ melt into the state of Great Compassion. Reciting "Guhyābhiṣiñca," and the disciple saying "Aho Sukha," the afflictions arising from what was placed on the tongue are purified. Having become empowered and potent in the recitation of mantras, one comes to possess the eighty or sixty branches of melodic speech, and the tongue becomes the nature of the vajra. This means that the qualities of the third and fourth empowerments will increase from below to above; this is the primary explanation for the common [practitioners]. For the supreme [practitioners], the third and fourth are taken in succession. Abiding in the state of Mahāmudrā, the goddesses of the ten directions offer prayers, and the body arises in the manner of the five limbs; this is connected to the phrase "reciting the mantra." Regarding "the two types of clarity: coarse and subtle," the two types of clarity are the clarity of the principal deity, the supporting celestial mansion, and the protection circle. "Coarse" refers to the clarity of the principal deity, meaning the clarity of the outer body color and ornaments. "Subtle" refers to the clarity of the inner triple-layered sattvas. This is the sequence of meditative concentration (samādhi). Regarding "the training of the continuum is coarse and subtle," there are two types of coarse: with a thread and without a thread. For both, it says: "The manner of a circle of firebrands and the sun." In this context, the recitation for training the continuum consists of coarse recitation and subtle recitation. Regarding coarse recitation with a thread:

ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དུས་མཉམ་དུ་སྙིང་ག་ནས་སྡོམ་མམ་ཀཾ་འོད་ཕུང་དུ་འཐོན་ཏེ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གོང་གི་མ་ལུས་པ་ལྟེ་བར་རཾ་ལས་མེས་བསྲེག་ད་ཧ་ཛྭ་ལ་རཾ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཐལ་བ་མ་ལུས་སྤྱི་བོ་ནས་ཧཾ་དཀར་པོས་ཆུ་རྒྱུན་ཕབ་སྟེ། ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ཏེ་ཡིད་དང་ངག་གི་ལས་སོ། ། བ་ཐག་ཡོད་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་ཡོ་འོད་ཀྱི་སྐུད་པས་སྦྲེལ་བའི་ཚུལ་དེ་བདག་པོའི་སྔགས་ལས་ཤེས་པའི་འོད་ཀྱི་སྐུད་པས་སྦྲེལ་ནས་འདོན་ཞིང་སྲེག། ཅེས་པའོ། ། བ་ཐག་མེད་པ་ནི་འོད་ཀྱི་སྐུད་པ་སྦྲེལ་བ་མ་ཡིན་འོད་ཟེར་གྱིས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱར་ལ་མ་རེག་པར་འདོད་པའོ། ། དེས་ནི་འབྲས་དང་ཡེ་མོ་རླུང་གིས་འབྱེད་པ་བཞིན་ནོ། ། མགལ་མེ་ནི་བར་མ་ཆད་པའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ལ་འོད་ཟེར་ཞོན་པའོ། ། ཉི་མ་ནི་འོད་ཟེར་ལུས་ཡོ་ལ་བདལ་བའོ། ། ཕྲ་བ་ཡང་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ནི། ཧཱུཾ་སྐུལ་སྲེག་པ་རཾ་ཡིན་ཏེ། ། ལྟེ་བར་(བ་ཀྲུབ་,བཀྲུ་བ་)སྤྱི་བོ་ཨ། ། ཞེས་པ་ལ། ཕྲ་བ་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ནི། དུས་མཉམ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རེ་མོས་ཞེས་པར་སྙིང་ག་ནས་སྡོམ་མམ་སྡིག་པར་བཏོན་ལྟེ་བ་རཾ་མེར་སྲེག། སྤྱི་བོ་ཨས་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་བཀྲུ་ཞེས་པའོ། ། ངག་གི་ཀཾ་ནག་པོ་ཞིབ་མོར་སྙིང་ག་ནས་བཏོན་ལྟེ་བར་སྲེག་སྤྱི་བོ་ནས་བཀྲུ་ཞེས་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་འོད་དཔུང་དུ་བཏོན་པ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཀྲུ་ཞེས་པའི་གོང་དུ་བཤད་པར་བསམས་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་ཞེས་པའོ། ། མཚན་མ་འདོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ། །

The obscurations of body, speech, and mind are simultaneously bound at the heart and emerge as a mass of light in the form of the syllable kaṃ, in connection with the mantra sarvapāpam uccataya. The aforementioned [obscurations] without exception are burned by fire arising from raṃ at the navel, in connection with dahajvalaraṃ. The remaining ashes without exception are washed away by a stream of water descending from a white haṃ at the crown, in connection with the meaning of śuddho ’haṃ; these are the activities of mind and speech. Regarding the "corded" method: the body, speech, and mind are connected by a cord of light; having been connected by the cord of light known from the mantra of the Lord, one recites and burns [the obscurations]. Regarding the "uncorded" method: there is no connection by a cord of light, but rather by light rays; the karmic results of the three—body, speech, and mind—are held without being touched, as if by a magnet. This is like separating grain and chaff with the wind. "The firebrand" refers to the uninterrupted [process]. "The garland" refers to light rays mounting the syllables. "The sun" refers to light rays spreading over the body. As for the three subtle [methods] that arise: Hūṃ is the exhortation, Raṃ is the burning, and A is the washing at the navel and crown. Regarding the three subtle [methods] that arise: they are not simultaneous; rather, the obscurations of body, speech, and mind are taken in turn. From the heart, the [obscurations] are bound or extracted as sins; at the navel, they are burned by raṃ fire; at the crown, the ashes of what was burned are washed by a. For speech, the black kaṃ is finely extracted from the heart, burned at the navel, and washed from the crown. For the mind, one should contemplate as explained above: extracting as a mass of light, burning, and washing; this is the purification of the obscurations of the ālayavijñāna. The five types of desired signs:

ཡུམ་ལ་བསྐོར་བ་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ཡེ་བདག་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་པ་ལ། མཚན་མ་འདོད་པ་ལྔ་ཟློས་ལུགས་ལྔའོ། ། ཡུམ་ལ་བསྐོར་བ་རྣམ་གསུམ་ནི། ། དམ་ཚིག་པ་ཡབ་ཡུམ་དང་ཡེ་ཤེས་གཙོ་བོ་གཅིག་པོ་སྟེ་ཐུགས་དང་འོག་སྒོ་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡབ་ཡུམ་དང་དམ་ཚིག་པ་གཙོ་བོ་སྟེ་གོང་དང་གོང་བཟློག་ཅེས་པའོ། ། འཁོར་དང་ཡུམ་བསྐོར་གོང་དང་འདྲ། བདག་བསྐོར་ཉེ་བསྐོར་ཐ་མ་ནི། ། སྙིང་གར་བསྐོར་རོ་མཚན་མ་འབྱུང་། ། ཞེས་པ་ལ། འཁོར་དང་ཡུམ་བསྐོར་གོང་མ་འདྲ། ། ཞེས་པ་ལ་འཁོར་ཡུམ་ཅན་གཙོ་བོ་ཡུམ་མེད་དོ། ། བདག་རང་གི་བཟླས་པ་ལ་ཡུམ་ཡོད་ན་ཡུམ་དང་འཁོར་བ་དང་། ཡུམ་མེད་ན་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཅན་ལ་བཟླས་པ་སྟེ། མགལ་མེའི་ཕྲེང་བ་ཉི་མ་ནི་ཡོ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། གྲངས་ནི་འབུམ་དང་ཉིས་འབུམ་སུམ་འབུམ་དང་བདུན་འབུམ་དང་། བྱེ་བ་དང་ཉི་ཤུ་དང་། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རེ་རེ་སྤྱིར་གཅིག་སྟེ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེ་ནི་གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པ་སྐྱེལ་བ་སྟེ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་། ། ཞེས་པའོ། ། ཉེ་བསྙེན་ཡེ་ཤེས་པ་ལ་འོད་ཀྱིས་མཆོད་ནས། ལས་དང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་སྟེ་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ཆུ་རྒྱུན་ཅན་དང་འབྲེལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་བསྟིམ་པ་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། བསྒྲུབ་པ་ཡང་འོད་ཟེར་དཀར་དམར་ཏེ། དམར་པོས་བསྲེག་ཅིང་དཀར་པོས་འཁྲུད་དེ་དཔེ་ཉི་མ་བཞིན་ནོ། ། བགྲང་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་དངོས་དྲག་སྔགས་འབྲེལ་པས་བཟླས་ཞེས་པའོ། །

Regarding the "three circumambulations of the consort" and the "three primordial selves," there are five ways of reciting the five signs of desire. As for the three circumambulations of the consort: these are the samaya male and female deities and the single primordial wisdom principal, which also includes the heart and the lower gate. The three primordial wisdom aspects are the primordial wisdom male and female deities and the samaya principal; this is what is called "reversing the upper and the upper." The circumambulations of the retinue and the consort are the same as above. Regarding "the self-circumambulation, the near-circumambulation, and the final one: circumambulate at the heart, and the signs will arise": the circumambulations of the retinue and the consort are the same as the previous ones. Regarding this, the retinue possesses a consort, while the principal lacks a consort. If there is a consort for one's own recitation of the self, one recites with the consort and the retinue; if there is no consort, one recites at the vajra with the syllable HŪṂ of the primordial wisdom being at the heart. This is the application of the "sun-like firebrand garland." As for the number: one hundred thousand, two hundred thousand, three hundred thousand, seven hundred thousand, ten million, and twenty million; these are the twenty-four, with the body, speech, and mind each being one in general. This is the completion of the "numerical approach" (saṃvatsara), as it says: "White light rays purify obscurations." For the "near approach," after making offerings of light to the primordial wisdom being, one purifies karma and obscurations; this is connected to the white light rays with a stream of water, and the absorption of primordial wisdom should also be understood. For the "accomplishment" stage, there are white and red light rays: the red burns and the white washes, like the example of the sun. Regarding the "essence of counting," it says to recite the actual essence of the principal deity in connection with the wrathful mantra.

བསྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་བཟླས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ལས་མེ་འཕྲོ་བའི་རྣམ་པ་ལྟེ་བར་རཾ་ལས་འབར་བ་སོར་བཞི་དང་མཐོ་གང་ཁྲུ་གང་མཆོད་དེ་མེས་འབར་ཞིང་བསྲེག་འཕྲོས་པས་ཡས་འཕྲོ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲིབ་པ་དང་། གདོན་གྱི་ནུས་མཐུ་དང་གདོན་གྱི་གནོད་སེམས་མེ་སྟག་འཐོར་ཞིང་འཕྲོས་བསྲེགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་པ་དང་འཕྲོ་འདུ་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་མེའི་རང་བཞིན་གྱིས་དུས་གཅིག་པར་དྲག་པོ་ཚུལ་དུ་འཚིག་པའོ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་བསྲེགས་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྡོར་གྱུར་ཡེ་ཤེས་བསྟིམ་པར་བྱ། བགྲང་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷཱ་ར་ཎི་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧཱ་པ་ཨོཾ་སྭཱ་ཁྲི་གོ་བཟློག་བཟླས་པའོ། ། ཐུན་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། བཟླས་པའི་སྔགས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ། མཛེ་ལ་སོགས་ཏེ་ནད་ཟུག་རྔུ་འབྱིན། གནོད་པའི་བགེགས་ལ་འཆི་སྙམ་པ་འབྱུང་། བྲོས་ཏེ་འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་བར་འོང་སྙམ་པ་དང་དངོས་གྲུབ་ཀུན་དང་འབྲེལ་ཞེས་པ་སྟེ། དེས་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་མཚན་མ་འདོད་པའོ། ། མཚན་མ་བྱུང་འོད་སྒྲ་སྐུ་སྟོན་སྒྱུར་བཟློག་ནི། སྔགས་གྲུབ་པ་དང་(ནང་,ནད་)ཐོན་པ་དང་། གདོན་ཐུབ་པ་སྟེ་གོས་སྔོན་པོ་གོན་པ་དང་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་ཐུ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལུས་ལས་རྣག་ཁྲག་ཐོན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཉ་སྦལ་ལ་སོགས་པ་རིད་ཅིང་མེ་ནང་བསྲེགས་པའོ། ། འོད་ནི་ཐ་མའོ། ། སྒྲ་འབྲིང་སྐུ་རབ་སྟེ། དགའ་མི་དགའ་སེམས་དང་བྲལ་བའི་སྒྱུ་མས་བཟློག་ཅེས་པའོ། །

Regarding the recitation of the great accomplishment (mahāsādhana): from the hūṃ at the heart of the practitioner, fire radiates. At the navel, from the syllable raṃ, a flame blazes four finger-widths, one span, or one cubit in height. As the fire blazes and spreads, it incinerates all the obscurations of the universal ground (ālayavijñāna), the power of malevolent spirits, and the harmful intentions of spirits. Sparks scatter and spread, burning everything. Through the wisdom beings and the radiation and reabsorption of the mantra, all are simultaneously consumed in a fierce manner by the nature of fire. The karmically ripened body is incinerated and transformed into the wisdom-being Vajrapāṇi; then, the wisdom-being is absorbed. The essence mantra for counting is: oṃ vajrapāṇi mahāyakṣa nīlāmbaradhāraṇi vajra hūṃ phaṭ. oṃ vajracaṇḍa mahāroṣaṇa hūṃ phaṭ hā pa oṃ svā. This is the recitation of the reversal. Through the yoga of four sessions, by means of these recitation mantras, the unsurpassed fruit is attained. Leprosy and other ailments are extracted; harmful obstructors feel as if they are dying; they flee, thinking, "I shall be liberated from all suffering," and it is said that they become connected with all siddhis. Thus, accomplishment will be swift. This refers to the desire for signs. When signs occur—light, sound, or the appearance of the body—the reversal is as follows: the accomplishment of the mantra, the emergence of the disease, and the subduing of the spirits. This includes wearing blue garments, picking blue flowers, and so forth; the emergence of pus and blood from the body, and the burning of fish, frogs, and the like in fire. Light is the lowest sign; sound is the middling; and the appearance of the body is the supreme. One should reverse these through the illusion of a mind free from attachment or aversion.

བསྐྱེད་རིམ་པ་ཀུན་བརྟགས་ལམ་དུ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་རྗེས་སངས་རྒྱས་ལུང་སྟོན་ནི་སྤྲུལ་སྐུ་དངོས་ཆོས་སྟོན་ཏེ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གྲོགས་ནི་ཁྲུས་དང་སྲེག་དང་ཚ། ། བདུད་རྩི་ཚོགས་དང་གཏོར་མས་བྱ། ། དེ་ནས་གསེར་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ལ། ། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་གྲོགས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲུས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བདག་ཅེས་པའོ། ། ཕྱི་དྲི་ལྔ་རིག་པས་དག་ཅེས་པའོ། ། ནད་ཀུན་ཀྱང་སེལ་བ་མི་རྟོག་པའི་སྲེག་པ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་བཞིས་སྲེག་གོ། ། དེས་དངོས་གྲུབ་བཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། ཚེ་ནི་ཕྱི་ཚེ་དང་ནོར་རྣམ་ཐོས་བུ་དང་འབྲེལ་པས་ནོར་འཕེལ་ཞིང་ཚེ་བརྟན་པའོ། ། ནང་གི་ཚེ་རིན་པོ་ཆེ་ག་བུའི་ནང་དུ་བརྟན་ཞེས་པའོ། ། བདུད་རྩི་ནི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ། རྐྱང་པའམ་བཅུད་ལེན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཚོགས་ཀྱི་ཚོགས་འཁོར་དང་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་དང་། ཚོགས་མཆོད་དེ་ཚོགས་ཀྱི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། ། དྲུག་པོ་དེས་གསེར་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་སྟེ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡུམ་ལྕང་ལོ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ནས། རིལ་བུ་རྐང་མགྱོགས་མིག་སྨན་དང་། ། གཏེར་དང་དགྲ་བོ་ཚར་གཅོད་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་དང་བདུད་རྩི་ལེན། ། རལ་གྲི་འཇིག་རྟེན་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྒྱད། ། བཟླས་པ་ཚོགས་དང་གཏོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ། ། ཅེས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གསུངས་སོ། ། མཆོག་འདོད་པ་ཡི་སེམས་ཅན་གྱིས། སྙིང་གའི་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་རྩ། །

This is the meaning of the statement: "The practitioner of the generation stage should take the imputed into the path." Following that, the prophecy of the Buddha refers to the actual nirmāṇakāya teaching the Dharma, which is connected to the pith instructions of the generation stage. Regarding the companions: "One should perform them through bathing, burning, and tsa; through nectar, the feast, and the torma." Then, regarding the accomplishment of gold and so forth, the companions for the generation and completion stages are taught. "Bathing" refers to the outer and the inner. Through these two, it is said, "all are the self." The outer is purified by the knowledge of the five scents. "Burning" is the non-conceptual burning that clears away all diseases; it is the burning by means of the four activities. Because the four siddhis are accomplished by that, it is the fire offering (homa). "Life" (tsa) refers to outer life and wealth; through connection with Vaiśravaṇa, wealth increases and life is stabilized. Inner life is said to be stabilized within the precious gabu vessel. "Nectar" is connected to the five types of nectar, and is related to the sādhana of the single [substance] or the extraction of essences (rasāyana). "Feast" refers to the gaṇacakra, the feast of the heroes, and the feast offering; these should be understood from the pith instructions on the feast. "Torma" refers to the outer and the inner. Through these six, gold and so forth are accomplished; these are the common siddhis. Regarding this, the Mātṛkā-keśinī-tantra states: "The pill, swift-footedness, eye-salve, treasure, the subduing of enemies, the yakṣiṇī, the taking of nectar, the sword, and the great worldly siddhis—these eight are accomplished through recitation, the feast, and the torma," so Vajradhara has said. For sentient beings who desire the supreme, the channels of the three applications at the heart...

ཡི་གེ་ཐིག་ལེས་ཡང་དག་མཚན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། མཆོག་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདོད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ནི་དེ་བསྒྲུབ་པའི་གང་ཟག་སྔགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་ག་སྦྱོར་བ་ནི་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་མེ་ལོང་ངོ་། ། རྩའང་བ་སོ་གཉིས་དང་། བཅུ་དྲུག་དང་བརྒྱད་དང་དྲུག་ཅུའོ། ། གསུམ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ལ་ལ་ནཱ་ར་ས་ནཱ་འཇའ་ཚོན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ཞེས་པའོ། ། ཡི་གེའི་ཐིག་ལེ་ནི་ཨཱ་ལི་ཉིས་ལྡབ་དང་། བཅུ་དྲུག་རྐྱང་པ་དང་། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་དང་། ཀཱ་ལི་ཉིས་ལྡབ་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། དྷཱུ་ཏཱི་ན་ཧཱུཾ་ངོ་། ། གཡས་ན་ཨཱ་ལི་གཡོན་ན་ཀཱ་ལིའི་ཐིག་ལེ་འཁྱགས་པའི་དངོས་སོ། ། དབུས་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབར། ། ཐིག་ལེ་བསམ་མོ་འགྲོ་བའི་ཚེ། ། ཞེས་པས་དབུས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབར་ནི་སྙིང་གར་ཉི་ཟླའི་བར་དུ་ཨ་ཐིག་ལེའི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཧཾ་དང་། ཨོཾ་ཨཱ་ཡཾ་རིམ་པས་བསམ་པ་སྟེ་ཐིག་ལེའི་ངོ་བོའོ། ། འགྲོ་བའི་ཚེ་ནི་རླུང་སྔོན་པོ་ལྔས་གཏུམ་མོའི་མེ་བུས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ནང་ན་ཡར་མེ་སོང་སྟེ། སྙིང་གར་ཉི་ཟླ་གསུམ་ལས་སྣང་སྟོང་གི་མེ་འབར་ཏེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡར་ལ་སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་གཞན་ནས། བྱང་ཆུབ་བ་ཆུའི་ངོ་བོ་བཀུག་ནས་རྒྱུད་བརླན་ཞེས་པའོ། ། དེ་ན་དབྱུ་གུ་ཆུ་ཚོད་འཕོ་བ་ཐུན་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། ། དབང་པོ་གང་དང་གང་གི་རྩ། ། ཁ་ཕྱེའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་བསམ། ། ཞེས་པ་ལ། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བར་གྱུར་ན།

The phrase "perfectly marked with the bindu of the syllable," and so forth, teaches the pith instructions. "Desiring the supreme" refers to the desire for the unsurpassed fruit, Mahāmudrā. "Sentient beings" refers to the mantra-practicing Bodhisattvas who are the individuals accomplishing that. "The application at the heart" refers to the crown, throat, heart, navel, and the mirror. The channels are thirty-two, sixteen, eight, and sixty. The "three" refers to the avadhūtī, lalanā, and rasanā, which abide in the manner of a rainbow. The "bindu of the syllable" refers to the doubled vowels, the sixteen single [vowels], the eight groups, and the doubled consonants on the wheels. In the dhūtī is the syllable HŪṂ. On the right is the bindu of the vowels and on the left is the bindu of the consonants, which are the nature of ice. "From the center, method and insight blaze; one should contemplate the bindu at the time of going"—this means that from the center, where method and insight blaze, the syllable HAṂ abides in the heart between the sun and moon in the essence of the bindu, and one should contemplate OṂ, Ā, and YAṂ in sequence, which are the essence of the bindu. "At the time of going" means that the five blue winds fan the fire of Caṇḍālī; the fire ascends within the three emptinesses, and from the three—the sun, moon, and [fire] at the heart—the fire of appearance-emptiness blazes, and the meaning is that great bliss is attained. Then, from other Buddha-fields above, the essence of the water of awakening is summoned, and the continuum is moistened. Thus, one should meditate during the intervals of the watches, the shifts of the danda and ghaṭikā. Regarding the line, "Upon whichever channel of whichever sense faculty is opened, contemplate the bindu above": if the sense faculties become distracted toward objects, [one should meditate].

དབང་པོ་ལྔ་པོ་གང་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བའི་ཚེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁ་ཕྱེ་སྟེ། རང་རང་གི་ཡུལ་སྟོང་པར་མེ་འབར་བར་ཞེས་པའོ། ། བ་ཐག་ཕུག་ནས་ཐིག་ལེ་ལ་བློ་གཏད་ནས། འཇུག་པ་བ་ཐག་གཞི་པོར་ཐིམ། ། ཞེས་པ་ལ། བ་ཐག་ནི་དངོས་པོར་སྣང་བའི་ཡུལ་ལོ། ། ཐག་པ་དང་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕུག་ནས་ནི་སྣང་བ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་སྟེ། ། སྣང་བ་ཐིག་ལེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་བའོ། ། ཐིམ་མོ་དེ་ལ་བློ་གཏད་ནི་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་གཅིག་ཏུ་ཐིམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་འདྲེས་པའི་ལམ་མོ། ། དེ་ནི་དོན་སྟོང་པ་སྟེ། འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལོ། ། འཇུག་པ་བ་ཐག་ནི་རྣམ་ཤེས་འཕོ་འཇུག་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་རྨི་ལམ་དང་སྲིད་པར་འཁོར་བ་རྩད་ནས་གཅོད་པའོ། ། དོན་གྱི་ངོ་བོས་གནས་པས་སྟོང་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཕོ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་གནས་པ་ནི་གཅིག་གི་ཤེས་པའོ། ། བ་ཐག་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། བཞི་པོར་ཐིམ་པ་ནི། གཞི་གནས་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མ་ལ་བུ་ཐིམ་ཞེས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་རང་བཞིན་ནོ། ། དབང་པོ་ཐིག་ལེ་མེད་པ་ལ། ། འབྱུང་འཇུག་ཕྲ་བའི་བ་ཐག་ནི། ། སྐོར་བདུན་འོང་དང་འགྲོ་བས་འགྲུབ་ནི། རླུང་རྐྱང་པ་ལ་སྒོམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ཐིག་ལེ་མེད་པ་ནི། བུ་དང་ཐིག་ལེ་མི་སྒོམ་སྟེ། ། རླུང་ལ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། རླུང་ནི་འཁོར་བར་བསྐྱེད་པའི་རྟ་ཡིན་པས། རླུང་ཉིད་ལམ་དུ་བསླང་ཞེས་པའོ། ། འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ལུས་ལས་རླུང་འབྱུང་བ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་འགྲོགས་པར་འགྲོགས། ། ཞེས་པའི་བ་ཐག་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

When the five sense faculties radiate toward their objects, they are directed toward forms, sounds, and so forth; this is what is meant by "blazing as fire within the emptiness of their respective objects." Regarding the statement, "Having pierced the tether, focus the mind on the thig-le; the engagement dissolves into the fourfold tether," the "tether" (ba-thag) refers to the objects appearing as entities. It is so called because, like a rope, they are the basis of grasping. "Having pierced" means taking appearances as the path, whereby appearances become the nature of the thig-le. "Dissolves" means focusing the mind on that; the meaning is that appearance and emptiness dissolve into one, which is the path where the two truths are merged. That is the object of emptiness, the object to be familiarized with. "Engagement in the tether" refers to the shifting and entering of consciousness; it is the cutting off, at the root, of birth, dreams, and wandering in cyclic existence. Because it abides as the essence of the ultimate, it is the shifting from one emptiness to another; the abiding nature is the single cognition. The "tether" is the conceptualization of the imputed nature. "Dissolving into the fourfold" means the child dissolving into the mother—the emptiness that is the essence of the abiding ground; this is the natural fruition. Regarding the passage, "When the sense faculties lack the thig-le, the subtle tether of arising and entering is accomplished through the coming and going of the seven cycles," this teaches the meditation on the winds alone. "When the sense faculties lack the thig-le" means one does not meditate on the child or the thig-le, but rather performs the "vajra recitation" (vajrajapa) upon the winds. Since the wind is the horse that generates cyclic existence, it is said, "The wind itself is raised as the path." Because it arises, the wind emerges from the body; this connects to the tether of "accompanying emptiness."

འཇུག་པ་ནི་རླུང་ལུས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། ནང་དུ་སྟོང་པའི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་དང་། འགྲོགས་པར་བྱས་ལ། འཇམ་པ་ཉིད་དུ་ཡུན་རིང་དུ་ནང་དུ་བཟླ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྲ་བ་ནི་རླུང་དག་པའི་རང་བཞིན་ཕྲ་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པའོ། ། བ་ཐག་ནི་རྟོག་པའི་མེ་ཆུ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ལས་ཞི་བའོ། ། སྐོར་བདུན་(འང་,འོང་)དང་འགྲོ་བས་འགྲུབ་ནི། ཕྱི་ནང་དུ་འོང་བ་དང་འགྲོ་བ་སྟེ། སེམས་གཟུང་བའི་ཡུད་ཟད་དོ། ། འགྲུབ་དངོས་སུ་བས། ལ་བཟླ་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་ནི། ལ་བཟླ་བ་ནི་སྲེད་པའང་བླ་མར་བྱས་ཞེས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྔོན་སོར་སླེབས་པའོ། ། དེ་ནས་མཐའ་བྲལ་སྟོང་པར་སོང་བ་ནི། དབུ་མ་པའི་འདོད་པ་སྟེ། བླ་མའི་མན་ངག་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ཡང་འབྲིང་པོ་ཙམ་ཉིད་དོ། ། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་རབ་བརྒྱན་པ་ཡི། ། རྣམ་བཅད་ཡོངས་གཅོད་མེད་པ་ཡི། ། བདེ་བ་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་ནི། ། རང་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུའོ། ། འདི་ནི་གང་ཟག་སྣོད་ཅན་ལས། ། གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ལ། འདི་གཞུང་བླ་མས་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ཡིན་པས་གང་ཟག་སྣོད་ཅན་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒང་བུ་དམའ་བཞིན་དད་པ་བརྟན། ། སེམས་ཅན་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་དགའ། ། ཐོས་པ་མང་བ་ཡིད་ཆེས་བརྟན། ། བརྩོན་འགྲུས་དྲག་ལ་བསམ་གཏན་མོས། ། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཆོག་མི་ཤེས། ། ཚོགས་དང་ཚ་ཚ་ལ་སོགས་པ། ། ཐར་པའི་ལམ་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས། །

"Entering" refers to the wind entering the body; it is to be joined with the great drop of emptiness within and recited internally in a gentle manner for a long duration. "Subtle" means abiding in an essence that is even more subtle than the subtle nature of the purified winds. "Cord" refers to the pacification resulting from the complete subsiding of the fire and water of conceptual thought. "Accomplishment through the seven cycles of coming and going" refers to the coming and going of the breath externally and internally; it is the moment of seizing the mind. Regarding "accomplishment" and "the siddhi of the seal (mudrā) through the final resolution": "final resolution" means that even craving is taken as the guru, because it is shown to be emptiness. It is free from the grasping of both truths; it is the arrival at the primordial wisdom of Mahāmudrā. Then, "going into the emptiness free from extremes" is the position of the Madhyamaka; however, even the Madhyamaka that is devoid of the guru’s pith instructions is merely of middling quality. "The great teacher who reveals bliss, which is adorned by the guru’s pith instructions, and which is without negation or affirmation—that is the natural Mahāmudrā; this is the meaning of 'becoming the siddhi.'" This is the result of perfection. Regarding the statement, "This should not be given to anyone other than a person who is a suitable vessel": since this is the pith instruction transmitted from ear to ear by the lineage gurus, it is taught to those who are suitable vessels. "One who is stable in faith like a high mound, who delights in the welfare of sentient beings, who has heard much and possesses firm conviction, who is fierce in diligence and devoted to meditative concentration, who is never satiated with the profound meaning, and who is deeply devoted to the path of liberation through feast offerings, tsa-tsas, and so forth."

དེ་ལ་དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་ཅེས་པའོ། ། སྨོན་ལམ་དགེ་རྩ་བསྔོ་ལེགས་པས། ། གསང་བ་ཟབ་མོའི་དོན་དང་སྤྲད། ། འདི་རུ་འབད་རྩོལ་དྲག་པོ་ཡིས། ། དགེ་བ་བག་ཆགས་སྟོབས་རྣམས་སྐྱེས། ། ཐར་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བར་ངེས། ། གཞན་ཡང་གང་ཟག་ཕལ་པ་རྣམས། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ལམ་ལ་རབ་གནས་པས། ། དད་པ་ཞན་ཅིང་ངོ་ཚ་ཆུང་། ། ཁྲེལ་འཛེམ་མེད་ལ་སྐྱོ་ངས་ཅན། ། ཟས་ནོར་ཆགས་པའི་དབང་ལ་མོས། ། གསང་བའི་དོན་ལ་མི་མོས་ཤིང་། ། དཀོན་མཆོག་སྨོད་ཅིང་མི་དགེ་བཅུ་ལ་མོས། ། ལམ་ལོག་རྩ་བ་ཆད་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་བསྟན་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་ཞེས་པའོ། ། བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བརྩམས་ཞེས་པ་ནས། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ས་ཐོབ་ཤོག་གི་བར་ལ་རྩ་བ་ན་གསལ་བས་མ་བྲིས་སོ། ། བདག་གིས་མཐོང་ལམ་ས་ནི་དང་པོ་ཐོབ། ། འཕགས་པ་གོས་སྔོན་ཅན་གྱི་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་ཀྱང་། ། ཨ་མྲི་ཏ་ཡི་མེ་ཏོག་རྩི་འཁོར་བཞིན། ། རང་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་དང་། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་མོས་པའི་དད་ཤུགས་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བདག་བསྐུལ་ཏོ། ། སྨོན་ལམ་དབང་གིས་ཀླུ་སྒྲུབ་མན་ངག་དྲན། ། བདག་འདྲ་བློ་ཆུང་དམན་པས་བརྩམས་པར་མི་རིགས་ཀྱང་། ། དད་པའི་དབང་གིས་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་བརྩམས། ། ཚིག་དང་དོན་ལ་ཉེས་པ་ཤོར་སྲིད་ན། ། རིགས་ལྔ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་ཡང་། ། ནཱ་གཱརྫུ་ན་ལ་སོགས་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས། ། བདག་འདྲ་བློ་ཞན་དབང་གིས་བཟོད་པར་གསོལ། ། བདག་འདྲ་བློ་ཞན་ཤེས་རབ་(ཆུབ་,ཆུང་)བ་དང་། ། གང་ཟག་མཆོག་རབ་སྙིང་པོ་དོན་ལ་རབ་ཏུ་མོས་པ་རྣམས། །

Regarding that, it is said: "One should accomplish it through that." Because the roots of virtue are well-consecrated by aspiration prayers, one is brought into contact with the meaning of the profound secret. Through intense exertion in this regard, the power of virtuous habitual tendencies is generated; it is certain that one will proceed upon the path to liberation. Furthermore, as for ordinary individuals who abide in the paths of suffering and its origin: they have weak faith and little sense of shame; they lack integrity and are full of weariness; they are dominated by attachment to food and wealth; they have no interest in the secret meaning; they disparage the Three Jewels and are intent upon the ten non-virtues. If [this teaching] is shown to such individuals whose roots are severed on the wrong path, it is said that their samaya is impaired. From the words "I have composed this sādhana" up to "may the completely pure stage be attained," I have not written [the details] as they are clear in the root text. Although I have attained the first stage of the path of seeing, and though I have not attained the siddhi of the Noble Blue-Robed One, I am like the nectar of the amṛta flower circulating through the petals. Desiring the siddhi of my own meditational deity, and through the force of devotion and faith in the Blessed Vajra-Holder, I was exhorted from all sides by the ḍākinīs. By the power of aspiration, I recalled the pith instructions of Nāgārjuna. Although it is inappropriate for a lowly person of small intellect like myself to compose this, I have composed this root commentary through the power of faith. If errors have occurred in the words or the meaning, I pray for forgiveness from the Sugatas of the five families, as well as from the sublime gurus such as Nāgārjuna and others, on account of the weakness of an intellect like mine. For those like me of weak intellect and small wisdom, and for those supreme individuals who are intensely devoted to the essential meaning—

དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་ཆོས་སུ་བདག་གིས་བྲིས། ། གསལ་བ་མི་གསལ་རྩ་རབ་དོན་རྣམས་ཀུན། ། བདག་གིས་འགྲེལ་ཏིག་འབྲུ་རུ་གསལ་བར་བྱས། ། ཐར་པ་ཐོབ་བྱེད་ལམ་ནི་རབ་ཏུ་སྣང་། ། བློ་ཞན་སེམས་ཅན་དམན་ལ་ཕན་པ་དང་། ། བླ་མའི་མན་ངག་བརྒྱུད་པ་གསལ་འབར་ཕྱིར། ། ཟབ་མོའི་དོན་དང་སྦྱར་ནས་བདག་གིས་བྲིས། ། འདི་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅི་ཡོད་གྱུར་པ་དེས། ། བདག་དང་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དགེ་བཅུ་དལ་འབྱོར་ལམ་ལ་རབ་བརྩོན་ཞིང་། ། དྲོད་དང་རྩེ་མོ་མཆོག་མཐོང་ཡེ་ཤེས་རྣམས། ། མ་ལུས་མྱུར་དུ་བདག་གིས་བགྲོད་པ་དང་། ། ལས་དང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཚུལ་དུ་རབ་གནས་ཏེ། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བརྒྱད་དང་རབ་བྲལ་ནས། ། འབྲས་བུ་ཤུ་བ་གཡན་པ་མཛེ་ལ་སོགས། ། བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞིའི་ནད་རྣམས་རྩད་ནས་ཞི་བ་དང་། ། དག་པའི་ས་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་། ། འཕགས་པ་གོས་སྔོན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་ཤོག། མཆོག་རབ་སྙིང་པོ་རྩ་བའི་མན་ངག་པདྨ་འབྱུང་གནས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། །

I have written this as a dharma for attaining the accomplishments (siddhi). All the meanings of the supreme channels, whether clear or unclear, I have clarified word by word in this commentary. The path for attaining liberation is brilliantly illuminated. For the benefit of sentient beings of inferior intellect and low capacity, and to make the lineage of the guru’s pith instructions (upadeśa) blaze forth clearly, I have written this in connection with the profound meaning. By whatever roots of virtue (kuśalamūla) exist in this, may I and infinite sentient beings strive intensely in the path of the ten virtues and the freedoms and endowments. May I swiftly traverse, without exception, the stages of heat, peak, patience, and the supreme worldly dharma, as well as the wisdoms of seeing. May the action seal (karmamudrā), the dharma seal (dharmamudrā), and the great seal (mahāmudrā) abide in the manner of the conventional and the ultimate. Having become utterly free from the three and eight types of suffering, may the four hundred and four diseases, such as sores, scabs, and leprosy, be pacified at their root. May we abide on the pure stages and attain the accomplishment of the Noble One in the Blue Robe. This concludes the commentary on the supreme essence of the root pith instructions composed by Padmasambhava.