A Commentary on the “Ornament for Commitments”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ས་མ་ཡ་ཨཱ་ལཾ་ཀཱ་ར་ནཱ་མ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དམ་ཚིག་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་དྲི་མེད་འོད། ། མ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ས་གཞི་དང་ནི་ཡོངས་བསྐྱེད་ལ། ། འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ནུས་པའོ། ། ཏིང་འཛིན་རྒྱུ་དང་རབ་སྦྱོར་བའི། ། བདག་པོ་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། འདི་ཡང་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་གྲོགས། ། རྟེན་མེད་འབྲས་བུ་འབྱིན་འདོད་པ། ། མི་འབྱུང་ས་བོན་མེས་བསྲེགས་བཞིན། ། དེ་ན་འདི་ཡི་དོན་འདི་བྲི། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས། དམ་ཚིག་མེད་དང་འཚལ་བར་གཏོང་། ། སོམ་ཉི་ལ་སོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། ། གསང་བའི་བདག་བཏུད་དེ་ནི་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་རྩ་བའི་དོན་བཤད་པའི་དོན་དགོངས་སོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་མེད་པ་ནི་བསྒོམ་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་མེད་དེ་ས་བོན་མེའམ་ཆུ་ལ་གཏོར་བ་བཞིན་ནོ། ། སོམ་ཉི་བསལ་བ་ནི། བླང་བ་དང་། སྲུང་བ་དང་བཅོས་པ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རོ། ། དམ་ཚིག་མདོར་བསྡུས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡོམ་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་བྱེད་པ་དང་། གསང་སྔགས་སོ། ། གསང་བའི་བདག་ལ་བཏུད་དེ་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། མཆོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ན་(པར་,བར་)ཆད་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནས་བཤད་ཅེས་པས་འོག་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྔགས་པས་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ནི། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་གང་ཟག་ལ་དབང་བསྐུར་བའོ། །

In the language of India: Samayālaṃkāranāmaṭīkā. In the language of Tibet: Dam tshig rgyan gyi rnam par bshad pa (The Ornament of Samaya: An Explanation). Homage to the Vajra-Holder, the unarisen wisdom itself, whose stainless light is like the autumn moon. The earth and the thorough cultivation possess the power to produce a fruit. Through the meditative absorption, the cause, the application, the master, the companions, and so forth, these also act as companions for producing the fruit. One who desires to produce a fruit without a basis will not succeed, just as a seed scorched by fire. Therefore, the meaning of this shall be written. Then: "In order to eliminate the absence of samaya, the neglect of it, and doubts and the like, I shall explain the samayas in brief, Having bowed to the Lord of Secrets." This is the intended meaning of the explanation of the root text. In that regard, for one who lacks samaya, meditation, accomplishment, fire offerings, and so forth, will be fruitless, like a seed scattered in fire or water. "Eliminating doubts" refers to the general and specific aspects of adopting, guarding, and restoring. "The samayas in brief" refers to the vows of the Śrāvakas, the benefit of the Mahāyāna, and the Secret Mantra. "Having bowed to the Lord of Secrets, I shall explain" is the limb of auspiciousness. If one suppresses the afflictions through the manner of making offerings, obstacles will not arise. The phrase "then I shall explain" connects to what follows. Regarding "the samayas to be guarded by the mantrin": a "mantrin" is an individual of the Jewel Family who has received empowerment.

ཡིད་སྐྱོབ་ཅིང་འཛིན་པས་ན་དེའི་དོན་ཡོད་པས་ན་སྔགས་པས་སོ། ། སྲུང་བ་ནི་སྡོམ་པ་བསྲུང་ཞེས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་གོང་མའི་དོན་ལས་མི་འདའ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལས་འདས་ན། མནར་མེད་སྐྱེ་བས་དོན་བསྲུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔགས་པ་རྣམས་སོ། ། དང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། ཉའམ་སྟོང་གི་དུས་དག་ཏུ། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཉེར་གནས་ཏེ། ། ལོ་གཅིག་པའམ་ཟླ་གཅིག་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བདག་གཅིག་པུ་འཁོར་བ་ལས་བསྒྲལ་ལོ། ། ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐར་པ་ཐོབ་པར་བྱ། ཞེས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། ཉའམ་སྟེང་ནི་ཞེས་པ་ལ། སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་གཅིག་ལ། ཕྱག་འཚལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཟླ་བ་འོང་ངོ་ཅོག་གི་ཉའམ་སྟོང་ལ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་སྡོམ་པ་བླང་། ། ཞེས་པའོ། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་ཅེས་པ་ནི། སྲོག་གཅོད་གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་དང་། ། མི་ཚངས་སྤྱོད་རྫུན་བཅོས་པའི་ཆང་། ། གླུ་གར་རོལ་མོ་རྒྱན་བྱུག་པ། ། མལ་སྟན་ཆེ་དང་ཁ་ཟས་སྤོང་། ། འདི་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། ཡང་ན་སྡོམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་ལ། ཕྱག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། བླ་མས། སྲོག་ཆགས་རྣམས་ནི་གསད་མི་བྱ། ། ཞེས་པས་སྡོམ་པ་བྱིན་ཏེ། ལོ་གཅིག་ཟླ་གཅིག་བར་དུ་བསྲུང་། ། ཞེས་པ་གོང་མ་བཞི་དང་འབྲེལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། བསླབ་པ་ལྔ་པོ་ལེགས་གཟུང་སྟེ། ། ལོ་གཅིག་ཟླ་གཅིག་བར་དག་ཏུ། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་པ་ལ།

Because it protects and upholds the mind, its meaning is "mantra" (sngags). "Guarding" (srung ba) means to maintain the vows. "Samaya" (dam tshig) means not to transgress the meaning of what has been stated above. If one transgresses the meaning of the Śrāvaka, Mahāyāna, or Secret Mantra vehicles, one will be reborn in the Avīci hell; therefore, it is called "guarding the meaning," which refers to the practitioners of mantra. Regarding the passage: "First, having generated the mind of enlightenment (bodhicitta), on the full moon or the new moon, one should observe the eight-limbed fast (aṣṭāṅga-upavāsa) for one year or one month." As for "bodhisattva," it refers to the thought: "I alone shall deliver [beings] from saṃsāra and attain the peace of nirvāṇa, liberation"—this is the generation of the Śrāvaka mind. Regarding "on the full moon or the new moon," it means that before prostrating to a single monk who possesses the vows, one should take the associated vows on every full moon or new moon of every month that arrives. Regarding "the eight limbs," they are: abandoning killing, stealing the wealth of others, unchaste conduct, lying, and fermented liquor; and abandoning singing, dancing, music, ornaments, ointments, high beds, and [sumptuous] food. This is the ethical discipline of the vows. Alternatively, before prostrating to a guru who possesses the three vows, the guru bestows the vow by saying, "One must not kill living beings," and one should maintain it for one year or one month. This is connected to the four [vows] mentioned above. Then: "From then on, for as long as one has generated the mind, having properly taken up the five trainings, one should firmly hold the vows for one year or one month." Regarding "from then on, for as long as one has generated the mind":

སྨོན་འཇུག་གཉིས་ཀྱིས་དགེ་བསྙེན་དུ་སེམས་བསྐྱེད། དགེ་སློང་ངམ་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ། ཕྱག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། དགེ་བསྙེན་གྱི་ལས་ཀྱིས། དེའི་སྡོམ་པ་བླངས་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དགེ་བསྙེན་ནི། ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བསྲུང་བའོ། ། སྣ་འགའ་སྲུང་བ་ཕལ་ཆེན་ནོ། ། རྩ་བ་བཞི་དང་མྱོས་པའི་ཁུ་བ་དང་། བསླབ་པ་ལྔ་པོ་ལེགས་པར་བསྲུང་བར་གསུངས་པ། དེ་ཡང་ལོ་དང་ཟླ་བའི་བར་དུ་སྡོམ་པ་གོང་མ་དེ་བརྟན་པོར་གཟུང་ཞེའོ། ། དེ་ནས་དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་གི། ། བསླབ་པ་ལ་ནི་ལེགས་གནས་ནས། ། མི་གཏོང་ལོའམ་ཟླ་བའམ། ། སྡོམ་པ་ཉམས་པ་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། དེ་ནས་དགེ་ཚུལ་གྱིས་མཁན་པོ་དང་བཙུན་པ་ལ། བར་ཆད་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བསལ་ཞིང་། དཀོན་མཆོག་ལ་ཕྱག་དག་གིས་སྤོང་བ་བཅུ་འཁོར་དང་བཅས་པས་བླང་ཞིང་བསྲུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དགེ་སློང་གིས་བཙུན་པ་གསུམ་གྱི་མདུན་དུ་ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་བླངས་པ་དང་། བསྲུང་བ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ནས། རང་གི་བསླབ་པ་ལེགས་པར་བསྲུང་། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཆེད་དུ། མི་གཏོང་བར་ལོའམ་ཟླ་བའི་བར་དུ་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་བླང་ཞིང་བཤགས་ཞེས་སོ། ། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་ལེགས་གནས་ན། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཀུན་དུ། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། ཞེས་པ་ནི། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཤེས་པ་ངོ་ཚ་ཤེས་ཤིང་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ། ། བག་ཆགས་ལ་སེམས་བསླན་པས་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་སྡོམ་པ་ལེགས་པར་གནས་པར་བྱས་ཏེ།

One generates the bodhicitta of the aspiring and engaging types to become a lay practitioner (upāsaka). In the presence of a monk or a guru, preceded by prostrations, one receives the vows through the ritual of a lay practitioner. As for the celibate lay practitioner (brahmacarya-upāsaka), they observe the eight branches for as long as they live. The "partial observer" is the majority. It is taught that one should properly observe the five precepts—the four roots and the intoxicants—and that one should firmly hold those higher vows for a period of years or months. Then: "Having properly abided in the training of a novice (śrāmaṇera) or a monk (bhikṣu), One should not abandon it for a year or a month; If the vow is impaired, it should be taken again." Regarding this: then a novice, having completely cleared away the obstructing factors in the presence of an abbot and a venerable one, should take and observe the ten abandonments along with their retinue, prostrating to the Three Jewels. A monk takes and observes the two hundred and fifty-three rules in the presence of three venerable ones. Then: "One should properly observe one's own training." Then, for the sake of the mantra samaya, it says: "Without abandoning it for a year or a month, if the vow is impaired, it should be taken and confessed." "Whoever properly abides in the Prātimokṣa vows, The wise will never, even for the sake of their life, Abandon them." This means that the Prātimokṣa vows consist of the conditioned factors of a sense of shame and dread of blame. By stabilizing the mind through the latencies (vāsanā), one ensures that the vows of the individual who is the basis are properly maintained.

མཁས་པ་ནི་བླང་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་། བཅའ་བ་ཤེས་པས་བཅའ་ཞེས་པའོ། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་སྟེ། ཕུང་པོ་སྲོག་དང་བྲལ་ཡང་རང་གི་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་བའོ། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་དེ་གོམས་འགྱུར། ། གང་ཚེ་གོང་མའི་བསླབ་གནས་པས། ། དེ་ཚེ་འོག་མའི་མིང་དང་བྲལ། ། ཞེས་པ་ལ། གང་ཞིག་གིས་ནི་དེ་གོམས་འགྱུར་ནི། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེས་བསྙེན་གནས་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ། དང་པོར་རིམ་པར་གོམས་པར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། གང་ཚེ་གོང་མའི་བསླབ་གནས་ན། ། འོག་མའི་མིང་དང་བྲལ་བ་ནི། ། སྤང་བ་ཆེན་པོ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ན། ཆུང་ངུའི་སྤང་བྱ་ནི། སོར་མེད་དེ་གོང་མ་ཁྱབ་བྱ་ལ་དོན་ཁྱད་པར་གནས་པ་སྟེ། འོག་མའི་དོན་གོང་མ་ལ་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་ཁྱབ་ཅེས་པ་ནི། རྩ་དང་རྒྱུད་དང་ལོ་མ་དང་འབྲས་བུ་དང་ས་བོན་གྱིས་ཁྱབ་ཅེས་པའོ། ། གོང་མ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་འོག་མའི་མིང་དང་བྲལ་ཞེས་པའོ། ། དང་པོ་སྦྱིན་པ་བསླབ་བྱ་སྟེ། ། དངོས་པོ་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་ལྡན། ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བླ་མའམ་དཀོན་མཆོག་གི་མདུན་དུ། བཀྲ་ཤིས་པས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་ཡིས། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ངེས་མཛད་པའི། ། ཆོ་གས་སྡོམ་པ་བླང་བ་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ཚུལ་དུ་སྤྱད། ། ཅེས་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྦྱིན་པ་ལ་དངོས་པོ་བཅུ་གཉིས་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་དོན་བཤད་པ་དང་། སྨྱུ་གུ་དང་སྣག་ཚ་དང་པོ་ཏི་བཞིའོ། ། ཟང་ཟིང་ལ་ནོར་དང་དབྱིག་དང་ཟས་དང་གོས་ཏེ་གཉིས་པའོ། ། སྐྱབས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ།

The wise are those who know how to adopt, protect, and establish [the vows]; thus they are called "establishers." Even for the sake of their life, they do not abandon them; that is, even if their aggregates are separated from life, they do not forsake their own vows. Regarding the lines: "By whom is this practiced? When one abides in the higher training, at that time one is free from the name of the lower," this means: "By whom is this practiced?" refers to the individual who is the support, who should first practice the one-day vows (upavāsa), the lay practitioner's vows (upāsaka), and the vows of individual liberation (prātimokṣa) in successive order. Regarding "When one abides in the higher training, one is free from the name of the lower": when one abides in the great abandonment, the minor things to be abandoned are no longer present. This is because the higher [vows] pervade the lower in terms of their specific meaning; that the meaning of the lower is pervaded by the higher in the manner of a fruit is like saying a tree is pervaded by its roots, trunk, leaves, fruit, and seeds. Because the higher is the principal, one is said to be "free from the name of the lower." Regarding the lines: "First, generosity is the training; it is perfectly endowed with twelve things," this teaches the ethical discipline of acting for the benefit of sentient beings. In the presence of a guru or the Three Jewels, having generated the bodhicitta to act for the benefit of sentient beings through auspicious means, it is connected to the words: "Just as the Protectors of the three times / Firmly established perfect enlightenment, / So by this ritual, having taken the vow, / I shall practice in the manner of the six perfections." Regarding the twelve things of generosity: for the gift of Dharma, there are the explanation of the meaning, the pen, the ink, and the volume—four things. For material gifts, there are wealth, precious objects, food, and clothing—two things. For the gift of protection, [there are...]

སྲོག་དང་ལམ་འཕྲང་དང་འཇིགས་སྐྱབས། བྱམས་པ་དང་བཞི་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ནི་རྣམ་དགུ་སྟེ། ། བཟོད་དང་བརྩོན་འགྲུས་བསམ་གཏན་དང་། ། ཤེས་རབ་གསུམ་སྟེ་གསུམ་དུ་བསྟན། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ། སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་དོན་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྤངས་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ། བཟོད་པ་ནི་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་སེམས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་གོ་ཆ་དང་སྦྱོར་བ་དང་མཐར་ཕྱིན་པ་གསུམ་མོ། ། བསམ་གཏན་ནི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་དང་། དབང་འབྱོར་པ་དང་། རྣམ་པར་གནས་པ་གསུམ་མོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་པ་བསམ་པ་བསྒོམ་པའོ། ། གཞན་གྱི་མྱ་ངན་སངས་ལ་སོགས། ། སེམས་ཅན་དོན་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། ཞེས་པ་ལ། གཞན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་ལས་ངན་པ་བསགས་པའི་སྡིག་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཏེ། དང་པོ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་ཞིང་སྔར་གྱི་ལས་ངན་པ་སེལ་ཅིང་ཐར་པ་དང་བདེ་བར་གྲོལ་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ནི། སེམས་ཅན་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྲོག་གི་སྐྱབས་ལ་སོགས་པ། རང་གི་སྲོག་དང་བསྔོ་ཞེས་པའོ། ། སྡོམ་པ་དེ་ལོའམ་ཟླ་བའི་བར་དུ། བརྟན་ནས་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བླང་། ། ཞེས་པ་ལ། སྡོམ་པ་དེ་རྣམས་རིམ་པས་ལེན་པ་ནི་གང་ཟག་སྤྲོས་བཅས་ལ་དགའ་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ལ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་གདན་ཐོག་ཏུ་བླང་། ། ཞེས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བླང་བ་ནི། ། བླ་མ་སྡོམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལས་དབང་བླང་ཞིང་།

"Life, narrow paths, and protection from fear; love—these four make twelve." Regarding the meaning of the verse: "Ethical discipline has nine types; patience, diligence, meditative concentration, and insight are taught as the three triads," this refers to the vows, the cultivation of virtue, and the performance of the welfare of others. These are connected to the renunciation of the three doors of body, speech, and mind. Patience consists of: the patience of reflecting on the profound Dharma, the patience of accepting suffering, and the patience of being indifferent to harm inflicted by others. Diligence consists of the three: the armor-like diligence, the diligence of application, and the diligence of final accomplishment. Meditative concentration consists of the three: the abandonment of faults, the attainment of mastery, and the state of abiding. Insight consists of hearing, reflecting, and meditating. "Alleviating the grief of others and so forth; all that benefits sentient beings, one shall not forsake even for the sake of one's own life." This means that for those individuals who have accumulated the sins of negative karma and are in a state of grief, one should first possess diligence, insight, and compassion to clear away their past negative karma and lead them to liberation and happiness. "Not forsaking sentient beings even for the sake of one's own life" means that for the sake of the welfare of sentient beings, one should offer even one's own life as a refuge and so forth. "Having stabilized those vows for a year or a month, one should then take the mantra samaya." This means that the sequential taking of those vows was taught for the sake of individuals who delight in conceptual elaboration. For those of the Mahāyāna lineage, it is said: "One should take the three vows upon a single seat." Regarding the taking of the mantra samaya: one should receive empowerment from a guru who possesses the three vows.

དབང་བཞི་དང་འབྲེལ་པའི་དམ་ཚིག་གསུམ་པའོ། ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་སུ་ཤེས་ནི། སྤྱི་གསང་སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་དམ་ཚིག་དང་། ཁྱད་པར་གསང་བའི་བདག་པོའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དང་པོ་དག་ནི་བཤད་བྱ་ནི། སྔགས་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དང་པོ་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ། ། ཡི་དམ་སྤང་ལེན་མི་བྱ་སྟེ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ལ། དང་པོ་དབང་གི་དུས་སུ་བླ་མ་ཡོ་བྱད་དང་སྤྱོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བའོ། ། དབང་ཐོབ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བླ་མ་དང་དམ་པ་རྣམས་ལ། རང་གིས་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་ཅིང་མོས་པར་བྱ། ཞེས་པ་དང་ཉེས་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཚོགས་དང་། གཏོར་མ་བརྒྱད་དང་འབུམ་ལ་སོགས་པས་བཤགས་པ་བྱའོ། ། ཡི་དམ་སྤོང་ལེན་མི་བྱ་ནི། ། ཤེས་པས་གོང་མའི་ལྷ་སྤངས་ན། ། རྩ་བ་ཆད་དེ་ངན་སོང་འགྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ནི་མནར་མེད་པའོ། ། ཤུལ་གྱི་དོན་ལ་ལྷ་སྔ་མའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་བསྟིམས་ཏེ་གཉིས་མེད་བྱས་ནའམ། གཉིས་སྣང་མེད་པར་གཅིག་གི་ངོ་བོ་བྱུང་ན་མ་སྤངས་པའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི། ། ལུས་ལྷ་དང་ངག་གི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་། སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་མི་འབྲེལ་པ་སྟེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་མེད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་པ་རྣམས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། གསང་བའི་དོན་ཡང་བསྟན་མི་བྱ། ། རྟགས་ཆེན་སྐུ་ཡང་མི་བསྟན་ཏེ། ། བཟླས་དང་སེམས་ཉམས་བསྟན་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། དམ་པ་རྣམས་ནི་བླ་མ་དམ་པའམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའི་བླ་མ་དམ་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྨད་ན་སངས་རྒྱས་ལ་མཉེས་པ་མི་བགྱིས་པ་སྟེ།

This is the third section on the samayas associated with the four empowerments. They should be understood as twofold: general and specific. The general refers to the samayas of the outer and inner Secret Mantra, while the specific refers to the samayas of the Lord of Secrets. Regarding the first, the explanation to be given concerns the general samayas of Mantra: "First, please the master; do not abandon or adopt the yidam; abide perfectly in the Mahāmudrā of body, speech, and mind as the three—body, speech, and mind." Regarding this: first, at the time of empowerment, one should please the guru through offerings and conduct. Having obtained the empowerment, one should thereafter likewise please the guru and the holy ones, ensuring that one's own body, speech, and mind are free from faults and remain devoted. One should perform confession through the various collections of major and minor faults, the eight torma offerings, the hundred thousand [recitations], and so forth. "Do not abandon or adopt the yidam" means: "If one abandons the higher deity through mere intellectual understanding, the root is severed and one goes to the lower realms." This refers to the Avīci hell. If, regarding the subsequent meaning, one dissolves the result of the previous deity and makes them non-dual, or if they arise as the essence of one without dualistic appearance, then one has not abandoned it. "Body, speech, and mind abide perfectly in Mahāmudrā" means that the body is the deity, speech is the vajra recitation, and the mind is inseparable from Mahāmudrā. To be free from the ten non-virtues is what is called "abiding perfectly in Mahāmudrā." "Do not disparage the holy ones; do not reveal the secret meaning; do not display the great signs of the body; do not display the recitation or the experiences of the mind." Regarding this: "the holy ones" refers to the sublime gurus or the sublime gurus from whom the Buddhas arise. To disparage them is to fail to please the Buddhas.

ཆོས་མེད་པའི་ཡུལ་དུ་སྐྱེ་ཞེས་པའོ། ། གསང་བའི་དོན་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་དང་། དབང་གཉིས་པ་གསུམ་པའི་མན་ངག་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྤུན་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་བསྟན་པ་སྟེ། བསྟན་ན་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཡལ། ། ཞེས་པའོ། ། རྟགས་ཆེན་སུ་ཡང་མི་བསྟན་ཏེ། ། རང་གི་(ལྟག་,ལྷག་)པའི་སྐུའི་རྟགས་རྣམས་ཕྱི་པ་ལ་མི་བསྟན་ཏེ། བསྟན་ན་ལྷག་པའི་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་བའོ། ། བཟླས་ན་སེམས་ཉམས་མི་བསྟན་ན། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་མིན་པ་ལ་བཟླས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། མན་ངག་དང་དོན་རྣམས་བསྟན་ན། དེའི་དེ་ཉིད་མི་འབྱུང་ཞེས་པའོ། ། ཉམས་དང་དངོས་དང་རྨི་ལམ་དང་འབྲེལ་པའི་སེམས་ཉམས་མི་བསྟན་ཏེ། དེའི་དངོས་གྲུབ་ཡལ་ཞེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་རྩ་བའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོང་གི་ཏོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྲེང་བ་དག། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་སྤང་མི་བྱ། ། གྲོགས་པོའི་སེམས་ནི་དཀྲུག་མི་བྱ། ། ཁྱད་པར་གྲོགས་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྟག་ཏུ་བཅང་སྟེ་མཆོད་རྫས་ཡིན་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་བླ་མ་དང་ལྷ་དང་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ཕྲེང་ཞིང་ཡིད་ལ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་བརྗེད་པར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། གྲོགས་པོའི་སེམས་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྤུན་དེ་དབང་དང་། དམ་ཚིག་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། སེམས་ཅན་གནས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡང་ཉེ་བའི་སྤུན་ཡིན་པས་གནོད་པ་མི་བྱ་ཞེས་པའོ། ། ཁྱད་པར་གྲོགས་ནི་དབང་དང་མན་ངག་གཅིག་པ་དང་།

"Born in a land where the Dharma does not exist" means this. Regarding the "secret meaning": it refers to the meaning of Secret Mantra, the pith instructions of the second and third empowerments, and the fact that these should not be shown to those who are not vajra siblings. If they are shown, it is said: "The siddhis of Mantra will vanish." "One should not show the great signs to anyone": one should not show the signs of one's own supreme deity to outsiders. If they are shown, the siddhis of the supreme deity will not arise. "If one recites, one should not show the mental experiences": if one shows the conduct of recitation, the pith instructions, and the meanings to those who are not one's own vajra siblings, the reality of those [practices] will not arise. One should not show the mental experiences associated with meditative experiences, actual reality, or dreams. This is connected to the meaning of "the siddhis will vanish." This does not apply to the guru or vajra siblings, because they are oneself. This is because it teaches the root samaya, as indicated by the previous "to" (ཏོན་ཏོ།). "The vajra, the bell, and the rosary: do not abandon them for even a moment. Do not disturb the minds of friends; what need is there to mention [disturbing] special friends?" Regarding this: one should always hold the vajra and bell as objects of worship, in order to keep their significance in mind. "Rosary" means to string together and keep in mind the guru, the deity, and the sublime path. One should keep them in mind without forgetting them for even a moment. "The minds of friends" refers to vajra siblings who have fully received the empowerments and samayas. Since even sentient beings born in the same place are close siblings, one should not harm them. "Special friends" refers to those who share the same empowerments and pith instructions.

གྲོལ་བས་མི་བྱ་ཞིང་མཉེས་པའོ། ། ཡང་ན་དབང་གསུམ་པའི་རྟེན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་ཁྲིད་པའི་གྲོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གྲོགས་ནི་སྲིད་པ་བར་དོ་སྐྱོབ་པ་དང་། གནས་པ་གསུམ་དུ་འགྲོགས་པའི་ཕྱིར་གྲོགས་སོ། ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བསྲུང་བའོ། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། མཎྜལ་ཚ་ཚ་ལ་སོགས་པ། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་དང་ཚ་ཚ་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ལུས་ལ་མེ་འབར་བས་མྱུར་བར་བྱ་སྟེ། དུས་རྐྱེན་གྱིས་འདས་ན་བསྒྲུབ་པའི་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་མྱུར་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནི་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་ཉམས་ན་བསྐང་བ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པའི་རིམ་པ་བདུན་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྟོང་དང་ཁྲི་དྲུག་འབུམ་གྱིས་ཉེས་པའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ནས་འདག་ཅེས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སྤང་བར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས་ནི། ཀློག་འདོན་དང་ཉན་པ་བསྐྱབ་པ་སྟེ། ཐར་པའི་ལམ་དང་དགེ་བའི་སྟོབས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ། མི་སྤང་བར་སྤྱད་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཤ་ཆེན་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དང་། ། དྲི་ཆེན་དང་ནི་དྲི་ཆུ་དང་། ། བླང་དང་སྤང་བར་བྱ་བ་མིན། ། རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཏོང་། ། ཞེས་པ་ལ། ཤ་ཆེན་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་ལ་དྲི་ཆེན་དང་དྲི་ཆུ་ལ་དྲོད་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པར། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པའི་མདུན་དུ་སྤྱད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱི་ཕག་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤང་ན་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བས་སྤང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་སྤང་བ་དང་བླང་བའི་ལམ་མིན་ཏེ་དེ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་པས། འདི་ནི་བདེ་བའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །

One should not act for the sake of liberation, but for the sake of pleasing [the deity]. Alternatively, it is the support for the third empowerment, because it is the companion that leads one to that very state. It is a "companion" because it protects one in the intermediate state of existence and because one travels together through the three abodes. It is a "protection" because it guards [one]. Regarding the feast offerings, torma, fire rituals, mandalas, tsa-tsas, and so forth: even for the sake of one's life, one must not abandon them. The meaning of "one must act quickly" is that the feast offerings, torma, tsa-tsas, and so forth should be performed swiftly even if the body is ablaze with fire; for if one passes away due to the conditions of the time, one will lack the fortune to accomplish [the practice]. This refers to the restoration of impaired root and branch commitments. It means that one is purified by applying the sequence of faults—whether seven, twenty-one, one hundred and eight, or one hundred and sixty thousand—to the respective levels of transgression. What need is there to mention that other Dharma practices will also be abandoned? This refers to reading, reciting, and listening, which protect [the mind] and bestow the power of virtue and the path to liberation; thus, it is connected to practicing without abandoning [the commitments]. Regarding the lines: "The great flesh, blood, and semen, the great excrement and the urine—these are neither to be accepted nor rejected. One does not abandon the root, the bodhicitta." As for this: the great flesh, blood, semen, great excrement, and urine are not to be used in the presence of ordinary people, as they lack the power of heat and would be like [the behavior of] dogs and pigs. If one were to abandon them, one would be like a Śrāvaka, so they are not to be abandoned. This is not the path of accepting and rejecting in Secret Mantra, for that is conceptual. This is the path of bliss, the meaning of which is "non-conceptual."

རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཏོང་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སྟེ། དགེ་བའི་འབྲས་བུའི་རྩ་བ་མ་ལུས་པའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་སྤངས་ན་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ཞེས་པའོ། ། ཆོས་ལ་སྨོད་པའང་སྤང་བར་བྱ། ། དད་ལྡན་བསམ་པ་སུན་མི་དབྱུང་། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། སྤང་དང་བླང་བར་བྱ་བ་མིན། ། ཞེས་པ་ལ། ཆོས་དང་སྨོད་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། སྨད་ཅིང་སྤངས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུའོ། ། དད་ལྡན་བསམ་པ་སུན་མི་དབྱུང་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རིགས་ཅན་ཏེ། ཆུང་ངུ་ནི་ཆེན་པོར་འགལ་ཏེ་སུན་མ་ཕྱུང་བའོ། ། གཞན་ནི་ལམ་གཉིས་ངན་སོང་སུན་འབྱིན་པ་ནི་དེ་ནི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སུན་འབྱིན་པའོ། ། བུད་མེད་ནི་བུད་མེད་དེ་ཆགས་བཅས་རྣམས་དབང་གསུམ་པའི་དུས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་མི་སྨད་ཅེས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ངོས་འཛིན་མེད་པར་དེ་སྤང་བའང་མིན་བླང་བའང་མིན། གང་ཟག་གཉིས་ཀྱིས་སོ། ། བགྲོད་མིན་ལ་ནི་བགྲོད་པ་མིན། ། སྤང་བ་མི་སྤོང་འགྱུར་བ་དང་། ། བླང་བྱ་མི་ལེན་སྤང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་གིས། མུ་སྟེགས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ངན་པས་ཕྱིས་མི་བགྲོད་པའོ། ། སྤང་བ་ཕྱིས་མི་སྤོང་བར་འགྱུར་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། དེའི་གཞི་རྣམས་སྤང་ཞེས་པའོ། ། བླང་བྱ་མི་ལེན་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་དོན་དེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་འཇུག་ཅེས་པའོ། ། དུག་ལྔ་སྤོང་བ་སྤང་བར་བྱ། ། བླང་བ་ཡང་ནི་སྤང་བ་ཡིན། ། དུག་ལྔ་མ་སྤངས་པར་སྤྱད་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ། ལུང་ལས།

"Not abandoning the root bodhicitta" refers to both the conventional and the ultimate. Since bodhicitta is the root of all virtuous fruits without exception, it is said that if it is abandoned, one will go to the lower realms. "One should also avoid disparaging the Dharma; do not frustrate the intentions of those with faith; do not revile women; and there is neither rejecting nor accepting." Regarding this: "Dharma and disparagement" refers to the tenets of oneself and others; if one disparages and rejects them, it is a cause for being distant from Vairocana. "Do not frustrate the intentions of those with faith" refers to those of the Mahāyāna and Hīnayāna lineages; it means not contradicting the lesser by elevating it to the greater, and thus not frustrating them. "Others" refers to those who disparage the two paths and the lower realms; this is an engagement with the cause, which is the disparagement of cause and effect. "Women" refers to women; it means one should not revile those with attachment who are individuals of the Jewel Family during the time of the third empowerment. "Without identifying wisdom, there is neither rejecting nor accepting" refers to the two types of individuals. "One does not travel the paths one should not travel; one does not abandon what is not to be abandoned; one does not take up what is to be taken up; and one should abandon [what is to be abandoned]." Regarding this: an individual who has entered the Mahāyāna path should not later travel the evil paths of the non-Buddhists and the Śrāvakas. "Abandoning what is not to be abandoned" means that one will not abandon [the afflictions] later. "Afflictions and karma" refers to the afflictions; it means one should abandon their bases. "Not taking up what is to be taken up" means that one should engage with the meaning of the generation and completion stages through diligence. "One should abandon the abandonment of the five poisons; even taking them up is abandonment. One should utilize the five poisons without abandoning them." As it says in the scriptures:

ཕ་དང་མ་ནི་གསད་པར་བྱ། ། རྒྱལ་པོ་ངན་པ་བཀུར་མི་བྱ། ། བྲམ་ཟེ་གྲོང་ཁྱེར་གཞོམ་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་གཞན་དག་གི། བུད་མེད་བསྟེན་ཅིང་མི་གཙང་སྤྱད། ། སྲོག་ཆགས་ཀྱང་ནི་གསད་པར་བྱ། མ་བྱིན་བླང་ཞིང་རྫུན་སྨྲ་དང་། ། གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་མྱོས་འགྱུར་བཏུང་། ། འདིས་ཀྱང་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དགོངས་པས་བཤད་པ། ཞེས་ནི་དུག་ལྔ་སྤང་བ་ཞེས་པ་སྟེ་རང་ཀ་རུ་མི་སྤྱད་ཅེས་པའོ། ། གསང་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། དུག་ལྔ་མཐུན་རྐྱེན་གྱིས་བླང་ཞིང་སྤྱད་པར་སྤང་མི་བྱ། འགལ་རྐྱེན་དགྲ་རུ་ཡང་མི་གཟུང་སྟེ། སྤང་བྱ་བླང་བྱ་རུ་བྱས་ནས་ལམ་བགྲོད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་མིན་ཏེ་ཆུང་ངུའོ། ། དགྲ་དང་གཉེན་དུ་མ་བཟུང་བ་ནི་སྤངས་པ་ཤུགས་ཏེ་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་སླུ་བའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའོ། ། དམ་པ་མ་ཡིན་བསྟེན་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། རྟག་ཏུ་མི་དང་སྤྱོད་པ་བསྟུན། ། ཞེས་པའི་བར་ལ། ལོག་པའི་བླ་མ་མི་བསྟེན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། དེ་ཡང་རྩ་བ་ན་གསལ་བས་མ་བྲིས་སོ། ། དང་པོ་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་པ་སྟེ། ། ཐ་མའི་དུས་སུ་སྤང་བར་བྱ། ། ཆང་སོགས་ཉེས་པར་གྱུར་པ་སྤང་། ། ཞེས་པ་དང་པོ་བསྟེན་པ་ལོའམ་ཟླ་བ་རུ་བརྟན་པར་གཟུང་ལ་དགེ་སློང་གི་བསླབ་པའི་དུས་སུ་བསྙེན་གནས་ལོགས་སུ་མི་གོས་ཏེ་སྤང་བའོ། ། ཡང་ན་དང་པོ་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱས་ལ། འཇིག་རྟེན་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ཙམ་ན། དཀའ་ཐུབ་མི་དགོས་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆང་སོགས་ཉེས་པར་གྱུར་པ་ནི། །

One should kill father and mother; one should not honor a wicked king; one should destroy the city of the Brahmins; for the sake of sentient beings, one should consort with the women of others and engage in impurity; one should also kill living beings; one should take what is not given, speak lies, be jealous of others, and drink intoxicants. Through these, one will be liberated. This is the "intentional explanation" (sandhyābhāṣita), meaning that the five poisons are to be abandoned, and one should not engage in them in their ordinary sense. For individuals who are practitioners of the Secret Mahāyāna, the five poisons should be taken and engaged with as favorable conditions; they should not be abandoned, nor should they be grasped as adverse enemies. If one traverses the path by treating what is to be abandoned as what is to be adopted, that is not the Mahāyāna lineage, but is inferior. Not grasping at them as enemies or kin is the natural abandonment of equanimity. That is entering the path of the infallible Mahāyāna. From "One should not rely on the unholy" up to "Always harmonize your conduct with people," this covers not relying on false gurus and the stages of the Vajra Master's activities; since these are clear in the root text, they are not written here. "First, one relies on asceticism; at the final stage, one should abandon it. One should abandon alcohol and other such faults." This means that at the beginning, one should maintain asceticism firmly for a year or a month. At the time of the monk's training, the one-day vows (upavāsa) are not required separately, so they are abandoned. Alternatively, having first abided by the three vows, once the supreme worldly wisdom has arisen, asceticism is unnecessary because it is merely a conceptual construction. "Alcohol and other such faults" refers to...

སྔགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྩ་བ་ལྔ་རྒྱུན་དུ་སྤང་ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྔགས་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྲག་བཙོང་ལ་སོགས་དང་། མི་ནག་སྡིག་བྱེད་དང་གསུར་ཆེན་ལ་མི་འགྲོགས་སོ། ། ཐབས་ལྡན་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ན། གྲང་བ་ཅན་གྱི་ནད་སེལ་བའི་སྨན་ཕུལ་དག་རེ་བཏུང་བའམ། དེ་རུ་ཡང་རུལ་སུམ་སྐྱོན་སྤངས་པའོ་ཞེས་ནད་གཞིའི་རྟེན་མི་བྱེད་པ་བཏུང་ངོ་། ། ཡང་ན་བདུད་རྩི་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་བཏུང་ཞེས་སོ། ། གང་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནས། དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྤང་བར་བྱའི་བར་དུ་རྩ་བར་གསལ་བས་མ་བྲིས་སོ། ། ཁྱད་པར་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཞེས་པ་དང་པོ་བླ་མ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་མེ་ཏོག་སྔོན་པོར་བཅས། ། ཞེས་པ་དང་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་བླངས་ལ་འཕགས་པ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཁྱད་པར་གཞན་དང་མི་འདྲ་བའི་ཐོད་སྤྱི་ཕུད་དང་འདྲ་བའི་སྡོམ་པ་བསྲུང་ཞེས་པའོ། ། ཐོད་ནི་བཟང་པོ་སྟེ། དེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་ཕྲེང་བ་དང་ཕྲེང་ཐག་བཞིན་འབྲེལ་པས་ཀྱང་ཕྲེང་བའོ། ། དམ་ཚིག་ལ་ཕྲེང་བ་དང་འདྲ་བར་ཕྲེང་ཞེས་སོ། ། གོས་སྔོན་པོ་དང་རཀྴ་དང་། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། གོས་སྔོན་པོ་དང་ཟེར་བས་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་གོས། སྟོད་གཡོགས་སྟེང་དུ་གོན་པ་ནི་གོས་སྔོན་པོའི་རིགས་སོ། ། རཀྴ་ནི་གནོད་སྦྱིན་སྐྲག་པའི་རྒྱན་སྦྲུལ་དང་སྟག་དང་བྱ་ཁྱུང་གིས་མཚན་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་བསམ་ཞེས་སོ། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་བཻ་ཌཱུརྱའི་རྒྱན་ཕྲག་པ་གཡས་ལ་ཟར་བུ་ཆགས་སུ་བསམ་མོ། །

Regarding the statement, "The five roots of the mantrayāna bodhisattva should be constantly abandoned": bodhisattvas who recite mantras should not associate with rock salt and the like, with sinful laypeople, or with the "great burnt offering" (gsur chen). If one is to apply the methods for attaining siddhis, one may drink excellent medicines that clear cold-related diseases, provided that one avoids the faults of rot and putrefaction and does not use them as a basis for the underlying illness; or, alternatively, one should drink them as if accomplishing nectar (amṛta). The passage from "When the Blessed One, the Vajra-holder..." up to "...therefore, the afflictions should be abandoned" is clear in the root text and thus has not been written here. Regarding "In particular, the one with the garland of skulls": first, concerning the guru, "With the maṇḍala and the blue flower," this means that one first takes the specific vows and then guards the vows of the Noble One clad in Blue. Then, it means one guards the vows that are unlike other specific ones, similar to the "skull-tuft" (thod spyi phud). "Skull" (thod) is excellent; because it connects one to the path of Mahāmudrā like a garland and its string, it is called a "garland" (phreng ba). Because the samaya is like a garland, it is called a "garland." Regarding "One should take the blue garment, the rākṣasa, and the bone garland": as for "blue garment," it refers to the garment of shame and modesty. Wearing an upper garment over that is the category of the "blue garment." "Rākṣasa" refers to the ornaments that terrify yakṣas, such as the wrathful ornaments marked by snakes, tigers, and garuḍas; one should contemplate these. The "bone garland" refers to the precious lapis lazuli ornaments, which one should contemplate as hanging like tassels from the right shoulder.

ཡང་ཕྲེང་བ་ནི་ཕྲེང་བ་སྟེ་ཤིང་ཀུར་རུས་བྱང་ཆུབ་སྒྲིབ་སེལ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་དྲག་པོ་ལ། འབོར་ཉེ་རུས་པ་ཡང་བགྲང་ཞེས་ཏེ། རྒྱན་གྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་རང་ལྷ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་རང་ལྷའི་བསྙེན་པ་བྱ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། དུས་ཞེས་པ་ནི་དུས་ཀུན་དུའོ། ། ལྷ་མཆོད་ནི་ཉིན་མཚན་དུ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱི་ནང་དག་དང་བས་མཆོད་ཅིང་དང་བ་དང་མོས་པས་མཉེས་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་མི་མཆོད་ཅེས་སོ། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་མཉེས་པ་ནི། ། དབང་གི་དུས་སུ་ཡོན་གྱིས་བླ་མ་མཉེས་པ་ལས་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱིས་བླ་མ་དང་མ་ཉམས་པར་དམ་པའི་ཆོས་དང་མཐུན་པས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། རང་ལྷའི་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི། སྒྲུབ་པ་དང་ལས་སྦྱོར་མིན་པར་རྒྱུན་དུ་རྩ་སྔགས་བཟླས་ཏེ། སྔགས་དེ་ནི་སྦྱོང་ཞིང་ནུས་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་ཉེ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་ནི་འཕགས་པ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་དང་འབྲེལ་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཏེ་མི་དགེ་བ་ལས་ལོག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྟག་ཏུ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བརྟེན། ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་བླང་། ། རྟག་ཏུ་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། རྟག་ཏུ་སྔགས་སྤྱོད་པ་ནི་ཟས་དང་། གཏོར་མ་དང་ཁྲུས་དང་སྤྱོད་ལམ་གོས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ནམ་དུ་ཡང་མི་འབྲལ་བར་བསྟེན་ཞེས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་བླང་ནི་འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཆོག་མ་ཤེས་པར་བྲི་བ་དང་མཉན་པ་དང་བསམ་པ་སྟེ། ། ཐེག་པ་འོག་མ་པའི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Furthermore, regarding the rosary: for the fierce [deities], it is the fruit of the kuruṇḍa tree that clears away the obscurations to enlightenment; for the wrathful, it is also said that human bone may be counted. This is the samaya of ornaments. "At all times, worship your own deity; always please the guru; always perform the approach of your own deity; always guard your own samaya." Regarding "at all times," it means at every moment. "Worship your own deity" means that day and night, you should please your own chosen deity with outer and inner offerings, and with clarity and devotion; it means you should not worship worldly deities. "Always please the guru" means that at the time of empowerment, you should please the guru with offerings so that you may receive the empowerment, and thereafter, without failing the guru, you should please them by acting in accordance with the sublime Dharma. "Perform the approach of your own deity" means that, rather than performing the actual practice or the application of activities, you should constantly recite the root mantra; this purifies the mantra and generates its power. Through this, the blessings of the body, speech, and mind are drawn near. "Always guard your own samaya" refers to the samayas associated with the Noble One clad in Blue Garments, which is the vow to turn away from non-virtue. "Always rely on the conduct of mantra; always take up the supreme Dharma; always perform the ritual of purification." Regarding this: "Always rely on the conduct of mantra" means that you should never be separated from food, torma offerings, ritual bathing, conduct, clothing, meditative absorption, and so forth. "Always take up the supreme Dharma" means that regarding the resultant Secret Mantra Dharma, you should never be satisfied, but should write it, listen to it, and contemplate it; the meaning is that you should not be concerned with the meaning of the lower vehicles.

རྟག་ཏུ་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཁྲུས་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱི་ལྷ་ཞུ་བ་སྟེ། རིགས་ལྔ་དང་འབྲེལ་ཞེས་པའོ། ། སྲོག་གཅོད་པའི་སེམས་ཅན་པས་ཀུན་དུ་རྒྱུག་པར་བྱེད་པ་བླ་ཞེས་པ་ལ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་གཅོད་དུ་སྩལ་བ་དང་། ཡི་རང་བའི་ལས་ཀྱི་ལས་རྣམས་ཀྱིས། ཚ་བ་དང་ཚ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སུ་སྐྱེ་སྟེ། ཕྱིས་དེ་ནི་མནར་དུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྲོག་ཕོངས་ཤིང་སྲོག་གི་ཟུག་རྔུ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དེས་ན་འབྲས་བུ་ཡང་ངན་སོང་གསུམ་དུ་འགྲོ་ངེས་སོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤང་དུ་མེད་དེ། གཙོ་བསྲེག་དུས་གཅིག་ལ་མྱོང་བའོ། ། དེ་ནས་དགེ་བའི་ནང་ན་སྲོག་གི་སྦྱིན་པ་ཆེ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་སོ། ། དེས་ན་སྲོག་གཅོད་པའི་སེམས་ཅན་པས། སྤང་ཞིང་ཟས་ཚོལ་བ་བླ་སྟེ་བཟང་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་སྲོག་གཅོད་པའི་ལས་རྣམ་སྨིན་ཆེ་ཞིང་ཆེ་བས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་ངོ་། ། གྲོང་ཁྱེར་འཇུག་དང་གཏོར་མ་གཏོང་། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། ཞེས་པ་ལ། གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་སྟེ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་དང་གཏོར་མ་དང་། གཙོར་ཆང་དང་བྲག་བཙོང་དང་། རྟ་རྐྱང་ཤ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ང་མཁས་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཆོས་ཟོང་དུ་ཁྱེར་ཏེ། དེ་ནི་རོ་མྱགས་མེའི་འདམ་དུ་སྐྱེས། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པས་ཕན་གདགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་སྲུང་བྱེད་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། །

One should always perform the ritual of purification, which consists of the outer and inner purifications of great emptiness and the melting of the outer deities, associated with the five families. Regarding the statement, "It is better to run about as a living being who kills," this refers to the actions of killing, inciting others to kill, and rejoicing in killing; through these karmic actions, one is born among the beings of the hot hells. Later, because one does not wish to suffer, and because sentient beings are so dear to one's life and the pain of their lives is so unbearable, for that reason the result is certain to be rebirth in the three lower realms. Furthermore, suffering cannot be avoided, as one experiences being cut and burned simultaneously. Therefore, the Victorious One has said that among all virtues, the gift of life is the greatest. Thus, it is better and more excellent for a living being to abandon killing and seek food. Consequently, because the karmic maturation of the act of killing is so great, one must abandon killing. Regarding the lines: "Entering the city and offering torma; even for the sake of one's life, one does not give [the Dharma]," this means that entering a city for the sake of gain, performing fire offerings and giving torma, and primarily consuming alcohol, onions, garlic, and the meat of horses and mules while claiming "I am wise," is to carry the Dharma as a commodity. It is said: "One is born in the mire of the swamp of putrid corpses." Furthermore, those who possess the supreme wisdom of the Dharma benefit others by giving torma and so forth in the city. "For the yogi who always guards the samaya, accomplishments will arise."

དམ་ཚིག་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་བསྲུངས་ན་དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རི་ལུ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་ཅེས་སོ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དམ་ཚིག་གདུག་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན། ། དམ་ཚིག་ཐུབ་དཀའ་གདུག་པ་འཇོམས། ། དེ་བས་མཁས་པ་དུས་ཀུན་དུ། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་འགྱུར་དམ་ཚིག་བསྟན། ། ཞེས་པ་ལ། དམ་ཚིག་ཆེ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་ན། ཉོན་མོངས་རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་དང་འདྲ་བར་འཇོམས་ཞེས་པའོ། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་པའི་གང་ཟག་གིས་གདུག་པ་ལས་ཀླུའི་གདོན་ལ་སོགས་ཏེ། ནད་གཞི་མི་འབྱུང་ཞེས་པའོ། ། དཀའ་ཐུབ་དམ་ཚིག་ནི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བས་དཀའོ། ། བར་དུ་གཅོད་པའི་བདུད་སེལ་བས་རིང་དུ་མི་གནས་ཞེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་མཁས་པས་ནི་བླང་བ་དང་། བཤགས་པའི་དོན་ཤེས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་བསྲུང་ཞེས་པས་གོང་མ་རྣམས་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གང་དག་དམ་ཚིག་མེད་ཅིང་སྦྱོར་བ་ཀུན་སྤངས་པ། ། རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད། ། ཅེས་པ་ལ། གང་དག་དམ་ཚིག་མེད་པ་ནི། ། སྡོམ་པ་གསུམ་བླངས་ནས་མི་སྲུན་པ་སྟེ་ཉམས་པ་རྣམས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་སྤོངས་ནི་ཉམས་ན་བཤགས་པ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་འདོར་བའོ། ། རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་སྤངས་ནི། ། དམ་ཚིག་སྦྱོར་བ་མེད་ན་མཆོག་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་མེད་ཅེས། བླ་མ་དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་ཆོས་ཟབ་པ་དང་དབང་དང་མན་ངག་ལ་སོགས་པས་རང་ཉིད་ཀྱང་མི་གྲོལ་ཏེ། ས་བོན་ཉམས་པ་ལ་མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

The samaya consists of the general and specific commitments; if these are guarded, the supreme siddhi and the common siddhis, such as the medicinal pill and so forth, will be accomplished. Regarding the passage: "The samaya is the great vajra; the samaya overpowers the malevolent; the samaya is difficult to conquer and destroys the malevolent. Therefore, the wise should at all times maintain the samaya, which is the cause of siddhi." Here, "great samaya" means that if one possesses the samaya, the afflictions are destroyed like a diamond. It means that for a person who guards the samaya, malevolent influences such as the nāga spirits and so forth will not cause illness. The "ascetic samaya" refers to the three vows, which are difficult to maintain with great joy. It means that by dispelling the obstructing maras, they do not remain for long. Therefore, "the wise" are those who understand the meaning of adopting and confessing. Since the samaya is the cause for accomplishing siddhi, one must guard it; this connects to the preceding points. Regarding the passage: "Those who lack samaya and abandon all application will always be deprived of the application for siddhi and will give rise to all suffering." Here, "those who lack samaya" refers to those who, having taken the three vows, are unruly and have let them degenerate. "Abandoning all application" means that once they have degenerated, they do not engage in confession and cast aside other Dharma practices. "Always deprived of the application for siddhi" means that without the application of samaya, there are no supreme or common siddhis. Even profound teachings, empowerments, and pith instructions from a guru will not liberate oneself if the samaya is impaired, just as a green sprout will not emerge from a damaged seed.

གཞན་ཡང་ངེས་པར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། གོང་གི་རྒྱུ་ཉམས་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་མི་དང་ལུང་པ་གཅིག་གི་ཆུ་ལ་ཡང་མི་བཏུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་མཛད་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྟག་ཏུ་ཐུབ་བྱེད་སྡོམ་གནས་རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་མཆོག། བླ་མེད་ལམ་མཆོག་གསང་ཆེན་དེ་ཉིད་སྤངས། ། ཞེས་པ་ལ། འགྲོ་བ་ནི་རིགས་དྲུག་སྟེ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྡུག་བསྔལ་ནི་གསུམ་མམ་བརྒྱད་དོ། ། དེ་སེལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། རྟག་ཏུ་ཐུབ་བྱེད་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་ལ། དེའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་མ་གནས་པར་ལམ་གཞན་མེད་ཅེས་སོ། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་མཆོག་ནི། ལམ་དེ་ལ་གནས་པས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་གཉིས་བདེ། ། ཞེས་པའོ། ། བླ་མེད་ལམ་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཐེག་པའོ། ། གསང་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ལམ་མོ། ། དེ་ཉིད་སྤངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོ་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་གནས་དངོས་གྲུབ་མེད་ཅིང་ཚ་གྲང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། ། དོན་ནོར་སྨྲ་བ་ཉམས་ཤིང་སློབ་དཔོན་བཀའ་སོགས་བཅག། སྤྱི་ནས་བླ་མེད་བླང་ཞིང་མཁའ་འགྲོས་སྙིང་ནས་འདྲེས། ། ཞེས་པ་ལ་མི་གནས་ནི་སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཉམས་པས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གཉིས་མེད་པ་འབྲས་བུ་ཚ་གྲང་གིས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཞེས་པ་སྟེ། དེས་ན་ཀྱི་ཧུད་བར་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་ཀྱི་ཧུད་ཨེ་བཟོད་ཐབས་མེད་པའི་ཚེ་རིང་ཞིང་ཐར་བའི་ཐབས་མེད་ན།

Furthermore, one will certainly not be liberated, because if the aforementioned causes are impaired, they are unable to produce the result. Therefore, one should not even drink the water of the same valley as a person whose samaya has been impaired, because the impairment of samaya is the cause that generates all suffering. Regarding the verse: "The Buddha, the Vajra-holder, who dispels the suffering of beings, Is the eternal subduer; those who abide by the vows have the supreme, constant bliss. Having abandoned that very Great Secret, the unsurpassed supreme path..." "Beings" refers to the six classes of beings, so called because they migrate from one to another. "Suffering" refers to the three or eight types of suffering. "Dispelling that" refers to the Buddha, the Vajra-holder. "The eternal subduer" means that within the teaching of Śākyamuni, there is no other path than abiding by his three vows. "The supreme, constant bliss" means that by abiding on that path, one is blissful in both cause and effect at all times. "The unsurpassed path" is the vehicle that takes the result as the path. "The Great Secret" is the path of Mahāyoga. "Having abandoned that very" means having abandoned the essence of Vajradhara. Regarding the verse: "No non-abiding, no siddhis, and one experiences the suffering of heat and cold. The meaning is lost, speech is impaired, and the commands of the master and so forth are broken. In general, having taken the unsurpassed, the ḍākinīs have merged with the heart." "Non-abiding" means that because the vows and samaya have been impaired, the two types of siddhis are absent, and as a result, one experiences the suffering of the hot and cold hells. Thus, "Alas! Such incessant suffering—alas! Is it bearable? There is no way out, and the lifespan is long." If there is no means of liberation, [one remains in that state].

དེའི་རྒྱུ་ནི་དོན་ན་སྡོམ་པ་ཉམས་ཤིང་ལྟ་བ་ལོག་རྨིག་ཟླུམ་ཤ་ལ་སོགས་པ་འཕྲལ་དུ་སྲོག་དང་བྲལ་བའི་ཤ་མི་བཟའ་བ་དང་། ཆང་ནི་དུག་ལྔ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། ། ཤེས་པ་མྱོས་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དུག་ལྔ་ལ་སོགས་པ་གཡེང་བའི་རྒྱུ་མ་ལུས་པ་སྤངས་ལ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་སྒྲུབ་ཅེས་ཏེ། སྣོད་ལས་སུ་མ་རུང་བའི་གང་ཟག་གི་རྣམ་པའོ། ། སྨྲ་བ་ཉམས་པ་ནི་ཁས་བླངས་ན་དཀོན་མཆོག་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་བཞིན་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དཔོན་བཀའ་སོགས་བཅག་པ་ནི། བླ་མའི་ངག་མ་མཉན་ཞིང་གསུངས་པ་ལས་བླ་མ་རྒྱབ་ཏུ་གཤེ་ཤིང་ནོར་དང་རྫས་ལ་མ་གནང་བར་ལོངས་སྤྱད་པ་ནི། ཡི་དྭགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའོ། ། བླ་མའི་ཁྱད་པར་གྲོགས་ལ་སྤྱད་ཅིང་། བླ་མ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ན། སྤྱི་ནས་རྐང་པ་སོག་ལེ་འབར་བས་འདྲ་ཞིང་། ཐར་ཐབས་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སོ། ། ཚེ་འདི་ལ་མཁའ་འགྲོས་སྙིང་ནས་འདྲེན་ཞེས་པའོ། ། གང་ཟག་ལ་ལ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་གྲགས་པ་སྙན་ཞིང་བདེ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་དགའ་བ། ཚུལ་འཆོས་གཡོ་ཅན་རྣམས་སྔ་མའི་བདེ་བའི་ལས་ཀྱིས་འདིར་བདེ་ཞེས་ཏེ། ཚེ་འདི་འདས་ནས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཞེས་སོ། ། གནོད་བྱེད་མེ་དབལ་རྟག་ཏུ་དགྲ་བཞིན་སྤང་། ། ཞེས་ཏེ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྲུང་ཞེས་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རང་གི་སྲོག་བཞིན་བཙའ། ། སྲོག་དང་འདྲ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་སོ། ། དང་པོ་བླང་བསྲུང་ཉམས་པ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་ནི་ཤེས་པ་དང་དད་པ་ཅན་ནོ། །

The cause of this is, in fact, the degeneration of vows and the holding of perverted views. One must not eat the meat of animals such as the "hoofed" or the "solid-hoofed" that are killed for immediate consumption. As for alcohol, because it is the cause that generates the five poisons, it arouses all the afflictions (kleśa). It is not merely that which intoxicates the consciousness. One must abandon all causes of distraction, such as the five poisons, without exception, and practice with great compassion for all sentient beings without exception; this is the manner of an individual whose vessel is unfit. Failure in speech occurs because if one makes a formal commitment, one deceives the Triple Gem, and because one has not acted according to the scriptures. To violate the commands of the master and so forth means not listening to the guru's words. To use wealth and material goods without permission, while disregarding the guru's speech and speaking ill of him behind his back, is the state of a hungry ghost (preta) or a hell-being. If one treats the guru's special companions as if they were the guru himself and turns one's back on the guru, one will be sawn apart from the head down to the feet with flaming saws, experiencing suffering from which there is no escape; this is the law of cause and effect. It is said that in this life, the ḍākinīs will tear one out by the heart. Some individuals are famous and happy in this life, delighting in worldly dharmas. Those who are hypocritical and deceitful are said to be happy here due to the karma of previous happiness, but after this life passes, they will experience suffering. "Always abandon the fire of harm as if it were an enemy" means one must guard against the degeneration of the samaya. "Guard the wish-fulfilling jewel like your own life" refers to the samaya that is like one's own life. First, one must take up, guard, and then confess any degeneration. The "wise" are those who possess knowledge and faith.

གང་ཟག་དེས་བདེ་བ་ལ་གནས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་སྤང་ཞེས་པའོ། ། བདག་གིས་ཐབས་འདི་ནས། བདེ་བ་ལ་གནས་པར་ཤོག་གི་བར་རྩ་བ་ན་གསལ་ཞིང་ཚང་བས་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། བདག་གིས་འགྲེལ་འདི་བརྩམས་པར་མི་རིགས་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་དམན་པ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བས་སུ། ། སྡོམ་པ་དག་ལ་གནས་པར་འགྱུར། ། རང་ཉིད་སྡོམ་པ་ལ་མོས་པས། དད་པའི་དབང་གིས་འགྲེལ་འདི་བརྩམས། ། མ་ལེགས་ཉེས་པ་ཤོར་སྲིད་ན། ། བླ་མ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། འཕགས་པ་གོས་སྔོན་དངོས་གྲུབ་ཉིད། ། བདག་གིས་མྱུར་དུ་ཐོབ་གནས་པས། ། མ་ལུས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་ཤོག། ཤེས་བྱ་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་རྩད་ནས་རྣམ་གཅོད་ཅིང་། ། ཅུང་ཞིག་དེ་ཉིད་རྩད་ནས་མ་ཆོད་ཀྱང་། ། རགས་དང་ཕྲ་བའི་རྟོག་པ་འོག་མནན་ནས། ། དྲོད་དང་རྩེ་མོ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། གསང་སྔགས་ཟབ་མོ་དག་གི་ལམ་ལ་རབ་གནས་ནས། ། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱིས་ལམ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེར་གྲོལ་ནས། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་འཁོར་བའི་འདམ་ལས་འདོན་པར་ཤོག། བདག་གིས་འགྲེལ་འདི་བརྩམས་པའི་དགེ་བ་ཡིས། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། མཛེ་དང་ཤུ་བ་གཡན་ལ་སོགས། ། ནད་ཀྱི་ཟུག་རྔུ་རྩད་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ། འཁོར་བའི་ཆུ་རྒྱུན་བསྐམས་ནས་ཀྱང་། ། བདག་དང་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། གོས་སྔོན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་ཤོག། དམ་ཚིག་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་མཆོག་རབ་མ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཟངས་དཀར་ཚུལ་ཁྲིམས་གཞོན་ནུས་བསྒྱུར་བ་ལགས་སོ། །

That person shall abide in happiness and abandon suffering. From "By this method of mine" up to "May I abide in happiness," the root text is clear and complete, so I have not explained them here. Although it is not appropriate for me to compose this commentary, I have written it for the benefit of inferior sentient beings and because I have seen the faults of violating the samaya. May those who abide in their vows do so. Out of devotion to the vows myself, I have composed this commentary through the power of faith. If any errors or faults have occurred, I ask the learned gurus for forgiveness. May I quickly attain the very siddhi of the Noble Blue-Robed One, and may all beings without exception quickly attain it. May the subtle obscurations to the objects of knowledge be severed at the root; and even if that reality is not fully severed, may coarse and subtle conceptualizations be suppressed. Abiding in the paths of the dharmamudrā, the "heat" and "peak" stages, and the profound Secret Mantra, and having been liberated by the great mudrā of the path through the three vows, may all sentient beings without exception be pulled from the mire of saṃsāra. By the virtue of composing this commentary, may all sentient beings without exception be completely freed from the piercing pain of diseases such as leprosy, scabs, and rashes. Having dried up the flowing stream of saṃsāra, may I and infinite sentient beings attain the siddhi of the Blue-Robed One. The Supreme Commentary on the Ornament of Samaya is complete. It was translated by Zangkar Tsultrim Zhönnu.