The Ornament for Commitments

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ས་མ་ཡཱ་ལཾ་ཀཱ་ར། བོད་སྐད་དུ། དམ་ཚིག་གི་རྒྱན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་མེད་དང་འཆལ་པར་གཏོང་། ། སོམ་ཉི་ལ་སོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། ། གསང་བའི་བདག་ལ་འདུད་དེ་བཤད། ། སྔགས་པས་སྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ནི། ། དང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། ཉའམ་སྟོང་གི་དུས་དག་ཏུ། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཉེར་གནས་ཏེ། ། ལོ་གཅིག་པའམ་ཟླ་གཅིག་བྱ། ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། བསླབ་པ་ལྔ་པོ་ལེགས་བཟུང་ནས། ། ལོ་གཅིག་ཟླ་གཅིག་བར་དག་ཏུ། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་གི། ། བསླབ་པ་ལ་ནི་ལེགས་གནས་ཏེ། ། མི་གཏོང་ལོའམ་ཟླ་བའམ། ། སྡོམ་པ་ཉམས་པ་བླང་བར་བྱ། ། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་ལེགས་གནས་ན། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཀུན་དུ། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་དེ་གོམས་འགྱུར། ། གང་ཚེ་གོང་མའི་བསླབ་གནས་པས། ། དེ་ཚེ་འོག་མའི་མིང་དང་བྲལ། ། དང་པོ་སྦྱིན་པ་བསླབ་བྱ་སྟེ། ། དངོས་པོ་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་ལྡན། ། བཟོད་དང་བརྩོན་འགྲུས་བསམ་གཏན་དང་། ། ཤེས་རབ་གསུམ་སྟེ་གསུམ་དུ་བསྟན། ། གཞན་གྱི་མྱ་ངན་སངས་ལ་སོགས། ། སེམས་ཅན་དོན་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། སྡོམ་པ་ལོ་འམ་ཟླ་བ་རུ། ། བརྟན་ནས་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བླང་། ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་སུ་ཤེས། ། དང་པོ་དག་ནི་བཤད་བྱ་སྟེ། ། དང་པོར་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ། ། ཡི་དམ་སྤོང་ལེན་མི་བྱ་སྟེ། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས།

In the language of India: Samayālaṃkāra. In the language of Tibet: Dam tshig gi rgyan (The Ornament of Samaya). Homage to Vajrapāṇi! To eliminate the absence of samaya, its violation, and doubts and the like, I shall explain the samayas in brief, bowing to the Lord of Secrets. The samayas to be guarded by a mantra practitioner are as follows: first, having generated the mind of enlightenment (bodhicitta), one should observe the eight-limbed fast on the days of the full moon or the new moon for one year or one month. Then, for as long as the mind of enlightenment is generated, having properly taken up the five precepts, one should firmly maintain the vows for a year or a month. Thereafter, having properly abided by the precepts of a novice or a monk, one should not abandon them for a year or a month; if the vows are impaired, they should be retaken. Whoever abides well in the prātimokṣa vows should never, even for the sake of their life, abandon them, as the wise do at all times. Whoever becomes habituated to those, at the time when they abide in the higher trainings, at that time they are freed from the names of the lower ones. First, generosity is the training to be practiced, endowed with the twelve things. Patience, diligence, meditative concentration, and the three types of insight are taught as the three [perfections]. All that benefits sentient beings, such as dispelling the sorrow of others, should not be abandoned even for the sake of one's life. Having stabilized the vows for a year or a month, one should take up the samayas of mantra. These should be known as two-fold: general and particular. First, the general ones shall be explained: first, one must please the master. One must not abandon or adopt the yidam; body, speech, and mind are the [three] kāyas of body, speech, and mind.

། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། དམ་པ་རྣམས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། གསང་བའི་དོན་ཡང་བསྟན་མི་བྱ། ། རྟགས་ཆེན་སྐུ་ཡང་མི་བསྟན་ཏེ། ། བཟླས་དང་སེམས་ཉམས་བསྟན་མི་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྲེང་བ་དག། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་སྤང་མི་བྱ། ། གྲོགས་པོའི་སེམས་ནི་དཀྲུག་མི་བྱ། ། ཁྱད་པར་གྲོགས་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མཎྜལ་ཚ་ཚ་ལ་སོགས་པ། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། ། སྤང་བར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཤ་ཆེན་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དང་། ། དྲི་ཆེན་དང་ནི་དྲི་ཆུ་དང་། ། བླང་དང་སྤང་བར་བྱ་བ་མིན། ། རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་བཏང་། ། ཆོས་ལ་སྨོད་པ་སྤང་བར་བྱ། ། དད་ལྡན་བསམ་པ་སུན་མི་དབྱུང་། ། བུད་མེད་རྣམས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། སྤང་དང་བླང་བར་བྱ་བ་མིན། ། བགྲོད་མིན་ལ་ནི་བགྲོད་པ་མིན། ། སྤོང་བ་མི་སྤོང་གྱུར་པ་དང་། ། བླང་བྱ་མི་ལན་སྤང་བར་བྱ། ། དུག་ལྔ་སྤོང་བ་སྤང་བར་བྱ། ། བླང་བ་ཡང་ནི་སྤང་བ་མིན། ། དུག་ལྔ་མ་སྤངས་པར་སྤྱད་བྱ། ། དམ་པ་མ་ཡིན་བསྟེན་མི་བྱ། ། འདུ་འཛིའི་ནང་དུ་འཇུག་མི་བྱ། ། དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གཞི་རྣམས་ཀུན། ། བླ་མ་མེད་པར་བསྟེན་མི་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་རྣམས། ། ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱ་བར་བྱ། ། འཇུག་ཀྱང་ལྷག་ཆད་འགྱུར་བ་ཡི། ། དུས་མ་ཡིན་པའི་སྤྱོད་པ་སྤང་། ། དུས་ཀྱང་གཞན་དང་མི་མཐུན་སྤང་། ། གྲོགས་སུ་འགྱུར་ན་སྨོད་པ་སྤང་། ། རྟག་ཏུ་མི་དང་སྤྱོད་པ་བསྟུན། ། དང་པོ་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་པ་སྟེ། །

Abide firmly in Mahāmudrā. Do not disparage holy beings. Do not reveal the secret meaning. Do not display the great signs of the body. Do not reveal your mantra recitations or your meditative experiences. Do not abandon the vajra, the bell, or the rosary for even a single moment. Do not disturb the minds of your companions, much less your special friends. Perform feast offerings, torma offerings, and fire rituals. Even for the sake of your life, do not forsake the maṇḍala, tsa-tsas, and so forth. What need is there to mention abandoning other Dharma practices? Great meat, blood, semen, feces, and urine—these are neither to be accepted nor rejected. Do not abandon the root, the bodhicitta. Abandon disparaging the Dharma. Do not frustrate the intentions of the faithful. Do not disparage women. They are neither to be rejected nor accepted. Do not engage in sexual misconduct. Do not abandon what should be abandoned, and do not accept what should be rejected. Abandon the rejection of the five poisons; do not reject their acceptance. Without abandoning the five poisons, one should utilize them. Do not rely on those who are not holy. Do not enter into worldly distractions. Do not rely on any of the intentional teachings without the guru. Through the application of the maṇḍala and so forth, those who benefit others should complete the rituals. Even when entering, abandon untimely conduct that results in omissions or additions. Abandon conduct that is inconsistent with the time. If it becomes a companion, abandon disparagement. Always harmonize your conduct with that of others. First, one relies on ascetic discipline.

ཐ་མའི་དུས་སུ་སྤང་བར་བྱ། ། ཆང་སོགས་ཉེས་པར་གྱུར་པ་སྤང་། ། ཐབས་ལྡན་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་བར་འགྱུར། ། གང་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀུན། བསླབ་པ་འདི་ལ་བརྟེན་པས་འགྲུབ། ། བསླབ་པ་དག་ལ་མི་གནས་པར། ། རྟག་ཏུ་བྱ་བ་རྣམས་ལ་འཇུག། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་བདུད་ཀྱིས་བསླུས། ། གང་ཞིག་བཟོད་པ་མི་བསྟེན་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་འབྲས་བུ་མི་འདོད་འདུ། ། དགྲ་སོགས་ཉེས་པ་ཅི་བྱས་པ། ། རང་གི་ཞེ་སྡང་ཁྲོས་རྦད་པས། ། ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ཁྲོ་བར་རིགས། ། དགྲ་རྣམས་གཞན་དུ་བྲོས་ཕྱིར་མིན། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད། ། བཟོད་ན་དགེ་རྩ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ཀུན། ། བསྐྱེད་པ་དོན་མེད་སྤང་དོན་ཅན། ། དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྤང་བར་བྱ། ། ཁྱད་པར་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། གོས་སྔོན་པོ་དང་རཀྴ་དང་། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་བླང་བར་བྱ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་རང་ལྷ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་མཉེས་པ་བྱ། ། རྟག་ཏུ་རང་ལྷའི་བསྙེན་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྟེན། ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་བླང་། ། རྟག་ཏུ་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ཡི་སེམས་ཅན་པས། ། ཀུན་དུ་རྒྱུག་པར་བྱེད་པ་བླ། ། དེ་བས་མཁས་པས་དུས་ཀུན་དུ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། གྲོང་ཁྱེར་འཇུག་དང་གཏོར་མ་གཏང་། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་སྲུང་བྱེད་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དམ་ཚིག་གདུག་པ་ཟིལ་གྱིས་ནོན། །

In the final age, one should abandon [faults]; abandon alcohol and other such evils. Through skillful means, one will attain the accomplishments (siddhi). When the Blessed One, the Vajra-holder, and likewise all the Buddhas, rely upon this training, they achieve [enlightenment]. Those who do not abide by the trainings but constantly engage in worldly activities are persons deceived by Māra. The yogi who does not rely on patience gathers the undesirable fruits [of suffering]. Whatever harm is done by enemies and the like is due to being incited by one’s own anger and wrath. If there is a fault, it is appropriate to be angry at that anger; it is not for the sake of making enemies flee elsewhere. Therefore, there is no fault in that [enemy]. If one is patient, it is the supreme root of all virtue. To generate pride and all other afflictions (kleśa) is purposeless; to abandon them is meaningful. Therefore, one should abandon the afflictions. In particular, one should take up the garland of skulls, the blue garment, the rakṣa [garland], and the bone ornaments. At all times, worship one’s own deity. Always please the guru. Always perform the approach (sevā) of one’s own deity. Always guard one’s own samaya. Always rely upon the conduct of mantra. Always take up the sublime Dharma. Always perform the ritual of purification. Rather than a sentient being who takes life, it is better to run about everywhere [in fear]. Therefore, the wise should at all times abandon taking life. When entering a city, one should offer the bali cake; even for the sake of one’s life, one does not abandon [the practice]. For the yogi who always guards the samaya, the accomplishments will arise. The samayas are the great Vajra; the samayas overwhelm the malevolent.

དམ་ཚིག་ཐུབ་དཀའ་གདུག་པ་འཇོམས། ། དེ་བས་མཁས་པས་དུས་ཀུན་དུ། ། དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་འགྱུར་དམ་ཚིག་བསྟེན། ། གང་དག་དམ་ཚིག་མེད་ཅིང་སྦྱོར་བ་ཀུན་སྤང་བ། ། རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད། ། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་མཛད་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྟག་ཏུ་ཐུབ་བྱེད་སྡོམ་གནས་རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་མཆོག། བླ་མེད་ལམ་མཆོག་གསང་ཆེན་དེ་ཉིད་སྤང་། ། མི་གནས་དངོས་གྲུབ་མེད་ཅིང་ཚ་གྲང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། ། དོན་ནོར་སྨྲ་བ་ཉམས་ཤིང་སློབ་དཔོན་བཀའ་སོགས་བཅག། སྤྱི་ནས་བླ་མེད་བླང་ཞིང་མཁའ་འགྲོས་སྙིང་འདྲེན་ན། ། གནོད་བྱེད་མེ་དབལ་རྟག་ཏུ་དགྲ་བཞིན་སྤང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རང་གི་སྲོག་བཞིན་བླང་། ། སྲུང་དང་བླང་སོགས་བཅའ་ཐབས་མཁས་པས་བྱ། ། དེས་ནི་རྟག་ཏུ་བདེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་སྤང་། ། བདག་གིས་ཐབས་འདི་བརྩམས་པར་མི་རིགས་ཀྱང་། ། བསླབ་པ་གནས་ཕྱིར་ནོར་བུ་ལེན་བྱེད་བརྩམས། ། འདི་ལས་བདག་གིས་བསོད་ནམས་ཅི་ཐོབ་པ། ། དེས་ནི་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གནས་པར་ཤོག། དམ་ཚིག་གི་རྒྱན་རྫོགས་སོ། ། ། ། སྤྱིར་སྡོམ་པ་ལ། བསྙེན་གནས་སྡོམ་པ་ཉ་སྟོང་ངམ་ཚེས་བརྒྱད་གང་རུང་ལ་བླང་ངོ་། ། དགེ་བསྙེན་སྡོམ་པ་ལ། དབྱེ་ན་སྣ་འགའ་སྲུང་བའི་དགེ་བསྙེན་རྩ་བ་ལྔ་ནས་འགའ་སྲུང་བའོ། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དགེ་བསྙེན་ནི། རྩ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་རང་གི་བུད་མེད་མིན་པ་སྤངས་པའོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགེ་བསྙེན་ལ་ལུགས་གཉིས་ཏེ། རྩ་བ་ལྔ་ཀ་སྲུང་བའོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགེ་བསྙེན་ལ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་ཀྱི་བར་དུ་བྱ་བ་ནས།

The samaya is difficult to master and subdues the malevolent. Therefore, the wise should at all times rely upon the samaya, for through it, accomplishments (siddhi) are attained. Those who lack the samaya and abandon all application will always be deprived of accomplishment and will give rise to all manner of suffering. The Buddha, the Vajra-holder, who dispels the suffering of beings, is the one who always acts to subdue and abides in the vows, the supreme bliss. If one abandons that very Great Secret, the unsurpassed supreme path, one will lack non-abiding accomplishment and experience the suffering of heat and cold. If one speaks erroneously, one’s practice declines, and the commands of the master and so forth are violated. If one takes the unsurpassed from the general [tradition] and the ḍākinīs tear out one’s heart, one should always avoid such harm-doers like a blazing fire or an enemy. One should take [the samaya] like a wish-fulfilling jewel or like one’s own life. The wise should skillfully apply the methods for guarding and adopting it. By this, one will always possess bliss and abandon suffering. Although it is not fitting for me to compose this method, I have undertaken it to retrieve the jewel so that the training may be maintained. Whatever merit I have gained from this, may all beings abide in happiness. The Ornament of Samaya is complete. Regarding the vows in general: the upavāsa (one-day) vow is to be taken on the full moon, the new moon, or the eighth day of the lunar month. Regarding the upāsaka (lay practitioner) vows, if divided, there is the pradeśakārin (partial) lay practitioner who observes some of the five roots, and the śīlavat (virtuous) lay practitioner who observes all of them. The brahmacārin (celibate) lay practitioner abandons sexual desire for anyone other than their own wife. Regarding the paripūrṇaka (complete) lay practitioner, there are two traditions: those who observe all five roots, and those who, regarding the complete lay practitioner, proceed from the śrāmaṇera (novice) vows up to the prohibition of afternoon meals.

ཁྱིམ་པའི་རྟགས་སྤང་བ་དེ་གཉིས་མིན་པ་བཅུའོ། ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་ལ་བཅུ་གསུམ་མོ། ། དགེ་སློང་ལ་ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་རང་གི་དམ་ཚིག་དང་སྔགས་པའི་གཉིས་སོ། ། དེ་ཚོ་ཡོད་ཚད་ཡར་ལྡན་དུ་བརྩི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཁོག་ཏུ་བརྩི་གསུངས། །

There are ten [vows] that are neither [of the two], which involve abandoning the signs of a householder. There are thirteen for the novice (śrāmaṇera) vows. There are two hundred and fifty-three rules for a monk (bhikṣu). There are twenty for the bodhisattva vows. Regarding the mantra samaya, there are two: the personal samaya and the samaya of the mantrin. It is said that all of these are to be counted as being present [within the mantra vows] and are to be counted within the framework of the mantra vows.