The Lamp of Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏྟྭ་པྲ་དཱི་པཾ་ནཱ་མ་བཛྲ་པཱ་ཎི་སརྦ་པཱུརྞཱ་ལཾ་ཀཱ་ར། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རྒྱན། དཔལ་ལྡན་གོས་སྔོན་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་སེལ་མཛད་ཅིང་། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་མཛད་པའི། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་མཐུ་མངའ་བ། ། བདེ་བའི་དངོས་པོ་འབྱུང་མཛད་པའི། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་མཐུ་མངའ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་རབ་བཏུད་དེ། ། སྒྲུབ་པའི་ལམ་མཆོག་སྒྲོན་མ་འདི། ། གསང་བའི་རྒྱུད་དང་མན་ངག་རིམ་པའི་དོན། ། རྩོད་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མཛད་ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་ལེགས་པའི་གསུངས་ཚིག་དོན་སྐྱོན་ལྡན། ། དེ་བྱས་ལམ་ནི་ཚིག་སྒྲོགས་ལམ་མ་གསལ། ། དེས་ན་གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་འདོད་དེ་ལ་ཐབས་རྣམས་མེད་གྱུར་པ། ། བདེ་བ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ནི་དེ་ལ་འདིར་ནི་གསལ་བར་བྱས། ། འདི་ལས་བྱུང་བ་གཞན་ན་ཡོད་མེད་དེ། ། གསང་བའི་ལམ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས། ། དེས་ན་གསང་བ་འདི་བསྟན་འདི་ལ་གུས་པར་གྱིས། ། དབང་དང་ལྟ་སྤྱོད་དམ་ཚིག་ལྡན། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་ཞིང་རིགས་རྣམས་བཟང་། ། དུས་སུ་འདོམས་ཤིང་ཞིང་ཡང་དག། ཐོས་པ་ཆེ་ཞིང་ཀློང་དུ་གྱུར། ། སྒང་བུ་དམའ་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་གསུངས། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བརྩོན་སྒང་བུ་དམའ། ། དམ་ཚིག་ལ་གནས་གསང་ལ་མོས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་འདེབས། ། དུས་རིང་འཁོར་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྣལ་འབྱོར་སྣོད་ཅན་གང་ཞིག་གིས། ། རི་བོ་ཟླུམ་མམ་ཆུ་བོའི་འགྲམ། ། མངོན་སུམ་གྲགས་པས་མ་སྨད་ཅིང་། །

In the language of India: Tattvapradīpa-nāma-vajrapāṇi-sarvapūrṇālaṃkāra. In the language of Tibet: De kho na nyid sgron ma zhes bya ba / Phyag na rdo rje’i sgrub thabs thams cad rdzogs pa’i rgyan. Homage to the glorious Nīlāmbara-dhara! To the one who dispels all suffering without exception, who accomplishes all desires, who possesses power like the moon, who brings forth the reality of bliss, who possesses the power of a wish-fulfilling jewel—to the Vajra-holder, I bow down deeply. This lamp of the supreme path of accomplishment, the meaning of the sequence of secret tantras and pith instructions, was explained by Nāgārjuna himself, who pacifies the suffering of the age of strife. Whoever [thinks] the meaning of the well-spoken words is flawed, or who makes the path a mere clamor of words without clarifying the path, for such a person who desires to abandon suffering, there will be no means. Therefore, the means for attaining bliss is clarified here. There is nothing else that has arisen from this; it gives birth to joy in the secret path. Therefore, show respect for this teaching of the secret. One who possesses empowerment, view, conduct, and samaya; who has great compassion and a noble lineage; who instructs at the proper time and possesses a pure field; who has great learning and has mastered the expanse; who is humble and possesses diligence—this is said to be a Vajradhara. One with great compassion and diligence, humble, abiding in samaya, and devoted to the secret; who supplicates again and again; who has long turned the wheel of saṃsāra and possesses the bodhicitta—such a yogi is a fit vessel. On a rounded mountain or a riverbank, in a place not disparaged by worldly renown, [one should practice].

ཡིད་འོང་ཡོན་ཏན་ལྡན་གནས་སུ། ། ཡོ་བྱད་རྗེས་རྣམས་ཚོགས་པ་ཡིས། ། སེམས་བསྐྱེད་པར་ནི་ཡང་དག་བྱ། ། དང་པོར་སྲུང་བ་རབ་ཏུ་བྱ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ལྷར་གསལ་ཏེ། བྱིན་བརླབས་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་ལ། ། གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་བཀའ་ཡང་བསྒོ། ། མི་འགྲོ་བ་ཡི་བགེགས་རྣམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཐོགས་ཀྱིས་གསང་། ། དེ་རྗེས་ཐུགས་ཀའི་འོད་ཟེར་ལས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཁང་པ་དང་། ། འཁོར་ལོ་མཚོན་ཆ་མེ་ལ་སོགས། ། དེ་བཞིན་ཁང་པ་མེ་དང་ཐོག། ཚ་ཚ་འཁྲུག་པའི་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་བཞིན་ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་ལ་སོགས། ། ཁྲོ་བོ་དེ་སྤྲོས་འབྱུང་པོ་བཀུག། རལ་གྲིས་བཏུབ་ཅིང་ཕུར་བུས་གདབ། ། འབྱུང་པོ་བཏུལ་ནས་ཁང་པ་བསྒོམ། ། ཡང་ན་རང་གི་གནས་དག་ཏུ། ། བཅིང་གཏུབ་བྱས་ནས་བགེགས་རྣམས་བཟློག། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཁང་བ་བསྒོམ། ། འདི་གསུངས་གང་གིས་ལས་རྣམས་འགྲུབ། ། ཕྱིས་ནི་བགེགས་རྣམས་གསོ་བར་བྱ། ། དང་པོར་མཚམས་ཀྱི་མན་ངག་གོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་རྣམས་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཉི་ཟླའི་གདན་བསམ་བླ་མ་དགུག། སེམས་བསྐྱེད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་སྐུ། ། བྱིན་བརླབས་མཆོག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་པ་དང་། ། རང་ལ་ངན་བརྗོད་སྡིག་པ་བཤགས། ། སྡོམ་པ་བཟུང་དང་ལུས་ཀྱང་དབུལ། ། དགེ་རྩ་བསྔོ་བྱས་སྨོན་ལམ་གདབ། ། ཕྱིས་ནི་བདེ་གཤེགས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་གི་འོད་ལས་སྣང་བ་ཀུན། ། སྲིད་པ་མ་ལུས་ལྷར་གསལ་ཏེ། ། འོད་ཀྱིས་དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། ། བསོད་ནམས་འདོད་ཕྱིར་སྤྱན་དྲང་བསྟིམ། ། གདན་ལ་བཞུགས་པར་གསོལ་བ་གདབ། ། ཕྱག་འཚལ་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་དང་། ། མར་མེ་དྲི་ཆབ་ལ་སོགས་པ། །

In a delightful place endowed with excellent qualities, having gathered the necessary requisites, one should correctly generate the bodhicitta. First, one should perform the protection. From the state of emptiness, one clearly visualizes oneself as the deity; then, having bestowed blessings, one issues a command to the malevolent spirits to depart elsewhere. To those obstructors who do not leave, one should strike them with a vajra and a wheel. Following that, from the light rays of the heart, one visualizes a variegated vajra palace, a wheel, weapons, fire, and so forth; likewise, one should imagine the palace, fire, lightning, and a turbulent shower of tsatsa pellets. Similarly, one emanates the wrathful deities such as Trailokyavijaya and summons the elemental spirits. One cuts them with a sword and strikes them with ritual daggers (kīla). Having subdued the spirits, one meditates on the palace. Alternatively, in one's own place, having bound and cut [the spirits], one repels the obstructors. Then, one meditates on the palace of the wrathful deities. By speaking this, all activities are accomplished. Afterwards, the obstructors should be restored. This is the instruction for the initial boundary. Then, in order to complete the accumulations, one visualizes a sun and moon seat and summons the guru. Having generated the supreme blessing of the Great Vajradhara’s body through the generation of the bodhicitta, one performs prostrations and offerings, confesses the misdeeds of one's own negative speech, takes the vows, and offers one's body. One dedicates the roots of virtue and makes aspiration prayers. Afterwards, one should make offerings to the Sugatas. From the light of the syllable HŪṂ, all appearances and the entirety of existence are clearly visualized as the deity. Through the light, one invites and dissolves the glorious wisdom accumulations for the sake of merit. One requests them to be seated upon the throne. One performs prostrations and offers incense, flowers, lamps, perfumed water, and so forth.

དངོས་དང་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་རྣམས། ། ཅི་ནུས་པར་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་འོག་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་བ་ཡང་། ། བླ་མེད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དང་། ། འཕགས་པ་གོས་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་ཡིས། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ངེས་མཛད་པའི། ། རྣམ་གསུམ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སེམས་བསྐྱེད་སྐྱབས་འགྲོ་མ་ལུས་ཀུན། ། དེང་ནས་མཉམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སོ་སོར་གཟུང་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་ལྡན་པ་ནི། ། ཡང་དག་མ་ལུས་གཟུང་བར་བགྱི། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྒྲོལ་བགྱི། ། སྲིད་པའི་མཚོ་རུ་བྱིང་བ་ཡིས། ། མ་བརྒལ་བ་ནི་བདག་གིས་བསྒྲལ། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་བདག་གིས་དགྲོལ། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་དབུགས་དབྱུང་བགྱི། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། བདུད་རྩི་རྣམ་ལྔ་གཏོར་མ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་མེ་ཏོག་སྔོན་པོར་བྱས། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ། །

Offerings, both actual and mental, should be presented as much as possible. Following that, one should confess misdeeds and take up all the vows without exception: "O unsurpassed Three Jewels, Noble Blue-Robed One, and all Bodhisattvas, please attend to me. Just as the Protectors of the three times have firmly established perfect enlightenment, I shall, from this day forward, uphold the three types of ethical discipline: the discipline of training, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. I shall maintain the generation of the awakening mind and the taking of refuge in their entirety without decline. I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā of the great, supreme Vajra family, and I shall also uphold the master. For the delightful samaya of the great, supreme Ratna family, I shall constantly practice the four types of generosity six times every day. For the pure, supreme Padma family arising from great enlightenment, I shall individually uphold the sublime Dharma of the outer, inner, and secret three vehicles. For all the supreme Karma family, I shall truly and completely uphold all the vows without exception. I shall liberate sentient beings from suffering. Those submerged in the ocean of existence, I shall ferry across; those not yet liberated, I shall liberate; those not yet relieved, I shall relieve; and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. The five nectars, the torma, and the blue flowers of the maṇḍala should be prepared six times every day."

གོས་སྔོན་ཅན་ལ་དབུལ་བར་བགྱི། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་འབྲལ་མི་བྱ། ། ཆང་གིས་སྲིད་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ། ། ཆང་ནི་བདག་གིས་སྤང་བར་བགྱི། ། ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཡང་། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྨད་མི་བགྱི། ། སེམས་ཅན་བདེ་བའི་ཡིད་མི་དཀྲུག། ཅེས་པ་དངོས་སམ་ཡིད་ཀྱིས་བླངས། ། ཡི་རང་བ་དང་བསྐུལ་བ་དང་། ། གསོལ་གདབ་རང་གི་ལུས་དབུལ་ཞིང་། ། བདག་ལ་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱ་དང་། ། ཕྱི་མའི་དུས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གདབ། ། དགེ་བྱས་བྱང་ཆུབ་བསྔོ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱས་བསམ་པ་བསྐྱེད། ། སེམས་བསྐྱེད་ལམ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཚད་མེད་བཞི་པོ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ། ། སེམས་བསྐྱེད་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་(ཆོགས་,ཚོགས་)ཀྱི་མན་ངག་ཀྱང་། ། དང་པོར་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། ། གཅིག་དང་དུ་མར་མ་གྲུབ་པས། ། དེ་ལ་མོས་པར་བྱེད་པ་དང་། ། ཧཱུཾ་གི་འོད་ཀྱིས་ཞུ་འགྱུར་ཏེ། ། ཕྱི་ནང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ། ཡུལ་ནི་གང་ལ་འང་མི་བཅའ་སྟེ། ། རྟེན་ཡང་གང་ལའང་གཏད་པ་མེད། ། དེ་ཡི་ངང་ལ་གནས་པ་ལས། ། མཆོག་གི་རྒྱུ་རུ་ངེས་པར་གསུངས། དེ་ལ་གང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་ལས་ཀྱང་དང་། ། སུཾ་དང་བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རླུང་མེ་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། ས་གཞི་རི་རབ་སྟེང་དག་ཏུ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྐྱེད་པ་ཡང་། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། འོག་ཏུ་པདྨ་བཞི་ཡིས་བརྒྱན། ། ནང་གི་གྲུ་ཆད་བར་ཁྱམས་དང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཕ་གུ་དང་། ། དྲིལ་བུ་དར་དཔྱངས་ལ་སོགས་དང་། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་རྒྱན་མཛེས་ཤིང་། །

I shall offer to the Blue-Robed One. I shall never, even for a single moment, be separated from my own meditational deities. Alcohol is the cause that generates cyclic existence; I shall renounce alcohol. I shall never disparage the insight of emptiness in any way. I shall not disturb the minds of sentient beings who seek happiness. Thus, one should take the vows either in reality or mentally. One should rejoice, exhort the Buddhas, and make supplications. One should offer one’s own body and, through emanations of oneself, act for the benefit of all sentient beings. One should make aspirations for the future. One should dedicate the virtue performed toward enlightenment and generate the intention to act for the benefit of sentient beings. One should thoroughly meditate on the path of generating the awakening mind and fully cultivate the four immeasurables. In this way, the generation of the awakening mind will become firm. Regarding the pith instructions on the accumulation of wisdom: first, since things lack inherent existence and are not established as either one or many, one should cultivate devotion to that. Through the light of the syllable HŪṂ, everything melts; the outer and inner lack inherent existence. One does not fixate on any object, nor is there any support to rely upon. By abiding in that state, it is taught to be the definitive supreme cause. Regarding that, the awakening mind arises from YAṂ, RAṂ, BAṂ, and LAṂ, and from SUṂ and BHRŪṂ. From these arise the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth, and upon the ground of Mount Meru, the celestial palace is generated. It is square with four doors, adorned below with four lotuses. The inner corners, the intermediate galleries, the lattices, the half-lattices, the cornices, the bells, the hanging silk streamers, and so forth, are beautiful with outer and inner ornaments.

དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་སུ་སེང་གེ་པདྨ་དང་། ། ཉི་ཟླ་གདན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན། ། དེ་ལས་ཧཱུཾ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་འབར། ། དེ་ལས་དཔལ་ལྡན་གོས་སྔོན་སྐུ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་མཐིང་། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིས་དབུ་བརྒྱན་ཅིང་། ། དབུ་ལ་སྦྲུལ་དང་རིན་ཆེན་མཛེས། ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་(ན་ག་,ནག་)གྱེན་དུ་བསྐྱོད། ། གནས་ལྔ་སྐུ་ལྔའི་མཚན་མ་ཅན། ། སྤྱན་གསུམ་མེ་ཡི་མདོག་འདྲ་ཞིང་། ། ཤངས་དབུགས་འཐོར་བྱེད་རླུང་ནག་འཚུབ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་བརྗིད་པའི་ཞལ། ། ལྗགས་ནི་གློག་བཞིན་མྱུར་འདྲིལ་བ། ། ཞལ་ནས་སྦྲུལ་ནག་གསོལ་བའི་ཚུལ། ། སྦྲུལ་ནག་སེ་རལ་ཁ་རུ་བྱས། ། སྦྲུལ་བཞིས་རྐང་ལག་སྐ་རགས་བྱས། ། གསུས་པ་ཆེ་ཞིང་མཁྲང་བག་ཅན། ། གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་འབྱུང་པོ་འདུལ། ། སྐུ་སྟོད་གོས་སྔོན་ན་བཟའ་གསོལ། ། སྐུ་(སྨང་,སྨད་)སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོས་མ་སྐུ་ལ་འཁྲིལ། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་དམར་ཆགས་པ་སེལ། ། གཡོན་གྱི་གཉིས་མེད་འཁྲིལ་ནས་ནི། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། བགེགས་བསྐྲད་བསྟོད་མཉེས་བྱས་ནས་ནི། ། ཨེ་མ་དཔལ་ལྡན་གོས་སྔོན་ཅན། ། གསང་འཛིན་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། བདག་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྐུར་བྱིན་བརླབས། ། ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། གནས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཡིས། ། མི་སྡུག་འོད་དང་ཡི་གེའི་གཟུགས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམས། ། བསྡུས་ཏེ་བསྲེགས་ཤིང་སྦྱངས་པ་ལས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རུ་གསལ། །

Perfectly endowed with the eight charnel grounds, the center is adorned with a lion, a lotus, and seats of sun and moon. From that, a blazing vajra arises from the syllable HŪṂ, and from that, the body of the glorious Nīlāmbaradhara. He has one face, two arms, and a dark blue complexion. His head is adorned with the five buddhas, and his crown is beautified by snakes and jewels. His tawny hair bristles upward. His five places bear the marks of the five bodies. His three eyes are like the color of fire, and the breath from his nostrils stirs a swirling black wind. His fangs are bared in a majestic face, and his tongue flickers rapidly like lightning. From his mouth, he is in the act of devouring black snakes; black snakes serve as his sash, and four snakes form his bracelets, anklets, and belt. His belly is large and firm. With his left leg extended and his right drawn in, he subdues the bhūtas. On his upper body, he wears a blue garment, and on his lower body, a tiger-skin skirt. Vajrakrodhī embraces his body; her color is greenish-red, dispelling passion. Embracing him non-dually from the left, the buddhas of the ten directions are invited. Having expelled the obstructors and offered praise and satisfaction, one should pray: "Ema! Glorious Nīlāmbaradhara, Lord of the Secret-Holding family, through the nature of great compassion, bless me as the body of a Sugata." Thus one should pray. Furthermore, for the blessing of the three places, by means of the syllables of body, speech, and mind, the unattractive light and the forms of the syllables gather and burn away the obscurations of body, speech, and mind. Through this purification, they appear clearly as the deities of body, speech, and mind.

སྔོན་ནས་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་བསྟིམ་པས་བྱ། ། བླ་མ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལ། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་དབང་རྣམས་བླང་། ། དོན་དམ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ། གྲུབ་པ་ཕྱོགས་བྲལ་ཚུལ་དུ་གནས། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཤུ་ཀྲ་སུ་ཁ་ཧོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་ནི་ཉམས་དགའ་ན། ། བཅོམ་ལྡན་གསང་མཆོག་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། མ་རིག་སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་བརྒལ་བའི་ཕྱིར། ། ཁྲོ་བོའི་སྐུར་སྟོན་སྤྲུལ་སྐུ་དགོད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བསྐུལ་ལོ། ། དོན་དམ་བདེ་བའི་སྐུ་བཞེངས་ཏེ། ། ཆགས་དང་གྲོལ་བའི་ཚུལ་དུ་གཉིས། ། ཆགས་པའི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ། ། རང་གི་ཧཱུཾ་ལས་ཕྱེད་པད་དང་། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་འཕྲོས། ། ཆོ་ག་གསུམ་ལས་དོན་བྱེད་གྲུབ། ། ཨེ་ཝཾ་བྱིན་བརླབས་བདེ་བ་ཡིས། ། ལྷ་མོས་གསོལ་འདེབས་ཆོ་ག་ཡིས། ། དགའ་ཞིང་སྤྱོད་པས་བྷ་ག་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་དཀར་དམར་འདྲེས། ། སྤྱོད་པ་བྱས་པས་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། སུམ་ཅུའམ་ནི་ཉི་ཤུ་ལྔ། ། ཆགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་གཙོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་གདོན། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙཀྲ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་རཏྣ་ཀྲོ་དྷ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པདྨ་ཀྲོ་དྷ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀརྨ་ཀྲོ་དྷ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀྲོ་དྷེ་ཤྭ་རི་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་ཏྲཻ་ལོཀྱ་བི་ཛ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལཱ་སནྟི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བི་རཱུ་ཌྷ་ཀ་ཡེ་ཧཱུཾ།

One should perform the dissolution of the primordially abiding buddhas and the buddhas of the ten directions. From the guru, who is the buddha of the three times, one should receive the empowerments, such as the vase empowerment. The ultimate great bliss abides in a manner free from partiality. Regarding that, the buddhas of the ten directions exclaim: "A la la ho! A la la la śukra sukha ho!" "If the supreme great bliss is delightful, O Bhagavan, supreme secret, the very nature of compassion, in order to cross over the ocean of existence of ignorance, please manifest the emanation body in the form of a wrathful deity." Thus one exhorts. Arising as the body of ultimate bliss, there are two modes: passion and liberation. To demonstrate the mode of passionate union, from one's own HŪṂ, a half-lotus and the moon and sun disks radiate forth. Through the three rituals, the purpose is accomplished. Through the bliss of the blessing of E-VAṂ, by the ritual of the goddess’s supplication, and through joyful conduct, the white and red drops of wisdom mingle in the bhaga. Through that conduct, the deity’s body is generated in thirty or twenty-five forms in the manner of passion. Regarding that, one recites the mantras of the principal deities: OṂ VAJRA KRODHA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ SARVA TATHĀGATA CAKRA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ RATNA KRODHA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ PADMA KRODHA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ KARMA KRODHA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ SARVA TATHĀGATA KRODHEŚVARĪ NĪLĀMBARADHARA HŪṂ. OṂ KRODHA TRAILOKYA VIJAYA HŪṂ. OṂ MAHĀKĀLĀSANTI HŪṂ. OṂ VIRŪḌHAKĀYE HŪṂ.

ཨོཾ་བཻ་རཱུ་པཀྵ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་བཛྲ་ནྲྀ་ཏྱ་ཨཿ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཨཱཿ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྚེ་ཧོཿཞེས་པས་ལྷ་རྣམས་ལས་ལ་གཞག། སོ་སོར་སྤྲོ་ཞིང་གདུག་པ་སེལ། ། གཙོ་བོ་དབུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། ། གཞན་རྣམས་རང་གི་གོ་རུ་གནས། ། ཤར་དུ་སངས་རྒྱས་གོས་སྔོན་ཅན། ། ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ལ། ། ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། བདེ་བྱེད་གསང་བ་ཡིས་ནི་འཁྲིལ། ། སྦྲུལ་དཀར་པོས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་གོས་སྔོན་ཅན། ། ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་སེར་ལ་འཕྲོ། ། ཞིབ་མོ་དང་གཉིས་མེད་འཁྲིལ། ། རིན་ཆེན་དྲིལ་བུ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། སྦྲུལ་སེར་པོས་ནི་ཡོངས་སུ་བརྒྱན། ། ནུབ་ཏུ་གོས་སྔོན་སྣང་མཐའ་ཡས། ། ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་དམར་ལ་འཁྲུག། ཆུ་སྐྱེས་རྟོག་བྲལ་འཁྲིལ་བ་ལས། ། པདྨ་དྲིལ་བུ་ལག་ན་བསྣམས། ། བྱང་དུ་ལས་ཀྱི་གོས་སྔོན་ཅན། ། ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ལ། ། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཁྲིལ་བའི་ཚུལ། ། རལ་གྲི་དང་ནི་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། དམངས་རིགས་སྦྲུལ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཆ་གཉིས་འཛིན་ཚུལ་བདེ་གཤེགས་སྤྱན། ། དབུ་ལ་སངས་རྒྱས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན། ། ཀུན་ཀྱང་གཙོ་བོའི་ཤམ་ཐབས་ལ། ། དར་དང་རིན་ཆེན་ཆས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ནང་གི་གྲྭ་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། ། དཀར་མོ་སྒེག་དང་རིན་ཆེན་སེར། ། པི་ཝང་མ་ནི་དམར་མོ་སྟེ། ། ནྲྀ་ཏྱ་ལྗང་གུ་གར་གྱི་ཚུལ། །

OṂ VAIRŪPAKṢAYE HŪṂ. OṂ VAJRA LĀSYE HŪṂ. OṂ VAJRA MĀLE TRĀṂ. OṂ VAJRA GĪTI HRĪḤ. OṂ VAJRA NR̥TYA ĀḤ. OṂ VAJRA DHŪPE HŪṂ. OṂ VAJRA PUṢPE TRĀṂ. OṂ VAJRA ĀLOKE HRĪḤ. OṂ VAJRA GANDHE ĀḤ. OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ. OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ. OṂ VAJRA SPHOṬA VAṂ. OṂ VAJRA GHAṆṬE HOḤ. With these, the deities are established in their activities. They emanate individually and dispel the malevolent. The principal deity is the essence in the center; the others abide in their respective positions. In the east is the Buddha Nīlāmbaradhara (Blue-Robed One), with a white face and white body, holding a wheel and a bell in his hands, embraced by Śaṅkarī-Guhyā, and fully adorned with a white snake. In the south is Ratnanīlāmbaradhara (Jewel-Blue-Robed One), with a yellow face and radiating yellow body, embraced by Sūkṣmā-Advayā, holding a jewel and a bell in his hands, and fully adorned with a yellow snake. In the west is Amitābhanīlāmbaradhara (Amitābha-Blue-Robed One), with a red face and turbulent red body, embraced by Padmā-Vikalparahitā, holding a lotus and a bell in his hands. In the north is Karmmanīlāmbaradhara (Action-Blue-Robed One), with a green face and green body, in the manner of embracing Śūnyatāvajrā, holding a sword and a bell, and fully adorned with a snake of the commoner class. Holding the two parts in the manner of the Sugata’s gaze, their heads are adorned with the four Buddhas. All of them wear the lower garments of the principal deity and are adorned with silks and jewel ornaments. As for the generation in the inner corners: Gaurī is graceful, Ratnī is yellow, Vīṇā is red, and Nr̥tyā is green in the manner of dance.

མེ་ལོང་ལ་སོགས་ཕྱག་མཚན་འཛིན། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། ། སོ་སོར་གནས་སུ་བསྐྱེད་པས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་དང་མགོན་པོ་གནག། ལུས་ངན་པོ་དང་རྣམ་ཐོས་སྲས། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་ནི། ། དབྱུག་ཏོ་དྲི་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། མཆོད་རྟེན་ངེས་པར་གཟུང་བ་ལ། ། གཡོན་ནི་གཙོ་རྟགས་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན། ། ཤར་ལྷོ་ལ་སོགས་མཚམས་སུ་ཡང་། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་མར་མེ་དྲི། ། དར་གྱི་ཆས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གནས། ། སྤོས་དང་སོགས་པ་ངེས་པར་གནས། ། སྒོ་བཞི་སྒོ་སྲུང་བཞི་པོ་ཡང་། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འཛིན། ། དེ་རུ་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་གྱུར་ནས། ། འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྤྱན་དྲངས་བགེགས་བསྐྲད་མཆོག་མཉེས་ནས། ། གནས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའམ། ། ཡང་ན་གསུམ་འདུས་སྦྱོར་བའམ། ། གོང་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིས། ། བསྟིམ་ཞིང་ལྷ་མོས་དབང་བསྐུར་ནས། ། དབུ་ལ་གཙོ་བོ་རིགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རགས་དང་ཕྲ་བའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། དམིགས་དང་གསལ་བར་གྱུར་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་རབ་གནས་གཏོར་མ་སོགས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡོངས་སུ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བསྒྲུབ་པ་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་གསུངས། ། ཞེས་པ་དེ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོས་སྦྱོར་བ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའོ། ། རྒྱས་ལ་དད་པར་མ་གྱུར་པའི། ། སྦྱོར་བ་བསྡུས་པར་གསུངས་པ་ཡང་། ། སེམས་སྦྱངས་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས། ། བགེགས་བསལ་བསྲུང་བའི་ཁང་པ་དབུབ། ། ནང་དུ་བླ་མ་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་དང་བཤེགས་བྱས་ནས། ། ཡི་རང་བསྐུལ་གསོལ་དགེ་རྩ་བསྔོ། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་བཞག།

Holding hand-symbols such as a mirror and so forth, the other lords of mantra are also generated in their respective places. The Victor of the Three Realms, the Protector Kṛṣṇa, Vaiśravaṇa, and Kubera hold in their right hands a club, incense, a jewel, and a stūpa, respectively, while their left hands hold the mudrā of the principal deity’s insignia. In the intermediate directions such as southeast and so forth, the goddesses of Incense, Flower, Lamp, and Perfume are fully arrayed in silken attire. Incense and the others are firmly established there. The four gatekeepers of the four gates also maintain the manner of their own respective families. Once the maṇḍala has become clear there, light invites the Buddhas of the ten directions; having expelled obstructors and pleased the supreme ones, the three places are blessed, or else the three are joined in union. Through the supplication made above, they are absorbed, and the goddesses confer empowerment, adorning the crown of the head with the principal deity of the family. Through coarse and subtle aspects, once the visualization has become clear, it is taught that the practice should be performed through the yoga of yoga, including empowerment, consecration, the offering cake, and so forth. This is the great samaya that teaches the extensive application for sons or daughters of noble family. For those who do not have faith in the extensive, the concise application is also taught: having trained the mind, perform the actions of body, speech, and mind; clear away obstructors and construct the protective pavilion. Inside, having prostrated, made offerings, and confessed before the Guru-Buddha, rejoice, exhort, supplicate, and dedicate the roots of virtue. Set the mind upon perfect awakening.

འབྱུང་བ་གཞལ་ཡས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད། ། གདན་གསུམ་ཆོ་ག་གསུམ་ལས་ནི། ། གཅོ་བོ་སྐུ་སོགས་འཁོར་བཞི་ཡང་། ། རང་རང་ཡུམ་དང་བཅས་པ་བསྐྱེད། ། ཁྲོ་བོ་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་ཀུན། ། བཞི་བཞིར་གཙོ་བོ་ལ་བསྐོར་བ། ། རང་རང་རིགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། བཅུ་ལས་མང་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀུན། ། བསྡུས་པའི་སྐབས་སུ་སྤང་བ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། མཆོད་ཅིང་བསྟིམ་ནས་དབང་བསྐུར་ནས། ། དམིགས་དང་བསལ་བར་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལ་དེ་ཡི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་བསྡུས་པའི་མན་ངག་གོ། ། གཞན་ཡང་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་བསྡུས། ། མན་ངག་ཉམས་མྱོང་བསྟན་པར་བྱ། ། དང་པོར་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་དང་། ། རང་ཉིད་བླ་མེད་འབྲས་ཐོབ་དང་། ། འཁོར་འདམ་འདོན་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཅིག་ཅར་གྱིས། ། བསྲུང་དང་གཞལ་ཡས་གཙོ་བོར་བཅས། ། ཅིག་ཅར་བསྐྱེད་དེ་གསལ་བ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་མྱུར་དུ་གཞུག། ཡང་ན་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ། ། རིམ་གྱིས་སྐྱེས་དེ་ལྷར་བསྐྱེད་ལ། ། ཡེ་ཤེས་བསྟིམ་དང་དབང་བསྡུས་བླང་། ། གཉིས་མེད་འགྱུར་ནས་སེམས་གཟུང་བྱ། ། དེ་ལ་སྔགས་དང་གཏོར་མ་དང་། ། ཚོགས་དང་སཱ་ཙྪ་ལ་སོགས་པ། ། དེས་ན་དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། སྦྱོར་བ་རྒྱས་བསྡུས་གསུམ་པོ་འདི། ། གང་ཟག་དབང་དུ་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། དེ་ལ་ཞི་གནས་སེམས་གཟུང་བ། ། དང་པོ་བླ་མ་མཆོད་སོགས་བསྟན། ། དེ་ནས་འབྱུང་བ་རིམ་བརྩེགས་དང་། ། ཡིག་འབྲུ་ཕྱག་མཚན་སྐུ་སོགས་བསྟན། ། གཙོ་བོ་གསོལ་བར་གྱུར་ནས་ནི། ། དབང་པོ་རབ་འབྲིང་བྱེ་བྲག་གིས། ། དུས་གཅིག་པའམ་རིམ་གྱིས་བསྟན། །

The elements are generated as the celestial mansion in stages. From the three rituals of the three seats, the principal deity and the four retinues, along with their respective consorts, are generated. All the wrathful deities, goddesses, and so forth, surround the principal deity in groups of four, bestowing the accomplishments of their respective families. In the context of the condensed practice, all deities exceeding ten are omitted. Having invited the wisdom wheel, made offerings, dissolved [the wisdom beings], and conferred empowerment, one should perform the visualization and the elimination [of obstacles]. Regarding that, one should perform its ritual. This is the pith instruction for the condensed application. Furthermore, the extremely condensed application shall be taught through the experience of the pith instructions. First, generate the intention to act for the benefit of others, to attain the unsurpassed result for oneself, and to rescue the cycle of existence from the mire. From the state of emptiness, simultaneously generate the protection, the celestial mansion, and the principal deity, and make them clear. Then, quickly cause the wisdom wheel to enter. Alternatively, generate the protection and so forth in stages, generate the deity, dissolve the wisdom beings, and receive the condensed empowerment. Having become non-dual, one should hold the mind. Then, perform the application of mantra, the torma, the feast, the tsa-tsas, and so forth. These three—extensive, medium, and condensed applications—were taught by the Victor according to the capacities of individuals. Regarding that, the holding of the mind through calm abiding is first taught through the guru worship and so forth. Then, the stacked elements, the seed syllables, the hand symbols, the body, and so forth are taught. Once the principal deity has been generated, they are taught either simultaneously or in stages, according to the distinctions of superior or middling faculties.

བསྟིམ་དང་དབང་བསྐུར་བྱིན་བརླབས་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། བླ་མ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་ལ། ། རྗེས་དྲན་གསལ་དང་སྐད་ཅིག་མས། ། གསལ་དང་སྐད་ཅིག་བཅུ་དང་བརྒྱས། ། སྟོང་དང་ཐུན་ཕྱེད་ཐུན་གཅིག་པ། ། ཐུན་མཚམས་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ནན་ཏན་ཆེར་བསྐྱེད་པས། ། བྱིང་དང་རྒོད་པར་གྱུར་པ་ན། ། རྟོག་པ་སྤང་ཞིང་ཉོན་མོངས་དགྲ། ། རྒྱུ་འབྲས་བཅས་པར་རབ་སྤངས་ནས། ། དུལ་ནས་སེམས་གཟུང་མན་(དག་,ངག་)ཀྱང་། ། དབང་པོ་གང་དང་གང་གིས་རྩ། ། སྐྱེ་མཆེད་འཕྲོས་པར་གྱུར་པ་ན། ། བ་ཐག་རང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཐིག་ལེ་དེ་ལ་བློ་གཏད་པས། ། བ་དག་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། ། སྣང་བ་མ་ལུས་རབ་ཞི་བས། ། དེ་ནས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་ན། ། གཟུགས་ཁམས་གནས་སུ་སྤྲོ་བ་དང་། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་གསལ་བ་དང་། ། སེམས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་དུ་གཞུག། འོག་ཏུ་བསྟིམ་དང་སྟེང་དུ་སྤྲོ། ། ཡང་ན་ཤེས་པ་གློད་ལ་བསྒོམ། ། ཡང་ན་གཙོ་བོ་འཁོར་རྣམས་ལ། ། གང་དང་གང་ནི་གསལ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལ་དམིགས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྱག་མཚན་གསལ་ན་ཕྱག་ལ་དམིགས། ། སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ། ། མ་གསལ་བར་དུ་བསྐྱེད་ལ་བསྒོམ། ། གཙོ་འཁོར་གཞལ་ཡས་མ་ལུས་པ། ། ཐམས་ཅད་དམིགས་ཤིང་གསལ་བར་བསྒོམ། ། ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཞི་དང་བསོད་ནམས་སྤེལ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་དང་གཏོར་མ་དང་། ། སཱ་ཙྪ་མཎྜལ་ལ་སོགས་པ། ། སྡིག་པ་བཤགས་ཤིང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རེས་གསལ་རེས་མི་གསལ་བྱུང་ན། ། བར་དུ་གཅོད་པའི་གེགས་ཡིན་པས། །

Through the processes of absorption, empowerment, and blessing, the visualization is shown to be extremely clear. Alternatively, depending on the specific occasion, such as the Guru Puja and so forth, one should meditate through recollection, clarity, and instantaneous visualization; through ten, a hundred, a thousand, half-session, or full-session intervals, or even without formal sessions. By applying great diligence to this, when laxity or agitation occurs, one should abandon conceptual thought and the enemy of the afflictions, thoroughly renouncing them along with their causes and effects. Having tamed the mind, one should also follow the oral instructions: whichever sense faculty is the root, when the sense bases become distracted, by focusing the mind on the drop of one's own bodhicitta—the "cow-rope"—the cow is the nature of emptiness. Since all appearances are completely pacified, then, when laxity occurs, one should radiate [light] to the abodes of the form realm, clarify the three realms without exception, and draw the mind inward and outward. Absorb it below and radiate it above; or else, meditate by relaxing the consciousness. Alternatively, whichever of the principal deity or the retinue becomes clear, focus on that and meditate. If the hand symbols are clear, focus on the hands. Until the body color, hand symbols, and so forth are clear, generate and meditate upon them. When the principal deity, the retinue, and the celestial mansion are all without exception, focus on them all and meditate clearly. If everything does not become clear, it is due to very great negativity; therefore, to pacify negativity and increase merit, perform fire offerings, feast offerings, torma offerings, tsa-tsas, mandalas, and so forth, while confessing misdeeds and meditating. If the visualization is clear at times and unclear at others, these are obstacles that create hindrances.

ལྷ་ལ་མཆོད་ཅིང་གསོལ་བ་གདབ། ། དེས་ཀྱང་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དེས་ཀྱང་གསལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་འཁོར་དང་། ། གཏོར་མས་བཟློག་ཅིང་དྲག་སྔགས་དང་། ། མནན་ཅིང་གཟིར་བའི་ལས་སུ་གསུངས། ། སྲུང་བ་བྱས་ཤིང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། ། ཕྱག་ནི་གསལ་ན་ཕྱག་ལ་དམིགས། ། ཕྱག་ནི་གསལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། ཕྱག་མཚན་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ། ། སྤྱན་ནི་གསལ་ན་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྤྱན་ནི་གསལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། ཁྲག་གི་ཞམ་བུས་སྤྱན་རྣམས་གསལ། ། བཀྲག་དང་རི་མོ་ལྡན་པར་གསལ། ། ཞལ་མདོག་གསལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། སྟོང་གསུམ་འོད་ཀྱིས་གང་བ་ལ། ། ཞལ་ལ་བསྡུས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་རགས་གསལ་ན། ། ཕྲ་མོ་མི་གསལ་གྱུར་ཀྱང་བླ། ། གང་དུ་གང་གིས་མ་གསལ་ན། ། ཟས་དང་སྐོམ་དང་གནས་དག་ལ། ། འདུ་བ་བཅོམ་པས་གསལ་བར་འགྱུར། ། ཞི་གནས་ཏིང་འཛིན་གསལ་བ་ཡིས། ། མངོན་ཤེས་ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་ཀུན། ། མ་ལུས་དག་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ཏིང་འཛིན་ནུས་པ་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདི་ཡིས་བྱེད། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་གསུངས་པ་ཡིས། ། དེ་ནི་སེམས་གཟུང་མན་ངག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བརྟེན་དང་བོགས་དབྱུང་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་ལྗང་ལ་སོགས། ། རེ་རེ་གསུམ་དང་ལྔ་འདུས་པ། ། གསལ་ཞིང་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། དེ་ལ་རི་རབ་ཏིལ་འབྲུ་བར། ། དབྱིབས་ལ་བོགས་དབྱུང་ཁ་དོག་བཞིན། ། སྟོང་གསུམ་གང་དང་གཅིག་ཏུ་འདུས། ། སྐུ་ལ་བོགས་དབྱུང་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ལྟར་སྐུ་ལ་བོགས་ཕྱིན་པས། ། གསུང་ལྡན་ཐུགས་ལ་བསླབ་བྱ་སྟེ། །

Make offerings to the deity and offer supplications; by that, clarity will arise. If clarity still does not arise, it is taught that one should perform wrathful fire offerings, feast circles, and torma rituals to repel obstacles, as well as the activities of wrathful mantras, suppression, and piercing. Perform protection and take refuge. If the hand is clear, focus on the hand. If the hand is not clear, make it clear with the light of the hand-symbol (mudrā). If the eye is clear, it is the same. If the eye is not clear, make the eyes clear with a stream of blood; make them clear with luster and fine detail. If the color of the face is not clear, meditate by gathering the light that fills the three-thousandfold world system into the face. Likewise, if the coarse features are clear, it is fine even if the subtle details are not. If clarity is lacking in any part or by any means, it will become clear by eliminating the gathering of food, drink, and distractions. Through the clarity of the samādhi of calm abiding, all common superknowledges and accomplishments will arise without exception. Therefore, the power of samādhi is what brings the attainment of enlightenment. As the Guru Buddha has taught, this is the pith instruction for seizing the mind. Regarding the maṇḍala of the deity’s mudrā, it is taught that one should rely upon it and enhance it. White, yellow, green, and so forth—each individually, or in groups of three or five—once they have become clear and increasingly clear, then, like the enhancement of shape and color, from the size of Mount Meru down to a sesame seed, and from filling the three-thousandfold world system down to a single point, it is taught that one should enhance the body. By thus enhancing the body, one should then train in the speech and the mind.

ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་གྲངས་དེ་བཞིན། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཡང་། ། གང་ཟག་རིགས་ནི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། མཆོག་དང་དམན་དང་གང་ཟག་གོ། ། ཇི་ལྟར་རྐྱེན་དབང་གྱུར་པ་ལ། ། ཀུན་བརྟགས་བློས་བདག་རྐྱེན་བྱས་པ། ། མི་འགྱུར་རང་བཞིན་འགྱུར་བའོ། ། ཟས་དང་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་ལས། ། ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་འཕེལ་བྱེད་པ། ། འདི་ནི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། འདུ་བ་ལ་བརྟེན་(བོག་ས་,བོགས་)དབྱུང་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མན་(དག་,ངག་)གིས། ། བསྒོམ་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་སྐུ་ཡིས་སུ། ། ལས་རྣམས་མ་ལུས་གྲུབ་པར་བྱེད། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཤེས་པ་དང་། ། དལ་འབྱོར་མི་ལུས་ཐོབ་བྱེད་པ། ། ལྷ་ཡི་སྐུ་ལས་འབྱུང་ཞེས་གསུངས། ། ཕྱི་ནང་དག་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། ལྷ་བསྒོམས་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་ཡང་། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་གང་ཟག་གིས། ། དང་པོ་དབང་རྣམས་ཐོབ་བྱ་ཞིང་། ། དམ་ཚིག་མ་ཉམས་བཤགས་ལ་བརྩོན། ། ཞི་གནས་སེམས་པ་ཁྱད་པར་ཅན། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ། ། བག་ཆགས་ངན་པ་འཇུག་མི་འགྱུར། ། ཕྱི་དང་ནང་ཀུན་ལྷ་དང་རྟེན། ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས། ། ཀུན་འབྱུང་རྒྱུ་ཡི་བདེན་པ་སྤངས། ། དེ་མ་བྱུང་བའི་དེ་ཡང་མེད། ། དེས་ན་ཞི་གནས་གཅེས་པར་གསུངས། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཡང་། ། སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་ཚུལ་དུ་འཇུག། རྟོགས་པས་རྟོག་པ་སེལ་བ་ཡང་། ། ཐབས་མེད་པས་སུ་སེལ་མི་འགྱུར། ། རྟོག་པ་སྤང་ཞིང་རྟོག་པ་ལེན། ། རྟོགས་པས་རྟོག་པ་གཅིག་ཉིད་པས། ། དལ་འབྱོར་མྱུར་དུ་ཐོབ་པ་དཀའ། ། གཏན་མི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དལ་འབྱོར་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད། །

Color, shape, and number, as well as the application of such methods, are taught for two types of individuals: the superior and the inferior. Just as when one is under the influence of conditions, the conceptual mind acts as the dominant condition, the unchanging nature undergoes transformation. Just as meditative concentration is increased through food, drink, and so forth, this is enhanced by relying on the gathering of food and the like. Likewise, through the instructions of meditation, the practice of meditation will increase. Through the body of such meditation, all activities without exception are accomplished. It is taught that knowing the three realms without exception and obtaining the human body of leisure and endowment arises from the deity’s body. Regarding the distinction in the mind that meditates on the deity which purifies the outer and inner: a person of the "jewel" type should first receive the empowerments and strive in the confession of unimpaired samaya. With the distinguished state of mind of śamatha, negative habitual tendencies will not enter during the stages of the three realms of existence. When the outer and inner are all the deity and the support, through these distinguished habitual tendencies, the truth of the origin of suffering is abandoned. Without that [abandonment], the other [cessation] does not occur; therefore, śamatha is said to be essential. Even the ethical discipline that abandons afflictions functions in the manner of the abandoned and the abandoner. Even the clearing away of conceptualization through realization will not occur without skillful means. Abandoning conceptualization and adopting conceptualization—since realization and conceptualization are one and the same—it is difficult to quickly obtain the leisure and endowment. It is not that it will never be obtained, but rather that one enters the path of leisure and endowment.

དེས་ན་སྔགས་མཐུ་ཡོན་ཏན་ཡང་། ། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷ་(དུ་,རུ་)སྣང་། ། མི་དགེ་སྡུག་བསྔལ་ས་བོན་བྲལ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་མེད། ། དལ་འབྱོར་མྱུར་དུ་འབྱིན་པ་ཡང་། ། སེམས་དཔའ་ལྷ་ཡི་ངོ་བོ་ཡིས། ། ལོག་པའི་རྒྱུ་བྲལ་འབྲས་བུ་མྱོང་། ། དེ་ནས་ངན་སོང་འགྲོ་མི་འགྱུར། ། དེ་ནས་ལྷ་དང་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཀུན་འབྱུང་རྩ་ནས་སྤོང་བར་བྱེད། ། ཞི་གནས་རྣམ་པར་དག་འདོད་པས། ། རྩ་བའི་སྔགས་ལ་རབ་བརྩོན་བྱ། ། ལྷ་དང་ཞི་གནས་འབྲེལ་པ་ཡིས། ། བརྩོན་འགྲུས་གོ་ནི་རྣམ་པར་བགོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། དཔེར་ན་གྲུ་གཟིངས་བསྐྱོད་པ་ཡིས། ། རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། གྲུ་གཟིངས་སྐྱ་བ་བྲལ་བ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་བསྐྱོད་མི་ནུས། ། དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་ཞི་གནས་དང་། ། སྐྱེ་བ་བརྩོན་འགྲུས་བྲལ་བ་ཡིས། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་རྒལ་མི་ནུས། ། རྣམ་རྟོག་ལས་སྐྱེས་སྲིད་པ་འདི། ། སྲིད་པའི་མཐོ་མངའ་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཞི་དང་མཚོན་ཆས་ལས་བྱུང་བའི། ། བར་མ་ཆོད་པར་བདེ་འགྲོ་ཡིས། ། འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད། ། ཤེས་རབ་སྟོབས་ལྡན་མྱུར་ཐོབ་ནས། ། སྟོང་ཉིད་དོན་ལ་རེག་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་དགེ་བ་ཡང་། ། དད་ལྡན་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཡིས། ། སྨོན་ལམ་དགེ་བའི་གཟིངས་ཐག་གིས། ། ཕ་མ་ཡུལ་དང་གྲོགས་དང་རྐྱེན། ། དེ་རུ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་བ་འབྱུང་། ། དེ་རུ་སྡོམ་གསུམ་ལྡན་གྱུར་ནས། ། ཤེས་རབ་གཉིས་ལས་བྱུང་བ་ཡིས། ། བདེ་བ་མཆོག་ལ་རེག་པར་འགྱུར། ། སྨོན་ལམ་ནུས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད། ། སྨོན་ལམ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་འདྲེན། །

Therefore, the power and qualities of mantra appear as the celestial mansion and the deities. They are free from the seeds of non-virtue and suffering, and lack the seeds of such things. Even the swift production of the freedoms and endowments occurs through the essence of the deity and the bodhisattva; being free from the causes of error, one experiences the result and will not then go to the lower realms. Thereafter, the deities and mantras uproot the origin of suffering. Those who desire the purity of calm abiding (śamatha) should apply themselves diligently to the root mantra. Through the connection between the deity and calm abiding, one dons the armor of diligence. Diligence causes one to reach the far shore. For example, by moving a boat, one reaches the far shore of the ocean; but without the oars of a boat, one cannot move to the far shore. Likewise, here too, without calm abiding and the diligence of birth, one cannot cross the ocean of existence. This existence born of conceptual thought is the very nature of the heights of existence. Through the intermediate state of a happy migration, arising from peace and weapons, the result is swiftly produced. Having swiftly attained powerful insight, one touches the meaning of emptiness. Even the virtue arising from merit, through the prayers of the faithful, is like the ropes of a boat of virtuous aspiration; through parents, place, friends, and conditions, birth quickly occurs there. Having become endowed with the three vows there, through the two types of insight, one will touch supreme bliss. Aspiration increases the power of prayer; a bad aspiration leads to the suffering of the lower realms.

སྨོན་ལམ་གྱིས་བྱས་དགེ་བ་ཡང་། ། འབྲས་བུ་བཟང་པོ་འབྱིན་པར་བྱེད། ། རང་བཞིན་འཕགས་དང་བླ་མ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་བླ་མ་དམ་པ་ཡིས། ། དེས་བསྔོས་གང་འདོད་འབྲས་བུ་འབྱིན། ། ཡང་ན་དེ་མིན་ཡུལ་དག་ཏུ། ། སྡོམ་གསུམ་ལྡན་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན། ། དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་གཉིས་འཛོམ། ། མ་འཛོམ་པས་ནི་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། རྒྱུ་རྐྱེན་ནུས་པ་འཛོམ་པ་ཡིས། ། གོང་གི་འབྲས་བུ་འབྲིང་སོགས་འགྱུར། ། ཀུན་འབྱུང་ལས་བསྐྱེད་རྣམ་རྟོག་གིས། ། ངན་སོང་གནས་སུ་འཁྲིད་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ངེས་པར་གསུངས་པ་ན། ། དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། ། དེ་མེད་པར་ནི་དེ་མི་འབྱུང་། ། དེས་ནི་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དེས་ན་འཁོར་བ་སྒྲོལ་བ་ཡིས། ། སྲིད་པ་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། ། དེ་བཞིན་གསང་སྔགས་ནུས་པ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྦྱོར་བ་བཞིན། ། འབྲས་བུ་མཆོག་ལ་མྱུར་དུ་རེག། ཐེག་པ་འོག་མར་བརྟེན་པ་ཡིས། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་སྡོད་མི་འགྱུར། ། བསྐལ་པ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་འབྱིན། ། འདི་ནི་གསང་སྔགས་ཐབས་ཀྱི་ལམ། ། ཞི་གནས་ལྷག་པ་བསྒོམ་པ་ཡང་། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་དགེ་བའི་སྟོབས། ། ནུས་དང་སྦྱར་བས་ཅི་ནུས་བྱ། ། དབང་བསྐུར་མན་ངག་མྱུར་བར་སྤྱད། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་རྣམས་ཀྱིས། ། འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་འབྱིན་པར་འགྱུར། ། ཞི་གནས་ལྷ་ཡི་སྐུར་བསྒོམ་པའི། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟོན་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ། ། ། ། གང་ཚེ་སྒོམ་ལ་མི་གནས་པ། ། ལས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བསྟན། ། དེ་ནས་ལས་ཚོགས་གསང་སྔགས་བྲི། ། དོན་དམ་བརྡ་དང་དམིགས་དང་བརྗོད། ། འདིས་སུ་སྲིད་མཚོ་སྐེམས་པར་བྱེད།

Even virtue performed through aspiration Will bring about a sublime result. Through the nature, the noble ones, the guru, And the most sublime, holy masters, Whatever is dedicated by them will yield the desired fruit. Alternatively, in other pure realms, Those possessing the three vows will bring about the fruit. Furthermore, when both causes and conditions converge, It will arise; if they do not converge, it will not occur. When the power of causes and conditions converges, The aforementioned results, such as the middling and so forth, will occur. Conceptual thoughts produced from the origin of suffering Lead one to the states of the lower realms. Since it is thus definitively taught, Virtuous conceptualization is extremely precious. Without it, that [result] will not arise; It is that which produces everything. Therefore, for those who liberate from saṃsāra, The bliss of existence is extremely precious. Likewise, through the power of Secret Mantra, Like the application of turning the wheel, One will swiftly touch the supreme result. By relying on the lower vehicles, One will not remain for many eons; In a single eon or a single birth, it is brought forth. This is the path of Secret Mantra methods. Even the meditation on shamatha and vipashyana, Through the power of the accumulations, torma offerings, and virtue, Should be practiced as much as possible in conjunction with their capacity. One should swiftly apply the empowerments and pith instructions. Through such paths as these, The result will be swiftly brought forth. This is the first chapter, showing the great samaya Of meditating on the deity’s body in shamatha. When one does not abide in meditation, The primary collection of activities is taught. Then, the secret mantra of the collection of activities is written: Ultimate, symbolic, visualized, and verbal. By this, the ocean of existence is dried up.

། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དམིགས་དང་བརྗོད་པ་དང་པོར་བསྟན། ། ཐུན་མོང་དང་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། གཙོ་བོ་གཞལ་ཡས་འཁོར་བཅས་དམིགས། ། སེམས་དཔའ་སུམ་བརྩེགས་ལ་སོགས་པའི། ། ཕྲ་བའི་རྟོག་པ་གསལ་བ་དང་། ། ཡིད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མ་ཡེངས་པར། ། སྐྱེན་དང་བུལ་དང་ཡན་ལག་ཉམས། ། སྒྲ་ཆེ་བ་དང་སྒྲ་ཆུང་བ། ། གསང་སྔགས་ཚིག་ལ་སྒྲ་ཞུགས་དང་། ། དམིགས་པ་མ་རྫོགས་འཇོམས་པ་དང་། ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་ཉེས་པ་བྱུང་། ། སྒྲ་རྣམས་སྤངས་ལ་ཤིན་ཏུ་བཟླས། ། ཤིན་ཏུ་མོས་ཤིང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས། ། དང་པོ་མཚན་མ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐིག་ལེ་སྔགས་དང་འོད་ཟེར་ལས། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོས་བག་ཆགས་དང་། ། གདུག་རྩུབ་མ་ལུས་ཞི་བར་བྱེད། ། སྙིང་ནང་བརྩོན་འདྲའི་བཟླས་པའོ། ། འོད་ཟེར་དཀར་དམར་འཕྲོ་འདུ་ཡིས། ། ཉེ་བསྙེན་མན་ངག་རབ་ཏུ་གསུངས། ། གཙོ་དང་འཁོར་གྱི་བཟླས་པ་ཡང་། ། མེས་སུ་བསྲེག་ཅིང་རྣམ་པར་སྦྱོང་། ། ཚོགས་པ་གཙོ་འཁོར་བཅས་པ་ཡང་། ། མེ་གཉིས་ཆགས་པས་ཉོན་མོངས་བསྲེག། རང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་སུ་སྣང་། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བཟླས། ། མགལ་མེ་ཕྲེང་བས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། གྲངས་ནི་རྣལ་འབྱོར་བྱེ་བྲག་གིས། ། སུམ་འབུམ་དྲུག་དང་བཅུ་གཉིས་སོགས། ། མཚན་མ་མཐོང་བ་མྱུར་དུ་འབྱུང་། ། དེས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་མན་ངག་ཚུལ་དུ་སྤོགས། ། དེས་ནི་མཚན་མ་མཐོང་བ་གསུངས། ། རྟགས་རྣམས་བྱུང་བར་མ་གྱུར་ན། ། སྡིག་སྒྲིབ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ན། ། རྒྱུད་སྦྱོང་བཟླས་པ་བར་འདིར་གསུངས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལས། ། སྡིག་འགྱུར་དབྱུང་དང་བསྲེག་དང་བཀྲུ། །

Thus it was said. First, the visualization and the recitation are taught, both in their common and specific aspects. One visualizes the principal deity together with the celestial mansion and the retinue. Through the three-layered being and so forth, the subtle conceptualization becomes clear. With the mind utterly undistracted, one should avoid the faults of being too fast or too slow, the loss of the branches, loud or soft sounds, the sound entering into the words of the secret mantra, the destruction of the visualization before it is complete, and the arising of doubt and faults. Abandoning such sounds, one should recite intensely. With great devotion and diligence, in order to first attain the signs, from the bindu, the mantra, and the light rays—white light rays pacify all habitual tendencies and cruelty without exception. This is the recitation like a "stirring within the heart." Through the radiating and reabsorbing of white and red light rays, the oral instructions for the "near-approach" are thoroughly taught. Furthermore, the recitation of the principal and the retinue burns and purifies everything. The assembly, including the principal and the retinue, also burns away the afflictions through the attachment of the two fires. One appears as the body of primordial wisdom; this is the recitation in the manner of "great accomplishment." Pervading all like a circling firebrand, the number of recitations depends on the specific yoga: three hundred thousand, six, twelve, and so forth. The signs will quickly appear. For those who do not achieve results even by that, one should apply the oral instructions for the "enhancement" of approach and accomplishment. By that, the seeing of signs is taught. If the signs do not arise, it is because the negative karma and obscurations are extremely great; therefore, the recitation for purifying the continuum is taught here in the interim. From the ripening of body, speech, and mind, the negative karma is to be extracted, burned, and washed away.

མི་སྡུག་ཡིག་འབྲུ་འོད་ཀྱི་གཟུགས། ། ཧཱུཾ་དང་རཾ་དང་ཧཾ་རྣམས་ལ། ། མིང་གི་ཡི་གེ་རབ་བསྐུལ་ཏེ། ། མགལ་མེ་ཕྲེང་བ་ཉི་མ་ཡིས། ། རྒྱུད་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པར་གསུངས། ། སྤོགས་ཏེ་བསྙེན་སོགས་གོང་བཞིན་བསྐྱལ། ། དེས་ནི་མཚན་མའི་རྟགས་ཕྱིན་འགྱུར། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། ། མཚན་མ་འདོད་པའི་བཟླས་པའོ། ། ཁྱད་པར་བཟླས་པའི་མན་ངག་ཡང་། ། བར་དུ་གཅོད་པའི་འབྱུང་བོ་ལ། ། བདག་འོད་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ལ་འཕྲོས། ། འགུགས་ཤིང་དབང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད། ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོ་མང་སྤྲོས་ཏེ། ། རལ་གྲི་མཚོན་དང་ཐོག་འབེབས་དང་། ། གཅད་གཏུབས་གཟིར་བའི་ཤ་ཁྲག་རྣམས། ། མ་ལུས་ཤ་ཁྲག་མདུན་དུ་བསྟབས། ། ཧ་ཧ་རུ་ལུ་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། བསྟབས་པའི་དུས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། རང་སྲུང་ཕྱི་ལ་བཟློག་པ་དང་། ། ཁྲོ་ཚོགས་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ་ཡིས། ། སྙིང་དང་ཀླད་པ་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། བཟློག་པ་དུས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། རྔ་མོ་ཅན་གྱི་ཁྲོ་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཕྱོགས་སུ་བཟུང་ནས་འཕེན་པར་བྱེད། ། བསྐྲད་ནས་ཚར་གཅོད་དོན་དུ་གསུངས། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོའི་ཚོགས་བྱུང་ནས། ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་སྡིག་པ་སྦྱོང་། ། ཚུར་འདུས་རང་གི་སྡིག་པ་སྦྱོང་། ། ཞི་བའི་མན་ངག་རབ་ཏུ་གསུངས། ། འོད་འཕྲོས་གང་ཞིག་གང་གི་སྟོབས། ། མ་ལུས་བསྡུས་ནས་རང་གི་སྟོབས། ། གཟི་བརྗིད་རང་འབྱུང་ཚེ་ཡིད་གསོས། ། བཀྲག་དང་གཟི་མདངས་རབ་ཏུ་རྒྱས། ། འདི་ནི་རྒྱས་པའི་མན་ངག་གོ། ། མིང་གི་སྔགས་བཟླས་ཏིང་འཛིན་ལྡན། ། འོད་ཟེར་ཁ་དོག་རྣམ་ལྔ་འཕྲོས། ། སྤོས་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་། ། གང་ལ་ཕུལ་ན་དོན་གྲུབ་པ། །

The forms of light from the syllables of the unattractive, HŪṂ, RAṂ, and HAṂ, are thoroughly exhorted by the letters of their names. It is taught that the tantras are completely purified by the sun of the circling firebrand. Thus, one should carry out the approach and so forth as before; by this, the signs of the marks will be attained. It is extremely vital to be without doubt. This is the recitation for those desiring the signs. Furthermore, regarding the pith instructions for the special recitation: for the obstructing spirits, light radiates from myself to the deities of the maṇḍala, summoning and bringing them under control. From that, many wrathful deities are emanated, who brandish swords and weapons and bring down thunderbolts. All the flesh and blood that are cut, hacked, and crushed are offered before them without exception. Proclaiming the sounds of HA HA and RU LU, this is the recitation at the time of offering. For self-protection and repelling external forces, the hosts of wrathful deities holding wheels turn those wheels upon the hearts and brains [of the enemies]. This is the recitation at the time of repelling. The hosts of wrathful deities with camel faces seize [the enemies] in all directions and hurl them away; this is taught for the purpose of expulsion and subjugation. Masses of white light rays emerge, purifying the sins of the gods and so forth. Gathering back, they purify one's own sins; this is taught as the pith instruction for pacifying. Light radiates and gathers the power of whoever [is the object] without exception into one's own power. One's own majesty, vitality, and mind are restored, and one's luster and radiance flourish greatly; this is the pith instruction for increasing. Possessing the meditative absorption of reciting the name-mantra, five-colored light rays radiate. Filled with goddesses of incense and so forth, whatever is offered to them will accomplish the purpose.

མཆོད་པར་འདོད་པའི་བཟླས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཚོགས་བཀང་མཆོད་པ་ཡང་། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། འོད་ཟེར་དམར་ནག་འཕྲོས་པ་ལས། ། སྤྱི་བོ་གཙུག་གནས་རྣམས་སུ་གཟིར། ། འོད་ཟེར་གཞན་གྱིས་གསོས་འདེབས་པ། ། རེངས་པར་བྱེད་པའི་བཟླས་པའོ། ། དམིགས་པ་དོན་གྱིས་བཟླས་པ་ཡང་། ། རྩ་རླུང་བདེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡིད་ལ་བརྟེན་པའི་མན་ངག་གམ། ། རང་གི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་བྱུང་ནས། ། བདག་ཞུ་དེར་འདུས་བདེ་ཐོབ་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་གསོལ་འདེབས་ཤིང་། ། དམིགས་པ་སྟོང་ཉིད་གསལ་བ་སྟེ། ། གསང་བ་དུས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། རྣམ་དག་དོན་ལ་རབ་དམིགས་ཤིང་། ། མི་རྟོག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ། ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཉིད་གསལ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་དང་རབ་ལྡན་པ། ། འདི་ནི་དོན་དམ་བླ་མེད་སྔགས། ། གསང་སྔགས་བརྗོད་པ་མ་ལུས་པ། ། འདི་རུ་ཅུང་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦར་དྷ་རཱ་ཡ། བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ། བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ནཱི་ལཱམྦ་རྲ་དྷ་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷེ་ཤྭ་རི་མུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ར་ཏི་ཤ་ཡ་དེ་བ་རཱ་ཛ་མུ་ཁཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་དེ་བ་མཱ་ར་ཡ། ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བྷིནྡ་བྷིནྡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཏ་ཐཱ་ཡ་ཏ་ཐཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སུ་རུ་སུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མུ་རུ་མུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནཱ་ཤ་ཡ་ནཱ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཧ་ས་ཡ་ན་ཧ་ས་ཡ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལི་ཨ་མུ་ཀ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་བ་རཱ་ཛ་བ་ལི་བ་ལི།

This is the recitation for the desire to make offerings. Even the offering of a vessel filled with a collection of jewels is taught to be as described above. From the radiation of dark-red light rays, they pierce the locations of the crown of the head. Other light rays provide nourishment; this is the recitation for paralyzing. As for the recitation of the ultimate object of focus, it is the instruction based on the mind regarding the channels, winds, bliss, and bodhicitta. Light emerges from one's own HŪṂ, and as the self melts and dissolves into that, bliss is attained. Supplicating with vajra words, the object of focus is the clarity of emptiness; this is the secret recitation of time. Focusing intensely on the meaning of complete purity, the non-conceptual [state] is generated as the sequence of cause and effect, the clarity of emptiness. Endowed with vajra words, this is the ultimate, unsurpassed mantra. All secret mantras without exception shall be briefly shown here: OṂ NAMO NĪLĀMBARADHĀRĀYA VAJRAPĀṆI HŪṂ PHAṬ. OṂ NAMO VAJRAPĀṆI MAHĀYAKṢASENĀPATAYE VAJRAKRODHA NĪLĀMBARADHARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ NAMO VAJRAKRODHEŚVARĪ MU HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ RATIŚAYA DEVARĀJA MUKHAṂ KURU HŪṂ PHAṬ. OṂ SARVADEVA MĀRAYA CCHINDA CCHINDA HŪṂ PHAṬ. BHINDA BHINDA HŪṂ PHAṬ. GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ PHAṬ. HANA HANA HŪṂ PHAṬ. TATHĀYA TATHĀYA HŪṂ PHAṬ. JVALA JVALA HŪṂ PHAṬ. SURU SURU HŪṂ PHAṬ. MURU MURU HŪṂ PHAṬ. NĀŚAYA NĀŚAYA HŪṂ PHAṬ. GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ PHAṬ. HASAYANA HASAYANA HŪṂ PHAṬ. KĪLI KĪLI AMUKA MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. DEVARĀJA BALI BALI.

གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། པུཥྚི་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་མ་ཎི་ཧྲཱིཿཧཱུཾ། མཱ་ར་ཡ། མཱ་ར་ཡ། སྟྭམྦྷ་ཡ། སྟྭམྦྷ་ཡ། ནཱ་ག་རཱ་ཛ། ནཱ་ག་རཱ་ཛ། རཀྵ་རཀྵ་བི་དྷཱནྶ་ཡ། ཧེ་བྷ་ག་བཱན་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨ་པམྨཱ་ར་བི་ནཱ་ཤ་ཀ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ། སརྦ་པྲེ་ཏ་བི་ནཱ་ཤ་ཀ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཤུདྡྷེ་ཤུདྡྷེ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་བི་ཤོ་དྷ་ནི། སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ནི་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཧ་པ་ཨོཾ་ས་ཁྲི། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་སརྦ་ཤ་ཏྲཱུཾ་མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ནཱ་ཤ་ཡ་ནཱ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནཱ་ག་བི་ཏན་ནཱ་ག་རཀྵ་རཀྵ་ཡཀྵ། ཀརྨ་གོ་རུ་པ་ར་བི་ཏན། ཞེས་པའི་ཚིག་གིས། བསྙེན་པ་ལ་སྦྱོར་ཤམ་བུའི་སྔགས། ། གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོངས་བསྐྱེད་ལ། ། གསང་སྔགས་སྐྱོན་རྣམས་རབ་སྤངས་ནས། ། འདིས་ནི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་ལས། ། ལས་རྣམས་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པ་མིན། ། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་གི་ལེའུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ཚོགས་རྣམས་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། ཚོགས་བསགས་ངེས་པ་འདི་རུ་བསྟན། ། འཇིག་རྟེན་རྫས་རྣམས་མ་ལུས་པའི། ། ཀུན་ཚོགས་རང་གིས་མ་ཉམས་བཤམ། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷ་གྲངས་བསྟུན་པའམ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་མང་ཡང་རུང་། ། འཚམ་པ་དང་ནི་མཆོད་པ་དང་། ། དེ་གཉིས་མེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། ། རྒྱས་པའི་ཚོགས་འཁོར་དུས་སུའོ། ། སྔོན་འགྲོས་ཆོ་ག་ལ་སོགས་རྫོགས། ། མཎྜལ་ལྔའམ་བཅུ་སོགས་ལ། །

GṚHṆA GṚHṆA | KHA KHA KHĀHI KHĀHI | AKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYANUTPANNATVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | OṂ ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ | PUṢṬIṂ KURU SVĀHĀ | VAŚAṂ KURU MAṆI HRĪḤ HŪṂ | MĀRAYA MĀRAYA | STAMBHAYA STAMBHAYA | NĀGARĀJA NĀGARĀJA | RAKṢA RAKṢA VIDHVAṂSAYA | HE BHAGAVĀN KURU KURU | VAŚAṂ KURU HŪṂ PHAṬ | OṂ APASMĀRAVINĀŚAKARĀYA HŪṂ | SARVAPRETA VINĀŚAKARĀYA HŪṂ | OṂ ŚUDDE ŚUDDE VIŚODHANI VIŚODHANI | SARVAPĀPAṂ VIŚODHANI HŪṂ PHAṬ | OṂ JVALA JVALA SARVAPĀPAṂ DAHANI JVALA HŪṂ PHAṬ | HA PA OṂ SAKHRĪ | OṂ GṚHṆA GṚHṆA SARVAŚATRŪN MĀRAYA MĀRAYA | NĀŚAYA NĀŚAYA HŪṂ PHAṬ | NĀGAVITĀNA NĀGARAKṢA RAKṢA YAKṢA | KARMA GORUPARA VITĀNA. With these words, the mantra of the appendix for the approach practice should be combined into one and recited. Having fully generated the cause and the result, and having thoroughly abandoned the faults of secret mantra, through this the result is produced; other activities will not be attained. This is the second chapter on the pith instructions of mantra. For those who desire the excellence of the accumulations, the definitive accumulation of merit is taught here. One should arrange all worldly substances without exception, having gathered them oneself and not letting them deteriorate. Whether the number of yogis matches the number of deities, or whether there are many yogis, the appropriate offerings and the [assembly] itself are indispensable. This is for the time of an extensive gaṇacakra. Having completed the preliminary rituals and so forth, on a maṇḍala of five, ten, or more...

མེ་ཏོག་དང་ནི་མཆོད་པ་དགྲམ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའམ། ། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོས་སེམས་དཔའ་བསྐུལ། ། ཕྱི་རོལ་རྣལ་འབྱོར་ནང་དུ་བསྡུ། ། དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོས་མཚམས་རྣམས་བཅད། ། དགེ་སློང་ནུབ་ལ་དགེ་ཚུལ་བྱང་། ། སྔགས་པ་ལྷོ་ལ་ཡོན་བདག་དང་། ། རྫས་རྣམས་ཤར་དུ་བསག་བར་བྱ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་གསུངས། ། རང་རང་ནང་དུ་མཎྜལ་བྱ། ། རྒྱལ་པོས་མཚམས་བྱས་ཚོགས་རྣམས་བསག། བསྐྱེད་དེ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྒྱལ་པོས་བཞིན་ནི་ཐོབ་བྱ་སྟེ། ། བདེ་བ་ལ་གནས་ཉིད་དག་ལས། ། ལྷ་མོ་བཞིས་གསོལ་སྐུར་ལྡང་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལེན། ། སོ་སོར་གདན་དང་གསལ་བ་ལས། ། བདག་གིས་འཇུག་པ་ཇི་བཞིན་དུ། ། འཁོར་རྣམས་དམ་པ་དོན་ལ་འཇུག། མཆོད་པ་སྒོམ་དང་སྔོན་དུ་རྫོགས། ། ལས་དང་བདག་པོར་འབྲེལ་པ་ཡིས། ། སྒྲ་དང་ལྡན་པས་ཚོགས་ཅན་དང་། ། དམ་ཚིག་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ལས་ཀྱིས་བསང་བའི་ཆོ་ག་ཡང་། ། ཡཾ་རཾ་ཨ་ལས་རླུང་མེ་ཐོད། ། ནང་དུ་དམ་རྫས་བཅུ་རུ་དམིགས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཡང་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཕབ། ། བླ་མ་རང་དང་ལྷ་མཆོད་ལ། ། ཆོ་ག་ཡན་ལག་རྫོགས་པ་དང་། ། ལྷག་མ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བྱ་སྟེ། ། ཁ་ཆུས་བྲན་ལ་མཁའ་འགྲོ་བསྐང་། ། གསང་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ཚོགས། ། ཚེས་གྲངས་བཟང་པོ་(ཤིས་,ཤེས་)པ་ལ། ། ནམ་ཕྱེད་དུས་སུ་བྱ་བར་གསུངས། ། གྲོགས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ངེས་པ་མེད། ། ཞི་རྒྱས་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་བཞིན་དུ་གསུངས། ། འདི་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཡང་། ། བར་ཆད་སེལ་ཅིང་དངོས་གྲུབ་མྱུར། །

Arrange flowers and offerings, and draw the secret maṇḍala. The master king exhorts the sattvas, and the outer yogis are gathered within. At that time, the king establishes the boundaries: the monks to the west, the novices to the north, the mantra practitioners to the south, and the patrons and ritual substances to the east. It is taught that one will attain the siddhis of the respective directions. Each should prepare a maṇḍala within their own space. The king establishes the boundaries and gathers the accumulations. From that which arises from non-existence, the king should attain the face [of the deity]. Abiding in bliss itself, the four goddesses offer prayers and arise in form. The maṇḍala being expanded, the king takes [the offerings]. From the individual seats and clarifications, just as I enter, the retinue enters into the sublime reality. The offerings, meditation, and preliminaries are completed. Through the connection of the activity and the master, the assembly is endowed with sound. Possessing the samaya, they are blessed. The ritual for purifying with activity also involves: from Yaṃ, Raṃ, and A, arise wind, fire, and a skull-cup. Within, visualize the ten samaya substances. They are blessed by the three syllables. Furthermore, the wisdom nectar is brought down. Offering to the guru, oneself, and the deity, the branches of the ritual are completed. The remnants are gathered into one; sprinkled with saliva, the ḍākinīs are satisfied. The assembly connected to the secret meaning should be performed at midnight on an auspicious date. There is no fixed number for the assembly of companions. The peaceful, increasing, and other gatherings are also taught according to the pith instructions of mantra. Abiding in this constantly, obstacles are cleared and siddhis are swift.

འདི་ཡིས་འབྱུང་གི་གཞན་གྱིས་མིན། ། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པས་ཚོགས་བསག་པའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་མ་ནུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འབྱོར་པ་ཆུང་ཞིང་བསམ་གཏན་ལྡན། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་པ་ཡང་། ། རྫས་ནི་ལྔའམ་བཅུ་ཡི་བར། ། སློབ་དཔོན་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ། ། སྐྱེད་དེ་ཁྱབ་(བྱད་,བྱེད་)བུ་མོ་ཡང་། ། རིམ་གྱིས་འདི་རུ་བྱ་བ་ཡིན། ། དྲང་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་པའི་བར་དུ་མཆོད། ། བཞི་པའི་བར་ཡང་གསུངས་པ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་ནུས་པ་བྱེ་བྲག་གིས། ། ལས་ནི་གོང་དང་འོག་ཏུ་སྦྱར། ། མི་རྩོམ་འདི་ཡིས་སྡིག་པ་སྦྱོང་། ། འདིས་ཀྱང་ལས་ཀུན་འགྲུབ་པར་གསུངས། ། འབྲས་བུ་གང་འདོད་ངེས་པར་འབྱིན། ། ཚོགས་ཀྱི་མན་ངག་བསྟན་པ་སྟེ་ལེའུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་བུ་མོ། ། བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་སྨིན་པར་འདོད། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། ས་ཆོག་ལ་སོགས་གཞན་བཞིན་ཏེ། ། ས་ཡི་རིགས་བཞིན་ཐབ་ཁུང་བཞི། ། ཟླུམ་པོ་གྲུ་བཞི་ཟླ་གམ་ཨེ། ། ཐབ་ཁུང་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དཀར་སེར་དམར་དང་ནག་པོ་ཡང་། ། ཐབ་ཀྱི་ཁ་དོག་ཉིད་དུ་གསུངས། ། བྲུ་དང་བྲི་བ་གང་ཡིན་པ། ། སོར་གསུམ་བཞི་གཉིས་གསུམ་ཡང་དོར། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པདྨ་བྲི། ། ཐབ་ལ་མཚན་པར་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། ཞི་ལ་དཀར་པོའི་ཤིང་རྣམས་ཏེ། ། རྒྱས་ལ་སེར་ཤིང་ལས་རྣམས་བྱ། ། དབང་ལ་སེང་ལྡེང་ཤིང་བསྲེགས་ཏེ། ། དྲག་པོ་ཚེར་མ་ནག་པོའི་ཤིང་། ། གཞན་ནི་ཙནྡན་ཤིང་གིས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས། རང་རང་གི་ཐབ་ཏུ་རང་དང་བསྡེབས་པའི་ཤིང་། །

This is the instruction for accumulating merit through kings and others, and not by other means. For a yogi who is unable to do that, who has little wealth but possesses meditative concentration, the teaching on the feast offering is as follows: using between five and ten substances, one should generate a single, two, or three masters, as well as a "pervading" maiden, and perform the activities here in succession. Having straightened and blessed them, one should make offerings up to a single maṇḍala; it is also taught that one may go up to four. According to the specific capacity of the master, the activities are applied above and below. By not initiating [other activities], this purifies negativity; it is taught that by this, all activities are accomplished. It definitely brings forth whatever fruit is desired. This is the third chapter, the teaching on the instruction for the feast. Then, a son or daughter of noble family who desires the fruit of accomplishment to ripen quickly should apply themselves to the activity of fire offering. The ritual of the site and so forth is as in other [texts]. There are four types of hearths according to the family of the site: circular, square, semi-circular, and the letter E (triangular); these are the characteristics of the shape of the hearth. White, yellow, red, and black are taught as the colors of the hearth. Whether it is dug or drawn, one should omit three, four, two, or three finger-widths [from the center]. One should draw a wheel, a jewel, and a lotus; these should be used to mark the hearth. Furthermore, the Tantra states: "For pacifying, use white wood; for enriching, perform the activities with yellow wood; for magnetizing, burn acacia wood; for the wrathful, use black thorny wood; for others, use sandalwood." Thus, in each respective hearth, one should use the wood appropriate to oneself and the rite.

ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་བཅེར་བར་གསུངས་སོ། ། ལས་མང་པོའི་ཐབ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བའམ། བྷ་ག་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་ལ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པར་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། ཤིང་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། གཟར་བུ་རྡོ་རྗེ་བཞི་ཡི་དབྱིབས། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྲིན་གྱི། ། རིན་ཆེན་ལས་བྱས་གཟར་བུ་བརྒྱན། ། བྱིན་བརླབས་སོ་སོ་དབྱིབས་དང་ལྡན། ། མཆོད་རྫས་གཡས་ལ་སྲེག་རྫས་གཡོན། ། མི་དམིགས་ཏྲཾ་ལས་རིན་ཆེན་སྣོད། ། སོ་སོ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པ་ལས། ། ཧ་ཧོ་ཧྲཱི་ཡིས་བདུད་རྩི་སྦྱང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རང་རྫོགས་རང་གི་ས་བོན་ལས། ། འོད་འཕྲོས་མི་དམིགས་བྷྲཱུཾ་དུ་གྱུར། ། དེ་ལས་མེ་ཡི་ཁང་པ་ནི། ། རང་གི་གོང་མའི་དབྱིབས་དང་ལྡན། ། མེ་ལྷ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཡང་། ། བྷྲཱུཾ་ལས་གྲུ་བཞིའི་དེ་ཉིད་གསུམ། ། སོ་སོའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་ལྡན། ། མེ་ཞུ་རཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་མེ། ། པད་སྟེང་རཾ་བཅས་ཡི་གེ་བཞི། ། སོ་སོའི་མེ་ལྷ་ཁ་དོག་བཞི། ། སོ་སོའི་རིགས་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་བྱས། ། ཞི་བའི་མེ་ལྷ་བབ་པ་ཀ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཆུ་ལ་གནས། ། ཀྲོ་དྷ་མི་ཏྲ་མ་ཧེ་ཏྲ། ། མ་ཏ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ། ། སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་ཁ་དོག་ལ། ། སྣ་ཚོགས་པ་རུ་ཡང་དག་གནས། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་ལ། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོས་འཛིན་པ་ནི། ། དབྱུག་པ་བགྲང་ཕྲེང་རལ་གྲི་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ངེས་པར་བསྣམས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱག་མཚན་སོ་སོར་འཛིན། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། རྒྱན་དང་རྒྱས་གདབ་འཐོར་འཐུང་རྫོགས། ། སྙིང་གར་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་པོ་རྫོགས། ། སོ་སོ་པཱུ་ཛ་རྒྱས་པ་ལ། །

It is taught that [the hearth] should be circular and so forth. For hearths of many activities, it is taught that the shape should be like a blazing jewel or a bhaga, and the color should be made multicolored. The fuel wood is also of that same [nature]. The ladles have the shape of the four vajras: the vajra, the ratna, and the makara. The ladles are adorned and made of jewels, each possessing its own respective shape. The offering substances are on the right and the burnt substances on the left. From the non-referential traṃ, a jewel vessel arises; from the expansion of each of those, the nectar is purified by ha ho hrīḥ. They are blessed by the Body, Speech, and Mind. From their own self-perfected seed syllables, light radiates, and from the non-referential, it becomes bhrūṃ. From that, the fire-house possesses the shape of its own [preceding] superior. The stages of generating the Fire God (Agni) are also as follows: from bhrūṃ, the three realities of the square [mandala] arise, each possessing its own color and shape. The fire melts, and from raṃ arises the wisdom fire. Upon a lotus, together with raṃ, are the four syllables. Each Fire God has four colors and is crowned by their respective families. The Fire God of pacification is ka; his body color is white and he dwells in water. Krodha mitra mahettra, mata, and so forth—each according to the color of their respective family, they abide in various ways. Having one face and four arms, what is held in the first right hand is a staff, a rosary, a sword, and a hook, which are definitely carried. Furthermore, they hold their respective hand-symbols. The wisdom [beings] are invited, empowerment is bestowed, the ornaments and seals are applied, and the ācamana is completed. In the heart, the ten directional protectors are complete. For the expansion of the individual pūja offerings:

དང་པོ་མཆོད་པས་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། གཙོ་བོ་དང་པོ་མན་ངག་ཀྱང་། ། ཤིང་གི་འོད་ནི་སྐྱེད་བྱེད་པ། ། མར་གྱིས་འོད་འཕྲོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། དཀར་གསུམ་སྤྱི་ཡི་སྡིག་པ་སེལ། ། བུ་རམ་ལུས་ལ་གཉིས་པོ་ཡིས། ། འོག་མ་གཉིས་པོ་སོ་སོར་འབྱིན། ། འབྲས་དང་འབྲུ་ཡི་ཆན་དག་གིས། ། གོང་མ་གཉིས་པོ་སོ་སོར་འབྱིན། ། ནས་ཐུག་འོ་མའི་ཐུག་པ་ཡིས། ། རྣམ་སྨིན་རེ་རེ་གནས་སུ་བསྲེག། ཏིལ་གྱིས་སྙིང་གི་ནད་རྣམས་འབྱིན། ། ཡང་ན་ཏིལ་གྱིས་སྒོ་དགུ་འབྱིན། ། ཐ་མ་མར་གྱིས་བཀྲུ་བར་བྱེད། ། རྫས་དེ་སེར་པོར་བྱས་པ་ལ། ། དམར་སེར་ཞི་ཡིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། དཀར་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད། ། མངར་གསུམ་ཕུལ་བས་གསལ་བར་སྣང་། ། འབྲུ་དང་འབྲས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་བཅུད་རྣམས་སྤྱི་བོར་སྡུད། ། ནས་དང་འོ་མའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་བཅུད་རྣམས་ཀུན་དུ་སྡུད། ། ཐ་མ་དཱུར་བའི་བསང་གཏོར་གྱིས། ། ཙཱ་རུ་བཙོ་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ལེན། ། མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ་པོ་ཡིས། ། རྒྱས་པར་བྱེད་པ་མན་ངག་སོགས། ། བདག་གི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ལ། ། བ་ལང་ཤ་དང་ཏིལ་ལ་སོགས། ། དམར་པོ་སྦྱོར་བ་ཕུལ་བ་ཡིས། ། སྟེང་གི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་འཕྲོས། ། མྱུར་དུ་འགུགས་ཤིང་དབང་དུ་བསྡུས། ། གསད་པ་ལས་གཞན་ཐ་མ་ཡང་། ། དང་པོ་ཁྲག་གིས་འོད་དུ་འཕྲོ། ། དེ་བཞིན་ཤ་ཡིས་ཁྲོ་བར་བྱེད། ། རུས་པས་སྟེང་གི་འཁོར་ལོ་འཕྲོ། ། བདུད་རྩིའི་འོད་འཕྲོས་(སྦྲུལ་,སྤྲུལ་)པ་འགྱེད། ། འབྲུ་ནག་སྤྲུལ་པས་དྲག་ཏུ་བསྲེག། དུག་རྣམས་རྫས་ཀྱིས་འགུགས་ཤིང་བསྲེག། ཡུངས་ཀར་ཕྱེ་མ་གསུམ་པོ་ཡིས། །

First, one should perform the offerings. Regarding the primary instructions: the light of the wood generates [the fire], and the light radiating from the butter pervades all. The three white substances clear away general misdeeds. With molasses and the two [other substances], the two lower [elements] are individually expelled. With rice and grain porridge, the two upper [elements] are individually expelled. With barley gruel and milk gruel, each of the karmic maturations is burned in its place. With sesame, the diseases of the heart are expelled; or else, with sesame, the nine orifices are cleared. Finally, one should wash with butter. When those substances are made yellow, the orange-red pacifying [light] pervades all. The two white substances generate splendor. By offering the three sweets, [the deities] appear clearly. Through the application of grain and rice, the essences of primordial wisdom are gathered at the crown. Through the application of barley and milk, the essences of the world are gathered everywhere. Finally, with the durva grass sprinkling, one boils the tsaru and receives the accomplishments. With the three ladlefuls of butter, the instructions for increasing [the practice] and so forth are applied. In my own application, by offering the red substances such as beef and sesame, the upper wheel radiates intensely. One swiftly summons and brings [beings] under control. For the final [activity] other than killing, first the blood radiates as light. Likewise, the flesh causes wrath. The bone radiates the upper wheel. The light of nectar radiates emanations. With the black grain emanations, one fiercely burns. With the poisonous substances, one summons and burns. With the three types of white mustard powder—

འབྱུང་པོ་མ་ལུས་ཐུན་གྱིས་བསྲེག། ཐ་མ་མར་ནག་སྲུང་ཞིང་བསྲེག། མེ་ཡི་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་དང་། ། སྙིང་གར་བཀོད་པ་ལྷ་རྣམས་ལ། ། སོ་སོ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པ་ལས། ། གོང་དུ་མཆོད་པ་བདུན་འགྱུར་རྫོགས། ། བསྡུ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བྱས་ནས། ། བཟོད་གསོལ་མེ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱ། ། བསྟོད་ཅིང་ཕྲིན་ལས་དངོས་གྲུབ་བླང་། ། ཉིས་སྐོར་སུམ་སྐོར་ལ་སོགས་པ། ། གང་གི་མན་ངག་དོན་དང་ལྡན། ། ཚེ་དང་རིགས་སེལ་རྒྱས་པའོ། ། བསྲུང་བ་ཞི་བ་ཆ་ལ་གདགས། ། དགུག་པ་དབང་གི་ཆ་ཡིན་ཏེ། ། དྲག་པོ་ལས་གཞན་ཐ་མ་ཆ། ། དངོས་གྲུབ་བཞི་དང་འབྲེལ་པ་ཡི། ། འདི་ཡིས་འགྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ། ། གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་འགྲུབ་མ་ཡིན། ། དེས་ན་མན་ངག་ནན་ཏན་གཅེས། ། སྦྱིན་སྲེག་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ལས་རྣམས་མ་ལུས་འཇུག་པ་ལ། ། ཀུན་གྱི་ཁ་སྐོང་གཏོར་མ་ཤིས། ། གཏོར་མ་ལས་རབ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ལས་ཀུན་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔགས། ། ཞེས་གསུངས་པས། གཏོར་མ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱི་ནང་རྫས་རྣམས་མ་ལུས་ལྡན། ། མ་ཉམས་རྫས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་། ། ལྷག་འགྱུར་འོད་ཟེར་ཀུན་དུ་འཕྲོས། ། རཾ་གྱིས་བསྲེགས་ཏེ་ཡཾ་གིས་བུས། ། ཁཾ་གིས་བཀྲུས་ཏེ་དག་པ་ལས། ། ཡཾ་རཾ་རྟེན་དང་ཉི་ཟླ་བཅས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་རྡོ་རྗེ་བཅས། ། ཡཾ་རཾ་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་གཉིས་མེད་འདྲེས། ། དེ་དང་གསང་སྔགས་འདིས་ཀྱང་དགུག། ཨོཾ་ཨ་རལླི་ཧོ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཞེས་གཉིས་མེད་བསྲེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། གདན་གསུམ་དང་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། །

Burn all elemental spirits without exception with the [substance of the] session. Finally, protect and burn with black oil. Once the fire ritual is complete, to the deities arranged at the heart, from the extensive [explanation of] their respective suchnesses, the seven offerings are completed as before. Having performed the dissolution and the request to depart, the request for forbearance and the application of the fire should also be offered by condensing them into one. Praise and receive the accomplishments of the enlightened activities. Whether in two or three circuits and so forth, whichever possesses the meaning of the pith instructions is the expansion of longevity and the clearing of [obstacles to] the family. The protective and pacifying aspects are applied to the parts; the summoning is the aspect of power; the fierce activity is the other, the final part. Apart from what is accomplished through this which is connected to the four accomplishments, nothing else will be accomplished. Therefore, the pith instructions are essential. This is the fourth chapter, the teaching on the fire offering. Regarding the engagement in all activities without exception, the torma is auspicious as the supplement for all. The torma is the supreme of all excellent activities; it is universally praised for all activities. Thus it was said, and the torma is fully explained. Possessing all outer and inner substances without exception, completely filled with unimpaired substances, the excess radiates light rays in all directions. Burned by RAṂ, fanned by YAṂ, and washed by KHAṂ, from that purity, YAṂ and RAṂ, together with the support, the sun and moon, the body, speech, mind, and the vajra, through the application of descending YAṂ and RAṂ, the wisdom nectar and the two are mixed non-dually. Summon that also with this secret mantra: OṂ ARALLI HO JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA DṚŚYA HOḤ. Thus, mix them non-dually. Bless with the three syllables. The wisdom assembly possessing the three seats.

གཉིས་དང་བཞི་ཡི་བར་དུ་མཆོད། ། རང་གི་རྩ་བའི་སྔགས་ལ་ནི། ། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧིས་དབུལ། ། གྲངས་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ། ། བརྒྱའམ་སྟོང་གི་སྦྱོར་བས་འགྲུབ། ། བཤགས་ཤིང་བསྟོད་པ་དངོས་གྲུབ་བླང་། ། སྨོན་ལམ་བཏབ་ལ་གཏོར་མ་དགྱེ། ། ལན་ཆགས་ཆུ་བོའི་གཞུང་ལའམ། ། ཡང་ན་རི་རབ་རྩེ་ལ་བསྐྱལ། ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་གཏོར་མ་ཡང་། ། རང་རང་ཆོ་ག་བྱས་པས་འགྲུབ། ། རྫས་མ་ཚོགས་དང་བསམ་གཏན་བྲལ། ། སྔོན་བྱ་མེད་ཅིང་གོ་རིམ་བྲལ། ། འདི་ནི་བར་ཆད་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་ཡང་། ། ཤ་ཆང་སྤངས་པ་རྫས་རྣམས་ཚོགས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། སོ་སོ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་། ། སྔགས་དང་ཚིགས་བཅད་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། ཟ་བ་རྒྱུན་གྱི་གཏོར་མ་ཡང་། ། ཆགས་པ་ཉམས་པ་ཚིག་དང་བྲལ། ། མཆོད་ཅིང་སྲིད་མཚོ་ཡོངས་བསྒྲལ་བ། ། སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་། ། རང་གསལ་སྙིང་གའི་ལྷ་རྣམས་བཀོད། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཉིས་མེད་བསྟིམ། ། ཟས་ནི་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཡཾ་རཾ་སྦྱོར་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཡང་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེར་བསམས་ལ་དབུལ། ། ལག་པ་ལྷ་དང་ལྷ་མོའམ། ། གཟར་བུ་རྡོ་རྗེར་བསམས་ལ་དབུལ། ། ཟོས་པས་མཉེས་ཤིང་བལྡད་པ་བཞི། ། རྒྱས་དང་ཕྲིན་ལས་ལ་སོགས་ཀུན། ། གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱ། ། བཏུང་བ་ལ་སོགས་གཞན་པ་ཡང་། ། བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབས་གོང་བཞིན་མཆོད། ། ཆང་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་པ་ཡང་། ། ནད་སེལ་བཏུང་བ་བྱེ་བ་ཡིན། །

Offer between two and four [times]. To one's own root mantra, offer with "kha kha khāhi khāhi." Success is achieved through the application of twenty-one, a hundred, or a thousand [recitations]. Confess, offer praise, and receive the accomplishments (siddhis). Make aspiration prayers and distribute the torma. Carry it to the main current of a river for karmic debts, or else to the peak of Mount Meru. The torma for the four activities is also accomplished by performing their respective rituals. If the substances are incomplete, if one lacks meditative concentration, if there is no preliminary practice, or if the sequence is missing—this is an application of obstacles; the wise should avoid it. Even if the outer torma is vast, if meat and alcohol are omitted, the substances are incomplete. Having consecrated and invited [the deities], fully proclaim the specific mantras and verses for each. As for the daily torma of eating, if attachment is impaired, it is devoid of the [proper] words. To offer and completely liberate the ocean of existence, one must be fully embraced by the mind. Arrange the deities of self-clarity at the heart and dissolve them non-dually into the wisdom wheel. The food consists of the five meats and five nectars; consecrate it through the application of Yaṃ and Raṃ. Alternatively, [consecrate it] with the Body, Speech, and Mind. Having consecrated it, one should offer it. Visualize the tongue as a vajra and offer. Visualize the hands as gods and goddesses, or the ladle as a vajra, and offer. By eating, they are pleased; the four [aspects of] chewing and so forth, as well as the increasing and all activities, should be performed as previously taught. Other things such as drinks should also be offered as before, having been consecrated as nectar. Even the enjoyment of beer and so forth is the drinking of ten million medicines that clear away disease.

ཅི་རན་སྨན་གྱི་ཚོད་ཙམ་མོ། ། བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབས་མ་འཐུངས་ནས། ། ཆགས་ཤིང་སྐོམ་སོགས་འཐུང་བྱེད་པ། ། སྐྱེ་བ་ལྔ་བརྒྱར་སྨྱོན་པར་སྐྱེ། ། ནད་སེལ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ། ། དུག་ལྔའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། ། འཐུང་ཞིང་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མིན། ། འགྲོལ་བས་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ཡང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བརྟེན། ། ཐིགས་གསུམ་ལྕེ་ལ་བཞག་པ་ཡང་། ། ཀཱ་ཡ་བཱཀྐ་ཙིཏྟ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་རེག་པར་བྱའོ། ། ཟས་སོགས་བདུད་རྩི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེར་དབུལ་བ་དང་། ། ཡང་ན་ལྷ་མོས་དབུལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་འཐུང་ལས་བྱེད་པ། ། ནང་གི་གཏོར་མ་བསྟན་པ་ཡིན། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་དང་། ། དྲན་མེད་མཐའ་སྤོངས་སྤྲོས་བྲལ་བ། ། བླ་མེད་གཏོར་མ་ཞེས་ནི་གསུངས། ། གང་ཞིག་གཏོར་མའི་སྦྱོར་བ་ལ། ། མི་བརྟེན་དངོས་གྲུབ་སྦྱར་བ་སྤངས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཏོར་མའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། བསམ་གཏན་དག་ལ་མ་མོས་ཤིང། ། མཆོད་པ་དག་ལ་མོས་གྱུར་པར། ། དེ་ཡི་གང་ཟག་གཟུང་བར་བྱ། ། དངོས་སམ་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལས། ། དང་པོ་དངོས་པོ་མཆོད་པ་བསྟན། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་མར་མེ་དྲི། ། བཤོས་གཙང་ལ་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་མ་སྤྱད་སྣོད་དུ་བླུགས། ལས་ཀྱི་ཆུ་ཡིས་སྦྱར་བྱས་ནས། ། བསངས་ཏེ་སྐྱོན་རྣམས་བསལ་བ་ལས། ། སྣོད་རྣམས་ཏྲཾ་ལས་རིན་ཆེན་སྣོད། ། ཡོན་ཆབ་ཞུ་སྟེ་ཡི་གེ་ཨ། ། དེ་ལས་ཡོན་ཆབ་དཔག་མེད་གྱུར། ། ཨཱཿཡིས་རྟོག་སྦྱངས་ཨོཾ་གྱིས་འབར། ། མཆོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། །

It is just like the dosage of medicine. If one does not drink the nectar that has been blessed, but instead drinks out of attachment or thirst and the like, one will be born as a madman for five hundred lifetimes. One must completely abandon that which clears away disease. That which acts as a companion to the five poisons is not to be drunk or consumed. Even at the time of offering to the Liberators, one relies upon the siddhis of body, speech, and mind. Even when placing three drops on the tongue, one should touch it while reciting: kāya vāk citta hūṃ. All food and so forth, as nectar, should be offered to Vajrapāṇi, or else offered by the goddess. The vajra tongue that performs the drinking is the teaching on the inner torma. This is the supreme yoga. The various [appearances] are emptiness and wisdom; free from distraction, abandoning the extremes of non-recollection, it is called the "unsurpassed torma." Whoever does not rely on the application of the torma abandons the application of siddhis. Thus it is said. This is the fifth chapter, on the torma. For those who have no interest in meditative concentration but are interested in offerings, one should accept such individuals. Between actual and mental offerings, the actual offerings are taught first. Incense, flowers, lamps, perfumes, pure food, and so forth—whatever the preparations may be—all should be placed in an unused vessel. Having prepared them with the water of activity, and having cleansed them to remove defects, the vessels become precious containers from the syllable traṃ. The offering water melts into the syllable āḥ, from which the offering water becomes immeasurable. Through āḥ conceptualizations are purified, and through oṃ it blazes. Other offerings should likewise be blessed.

དེ་མ་ནུས་པའི་གང་ཟག་གིས། ། གསང་སྔགས་འབྲུ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། འདི་ནི་སྤྱི་རྒྱུད་མན་ངག་གོ། ། ཡང་ན་རྒྱུད་འདི་མན་ངག་ཡང་། ། ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་མན་ངག་ཡང་། ། ཧ་ཧོ་ཧྲཱི་ཡིས་སྦྱང་བྱས་ཏེ། ། ཡོན་ཆབ་ཞུ་བས་ཡི་གེ་ཨཱཿ། ། དེ་ནས་སྟོང་གསུམ་ཡོན་ཆབ་བསྡུས། ། སླར་ལ་ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་མ། ། དེ་ཡི་འོད་ལས་མེ་ཏོག་ཚོགས། ། བསྙེན་པའི་སྐབས་སུ་ཁ་དོག་ལྔ། ། ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་མཆོད་པའོ། ། མཆོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་བྱས། ། ཡང་ན་མིང་གི་དང་པོ་ལ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་མཆོད་པ་ཡང་། ། སེང་གེ་གླང་པོ་པད་སོགས་ལ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། མདུན་དུ་གསལ་བར་བསམ་བྱས་ལ། ། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་མདུན་དུ་གཏོར། ། རིན་ཆེན་ལ་སོགས་གདན་གྱི་མཆོད་པའི་རིམ་པའོ། ། ཡོན་ཆབ་ཐོགས་པ་ལྷ་མོའི་ཚོགས། ། དཔག་ཏུ་མེད་པ་མདུན་དུ་སྤྲུལ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། དང་པོ་ལྷ་མོ་(སྦྲུལ་,སྤྲུལ་)བྱས་ཏེ། ། གཉིས་པ་ནམ་མཁར་བཞུགས་པ་གསལ། ། གསུམ་པ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག། བཞི་པ་སོ་སོའི་གནས་སུ་དབུལ། ། ཨཱ་ཧ་ར་ཡི་སྔགས་བཟླས་པས། ། ཡོན་ཆབ་ཀྱིས་ནི་ཕྱག་ཞབས་བཀྲུ། ། སྤོས་མེ་ཤངས་ལ་མེ་ཏོག་དབུ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས། ། མིང་དང་རང་གི་སྔགས་རྗེས་ལ། ། སོ་སོའི་གནས་སུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་འདོད་ཡོན་ལྷ་མོ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་རྗེས་ལ། ། ཏ་ཤ་ར་ཏི་སྔགས་བཟླས་པས། ། དཀར་མོ་གཟུགས་ནི་སྤྱན་ལ་ཐིམ། ། པདྨ་ར་ཏི་སྔགས་ལས་བྱུང་། ། དམར་མོ་སྒྲ་ནི་སྙན་ལ་ཐིམ། །

For an individual unable to do that, one should consecrate the three syllables of the secret mantra. This is the pith instruction of the General Tantra. Alternatively, this tantra is also a pith instruction, and the pith instruction for the water offerings and so forth is as follows: having purified them with HA HO HRĪḤ, the water offerings melt into the syllable ĀḤ. Then, the water offerings of the three-thousandfold world system are gathered. Once again, from the light of the goddess Puṣpā (Flower Goddess), a multitude of flowers arises. During the stage of approach, these are endowed with five colors and offered. Other offerings should also be performed in the same way. Alternatively, the first syllable of each name is consecrated with the syllable HŪṂ. Having consecrated them, for the offerings of the lion, elephant, lotus, and so forth, one invites the Buddhas of the ten directions and visualizes them clearly in front. One scatters precious flowers before them. This is the sequence of offerings for the precious seats and so forth. One emanates immeasurable hosts of goddesses holding water offerings in front. Accompanied by vajra songs, first the goddesses are emanated; second, they are visualized dwelling in the sky; third, the vajra words of the sky are recited; and fourth, they are offered to their respective places. By reciting the ĀHARA mantra, the hands and feet are washed with the water offerings. Incense is offered to the nose, flowers to the head, and so forth. These offerings, following the names and their respective mantras, should be offered to their respective places. Thus it is said. Furthermore, for the goddesses of the sensory qualities, following the mantras of Body, Speech, and Mind, by reciting the TAŚARATI mantra, the white goddess of Form dissolves into the eyes. From the PADMARATI mantra, the red goddess of Sound arises and dissolves into the ears.

ཀརྨ་ར་ཏི་སྔགས་ལས་བྱུང་། ། ལྗང་གུ་དྲི་ནི་ཤངས་ལ་ཐིམ། ། རཏྣ་ར་ཏི་སྔགས་ལས་བྱུང་། ། སེར་མོ་རོ་ནི་ལྗགས་ལ་ཐིམ། ། བཛྲ་ར་ཏི་སྔགས་ལས་བྱུང་། ། མཐིང་ག་རེག་བྱ་ལུས་ལ་ཐིམ། ། ཤིན་ཏུ་འགྱིང་བཅས་(གྱིས་,ཀྱིས་)མཆོད་དོ། ། བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱི་ཤྭ་(རེ་,རི་)བརྗོད། ། སྔགས་ལས་མཐིང་ཀ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བི་ཤྭ་ཀྲོ་དྷཱི་ཤྭ་རི་ཡིས། ། ལྗགས་ལས་དཀར་མོ་དྲི་ཆེན་ནོ། ། རཏྣ་ཀྲོ་དྷཱི་སྔགས་ལས་ནི། ། སེར་མོ་ཤ་ཆེན་ཞེས་སུ་གསུངས། ། པདྨ་ཀྲོ་དྷཱི་སྔགས་ལས་ནི། ། དམར་མོ་ཁྲག་གི་ཐོད་པ་སྟེ། ། ཀརྨ་ཀྲོ་དྷཱི་ཤྭ་རིའོ། ། སྔགས་ལས་ལྗང་གུ་དྲི་ཆུའོ། ། ལྷ་མོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཐལ་བའི་མཚན་མས་ལུས་བྱུགས་ཤིང་། ། དར་དང་ཞིང་ཆེན་དྲིལ་བུ་ཐོགས། ། གཡས་པ་ཐོད་པའི་སྣོད་ནང་དུ། ། བདུད་རྩི་སོ་སོར་བཀང་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་ལྗགས་ལ་དབུལ། ། གསང་བའི་པཱུ་ཛ་བསྟན་པ་ཡང་། ། བཛྲ་ཀྲོ་དྷི་གུ་ཧྱ་ཡིས། ། མཐིང་ག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡང་གསལ། ། དཀར་དམར་སེར་དང་ལྗང་གུ་ཡིས། ། གནས་ལྔ་ཕྱི་དང་གནས་ལྔ་ཡི། ། ནང་དུ་ཡང་དག་བསྟན་པ་ཡིན། ། གནས་གཅིག་བྱང་སེམས་གསལ་ཞིང་རྒྱས། ། འདི་ནི་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། འགྲོ་བའི་དཔའ་བོ་མཉེས་པ་ཡིན། ། སྒེག་དང་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་དག་དང་ཡང་། ། མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་དབུལ་བར་བྱ། ། བདག་དང་ལྷ་མོ་གང་གིས་དབུལ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མགོ་བརྒྱན་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ཡིས་བརྟེན་བྱས་ཏེ། ། ལྷ་མོ་བསྐྱེད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། རང་གི་གཙོའམ་གང་བྱེད་པའི། ། མིང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མགོ་དྲངས་ཏེ། །

From the mantra karmarati, the green goddess arises; the scent dissolves into the nose. From the mantra ratnarati, the yellow goddess arises; the taste dissolves into the tongue. From the mantra vajrarati, the blue goddess arises; the touch dissolves into the body. With great majesty, they offer. Recite vajrakrodhīśvarī. From the mantra, the blue bodhicitta arises. Through viśvakrodhīśvarī, the white goddess arises with the great scent. From the ratnakrodhī mantra, the yellow goddess is said to be the great flesh. From the padmakrodhī mantra, the red goddess is the skull-cup of blood. She is karmakrodhīśvarī. From the mantra, the green goddess is the urine. All these goddesses have their bodies smeared with the mark of ashes and hold silks, human-skin cloths, and bells. In their right hands, within skull-cup vessels, they fill them with their respective nectars and offer them to the tongue with vajra words. Regarding the teaching of the secret pūjā: through vajrakrodhiguhyā, the blue bodhicitta is made clear. Through the white, red, yellow, and green [goddesses], they are perfectly revealed within the five external locations and the five internal locations. In one location, the bodhicitta is clear and expansive. This is the self-arisen Blessed One, the hero who pleases migratory beings. The goddesses of grace, wrath, and so forth, as well as the seven precious jewels, should be offered as the twenty offerings. Whether it is oneself or the goddesses who offer, they are adorned with the syllable Oṃ at the head, supported by vajra songs, and generate by generating the goddesses. Leading with the name-mantra of whichever one is the principal, or whichever is being performed:

རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོའི་སྔགས་རྗེས་ལ། ། པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྤ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཞེས་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བཛྲ་ཨོཾ་གཉིས་ལ། ། པཱུ་ཛ་ཡང་ནི་གཉིས་དང་ལྡན། ། སོ་སོའི་མིང་གི་རིང་པོ་ལ། ། མཇུག་ཏུ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། ། (ཚེགས་,ཚོགས་)རྣམས་བསགས་པའི་མན་ངག་ལ། ། ལས་ཀྱི་སེམས་དང་འཁོར་གྱི་སྐུ། ། མཆོད་པའི་ལྷ་དང་ཡུམ་གྱིས་སུ། ། བདག་ཉིད་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། གཙོ་བོ་གཞན་མཆོད་མཉེས་པ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་དང་གསུམ་མཉེས་པའོ། ། རྫས་དང་བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་གཉིས་འདུས་དང་། ། གསུམ་འདུས་ལ་སོགས་མཆོད་པ་བྱ། ། དངོས་དང་ཡིད་ནི་རེ་རེའམ། ། གཉིས་ཀས་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་རྒལ་བ་དང་། ། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་པ། ། མཆོད་པ་བྱས་པས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེས་ན་བརྩོན་འགྲུས་བཟང་པོ་ཡིས། ། མཆོད་པ་རྒྱུན་དུ་གསལ་བ་གསུངས། ། གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ལམ་སྒྲུབ་པ། ། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བར་ཆོད་བགེགས་སེལ་དངོས་གྲུབ་མྱུར། ། རྩོད་ལྡན་དབུལ་ཕོངས་དུས་སུ་ནི། ། དེས་ན་འབྱུང་བའི་སྐུ་མཐུན་བསྟན། ། དོན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མཛེས་པ་མཎྜལ་རིན་ཆེན་རྒྱན། ། དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། རིན་ཆེན་ལྔས་མཚན་ས་བརྐོས་ཏེ། ། བདག་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ས་སྐྱོན་དག་པ་བརྐོ་བར་བྱ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ལྔ་རང་བཞིན་ཏེ། ། སྲོག་ཆགས་མེད་པ་ས་དང་ཆུ། ། གཉིས་མེད་བསྲེས་པ་འོད་དུ་ཞུ། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་ཉི་མའི་གདན། །

Following the mantra of the Vajra Goddess, one should make the offering with: pūja megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Alternatively, for the two vajra oṃs, there are two pūjas; at the end of each respective long name, the syllable hūṃ is placed. Regarding the pith instructions for accumulating the accumulations: the activity mind, the bodies of the retinue, the offering deities, and the consorts please the self. Pleasing the other principal deities also pleases the two or three maṇḍalas. One should perform offerings of substances, meditative concentration, mudrās, mantras, vajra songs, and the combinations of two, three, and so forth. Whether actual or mental, one should offer each individually or both together. By making offerings, one will cross the ocean of existence and attain all common siddhis without exception. Therefore, with excellent diligence, it is taught that offerings should be made continuously and clearly. Furthermore, for those practicing the path of Secret Mantra through the application of Unexcelled Yoga, the fruit of Secret Mantra should be accomplished. Obstacles and hindrances are cleared away and siddhis are swift. In this age of strife and poverty, the teachings on the concordant bodies of the elements are shown. Through the meaningful yoga, the beautiful maṇḍala is adorned with jewels. One who desires to accomplish it there should dig the earth marked with the five precious substances. With light rays arising from oneself, one should dig away the defects of the earth. The nature is the five kinds of jewels; earth and water, free of living beings, are mixed non-dually and melt into light. [This forms] the seats of the wheel, the lotus, and the sun.

ཡི་གེ་གསུམ་ལས་ལེགས་གྲུབ་པའི། ། སྐུ་གསུམ་ལྷ་རུ་གསལ་བ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་མཆོད་ནས་བསྟིམ། ། གཉིས་མེད་འགྱུར་ལ་མཆོད་ཕུལ་ཏེ། ། འོད་དང་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་གྱུར་ཏེ། ། འོད་ཞུ་བྱང་ཆུབ་ཐིག་ལེའམ། ། ཡང་ན་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར། ། བྱང་ཆུབ་ཚོན་གྱི་སྣུམ་ཡང་བསྐུ། ། ཀོང་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་། ། འོད་ཞུ་མེ་ལས་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། བཅང་བ་ཀོང་བུ་ཕྲ་མོ་ཉིད། ། རླུང་གིས་ནམ་མཁའ་སྟོང་ལ་ཐིམ། ། བརྡབས་ཤིང་གཉིས་མེད་སྔགས་སྒྲ་སྦྱོར། ། ཕྱུང་བས་བདེ་གཤེགས་རིང་བསྲེལ་ནི། ། རིན་ཆེན་བཞི་ལས་ལེགས་ཕྱུང་བ། ། བང་རིམ་བཞི་གཉིས་ཟུར་བཞི་པ། ། དབུ་གསུམ་ལྔ་དང་དགུ་སོགས་ཏེ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལ། ། བཞག་པས་གདན་སྟེང་དོན་བྱེད་འགྱུར། ། སྟོང་ལས་སྡོང་བུ་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། ། ཐིག་ལེ་ལག་པ་ཡབ་ཏུ་གྱུར། ། རླུང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བྷ་གར་ཞུགས། ། གཉིས་མེད་དཔལ་ལྡན་སྐུ་མཆོག་ཡིན། ། བཞུགས་པས་གདན་སྟེང་དོན་བྱེད་འགྱུར། ། ཡང་ན་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལས། ། བརྡབས་དང་སྔགས་སྒྲས་ལྷ་མོ་བསྐུལ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནས་སྐུ་བྱུང་བཞུགས། ། དེ་དག་གི་ནི་སྔགས་གསུངས་པ། ། ཨོཾ་ན་མ་སྟྲཻ་ཡངྷྭི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། གརྦྷེ་ཛྭ་ལ་ཧྲྀ་ད་ཡ། དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གརྦྷེ་སཾ་ཧ་ར། ཨཱ་ཡུཿསཾ་ཤོ་དྷ་ཡ། ཨུཥྞི་ཥ་བི་མ་ལེ། བི་ཤུདྡྷི་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་ཡི་སྐུ་རུ་སྒྲུབ་པ་ལ། གསང་སྔགས་ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་ཞེས་པ་དང་སྤེལ་བར་བྱའོ། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་བསྡུས་པ་ཡང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་མཆོད་བསྟོད་ནས། ། རང་རང་ངོ་བོར་གནས་པ་ལས། ། གཉིས་མེད་བསྟིམས་ལ་དབང་བསྐུར་ལ། །

From the three syllables, the three bodies are clearly visualized as deities. Having invited the wisdom beings and made offerings, they are absorbed. Offering to the non-dual state, they are exhorted by light and mantra. Melting into light, they become either the bindu of awakening or a sphere of light. The oil of the awakening colors is also applied. As for the blessing of the lamp-vessel: it melts into light, and from the fire comes space. The vessel itself is the subtle lamp. Through the wind, it dissolves into the empty space. Striking it, one joins the sound of the non-dual mantra. By extracting it, the relics of the Sugatas are well-produced from the four jewels. With four, two, or four tiers, and four corners, with three, five, or nine heads and so forth, and possessing five-colored light rays, by placing it, it performs the benefit upon the seat. From emptiness, the wick is the Mother; the bindu becomes the Father, the hand. Through the power of the wind, it enters the bhaga. It is the non-dual, glorious, supreme body. By residing there, it performs the benefit upon the seat. Alternatively, from the empty space, the goddess is exhorted by the striking and the sound of the mantra. The body emerges from the expanse of space and resides. The mantras for these are taught: OṂ NAMAS TRAIYADHYAI SARVA TATHĀGATA HṚDAYA GARBHE JVALA HṚDAYA DHARMADHĀTU GARBHE SAṂHARA ĀYUḤ SAṂŚODHAYA UṢṆĪṢA VIMALA VIŚUDDHI SVĀHĀ. For the accomplishment of the deity’s body, the secret mantra should be combined with OṂ NAMO NĪLĀMBARA. As for the condensed consecration: having invited the wisdom beings, made offerings and praises, and from their respective essences, having absorbed them non-dually, the empowerment is conferred.

མཆོད་བསྟོད་མ་ལུས་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་བྱས་ལ། ། རྐང་པ་བརྒྱུད་མར་ལོང་བཏགས་ལ། ། མགྲིན་པའི་སིལ་སྙན་བསྐུལ་ནས་ནི། ། འོད་ལས་རིན་ཆེན་པདྨའི་གདན། ། སྡིག་སྦྱོང་དོན་བྱས་བསམ་པ་བསྐྱེད། ། བསྐོར་བ་བྱ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ། ། ཁྱད་པར་ཏིང་འཛིན་སྤྲོས་འདོད་ན། ། སྡིག་པ་དབྱུང་དང་སྲེག་པ་ཡི། ། ཛྭ་ལ་རཾ་དང་གྲི་ཧ་ཛ། ། ཤུདྡྷོ྅་ཧཾ་གི་ཤམ་བུའམ། ། ཕྲིན་ལས་བཞི་ཡི་སྔགས་དང་འོད། ། རང་རང་རིགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྟན། ། འབྱུང་བ་མཆོད་རྟེན་དག་ལ་མི་བརྟེན་པ། ། དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་བ་ཀུན་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་དག་དང་ཕྲད། ། སྔོན་གྱི་བྲམ་ཟེ་བློ་གྲོས་མཆོག། ཚེ་འདི་ནད་མེད་དངོས་གྲུབ་ཀུན་དང་ལྡན། ། ཤི་དུས་དལ་འབྱོར་ལུང་བསྟན་ལ། ། བརྟེན་ནས་བླ་མེད་ཐོབ་ཀུན་གྱིས། ། ལུང་བསྟན་ཡིན་པར་བླ་མ་གསུངས། ། མཆོད་རྟེན་ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་མ་བརླགས་པར། ། མི་དེ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་ནམ་ཡང་འགྲོ་མ་ཡིན། ། མཚམས་མེད་ལྔ་བྱས་འབུམ་ཚོ་གཅིག་གིས་བྱང་། ། གོང་མའི་ཡོན་ཏན་དེ་བཞིན་འཕེལ་བར་གསུངས། ། བར་(ཆོད་,ཆད་)ཀུན་སེལ་འདི་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་དང་ཚོགས་བསགས་པའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་རྣམས་སོགས་པ་ལ། ། བདུད་འབྱུང་མན་ངག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། བདུད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྨིན་པ་དང་། ། འཕྲལ་གྱི་བར་དུ་གཅོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་ཕྱི་དང་ནང་། ། ཕྱི་ནི་དད་ལྡན་གང་ཟག་ལ། ། ཕ་མ་མཁན་པོ་གཉེན་བཤེས་ཚོགས། ། ཞི་བས་ལོག་པའི་ལམ་ལ་འཛུད། ། ཚོགས་དྲུག་རོ་ལ་ཆགས་འགྱུར་ཞིང་། ། གཟུགས་ནི་དཀར་དམར་ལ་སོགས་པ།

Complete all offerings and praises without exception. Having prostrated and made offerings mentally, tie the eight-line verses to the waist and, having sounded the cymbals of the throat, visualize a precious lotus seat arising from light. Generate the intention to perform the purification of misdeeds, circumambulate, and make aspiration prayers. If one desires to elaborate the specific meditative absorption, there are the mantras for extracting and burning away misdeeds: jvala raṃ and gṛhṇa jaḥ, or the suffix śuddho ’haṃ, or the mantras and lights of the four activities, as fully taught by their respective families. Those who do not rely on the elemental stupas will abandon all applications for siddhis and encounter suffering. The ancient Brahmin Matiśreṣṭha possessed health and all siddhis in this life; at the time of death, he received a prophecy of the freedoms and endowments, and by relying on that, he attained the unsurpassed state. The Guru said that this is the prophecy of all. Without destroying even a subtle atom of a stupa, a person will never go to the three lower realms. Even the five crimes of immediate retribution are purified by a hundred thousand [circumambulations], and it is taught that the qualities of the higher realms will likewise increase. One should exert oneself in this "Dispeller of All Obstacles." This is the sixth chapter, on Offerings and the Accumulation of Merit. Thus, regarding the accumulation of the collections, the instructions for the arising of Māras shall be taught. There are two types of Māras: the ripening of karmic latencies and immediate obstacles. Furthermore, there are outer and inner [Māras]. The outer [Māras] lead faithful individuals onto wrong paths through parents, abbots, and circles of kinsmen. They cause attachment to the flavors of the six sense aggregates, and to forms such as white and red.

། གསལ་འགྱུར་མི་གནས་བདུད་ཀྱི་རྟགས། ། སྙན་དང་མི་སྙན་ཏིང་འཛིན་ཉམས། ། བདུད་ཀྱི(་རྟག་,ས་རྟགས་)སུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པའི་ཚེ། ། རང་བཞིན་མེད་དྲིས་སྨད་པ་དང་། ། མང་བའི་རིགས་ལ་ཉུང་བ་སྟོན། ། ཆེ་བའི་རིགས་ལ་ཆུང་བ་སྟོན། ། དེ་ལས་བཟློག་པར་ཤེས་པ་དང་། ། དཀར་མོའི་རིགས་ལ་གཞན་སོགས་སྟོན། ། ཟབ་པའི་རིགས་ལ་མི་ཟབ་སྟོན། ། མི་ཟབ་པ་ལ་ཟབ་པ་སྟོན། ། གྲོལ་བའི་རིགས་ལ་ཆགས་ལམ་དང་། ། ཆགས་པ་ལ་ཡང་བཟློག་པ་སྟོན། ། མཚན་བཅས་ལ་ཡང་མཚན་མེད་རྫོགས། ། དངོས་སུ་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་རྣམས། ། གསེར་དང་གཡུ་ཡིས་སྤྲས་པ་ལ། ། ཟེགས་པར་ལམ་རྣམས་ནོན་ནོ་དང་། ། བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་བརྩོན་ཟེར་དང་། ། སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་ཡང་། ། དགོད་ཅིང་མ་ལུས་དོན་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་སྟེར། ། འདི་ནི་ཕྱི་ཡི་བདུད་དུ་གསུངས། ། ནང་གི་བདུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། བསམ་གཏན་ཏིང་འཛིན་དུས་ལ་སོགས། ། འདུ་བ་བསྐྱེད་དང་བསམ་པ་བསྒྱུར། ། རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་འདུས་པ་རྣམས། ། མེད་བཞིན་བསྐྱེད་དང་བསམ་ལོག་དང་། ། དམ་པ་དག་ལ་མ་མོས་ཤིང་། ། རྟག་ཏུ་བསམ་ལ་མ་མོས་ཤིང་། ། ཐ་མལ་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་། ། ཁྲོ་དང་འཁོན་འཛིན་འཆབ་པ་དང་། ། ཕྲག་དོག་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ། ། ཉོན་མོངས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། ། བསམ་གཏན་(དང་,ངང་)ལ་སྐྱེ་འགྱུར་དང་། ། ལོག་པའི་ཤེས་པ་བསམ་དགུ་རྒྱུ། ། ཤིན་ཏུ་གདུག་རྩུབ་དྲག་པོ་སྐྱེད། ། སྔོན་གྱི་འབྲས་བུས་རྐྱེན་བསླང་ཞིང་། ། རྟག་ཏུ་མིག་རྩ་རྒོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་འཕྱར་དང་གཡེམ་པ་དང་། །

Clarity that does not remain is a sign of Māra. Praise and blame are the decline of meditative absorption. These are taught as the signs of Māra. When resting in meditative absorption, To disparage those who ask about the lack of intrinsic nature, To teach the few to those of many lineages, To teach the small to those of great lineage, To understand the opposite of that, To teach others and so forth to those of the white lineage, To teach the non-profound to those of the profound lineage, To teach the profound to those of the non-profound lineage, To teach the path of passion to those of the liberation lineage, And to teach the reversal of passion to those who are passionate, To complete the signless within the sign-possessing, Or when actual emanations of the Buddha, Adorned with gold and turquoise, Tell them to tread upon the paths of the fragments, To strive in all the treatises, And to establish sentient beings on the path to enlightenment, Giving instructions such as these through all their purposes without exception— These are said to be the outer Māras. As for the application of the inner Māras, During the time of meditative concentration and so forth, They produce disturbances and alter one's intentions. They produce wind, bile, phlegm, and their combinations Where they do not exist, and cause perverse thoughts. Lacking devotion for the sublime ones, And always lacking devotion in one's thoughts, Attachment to the ordinary, Anger, resentment, concealment, Envy, avarice, and so forth— These afflictions and secondary afflictions Arise within the state of meditative concentration. Perverse cognitions and all manner of thoughts Produce extreme cruelty and violence. Stirred by the conditions of past karma, The eyes are constantly restless, And likewise, one is flighty and lustful.

ཞུམ་པ་དང་ནི་གཡེམ་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་ལོག་ཆོས་བླ་མ་སྤོང་། ། འདི་ཡང་བདུད་ཀྱིས་བསླུས་པ་ཡིན། ། བསམ་གཏན་འཕྲོ་ལ་མི་གསལ་ཞིང་། ། ཉམས་མི་དགའ་ཞིང་ལོག་ལ་དད། ། ཟས་དང་སྐོམ་ལ་སྔ་རོལ་བས། ། ཆགས་པར་གྱུར་པས་དེ་དག་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་སྤྱོད་ལ་དགའ་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་རིགས་ལ་བརྟེན། ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་། ། ཆགས་ཤིང་ནུས་པ་ཕྲོགས་པ་དང་། ། ཚོགས་དྲུག་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སུ་སྦྱར། ། ལོག་པའི་བླ་མ་བསྟེན་པ་དང་། ། ཡང་དག་བླ་མ་དོར་བ་དང་། ། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་བསྟེན་པ་དང་། ། བསམ་གཏན་མི་མོས་ལོག་ཆོས་མོས། ། འཇིག་རྟེན་རྫས་སོགས་ཆོས་རྣམས་འཚོད། ། འདི་ཡང་བདུད་ཀྱི་རྟགས་སུ་གསུངས། ། སྔར་གྱི་ཆོས་འདོར་གཞན་དག་འདོད། ། ཐར་པ་བདེ་འདོད་ཚུལ་ཡང་འཆོས། ། ཁ་སྨྲ་དབུགས་རྒོད་མིག་རྩ་གྲུང་། ། ཐར་པ་ཡིན་ཞེས་སྣ་ཚོགས་སྨྲ། ། འདི་ཡང་བདུད་ཀྱི་རྟགས་སུ་གསུངས། ། བདུད་ཀྱི་བརྟག་པ་མ་ཤེས་ན། ། འབྲས་བུ་མེད་དེ་བདུད་ཀྱིས་བསླུ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས། ། བསམ་མི་ཁྱབ་སྟེ་གཞན་ལས་ཤེས། ། འདི་རུ་བརྟག་པ་མདོ་ཙམ་བྱས། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་དུ་དཔྱོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། བདུད་བརྟག་པའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། ཡང་དག་རྟགས་ཀྱི་མན་ངག་ཀྱང་། ། དངོས་དང་ཉམས་དང་རྨི་ལམ་གསུམ། ། སྔགས་གྲུབ་གདོན་ཐུབ་ནད་ཐོན་རྟགས། ། གསུམ་དང་དྲུག་ཏུ་བསྟོན་པ་ཡིན། ། ཡང་དག་དོན་གྱི་བླ་མ་ལ། ། སེམས་བསྐྱེད་དབང་བསྐུར་ཡང་ཡང་བརྩམ། ། དམ་ཚིག་མི་བརྗེད་ནན་ཏན་བྱེད། ། རང་རང་རིགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བརྟེན། །

Abandon discouragement, debauchery, and the worldly, perverted dharma of the guru; this too is the deception of Māra. When meditative concentration is interrupted and lacks clarity, when one is unhappy and has faith in the perverted, when one becomes attached to food and drink before the proper time, and when one delights in conventional conduct and relies upon a mudrā of one’s own kind—these give rise to afflictions, and through attachment, one’s power is stolen. When the six sense bases are applied [to such things], when one relies on a perverted guru and abandons the authentic guru, when one relies on sinful companions, lacks interest in meditative concentration, and is interested in perverted dharma, when one calculates worldly substances and the like—these are taught to be the signs of Māra. Abandoning the former dharma and desiring others, altering the way one desires liberation and happiness, speaking loudly with agitated breath and piercing eyes, and speaking various things claiming they are liberation—these too are taught to be the signs of Māra. If one does not know how to examine Māra, there will be no result and one will be deceived by Māra. These and other such applications are inconceivable and should be learned from other sources; here, only a brief examination has been made. Let the wise investigate this directly. Thus it was said. This is the seventh chapter, the Examination of Māra. Furthermore, the pith instructions on the signs of the authentic [attainment] are threefold: actual, experiential, and dream. The signs of mantra accomplishment, subduing spirits, and the emergence of illness are taught as three and six. Regarding the guru of the authentic meaning, repeatedly generate the awakening mind and receive empowerments; be diligent and do not forget the samaya; and rely upon the dharmas of your respective families.

ཁྱད་པར་སྦྱིན་པ་ཚོགས་སོག་ཅིང་། ། དགེ་བའི་གྲོགས་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱེད། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་རྒལ་བའི་ཕྱིར། ། རྒྱུ་བཅས་དགེ་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས། ། གཞན་ལ་བསྐུལ་ཞིང་ཉམས་སོགས་ལྡན། ། འདི་ཡང་དངོས་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་འཐུ་བ་དང་། ། གླེགས་བམ་དག་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་བགྲོ་བ་བྱེད་པ་དང་། ། གཞན་གྱིས་མཆོད་དང་གཞན་ལ་མཆོད། ། སྟོང་གསུམ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དང་། ། ཉི་ཟླའི་སྟེང་ན་འདུག་པ་དང་། ། ཐོད་དུ་བཅིངས་ཤིང་ཤར་དང་ཕྲད། ། འཁོར་ལོ་ཀླད་ལ་བསྐོར་བ་དང་། ། མཆོད་རྟེན་རྩེ་ལ་འཛེག་པ་དང་། ། རགས་ཤིང་བཀྲག་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཐོགས། ། གོས་སྔོན་ལུས་ལ་གྱོན་པ་དང་། ། གོས་སྔོན་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། ། བདེ་གཤེགས་ཁང་པར་ཕྱིན་པ་དང་། ། ཡིད་བདེ་ཏིང་འཛིན་གསལ་བ་དང་། ། མི་གཙང་མེ་ཡིས་བསྲེག་པ་དང་། ། ཁྲག་སོགས་ལུས་ལས་འཐོན་པ་དང་། ། ནང་ཁྲོལ་བཏེན་ཅིང་ཆུ་གཙང་ཤོལ། ། ལུས་སྐྲངས་རྣག་སོགས་མང་པོ་འབྱུང་། ། ངན་སྐྱུགས་བྱུང་ཞིང་བདུད་རྩིའི་ཆུ། ། འོ་མ་དང་འདྲེས་འཁྲུད་པ་དང་། ། ཤ་མདོག་(སྡོ་,སྔོ་)འགྱུར་བདུད་རྩི་སྤྱོད། ། ལུས་ལ་མི་གཙང་གཟུགས་བྱུང་ན། ། མེ་ནང་བསྲེག་ཅིང་དྲི་མ་འཁྲུ། ། རྟག་ཏུ་གཅེར་བུར་འདུག་པ་དང་། ། རང་ལ་མཚོན་བརྒྱབ་རལ་གྲིས་གཏུབ། ། སྟོང་ཉིད་སྟོང་པ་མཐོང་བ་དང་། ། བསམས་པས་རྨི་ལམ་ཅི་ཡང་མེད། ། མཐོང་ལམ་སྐྱེས་ཤིང་ལུས་དང་བྲལ། ། དངོས་ཀྱི་ཉམས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ། དབང་དང་སྲུང་བ་བྱེད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དམན་ལ་ཚད་མེད་འབྱུང་། ། ཡང་དག་དོན་ལ་བྲོད་པ་སྐྱེད། །

In particular, one accumulates the collection of merit through generosity, relies upon virtuous friends, and, in order to cross the ocean of existence, develops intense devotion for virtue along with its causes. Exhorting others and possessing such experiences and so forth—these are also the actual signs. Picking blue flowers, engaging with volumes of scripture, holding dharma discussions, being honored by others or honoring others, seeing the entire trichiliocosm, sitting atop the sun and moon, binding [a crown] upon the head and meeting the east, spinning a wheel above the head, climbing to the summit of a stūpa, wearing coarse and brilliant ornaments, wearing blue garments on the body, seeing a blue-colored image, entering the palace of a Sugata, mental joy and clear meditative concentration, burning impurities with fire, blood and so forth emerging from the body, extracting the internal organs and pouring out pure water, the body swelling and much pus and so forth appearing, vomiting filth and washing with nectar-water mixed with milk, the complexion turning blue and consuming nectar, if impure forms appear on the body, burning them in fire and washing away the stains, always remaining naked, being struck by weapons or cut by a sword, seeing emptiness and the void, through contemplation having no dreams at all, the path of seeing arising and the body being separated [from defilements], relying on actual experiences, performing empowerments and protections, generating immeasurable [compassion] for inferior sentient beings, and generating enthusiasm for the authentic meaning.

སེམས་ཅན་བདག་དང་འདྲ་བར་སེམས། ། འཁོར་བས་སྐྱོ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། སྔོན་པས་ང་རྒྱལ་ཉོན་(མངས་,མོངས་)ཆུང་། ། ཟབ་པའི་དོན་ལ་ཆོག་མི་ཤེས། ། དངོས་པོ་རྫས་ལ་ཆགས་པ་མེད། ། མིག་ཡང་ཡུན་རིང་མི་འཛུམས་ཤིང་། ། འཇིག་རྟེན་གླེང་མོ་འཆོལ་བར་སྨྲ། ། མངོན་ཤེས་ཕྲ་མོ་སྟོན་ནུས་ཤིང་། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་ནུས། ། གསེར་སོགས་རིན་ཆེན་འདོད་མི་སྐྱེས། ། རྐང་ལག་བཅད་ཀྱང་ཡིད་མི་འཁྲུག། རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བར་བྱེད། ། ལྡང་བ་ཡང་ཞིང་ཟོ་མདོག་བདེ། ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་དགྲས་མི་ཚུགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱེ་བདུན་ནོ། ། གསང་ལ་དད་ཅིང་ཡིད་ཆེས་སོ། ། རང་གི་ལྷག་པའི་བླ་མ་ལ། ། ཅི་ཡོད་རིན་ཆེན་ཚོགས་བཀང་དབུལ། ། བླ་མ་རིགས་དང་མཐུན་པ་ནི། ། མཐོང་ན་དགའ་ཞིང་མན་ངག་ལ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་ཅིང་ཡིད་ཆེས་འབྱུང་། ། དེ་ཡང་ལམ་ཟིན་གང་ཟག་གོ། ། གཞན་ཡང་གྲུབ་པའི་རྟགས་བསྟན་པ། ། དང་པོ་བདེ་གཤེགས་སྐུ་གཟུགས་ལ། ། བདེ་གཤེགས་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། ། འགུལ་དང་བཞད་དང་སྒྲ་འབྱུང་དང་། ། འོད་དང་དུ་བ་འབྱུང་བ་ཡང་། ། འདི་ཡང་ཡང་དག་རྟགས་རྣམས་སོ། ། ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་མཆོད་པ་ལ། ། རང་གིས་བྱིན་བརླབས་འབྲས་བུ་འབྱིན། ། སྣང་དང་འོད་དང་སྒྲ་འབྱུང་བ། ། འདི་ཡང་ཡང་དག་རྟགས་རྣམས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་དངོས་གྲུབ་ཚོལ་བ་ན། ། མེ་བུས་སངས་རྒྱས་རབ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ལས་སྒྲ་བྱུང་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མ་ནི་བདག་གི་དབང་འགྱུར་ཞིང་། ། ལས་དང་མཐུན་པ་འབྱུང་བའོ། ། གཏོར་མའི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་པ། ། ཁོལ་དང་འོད་སྒྲ་བསྐམས་པ་དང་། །

One regards sentient beings as equal to oneself. One is weary of saṃsāra and turns one’s back upon it. One’s pride and afflictions are less than before. One is never satiated with the profound meaning. One has no attachment to material things. One’s eyes do not blink for long periods. One speaks of worldly matters in a casual manner. One is able to display subtle clairvoyance. One is able to dispel the suffering of sentient beings. One does not give rise to desire for gold or other jewels. One’s mind is not disturbed even if one’s limbs are severed. One constantly practices generosity. One is light in rising and healthy in complexion. One cannot be harmed by the enemies of the four elements. Such is the bodhisattva of the seven births. One has faith and conviction in the secret. To one’s own supreme guru, one offers whatever wealth one has, filling [the vessel] with precious things. Seeing a guru of a compatible lineage, one is joyful. Regarding the pith instructions, one is without doubt and conviction arises. Such is the person who has mastered the path. Furthermore, the signs of accomplishment are shown: first, regarding the form of a Sugata, seeing the form of a Sugata, or its moving, laughing, or emitting sound, or even the appearance of light and smoke—these are the authentic signs. Regarding offerings such as the water for the feet, the result of one’s own blessing is produced. The appearance of light, radiance, and sound—these are also the authentic signs. When seeking the siddhi of the fire ritual, if the fire blazes, it is the best; if sound arises from it, it is explained as middling; if it is under one’s own control and arises in accordance with the activity, it is the lowest. Relying on the application of the torma, boiling, light, sound, and drying [occur].

གང་དམིགས་ལ་བྱིན་དེ་དབང་འགྱུར། ། རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གོ་རིམ་བཞིན། ། དུང་དང་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ། ། མ་བསྒྲགས་སྒྲ་རྣམས་འབྱུང་བ་དང་། ། འཇུག་པ་ནང་རྟགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། ཐམས་ཅད་ཤེས་ཤིང་སྨྲ་བ་དང་། ། འགུལ་དང་ཤེས་པ་བརྟག་པ་དང་། ། རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གོ་རིམ་བཞིན། ། གཞན་ཡང་དཀར་དམར་འོང་གྱུར་པ། ། གསལ་བ་སྒྱུ་མར་བསྒོམ་པ་དང་། ། མི་གསལ་གཤེགས་པས་གསལ་འགྱུར་བ། ། འདི་ཡང་རབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་གསུངས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ལ། ། རབ་འབྲིང་གོང་གི་སྟོབས་སུ་གསུངས། ། མཛེས་པ་ལྷ་མོ་བདེ་སྟེར་དང་། ། གང་ཞིག་ནམ་མཁའ་སྟོང་ལས་བསྒྲལ། ། སྡིག་སྤོང་དགེ་ལ་འཛུད་པ་དང་། ། བསྟན་པ་དམ་པ་སྟོན་འགྱུར་ན། ། ཡང་དག་རྟགས་སུ་འདི་ཡང་གསུངས། ། ནམ་མཁའ་ལྷ་མོས་དབང་བསྐུར་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆུ་འབབ་དང་། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྟེར་བ་དང་། ། གཞན་ཡང་རྟགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི། ། འཇའ་ཚོན་དང་ནི་སྤྲིན་སྔོན་དང་། ། ཉི་ཟླས་སྟོང་ཁམས་གང་བ་དང་། ། དེ་གསེབ་ནང་ན་འདུག་པ་དང་། ། སྦྲུལ་ཚང་རུལ་ཞིང་མཚོ་རྣམས་བསྐམས། ། ཙནྡན་ཚལ་དང་ནོར་བུའི་ཚལ། ། སྨན་གྱི་སྡོང་པོ་གུར་ཀུམ་སྤང་རི་དང་། ། སྔོན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བྱེད་ཅིང་། ། འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་རང་འདུག་ཞིང་ཁང་ཆེན་པོ་དང་། ། མཆོད་རྟེན་སྐུ་གཟུགས་དག་དང་ནི། ། བུམ་པ་སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྟག་ཏུ་ཐོད་རློན་ཉམས་སོགས་མདུན་དུ་འབྱུང་། ། འདི་ཡང་དམ་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། ། ཁྲག་དང་མཆི་མ་དངོས་སུ་འབྱུང་། ། ཡི་དྭགས་དབང་དུ་སྡུད་ནུས་དང་། ། ཡི་དྭགས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཚེ། །

Whatever one focuses upon, that will be mastered. In the sequence of superior, middling, and inferior: the unproclaimed sounds of conchs, bells, and so forth arise; the internal signs of entering are knowing and speaking all things through wisdom; and the examination of movement and cognition—in the sequence of superior, middling, and inferior. Furthermore, when white or red light appears, meditating on the clarity as an illusion, and when the unclear becomes clear through the departure [of the deity], this is also taught as the sign of the superior. Regarding the signs of body, speech, and mind, the superior and middling are taught as the aforementioned powers. When beautiful goddesses who bestow bliss, or whoever liberates one from the empty sky, leads one to abandon sin and enter into virtue, and reveals the sublime teaching—this is also taught as a perfect sign. When the goddesses of space confer empowerment, the water of bodhicitta flows, and various offerings are bestowed; furthermore, the application of signs includes rainbows, blue clouds, the sun and moon filling the thousandfold world system, and dwelling within them. The decaying snake nests, the drying of lakes, the groves of sandalwood and jewels, the medicinal trees, saffron, and meadows, the ancient trees that dispel suffering, and always dwelling here in a great palace or field, as well as stupas, statues, blue vases, vajras, and the constant appearance of fresh skulls and so forth before one—this is also a sublime sign. Blood and tears actually flow; one is able to subjugate hungry ghosts, and when one overpowers the hungry ghosts—

མནན་འགྱུར་སྐད་ངན་ཙེར་སྒྲ་འདོན། ། འོ་དོད་ཁུས་འདེབས་བྱེད་པ་རྣམས། ། འདི་ཡང་གསང་སྔགས་གྲུབ་པའི་རྟགས། ། གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་བྱེད་དུས་སུ། ། དམ་ཆོས་དངོས་སུ་བརྡར་མ་གདགས། ། ཕྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དྲིན་ཞིང་ཤེས། ། མ་ཐོས་ངེས་པ་སྟོན་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་སྲིད་དམན་གང་འཁྱམས་པ། ། སྙིང་རྗེས་ཟིན་ཅིང་དེ་དོན་བྱེད། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞིང་གསང་སྔགས་མོས། ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གཅིག་ཏུ་ཤེས། ། ནང་དུ་མུ་སྟེགས་ཆོས་རྣམས་ལ། ། མ་གཤེ་རང་རྒྱུད་ཞི་ཞིང་ངེས། ། སྒྱུ་མ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས། ། འདི་ཡང་ཡང་དག་དམ་པའི་རྟགས། ། དེ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད། ། འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་ལས་ཤེས། ། དེ་རྣམས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། སྲིད་མཚོ་རྒལ་བྱེད་སྲིད་པའོ། ། རྟོགས་པས་བསྐྱེད་པ་སྲིད་པ་འཁོར། ། ཟད་པར་བྱེད་པའི་ལས་རྣམས་ནི། ། མི་རྟག་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ། ། སྲིད་པས་འཇིགས་ཤིང་མི་རྟག་པ། ། ཡུད་ཙམ་ལས་གྲུབ་ལོ་དང་ཟླ། ། རྟག་པར་སེམས་པ་བྱིས་སེམས་ཡིན། ། ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་མི་སྡོད་པས། ། གསང་བའི་བདེ་བ་མྱུར་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་དམ་པ་ས་གཞི་ཡིས། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་ལ་བསྲུང་ཞིང་བཙའ། ། དེ་འདུ་བདེ་བ་སྤྱོད་པ་ཡང་། ། དལ་འབྱོར་མི་ཡིས་སྤྱད་པ་སྟེ། ། བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་མི་ལུས་འདི། ། ས་དུག་རིམ་པ་གསུམ་པ་རུ། ། ཆུ་ཐིགས་འབྱུང་བར་ཤིན་ཏུ་དཀོན། ། དཀོན་པའི་དུས་འདི་ཐོབ་པ་ལ། ། མི་རྣམས་རྒྱ་མཚོའི་གླིང་དུ་ཕྱིན། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་མི་ལེན་པ། ། བྱ་བ་ལ་སོགས་གཡེངས་པ་ནི། ། སྐྱེས་བུ་གླེན་པ་བདུད་ཀྱིས་བསླུས། ། མི་ལུས་ཐོབ་དཀའ་རིན་ཆེན་འདི། །

Those who are suppressed, uttering wretched and shrill cries, and those who wail and lament—this too is a sign of accomplishment in Secret Mantra. Furthermore, while practicing meditative concentration, the sublime Dharma is not explicitly pointed out; later, one will recognize and understand its kindness. Showing certainty to those who have not heard it, and being embraced by compassion for those wandering in the lower realms of existence, acting for their benefit, possessing ethical discipline, and having devotion to Secret Mantra—knowing the common vehicles as one, and not disparaging the teachings of the outsiders within, but with a peaceful and certain mental continuum, knowing them to be illusory and without intrinsic nature—this too is a sign of the sublime, authentic state. These and others are immeasurable; they will arise, as known from other sources. These produce the aforementioned [realizations]. Existence is that which crosses the ocean of existence. Existence is produced by conceptualization and revolves in saṃsāra. The activities that bring about exhaustion are impermanence, death, and so forth. Fearing existence and its impermanence, [one realizes] that years and months are established only for a brief moment. To think of them as permanent is the mind of a child. Since one does not remain for even a single instant or a brief moment, one should quickly attain the secret bliss. With the ground of the sublime samaya, one should apply oneself with diligence, guarding and protecting it. Even the enjoyment of the bliss gathered therein is the practice of a human being with the freedoms and advantages. This human body, born of merit, is as extremely rare as a drop of water appearing on the third layer of the earth’s crust. Having obtained this rare time, humans have reached an island in the ocean; those who do not take the precious jewel, but are distracted by activities and the like, are foolish persons deceived by Māra. This precious human body, so difficult to obtain—

ཐོབ་ནས་ཡལ་བར་འདོར་བ་ཡང་། ། སྐྱེས་བུ་མི་མཁས་འཁོར་བའི་རྒྱུ། ། དེས་ན་བརྒལ་དཀའ་འཁོར་བའི་རྒྱུ། ། འདི་འདྲའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་མི་ཤེས། ། སྔ་ཕྱི་དུས་སུ་བྱུང་བ་ཡིས། ། རང་ཉེས་ཁྲེལ་ཞིང་ཉེས་པ་བརྗོད། ། ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཐོབ་དུས་སུ། ། ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་མི་སྡོད་པར། ། སྲིད་མཚོ་འཁོར་བའི་ནང་དུ་རྒྱུག། མི་སྡོད་རྒྱུག་པའི་བར་འདི་རུ། ། རང་གསོས་དྲག་པོས་དོན་བསྐྱེད་དེ། ། དབང་པོ་མ་ཉམས་ལུས་འདི་ཡིས། ། བསམ་གཏན་སྔགས་བཟླས་བརྩོན་པ་དང་། ། རང་གཞན་འཕགས་དང་བླ་མ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས། ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་འདེབས་དགེ་བ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དམ་ཚིག་མ་ཉམས་པར། ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་མི་མོས་སྤང་། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་ཅི་ནུས་བྱ། ། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་འདུན་པ་དང་། ། དབུལ་བའི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ། ། མཆོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་མང་དུ་དགྱེ། ། ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་སྨོན་ལམ་ཡང་། ། གཙང་མར་རྒྱ་ཆེར་གདབ་པར་གསུངས། ། སྨོན་ལམ་ལས་བྱུང་དགེ་བ་ཡང་། ། ནམ་མཁའ་ནམ་མཁའ་མཐའ་དང་མཚུངས། ། ཟད་མི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། ཡང་ན་འབྱུང་བ་དེ་ཡི་ལས། ། ཤིན་ཏུ་བཞུགས་པས་ལས་རྣམས་འགྲུབ། ། ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་དོན་དམ་དང་། ། ཐབས་ལ་མ་བརྟེན་ཤེས་རབ་དང་། ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་མ་བརྟེན་པར། ། ཐར་པ་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། དེས་ན་གསང་སྔགས་ནུས་པ་ཡིས། ། མི་བསླུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རུ། ། ངེས་པར་གཙོ་རུ་གཟུང་བར་གསུངས། ། ཡང་དག་རྟགས་དང་རྒྱུའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། བདུད་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་བཟློག་པ་དང་། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་རྒལ་འདོད་པས། །

Even to discard [the Dharma] after having attained it is the cause of cyclic existence for the unwise. Therefore, this cause of cyclic existence, so difficult to cross, is a suffering that is never exhausted. By what has occurred in the past and what will occur in the future, one should feel shame for one's own faults and speak of those faults. At the time of attaining the happiness of this life, without remaining for even a moment or an instant, one rushes into the ocean of cyclic existence. In this interval of rushing without staying, one should generate purpose through intense self-correction. With this body whose faculties are unimpaired, one should strive in meditative concentration and mantra recitation. One should make offerings and supplications to the noble ones, the gurus, and especially the sublime gurus. Without letting ethical discipline and samaya degenerate, one should abandon lack of devotion to the Guru and the Three Jewels. One should perform feast offerings and torma rituals as much as possible. If there is a desire for the Sangha, one should extensively offer worship and give gifts to all destitute sentient beings without exception. It is taught that one should also make pure and vast aspiration prayers for the future. The virtue arising from aspiration prayers is equal to the limits of space; it produces inexhaustible results. Alternatively, through the power of that karma, the activities are accomplished because they are firmly established. Without relying on the conventional, there is no ultimate; without relying on skillful means, there is no insight; and without relying on the happiness of existence, there is no liberation or nirvana. Therefore, it is taught that one must certainly hold as primary the fact that the power of Secret Mantra produces unfailing results. This is the eighth chapter, on the Signs and Causes. Those who wish to avert the signs of Māra and cross over the ocean of existence...

དང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གཙང་བ་ཡིས། ། ཉེས་པ་མེད་ཅིང་བར་ཆོད་མེད། ། བདུད་རྣམས་བཟློག་པའི་གཙོ་རུ་གསུངས། ། དང་པོ་གསང་སྔགས་སྒོར་ཞུགས་ནས། ། ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་ཟུང་དུ་འབྲེལ། ། གསང་སྔགས་ལས་ཀྱི་གཙོ་རུ་གསུངས། ། ལྟ་བ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པས། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས། ། བདུད་ཀྱི་བར་ཆོད་(བས་ལ་,བསལ་) བ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། ལྟ་བ་ཉམས་སུ་ལོན་པར་བྱ། ། ལྟ་བ་གཉིས་མེད་ཡང་དག་ལོག། དངོས་པོ་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པ། ། བསམ་མི་ཁྱབ་སྟེ་གཉིས་སུ་འདུས། ། རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པའོ། ། ཡང་དག་པ་ཡང་གཉིས་སུ་གསུངས། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་ཆུང་དང་། ། ཆུང་བ་འདི་རུ་མི་སྨྲ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ཆེ་བ་གཉིས་སུ་གསུངས། ། གསང་སྔགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་བོ། ། ཡང་ན་བདེན་གཅིག་འདོད་པ་དང་། ། ཁས་ལེན་ཀུན་དང་བྲལ་བ་ནི། ། རྣམ་གཅོད་མེད་ཅིང་ཡོངས་གཅོད་མེད། ། ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཏེ་དམན་དང་མཆོག། དམན་པ་གཉིས་ཏེ། ལོག་པ་དང་ནི་ཡང་དག་གོ། ། ལོག་པ་གཉིས་ཏེ་སྨིག་རྒྱུ་དང་། ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་གྲུབ་མཐའོ། ། ཤེས་རབ་ངན་པའི་རྟོག་པའོ། ། མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ཉམས་དགའ་བ། ། སྐྱེ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཚུལ་ཅན། ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་སྣང་བ་ལ། ། དེ་ནི་ཡང་དག་ཡིན་པར་གསུངས། ། མཆོག་ནི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཀུན། ། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷ་མོ་དང་། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒྱུ་མས་མཚོན། ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་བག་ཆགས་ཚོགས། ། སྲིད་པ་བླ་མར་ཤེས་པར་གསུངས། །

First, having generated the mind of enlightenment, With the purity of samaya and vows, Free from faults and without obstacles, It is taught as the primary means to repel the māras. First, having entered the gateway of Secret Mantra, The union of view and conduct Is taught as the core of Secret Mantra activity. If the view is not definitively established, Siddhis will not arise; therefore, To clear away the obstacles of māras And to desire swift attainment of siddhi, One must take the view into practice. The view is twofold: authentic and erroneous. That which is inconsistent with the nature of things Is the inconceivable, which is subsumed under two: Eternalism and nihilism. The authentic view is also said to be twofold: Great and small insight and compassion. The small is not discussed here; The great insight is taught to be twofold: Secret Mantra and the Perfection of Wisdom. To definitively establish its meaning: There is the ultimate and the conventional. Alternatively, there is the assertion of a single truth And that which is free from all assertions. It is without negation and without affirmation. The conventional is twofold: inferior and supreme. The inferior is twofold: the erroneous and the authentic. The erroneous is twofold: mirages And the philosophical tenets mentioned above. It is the conceptualization of inferior insight. That which is pleasant only when unexamined, Characterized by the nature of arising and ceasing, And appearing as capable of performing a function— That is taught to be the authentic [conventional]. The supreme [conventional] is that all these things Are the celestial mansion, the goddesses, And the nature of mind, illustrated by illusion. The appearances of the mind, the collection of habitual tendencies, Are taught to be known as the guru of existence.

བླ་མ་ལ་བརྟེན་བག་ཆགས་ཚོགས། ། ངན་སོང་གསུམ་ལས་རྒལ་བར་གསུངས། ། དོན་དམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས། ། ཕྱོགས་སྔ་འདོད་པ་རྟོག་པ་དང་། ། རང་གི་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་གསུངས། ། ཕྱོགས་སྔ་རྟོག་པ་ངན་པ་རྣམས། ། ཡང་དག་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་མེད། ། མེད་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པར་སྣང་། ། དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་གྲུབ་ན། ། མེད་དང་གྲུབ་པ་འགལ་བ་ཡིས། ། ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་མི་གནས་པས། ། མེད་པ་གྲུབ་པ་རིགས་མ་ཡིན། ། གྲུབ་པོ་ཞེ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་མེད་གྲུབ་ན་ནི། ། དེ་ནི་ཆོས་ཚུལ་གྲུབ་པར་འདོད། ། འགལ་སྐྱོན་གནས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ཆོས་ཚུལ་གྲུབ་པ་རྟོག་ཡིན་ཕྱིར། ། བསྒོམས་ཀྱང་མི་རྟོག་ཐོབ་པ་མེད། ། དཔེར་ན་མེ་ཤི་ཚ་བ་འབར་བ་བཞིན། ། ཡང་། སྟོང་པ་དོན་དམ་མ་ལུས་པ། ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་མཚན་མ་ཞི། ། མི་འགྱུར་ཕྱིར་ན་རྟག་པ་ཡིན། ། དེ་ལ། རྟག་པ་ཡོད་ན་མི་རྟག་ཡང་། ། ཆོས་ཚུལ་ཕྱེ་བས་གྲུབ་པས་ན། ། མི་རྟོག་མ་ཡིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། སྟོང་ཉིད་མུ་སྟེགས་བདག་ཡོད་དུ། ། རྟག་པ་གཅིག་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཁ་ཅིག་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། ། མེད་ལས་ཆོས་ཚུལ་རིགས་སྣང་འདོད། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་བརྟགས་པས། ། མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་སྣང་ཞེ་ན། ། མི་རིགས་རྒྱ་མཚོ་མི་དཔོག་བཞིན། ། མི་དམིགས་གྱུར་ཡང་སྣང་ཞེ་ན། ། དེ་ནི་ཡིད་རྟོག་དཔྱོད་པ་སྟེ། ། ལོང་བས་ཟླ་བའི་གཟུགས་དཔོག་བཞིན། ། ཁ་ཅིག་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དེ། ། ད་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིས་མེད་པར། ། འཛིན་ཏོ་དེ་ཡི་གཞུང་ལུགས་ལ། ། ཕྱིས་ནི་རྟོག་པས་མེད་པར་འཛིན། ། ཡོད་པས་མེད་པ་གྲུབ་འགྱུར་ན། །

It is taught that by relying on the guru, the collection of habitual tendencies is transcended, and one crosses over the three lower realms. The ultimate is also of two types: the conceptualization of the opponent's position and one's own conceptualization; thus it is taught as two. Regarding the conceptualizations of the opponent's inferior positions, there is no arising in the authentic reality. It appears that they assert the establishment of non-existence. If, at that time, non-arising were established, then because "non-existence" and "establishment" are contradictory and cannot coexist, the establishment of non-existence is illogical. If you say it is established, it would become a conceptualization. If non-arising were established, you would assert that the nature of phenomena is established; thus, the fault of contradiction would not remain. However, because the establishment of the nature of phenomena is a conceptualization, even if one meditates, one will not attain non-conceptuality. For example, it is like the heat of a fire that has gone out. Furthermore: "Emptiness is the ultimate in its entirety; the nature of phenomena is the pacification of signs. Because it is unchanging, it is permanent." Regarding that: if there is permanence, then impermanence also exists. Since the nature of phenomena is established through differentiation, it would not be non-conceptual but would become a conceptualization. Emptiness would then be established as the permanent, singular self of the non-Buddhists. Some assert that although there is no intrinsic nature, the nature of phenomena appears logically from non-existence. If you say that just as the mind examines the mind, things appear even though they have become non-existent, that is illogical, like trying to fathom the ocean. If you say they appear even though they are not perceived, that is merely the investigation of mental conceptualization, like a blind person trying to fathom the form of the moon. Some who grasp at things as entities hold that what exists now will later be non-existent. In their system, they later grasp at non-existence through conceptualization. If non-existence were established by means of existence, [the fault would follow].

མི་རིགས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། ། མི་རིགས་རྒྱུ་འབྲས་འདུས་བྱས་བཞིན། ། ལ་ལ་དོན་དམ་གནས་ཚུལ་ལ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ། ། དེ་དངོས་རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད། ། ཟླ་ཕྱེད་དངོས་ལ་ཡོད་པར་འདོད། ། དཔེར་ན་བྱས་པ་མི་རྟག་པ། ། མ་བྱས་རྟག་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད། ། རང་གི་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཡང་། ། ལུང་དང་རིགས་པས་ཤེས་པ་ཡི། ། རྣམ་གྲངས་དོན་ལ་ཡོངས་འདས་པའི། ། ཁས་ལེན་བྲལ་བས་ཡོངས་སུ་འདོད། ། དམིགས་སོགས་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན། ། ལྷ་མོ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཡིས། ། སྲིད་དངོས་བླ་མ་སྟོང་པར་གྲོལ། ། དངོས་པོར་སྣང་(བའདི་,བ་འདི་)རྣམས་ཀུན། ། གཅིག་དང་དུ་མར་མ་གྲུབ་པས། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་རང་བཞིན་མེད། ། དངོས་པོར་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ཀུན། ། སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་སྣང་། ། རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཤེས་པ་ལ། ། ཆོས་ཅན་སྣང་བར་ངས་མ་མཐོང་། ། ངེས་པར་བརྟགས་ན་རིགས་པ་ལ། ། ཆོས་ཅན་ཆོས་ཚུལ་གྲུབ་མ་ཡིན། ། གང་ཡང་མ་གྲུབ་གྱུར་པ་དེ། ། བླ་མེད་དོན་རྙེད་ཅེས་སུ་གསུངས། ། དོན་དེ་དངོས་པོ་གནས་ཚུལ་ནི། ། མིང་མེད་ཚིག་མེད་ཡི་གེ་མེད། ། རྟག་མེད་ཆད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པས། ། མེད་པ་མ་གྲུབ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་མཐའ་དང་དབུས་མ་གྲུབ། ། དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་དེ་ཤེས་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྦྱོར་ཞེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་ལུང་རིགས་དུ་མ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་རྟེན་འབྲེལ་སོགས། ། ངེས་པར་བརྟགས་ན་གྲུབ་པ་མིན། ། ཞིབ་པ་འདི་རུ་མ་སྤྲོས་སོ། ། གསང་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི། །

It would follow that there is no end to the categories of things. Just as the causes and effects of things are conditioned, some maintain that in the ultimate mode of existence, the cognition of the lack of intrinsic nature is itself without intrinsic nature, while the object itself is asserted to exist as a real entity. For example, just as the produced is known to be impermanent, the unproduced is known to be permanent; there are countless such [arguments]. Furthermore, the very essence of one's own position is asserted to be entirely free of assertions, transcending the objects of the various enumerations known through scripture and reasoning. Possessing the maṇḍala of the Bodhisattvas such as Avalokiteśvara, and through the goddess of insight and emptiness, the guru liberates the entities of existence into emptiness. Since all these appearances of entities are not established as either one or many, they lack intrinsic nature when analyzed by insight. All these appearances of entities appear like a mirage or the moon in water. In the cognition established by reasoning, I do not see the appearance of a subject (dharmin). When definitively analyzed through reasoning, the subject and its properties are not established. That which is not established at all is said to be the attainment of the unsurpassed meaning. The actual mode of existence of that reality is without names, without words, and without letters. It is neither permanent nor annihilated. Since it is not established as existing in that way, non-existence is also not established. Therefore, its extremes and its middle are not established. If one knows it to be unestablished in that way, it is called "union with Mahāmudrā." Likewise, when definitively analyzed through numerous scriptures and reasonings—such as the "diamond slivers" (vajrakaṇa) and dependent origination (pratītyasamutpāda)—nothing is established. I have not elaborated on these details here. [This is] the Mahāmudrā of Secret Mantra.

རང་བཞིན་མི་གནས་སྤྲོས་བྲལ་ཡང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྣང་སྟོང་དང་། ། རིགས་དང་བདེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། རིགས་པས་ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་མིན། ། དོན་དམ་རང་བཞིན་གནས་ཚུལ་ཡང་། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་རང་བཞིན་ཏེ། ། མི་གནས་པ་ཡི་ངོ་བོར་འདོད། ། བདེན་གཉིས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཡང་། ། དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ། ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མས་བསོད་ནམས་བསག། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་མན་ངག་ཀྱང་། ། བླ་མེད་བླ་མེད་ལས་བྱུང་གི། ཕ་རོལ་དབུ་མ་པ་ལ་མིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ལ། ། ལམ་ལ་བར་ཆོད་བདུད་མེད་དེ། ། གང་བྱས་འབྲས་བུ་རྙེད་པར་འགྱུར། ། ལྟ་བས་མན་ངག་རྟོགས་པ་སྟེ། ། རིགས་པ་བར་ཆོད་མྱུར་དུ་ཞི། ། བར་ཆོད་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང་། ། དེས་ན་ཤེས་རབ་མིག་ཏུ་གསུངས། ། ལྟ་བ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ། རིག་མ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ཚུལ་གྱིས། ། གསང་བས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ནི། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པས་བཟློག་པའོ། ། ཆོ་ག་བཅུ་ཡིས་བཤགས་པ་དང་། ། ཡི་དམ་ལྷ་ལ་ལུས་དབུལ་ཞིང་། ། གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ། ། ཆོ་གས་དབང་དུ་སྡུད་པའོ། ། བདག་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་ཚོགས་དང་། ། ལུས་ལས་མཚོན་ཆའི་ཆར་འབེབས་དང་། ། དེ་དང་དྲག་པོ་སྦྱོར་སྔགས་དང་། ། མི་འདའ་གསང་བའི་སྔགས་ཟློས་པ། ། བདག་འོད་དབྱིབས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཐོག་འབེབས་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་དང་། ། མེ་དང་ཆུ་ཡི་འཁོར་ལོ་དང་། ། མན་ངག་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག་པའོ། ། ཡུངས་ཀར་དང་ནི་ཡུངས་ནག་དང་། ། སྐྱེ་ཚེ་ཤང་ཚེ་གུ་གུལ་དང་། །

Although the nature is non-abiding and free from conceptual elaboration, Even method and insight, appearance and emptiness, And the families, bliss, and so forth— Through reasoning, nothing at all is established. Even the ultimate mode of being Is a nature that does not abide at all; It is asserted as an essence that is non-abiding. Even the essence of the two truths as one Is to meditate on the ultimate emptiness free from elaboration, And to accumulate merit through conventional illusion. Such an instruction for realization Arises from the Unsurpassed Unsurpassed, And not from the Madhyamaka of others. Thus it is said. For a person who realizes in this way, There are no obstructing demons on the path; Whatever they do, they will attain the fruit. Through the view, the instruction is realized, And through reasoning, obstacles are swiftly pacified. Obstacles arise from one's own mind; Therefore, insight is said to be the eye. This is the ninth chapter, on establishing the view. Regarding the reversal of obstacles through secret conduct: By engaging with the five nectars And the way wisdom arises from the consort, One reverses them through secret means. Through the ten rituals of confession, Offering the body to the yidam deity, Making supplications and going for refuge, One brings them under control through ritual. Through the assembly of wrathful deities arising from oneself, Raining down weapons from the body, And the fierce application of mantras, One recites the secret mantra that is not to be transgressed. Through the application of starting to rain down thunderbolts Arising from the form of one's own light, And the wheels of fire and water, One reverses them through the power of the instruction. With white mustard, black mustard, Chenab, shang-tse, and guggul, ...

དུག་འབྲས་བྲབ་ཅིང་རྫས་ཀྱིས་བསྲུང་། ། རྫས་ཀྱིས་བཟློག་པའི་མན་ངག་གོ། ། མདུན་གྱི་སྙིང་དུ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད། ། འོད་འཕྲོས་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བ། ། འདི་ཡང་མན་ངག་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག། གང་ཡང་དམིགས་པའི་མགྲིན་པ་རུ། ། ཨ་བསམས་དེ་དང་སྤྱི་བོ་རུ། ། རྩ་ལས་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡང་། ། སྔགས་དང་ཏིང་འཛིན་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། འདི་ནི་བསམ་གཏན་བཟློག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས། ། རྒྱ་གྲམ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཟློག་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ། དངོས་དང་ཉམས་ལ་སོགས་པ་རུ། ། བཀྲ་ཤིས་འཁོར་ལོ་དགའ་ཞིང་སོགས། ། ཆགས་པར་གྱུར་པ་རུལ་མྱགས་དང་། ། དུམ་བུ་ལང་ལིང་རྣམ་པར་བསམ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་ལ། ། བྱམས་པ་བསྒོམ་ཞིང་དངོས་པོ་བཙལ། ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། གཏི་མུག་ལ་སོགས་ཆོས་རྣམས་དབྱེ། ། དེ་བཞིན་མི་དགེ་གཉེན་པོ་རུ། ། དགེ་བ་མ་ལུས་བསམ་པ་ཡིན། ། གཞན་ཡང་ལོག་པའི་དོན་བསྟན་ན། ། བདག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམས། ། རང་བཞིན་མེད་དང་སྒྱུ་མ་དང་། ། སྟོང་དང་ཞི་བ་སེམས་ཀྱི་དང་། ། ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ཡིས། ། བརྡ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ། ། དོན་དང་སྦྱར་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཐབས་ཀྱིས་སྟོན་ན་ཤེས་རབ་ལ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་སོགས་པར་སྦྱར། ། གླེན་པའི་ལན་ཡང་མྱུར་དུ་སྦྱིན། ། བདུད་རྣམས་སྦྱོར་བ་མ་ལུས་པ། ། ཏིང་འཛིན་གསལ་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་དྲག། བདུད་རྣམས་བཟློག་པའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས། ། བར་དུ་གཅོད་པ་མ་ཟློགས་ན། ། དངོས་གྲུབ་མེད་ཅིང་ཕྱལ་བར་གཏོང་། །

Sprinkle the poison-fruit and protect with substances; this is the pith instruction for averting through substances. Visualize the Hero in the heart of the one before you; light radiates out, and the fire of primordial wisdom blazes. This too is averted through the power of the pith instruction. Furthermore, at the throat of the object of focus, visualize the letter A; and at the crown, visualize the wheel turning from the channels. This is the application of mantra and meditative concentration, and it is the averting through meditative stability. With the mudrā of the three-pronged vajra and the samaya vajra threatening gesture, the crossed-vajra, sword, and so forth are taught as the mudrās for averting. In actuality or in meditative experience, if auspicious wheels, joy, and so forth arise, or if attachment occurs, visualize them as rotting, putrefying, fragmented, and disordered. If one becomes extremely wrathful, meditate on loving-kindness and search for the nature of the entity; compassion and so forth will then arise. Distinguish the phenomena of ignorance and so forth; likewise, as the antidote to non-virtue, contemplate all virtues without exception. Furthermore, if erroneous meanings are taught, know that for oneself, phenomena and the substrata of phenomena are without intrinsic nature, like an illusion, empty, peaceful, and the magical display of the mind. By knowing this, apply the meaning to the symbols, mudrās, and so forth, and bestow them. If teaching through skillful means, apply wisdom to means and means to wisdom. Even the answers of the foolish should be given swiftly. When all the activities of the māras are countered through clear meditative concentration and fierce diligence, this is taught as the supreme way to avert the māras. If obstacles are not averted, there will be no accomplishments and one will be cast into confusion.

དེས་ན་བཟློག་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། ། བདུད་བཟློག་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ། ། མདངས་དང་སྲོག་ལ་བར་ཆོད་བྱེད། ། གདུག་པ་མ་ལུས་སེལ་བའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་འདི་ཡི་མན་ངག་བསྟན། ། གནས་ནི་ཡིད་འོང་ལ་སོགས་སུ། ། བསྙེན་པ་རྣམ་གསུམ་རྫོགས་པ་དང་། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་སོ་སོ་ཡི། ། གང་ལྟར་འདོད་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་པ། ། བསྡུ་བ་ལ་སོགས་རྫོགས་པ་ཡིས། ། ཞི་བ་དང་ནི་རྒྱས་ལ་སོགས། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མ་བསྔོ་ཞིང་བསྡུ། ། དེས་ཀྱང་འདུལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཡང་ན་དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་ལ། ། རྐང་པ་གཡས་པ་རལ་གྲི་ལ། ། གཡོན་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། གཡོན་པས་བཀུག་ཅིང་གཡས་པས་གཏུབ། ། རལ་གྲིས་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་། ། གདབ་པ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་གཟིར་བའི་ཆོ་ག་ནི། ། ནད་པའམ་ནི་གཟུགས་དག་ལ། ། དམིགས་པས་ལེགས་པར་བཀུག་བྱས་ནས། ། རྐང་པ་གཡས་པ་རི་རབ་ལ། ། རྒྱ་གྲམ་འབར་བས་མཚན་པའོ། ། རྒྱལ་ཆེན་ཕྱོགས་སྐྱོང་གོང་དང་འོག། བང་རིམ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་བསམ། ། པུས་མོ་ཆུ་སྲིན་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། ། མཁའ་ལྡིང་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཁྲོས། ། གནས་ལྔ་ལས་དང་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཡོན་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བཀུག་པ་ལ་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྙིང་གར་མནན་གྱུར་དྲག་སྔགས་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཁྲག་ཏུ་འཐོན་འགྱུར་ཏེ། ། མ་མོ་མཁའ་འགྲོས་འཐུང་བར་བྱེད། ། མི་བཟོད་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། ། ལུས་ལས་བྲལ་ཞིང་འབྲོས་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྙིང་ནང་རཾ་ལས་མེ། ། འབར་ཞིང་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ཡིས། ། གནོད་སེམས་གཏོར་ཞིང་འབྲོས་པར་འགྱུར། །

Therefore, the reversal is extremely vital. This is the tenth chapter, on the reversal of māras. To clear away all malevolent influences without exception that create obstacles to the vital essence and life-force, the pith instructions for this application are taught. In a pleasing location or the like, once the three types of approach practice are complete, generate the deity’s body according to whichever peaceful or other [activity] is desired. By completing the stages of withdrawal and so forth, dedicate the feast and torma offerings for the peaceful, enriching, and other activities, and then dissolve [the visualization]. By that, they will be subdued. Alternatively, in that application, with the right foot as a sword and the left as a hook, one should meditate on the wrathful deity Acala. Hooking with the left and hacking with the right, one recites the secret mantra with the sword; the striking is likewise performed. Alternatively, for the ritual of suppression, having properly summoned the patient or their effigy through visualization, the right foot is Mount Meru, marked by a blazing crossed-vajra. One should clearly visualize the Great Kings, the directional protectors, and those above and below upon the tiers. The knees are makaras and victory banners; the king of garuḍas is utterly wrathful. Through the application of the five points and the ritual, and by the application of hooking with the left, and so forth, the heart is pressed down with the fierce mantra. The spirits will emerge as blood and be drunk by the mamos and dakinis. Uttering unbearable cries of lamentation, they will separate from the body and flee. Alternatively, from the syllable RAṂ within the heart, fire blazes and blazes intensely, scattering the malicious intent and causing them to flee.

ཕྱོགས་སྐྱོང་གང་དང་འདུལ་བ་ཡི། ། གོང་མའམ་ནི་ཁྲོ་བོ་བཅུས། ། གཟིར་ཞིང་རང་ལ་སྲུང་བར་བྱེད། ། ལྷ་ཆེན་པོ་ཡང་འདར་ཞིང་འབྲོས། ། བར་ཆད་བྱེད་པ་གཞན་ཡང་སེལ། ། འབྲོས་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། མདངས་ལ་རྒོལ་བའི་གདུག་པ་ཡང་། ། ཁྱད་པར་ཀླུ་ཡི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། རིགས་བཞི་ལ་སོགས་ཀླུ་རྣམས་ལ། ། གཟིར་བ་མཁའ་ལྡིང་ལྔ་པོ་སྟེ། ། དགོངས་དང་བཀའ་བརྒྱུད་གཞན་རྣམས་དང་། ། འདིར་ཡང་འོས་པ་རབ་ཏུ་བསྟེན། ། ཡང་སྙིང་པདྨ་འབར་བ་ཙམ། ། དུས་གྲངས་ལ་སོགས་བསྐྱར་བ་ཡང་། ། ཧ་པ་ལ་སོགས་ག་རུ་ཌས། ། ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ལྔ་ལ་ལྔ་ནི་ལེགས་གནས་ཏེ། ། ལྔ་པོ་ཡི་ནི་སྦྱོར་བས་འཛིན། ། པུས་མོ་དཔུང་པ་ནུ་འཇིང་དྲུག། ཐོགས་མེད་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསམ། ། བྱིན་རླབས་ནུས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེས་བརྡེག་ཅིང་ལྕགས་ཀྱུས་འཛིན། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་དམ་པའོ། ། གང་ཡང་རུང་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། ཀླུ་གཉེན་བདེ་གཤེགས་སྐུར་གནས་ཏེ། ། གཡས་པ་རྩེ་ལྔ་ཐོགས་མེད་ལྔ། ། རང་གི་ས་བོན་འོག་ཏུ་གནས། ། གཡོན་པ་རྩ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ། སུཾ་ལས་རིན་ཆེན་རྡོ་སྟེང་དུ། ། ཁྲོཾ་ལས་བྱུང་བ་སྣ་ལྔ་བསམ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་ལེགས་བཀུག་སྟེ། ། ལུས་དང་བ་སྤུའི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། ནུས་དང་ལྡན་པར་བྱས་པ་ལ། ། བདག་འོད་བུ་ག་དགུ་སོགས་ཞུགས། ། ལྟེ་བ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བྱས་ཏེ། ། གཡས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྤར་བྱས་ཏེ། ། གཡོན་པས་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་འདོན། ། གཡོན་སྦྱོར་ལ་སོགས་མན་ངག་ཀྱང་། ། མདངས་རྒོལ་ནད་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྔགས། ། ཡང་ན་མེ་གཉིས་སྲེག་པར་བྱེད། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་བརྒྱད་འབར་བས།

Whichever of the directional protectors or the ten wrathful deities are the subduers, they shall press down and provide protection for oneself; even the Great Gods will tremble and flee, and other obstructors will also be dispelled—what need is there to mention their flight? Even the malice that attacks one’s vitality, specifically the applications of the nāgas, such as the five garuḍas that press down upon the nāgas of the four families and so forth, should be relied upon here as appropriate, according to the Dgongs pa and other Kagyü traditions. Furthermore, by merely reciting the Padma 'bar ba essence mantra, or by repeating it according to the time and number of recitations, the garuḍas such as Hapala and others will bring about complete accomplishment. The five are well-established in the five; by the application of these five, one seizes. One should clearly visualize the unimpeded wheel at the six points: the knees, shoulders, breasts, and neck. Possessing the power of blessings, one strikes with the vajra and seizes with the hook; this application is sublime. Whoever desires it, the nāga friend abides in the body of the Sugata; the right hand holds the five-pronged [vajra] and the five unimpeded [weapons], while one’s own seed-syllable abides below. The left arises from the channel; from Suṃ comes a jewel upon a stone, and from Khrōṃ one should visualize the five-colored [light]. Having summoned them perfectly with light rays, one empowers the body and the pores of the skin. Then, my light enters through the nine orifices and so forth. Having caused the wheel at the navel to revolve, one lifts the vajra with the right hand and draws it out and extracts it with the left. The instructions on the left-hand application and so forth are highly praised for diseases that attack the vitality. Alternatively, one burns with two fires; or else, with the blazing eight-spoked wheel.

། གནས་བརྒྱད་དུ་ནི་བསམ་བྱས་ཏེ། ། བསྲེགས་པ་རླུང་གིས་གཏོར་བྱས་ཏེ། ། བཀྲུས་པ་བྱང་ཆུབ་ཐིག་ལེ་ལས། ། དཔལ་ལྡན་སྐུར་གྱུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དབང་ཐོབ་སྐུ་ཡི་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཡང་ན་ཟངས་སོགས་དམར་པོའི་སྣོད། ། གཟུགས་བྱས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལས། ། བདུད་རྩི་གསོ་ཞིང་མཆོད་པ་ལས། ། དེ་ནས་རང་གི་གནས་སུ་བསྐྱལ། ། དེས་ཀྱང་དུལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བདག་དང་གཞན། ། གདུལ་ཐབས་གཉིས་ཕྱིར་བསལ་ཐབས་གཉིས། ། མྱུར་དུ་གནོད་སེལ་ནུས་པ་ཡིན། ། དེ་བས་འདི་ནི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག། སྦྱོར་བ་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མིན། ། བར་ཆོད་ཀྱི་བགེགས་བཟློག་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། མི་རྒོད་ལ་སོགས་མ་རུངས་པས། ། གཙེས་ཤིང་ཆོས་ལ་གནོད་བྱེད་པ། ། གནད་ལ་བོར་བའི་དམ་ཚིག་ནི། ། དུར་ཁྲོད་མཁའ་འགྲོ་འདུ་གནས་སུ། ། དྲག་པོ་གྲུ་གསུམ་དུག་གིས་བྲི། ། རྐང་རྗེས་གོས་སོགས་བག་ཟན་དང་། ། བསྲེས་ཏེ་མི་རྒོད་གཟུགས་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་མིང་རུས་གཞུག། ཚ་བ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། དེ་ལ་ཚོན་སྐུད་རྣམ་ལྔས་བཅིང་། ། རབས་ཆད་ཐོད་པར་གཞུག་པ་ཡིན། ། རང་བསྐྱེད་རང་གི་ཆོ་ག་རྫོགས། ། བདེ་གཤེགས་མཆོད་དང་ཆོས་སྐྱོང་སྦྱིན། ། དེ་ཡང་ནྲྀ་ལས་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། བདག་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཁྲོ་ཚོགས་ཀྱིས། ། དཔག་ཏུ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་བཀང་། ། གཟུང་ནས་ཁྲིད་པར་བྱེད་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འགུགས་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཁྲོ་བོ་མང་པོ་སྤྲུལ་པ་ཁྲོས། ། གང་གིས་དངོས་པོ་གཟུང་བ་ཡིས། ། གཉིས་མེད་བསྟིམ་ལ་ལས་ཀྱིས་མནན། ། ཐོགས་ལྔ་ལ་སོགས་མྱོས་སུ་གཞུག།

Having visualized [the object] in the eight locations, burn it and scatter it with the wind. By washing it with the bodhicitta-bindu, it is blessed and transformed into the glorious body. Having received empowerment, recite the secret mantra of the body. Alternatively, using a red vessel such as copper, fashion an image and surround it completely. By restoring it with nectar and making offerings, then escort it back to its own place, it will likewise be subdued. For the sake of subduing oneself and others through special means, there are two methods of elimination; these are capable of swiftly clearing away harm. Therefore, this is the supreme method; it does not exist in other applications. This is the eleventh chapter, on averting obstructing spirits. When one is tormented by bandits and the like, or when they harm the Dharma, the samaya of striking the vital point is as follows: In a charnel ground, a gathering place for ḍākinīs, draw a fierce triangle with poison. Mix footprints, clothing, and so forth with dough to fashion the form of the bandit. Insert the name and clan into its heart and perform the application to generate heat. Bind it with five-colored threads and place it in the skull of a childless person. Having completed the self-generation and one’s own ritual, make offerings to the Sugatas and give to the Dharma protectors. Furthermore, from the syllable nṛ, the form arises. With immeasurable hosts of wrathful emanations projected from oneself, fill the world. To seize and lead [the victim], recite the secret mantra of the vajra-summoning. Many wrathful emanations manifest in fury; by whatever means the entity is seized, dissolve it into non-duality and suppress it with the ritual action. Cause it to be intoxicated by the five poisons and so forth.

ཡེ་ཤེས་འགོ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ། གཤེགས་ཤིང་སྲོག་རྩ་བྲམ་ཟེའི་གཟུགས། ། གདུག་པའི་ཁྲོ་མོ་སྦྱར་མས་བདུག། ཁྲོས་པའི་སྟབས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་ཅིང་། ། རང་གིས་རོ་ལ་ཟ་བར་བྱེད། ། བདག་དང་ཡེ་ཤེས་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། སྤྲུལ་པ་ཐོགས་ལྔས་འབྱེད་པར་བྱེད། ། ཕྱི་མ་གསུམ་གྱིས་གསད་པ་དང་། ། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བའི་ལས་བྱ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། གསད་ཅིང་མནན་པའི་ལས་རྣམས་བྱ། ། ཡང་ན་གསང་བའི་དམ་པ་ནི། ། ལྕགས་དང་རིགས་མཐུན་གྱུར་པ་ལ། ། ཁྲོ་བོ་དེ་དང་མཐུན་བྱས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡི། ། ཕུར་བུ་ཁོ་ནས་གསད་པ་ཡི། ། ཀི་ལིའི་སྔགས་བརྗོད་གདབ་པར་བྱ། ། རལ་གྲི་ཐོ་བ་གྲི་རྣམས་ཀྱིས། ། གཏུབ་ཅིང་གསད་དང་རྫས་རྣམས་ནི། ། ཡུངས་ཀར་ཡུངས་ནག་ཕྱེ་མ་གསུམ། ། བདུག་པའི་འབྲུ་རྣམས་མ་ལུས་ལས། ། ཁྲོ་ཆུང་གདུག་པས་བྲབ་ནས་འབྲུབ། ། དྲག་སྔགས་བཟླས་ཤིང་ཐུན་རྣམས་བརྡེག། བསྣུན་ཅིང་གཏུབ་པའི་རྫས་དང་གཟུགས། ། མནན་སྲེག་གསད་དང་འཕང་བ་དང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དགུག་པ་དང་། ། ཐུགས་རྗེས་བག་ཆགས་སྦྱང་བའོ། ། གཟུགས་ཅན་གདུལ་བའི་ལས་རྣམས་བསྟན། ། མཛེ་ཅན་རབས་ཆད་ཐོད་པ་རུ། ། འཁོར་ལོ་གཞུང་དང་མཐུན་པ་ལ། ། དུག་དང་མྱོས་པའི་ཆུ་སྦྱར་ཏེ། ། སྦྲུལ་ནག་སྦྱོར་བ་མཛེ་ཅན་ཁྲག་གིས་བྱས། ། དེ་ལ་དགུག་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ལུས་ནང་ནང་ནས་ལྕགས་སྦྲང་མང་། ། ལུས་ནང་སྦྲུལ་ནག་སྦྱོར་ནས་ནི། ། ལྕགས་སྡིག་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པས། ། བ་སྤུའི་བུ་གར་སྦྱོར་བྱས་ན། ། དེ་ནི་མཛེ་ཡིས་འཆི་བ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་ནག་པོའི་སྟེང། །

The wisdom-protecting deities depart, and the life-force channel takes the form of a Brahmin. The fierce wrathful goddesses fumigate with incense; in a wrathful gait, they draw blood and devour the corpse themselves. Through myself and the wisdom wrathful ones, the five emanations cause the separation. With the final three, one performs the acts of killing and the application of the Mahāyāna. By means of the secret mantras of all maṇḍalas, one should perform the rites of killing and suppression. Alternatively, the supreme secret is as follows: for an object of iron or a similar type, having made it concordant with that wrathful deity, one should kill it using only the kīla pegs associated with the three maṇḍalas. Reciting the Kīli mantra, one should strike. With swords, hammers, and knives, one chops and kills. As for the substances: white mustard, black mustard, and the three powders; from all the grains used for fumigation, one sprinkles and strikes with the fierce wrathful deities. Reciting the wrathful mantras, one hurls the ritual missiles (thun). With the substances and the effigy used for striking and chopping, one performs the rites of suppression, burning, killing, and hurling. Again and again, one performs the summoning and, through compassion, purifies the habitual tendencies. Thus are taught the rites for subduing those with form. In the skull of a leper or a childless person, one prepares a wheel according to the text. Mixing poison with intoxicating water, one creates the "black snake application" using the blood of a leper. Preceded by the summoning, many iron flies enter the interior of the body. Having applied the black snake application within the body, if one applies iron scorpions, insects, and so forth to the pores of the skin, that person will die of leprosy. Likewise, upon a black wheel...

གང་ཡིན་སྒོས་སུ་གསལ་བྱས་ནས། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཕུང་ལས་བུ། ། སྟོང་གསུམ་སྦྲུལ་ནག་དགུག་ཅིང་བསྟིམ། ། སྦྲུལ་ལས་ལྕགས་སྦྲང་གཟི་མ་ཡིས། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་ཞུགས་པས། ། མེ་ཡིས་བསྲེགས་པ་འབྱུང་བ་ཡི། ། འདི་ཡང་ཐབས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན། ། བྱང་དུ་བལྟས་པའི་ཆུ་མིག་ཏུ། ། ཐོད་པ་དུམ་བུ་དྲུག་ཡོད་པར། ། གང་ཡིན་མིང་རུས་སྦགས་ཏེ་གཞུག། སྦྲུལ་ནག་ས་སྲིན་ལ་སོགས་བསྟིམ། ། ཡང་ཡང་བཀུག་ལ་མནན་པ་ཡིས། ། ཞག་བདུན་གྱིས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། འདི་ནི་གསད་པའི་དམ་པའོ། ། ཡང་ན་མ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། བུད་མེད་ཐོད་པ་ལྕང་ལོ་ནང་། ། དྲི་རྒོད་སྙིང་ལ་རབ་བསམས་ཏེ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་བྱས་ལིངྒ་ལ། ། ལྔ་པ་ལ་སོགས་ཕྲལ་བྱས་ན། ། སྙིང་ནང་མ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཁར་བླུགས་གྱུར་ན་མྱོས་ནས་འཆི། ། ཐོད་པ་ཀླད་པ་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། དུག་དང་མྱོས་པ་དུག་ཁྲག་དང་། ། ལུག་དང་གླང་གི་ཁྲག་དག་གིས། ། སྨྱོ་བྱེད་སྦྱོར་བ་རབ་བྱས་ཤིང་། ། མཁར་བའི་ཐུན་ཡང་རབ་ཏུ་བརྡེག། མ་མ་རཀྵ་ཁ་ཐུན་ཏྲ་མ་ཧི་ཧྲིཾ་ཏི་རུ་ལུ་རུ་ལུ་བྷྱོ། ཞེས་བོད་ཅིང་རྦད་པར་བྱའོ། ། དགུག་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ། ། མདུན་དུ་མ་མོ་ཁྲག་འཇིབ་པས། ། ཕུར་བུས་སྤྱི་བོར་གདབ་བྱས་ན། ། རྐང་པ་ཁྲག་འཐུང་འཇིབ་པ་ཡིས། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་སྐྱ་སླམ་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྤྱི་ཚགས་གྱུར་པ་ལ། ། མདུན་དུ་སྐྱི་ཚགས་རྡོ་རྗེ་བརྡེག། ཡང་ནི་ཁ་དོག་ནག་པོ་ལ། ། མགོན་པོ་མེ་ཡི་ཕྲེང་བ་བསྐུལ། ། སུམ་སྐོར་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་ཞུགས་གྱུར་ནས། ། འོད་ཟེར་སྙིང་ནག་སྲེག་པར་བྱེད། །

Having specifically clarified who the target is, from the inconceivable heap, summon and dissolve the nine black snakes of the three-thousandfold world system. From those snakes, iron flies with piercing beaks enter through the pores of the skin; as they are consumed by fire, this is the emergence of the supreme method. In a spring facing north, where there is a six-piece skull-cup, place the name and clan of the target mixed together. Dissolve the black snake, the earth-demon, and so forth; by repeatedly summoning and suppressing them, death will occur within seven days. This is the supreme method of killing. Alternatively, regarding the application of the Mamos: inside the braided hair of a woman’s skull-cup, visualize the heart of a wild animal. Having prepared the five nectars, if one separates the five parts and so forth of the liṅga and pours them into the mouth via the application of the Mamos within the heart, the victim will become intoxicated and die. Spin the wheel of the brain in the skull-cup. With poison, intoxicants, poisonous blood, and the blood of sheep and oxen, perform the application of madness and strike with a ritual thun of bone. Recite and dispatch: māma rakṣa kha thun tra mahi hriṃ ti ru lu ru lu bhyo. When the summoning has preceded it, if one strikes the crown of the head with a ritual dagger while the Mamos in front are sucking the blood, and the feet are sucked of blood, by doing so the victim will become pale and emaciated. Alternatively, for one who has become a "general sieve," strike the "general sieve" with a vajra in front. Or, for one who is black in color, invoke the Protector with a garland of fire. Through the triple-circled garland of light, the vajra enters the crown of the head, and the light rays burn the black heart.

ཐིག་ལེ་དག་ཀྱང་འཇོམས་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་འོད་ཟེར་ནག་པོ་ཡང་། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐུལ་བྱས་ཏེ། ། མེ་འབར་སྟོབས་ཀྱིས་སྲེག་པ་དང་། ། སྤྱི་བོར་ཁུ་བ་བཀུག་ནས་ནི། ། རྐང་པ་མེ་ནང་སྲེག་པར་བྱེད། ། ཡང་ན་ཟ་བྱེད་ལ་རུ་སྲེག། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ཡི་གེ་གསལ། ། སྤྱི་ནས་གསང་བ་རྡོ་རྗེ་རྒྱབ། ། བཤང་བའི་ཡི་གེ་བཤིག་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་སྙིང་གར་རཾ་ལས་མེ། ། མེ་ནང་མེ་ཡིས་སྲེག་པ་དང་། ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་བདུད་ཆེན་རྣམས། ། ཚེ་ཡི་ཚད་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱས་ཙམ་གྱིས། ། གང་ལྟར་འདོད་པ་མྱུར་དུ་གྲུབ། ། ཡང་ན་དབང་ཕྱུག་མཐུ་ཆེན་གྱི། ། རིག་པ་འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ནག་པོ་ཚེས་གཅིག་ཟླ་བ་ལ། ། དམིགས་པ་ཆུ་ཡི་འོད་ཟེར་ལ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱས་ཙམ་གྱིས། ། དུག་དང་མེ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་འཆི་བར་འགྱུར་བ་བཞིན། ། གང་ཡང་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན། ། སྦྱོར་བ་འདི་ཡི་མན་ངག་ཀྱང་། ། བླ་མའི་སྲོག་ལ་གནོད་པ་དང་། ། དཀོན་མཆོག་བསྟན་པ་བསྣུབ་པ་དང་། ། རང་སྲོག་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ལ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱ་བ་ལས། ། གཞན་ལ་བྱས་ན་དམ་ཚིག་ཉམས། ། བར་ཆོད་བསལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ལ། ། རབ་གནས་བྱས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེས་ན་རབ་གནས་ཆོ་ག་ལ། ། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་དག་ཏུ། ། དང་པོ་བསྙེན་པ་སྐྱེལ་བ་ཡིས། ། གཙོ་བོ་འབུམ་ལ་འཁོར་རྣམས་ཁྲི། ། ཡོ་བྱད་སོགས་ལ་བསྐྱལ་བ་ཡིན། ། ལྷ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ། ། སྟ་གོན་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས། །

It also destroys the vital drops (bindu). Alternatively, by stimulating the navel wheel with black light rays, one burns with the power of blazing fire. Having drawn the fluid to the crown of the head, one burns the feet within the fire. Alternatively, one burns it in the mouth of the devourer. Alternatively, the vajra syllables are clear; from the crown to the secret vajra, the syllables of excrement are destroyed. Alternatively, fire arises from raṃ at the heart; it is burned by fire within the fire. The great māras, such as Maheśvara and others, will have the span of their lives destroyed. By merely performing this application, whatever is desired will be swiftly accomplished. Alternatively, through this application of the knowledge of the powerful Maheśvara, on the first day of the dark fortnight, focusing on the water-light rays, by merely performing this application, just as one would always die through the application of poison and fire, whatever [is desired] will be swiftly accomplished. Furthermore, the pith instructions for this application are to be performed only for those who harm the life of the guru, who suppress the teachings of the Three Jewels, or who are about to take their own lives. If it is performed for others, the samaya is violated. This is the twelfth chapter, on the removal of obstacles. Those who desire special accomplishments will obtain the consecration of the signs of body, speech, and mind. Therefore, regarding the ritual of consecration, in a place that is pleasing to the mind, first perform the approach (sevā) by reciting one hundred thousand for the principal deity and ten thousand for the retinue. The ritual implements and so forth are also brought to completion. The deities, the vase, and so forth, are prepared through the preliminary consecration (sthāpanā).

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ལ། ། དང་ལ་བགེགས་བསལ་བྱུར་ཕུད་ལ། ། ཕུར་བུ་སྦྱིན་སྲེག་ཆང་ཕུད་གཏོར། ། མེ་ལ་ཕུལ་ཞིང་བསྐོར་བྱས་ནས། ། ཐལ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཕྱི་རུ་བསྐྱལ། ། དབང་སྟེགས་དག་ལ་ཁྲུས་རྣམས་བྱས། ། དང་པོ་(དྲ་,དྲི་)ཆུ་དང་སྦྱར་བའི། ། མངར་གསུམ་ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས། ། མེ་ལོང་སྦྱིན་ནམ་དཱུར་བས་བཀྲུ། ། ལྷག་གནས་སློབ་མ་ཆོ་ག་རྫོགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ། ། དང་པོ་དབང་བསྐུར་རབ་གནས་ལ། ། སློབ་མ་བཅུག་སྟེ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ལ། ། རང་རང་སྐུ་གསུམ་ལྷར་བསྐྱེད་དེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་ནི། ། མེ་ལོང་བཞིན་དུ་ཆུ་དབང་བསྐུར། ། དེས་ན་དེ་ལ་དབང་རྣམས་རྫོགས། ། རང་གི་སྔགས་སམ་གཞན་རྣམས་ནི། ། བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་པ་ཡིས། ། གང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་གོང་དུ་གནས། ། ཡང་ན་སྤུ་རྣམས་སོ་སོ་ལ། ། རང་གི་བདག་པོ་གཙོ་འམ་གང་བསྐྱེད་ལ། ། དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་གོང་བཞིན་བྱ། ། ལྷ་ཁང་སྒོམ་པའི་རྟེན་ཡིན་པས། ། ཡེ་ཤེས་བྱིན་བརླབ་གོང་བཞིན་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྲེང་བ་རྣམས། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཕྲེང་རྣམས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡེ་ཤེས་དང་། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཙམ་ཡང་བྱ། ། དེ་ནས་མཆོད་བསྟོད་ལ་སོགས་པ། ། རྒྱས་པར་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ། ། རྡུལ་ཚོན་ཆུ་བོའི་གཞུང་ལ་དབོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་དེ་ལ་ཡང་། ། ཅི་འབྱོར་པ་ཡི་ཡོན་རྣམས་དབུལ། ། དགའ་སྟོན་བྱ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ། ། དེས་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ལ། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་མ་བྱས་ན། །

Regarding the signs of the body, speech, and mind: first, having cleared away obstacles and cast out misfortunes, offer the ritual dagger, the burnt offering, and the first portion of liquor. Having offered these into the fire and performed circumambulations, carry the ashes of the burnt offering outside. Perform the ritual ablutions upon the empowerment throne. First, using water mixed with scents, the three sweets, agarwood, and so forth, wash [the image] with a mirror or with dūrvā grass. Once the preliminary consecration and the ritual for the disciples are complete, draw the maṇḍala and fully accomplish it. First, for the empowerment and consecration, lead the disciples in and bestow the empowerment. Regarding the signs of the body, speech, and mind, generate each as the deity of the three kāyas; then, having blessed them, bestow the empowerment. Bestow the water empowerment like a mirror. By that, the empowerments for them are complete. With one's own mantra or others, such as "Vajrasattva," by whose power they abide above. Alternatively, for each of the hairs, generate the respective lord or principal deity, and perform the empowerment and so forth as before. Since a temple is the support for meditation, perform the blessing of primordial wisdom as before. For the vajra, bell, and rosary, perform even the mere blessing of the primordial wisdom vajra, the scent, and the rosary, along with the primordial wisdom of the vowels and consonants. Then, having performed the offerings, praises, and so forth in detail, dissolve the maṇḍala. Cast the colored powders into the current of a river. In that way, offer whatever wealth one has acquired to that master. Hold a feast and make aspiration prayers. By that, one obtains great merit. If the signs of the body, speech, and mind are not consecrated, [the merit will not be attained].

མུ་སྟེགས་ལྷ་རྟེན་དང་འདྲ་བས། ། དེས་ན་རབ་གནས་བྱ་བ་གཅེས། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཁྲུས་བསྟན་པ། ། རྫས་རྣམས་ཚོགས་པའི་བུམ་པ་ལ། ། ལྷག་པས་བུམ་པ་སྦྱང་བྱས་ཏེ། ། པདྨ་བཞི་སྟེ་གོས་སྔོན་བསྐྱེད། ། བསྐྱེད་དེ་ཆོ་ག་རྫོགས་གྱུར་ནས། ། དག་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡེ་ཤེས་ཆུ་བོར་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། ནམ་མཁའི་ལྷ་མོས་སྣོད་ཐོགས་ནས། ། ལྷ་མོས་རྒྱུན་ཕབ་ཆུ་བོ་ཡིས། ། གང་ལ་བཀྲུས་པ་ཙམ་གྱིས་ན། ། འཐོར་བས་དག་པར་བྱེད་པ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། དེས་ན་ཁྲུས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲུས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་པ། ། རྣམ་གྲངས་དོན་ནི་རབ་བརྟེན་ལ། ། ཐབས་ཀྱི་ལམ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དང་པོར་མཚན་བཅས་མཚན་མེད་ལ། ། ནོར་བུ་འཕེལ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། རྟེན་གྱི་མན་ངག་ཅུང་ཞིག་ཡང་། ། གང་ཞིག་སྤྱི་བོ་ཁང་པ་རུ། ། བདུན་ཅུ་གཉིས་སམ་དྲུག་ཅུ་བཞི། ། སུམ་ཅུ་གཉིས་དང་བརྒྱད་དང་བཞི། ། མཁའ་འགྲོ་རྩ་གྲངས་བཞིན་དུའོ། ། ཀུན་བརྟགས་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཨཱ་ལི་གཉིས་དང་ཀཱ་ལི་གཅིག། བརྒྱ་དང་འབྱུང་བཞི་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ལྟས་དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་འབར། ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་རྒྱུ་ཚུལ་ནི། ། དབང་པོ་འགག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་ཚངས་ནས་སྨིན་མཚམས་བར། ། རྩ་ལྔ་ཁ་ཕྱེ་སྦྱོང་བ་ཡིས། ། སྐྱེ་མཆེད་ཡུལ་རྣམས་སྦྱོང་བའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་གནས་དག་ཏུ། ། བཞི་བཅུའམ་ནི་སུམ་ཅུ་གཉིས།

Since it is similar to the shrines of non-Buddhists, the consecration is therefore essential. This is the thirteenth chapter, on Consecration. Regarding that, through its application, the outer and inner ablutions are taught. Having purified the vase with the excess of the gathered substances, one generates the four lotuses and the Blue-Robed One. Once the generation and the ritual are complete, through the mantras that perform purification, the river of wisdom is blessed. The goddesses of space hold the vessels, and as the goddesses let the stream of water fall, by the mere act of washing whatever is there, it is purified by the sprinkling, and all accomplishments arise. Therefore, yogis and yoginīs should be diligent in the ablution. This is the fourteenth chapter, on the Vajra Ablution. From that, for those who desire the supreme accomplishment, one should rely thoroughly on the various meanings and the path of skillful means is fully taught. First, regarding the with-sign and signless, it is that which causes the jewel to increase. Furthermore, regarding the instructions on the support: in the house of the crown of the head, there are seventy-two, or sixty-four, or thirty-two, or eight, or four, according to the number of the ḍākinī channels. This is the characteristic of the conceptualized imagination. The two vowels and the one consonant are perfectly endowed with the hundred and the four elements. From that, wisdom blazes forth. The manner of flowing above and below is that which causes the sense faculties to cease. Alternatively, from the Brahma-aperture to the mid-brow, by opening and purifying the five channels, the sense bases and objects are purified. In the pure realm of Amitābha, there are forty or thirty-two.

། བཅུ་དྲུག་བརྒྱད་དུ་སྣང་བ་ལ། ། འབྱུང་བཞི་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་ནི། ། གཡས་དང་གཡོན་དུ་འཁོར་བར་གནས། ། དབུས་ཀྱི་ཨོཾ་ནི་དཔའ་བོའི་བདག། དབང་གི་དགའ་བཞི་སྐྱེད་པ་དང་། ། ཡང་ན་བདེ་ཆེན་ཁ་འབྱེད་ཅིང་། ། འབྱུང་འཇུག་འདི་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྙིང་གར་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་བཞི། ། དབུས་སུ་དྷཱུ་ཏཱི་གཡས་གཡོན་དུ། ། ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཐབས་ཤེས་རབ། ། བྱང་ཆུབ་ཐིག་ལེས་ཉོན་མོངས་ཤིང་། ། འབྱུང་བ་བཞི་དང་ཡི་གེ་ཡི། ། དང་པོ་བརྒྱད་པོས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། ཐིག་ལེ་ལས་བྱུང་འབྱུང་བ་བསྐུལ། ། ཐིག་ལེ་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས། ། དབང་གི་དགའ་བཞིའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད། ། འབྱུང་བ་དང་(ན་,ནི་)འཇུག་པ་དང་། ། གནས་པ་སྟོང་པ་བདག་ཉིད་དེ། ། གང་ཞིག་འདི་ལ་རྟོག་གནས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱེད། ། ཡང་ན་སྙིང་ག་ནས་སྤྲོ་བའི། ། རྩ་ལྔ་ཁྲག་དང་ཆུ་དང་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལས། ། མདུང་དང་རལ་གྲི་ངེས་པ་ལ། ། མགྲིན་(ང་,པ་)པདྨ་ཁ་འབྱེད་པས། ། ཕྱོགས་སུ་གཞོལ་ཞིང་སློབ་པ་ཡིན། ། ཁ་ཕྱེ་ཐིག་ལེ་འགྲོ་འོང་དག། འབྱུང་དང་འཇུག་པ་འདིར་བསླབས་པས། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱེད། ། རེ་རེའམ་ནི་ལྔ་ལྔ་བར། ། རྣལ་འབྱོར་སློབ་མ་བདེ་བའི་ལམ། ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པ་དཔའ་བོ་བདག། བརྒྱད་དང་ཉི་ཤུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཀཱ་ལི་ཕྱེད་བཅས་བཅུ་བཞི་བརྒྱད། ། ཨ་ནས་དགའ་བོ་རླུང་སྟོབས་ཀྱིས། ། རྩ་ལྔ་སྙིང་གར་སློབ་པ་དང་། ། དཔའ་བོ་འགེགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཁ་ཅིག་སློབ་པའི་དུས་དག་ཏུ། །

Regarding the appearance of sixteen and eight: the four elements and the sixteen vowels abide, circling to the right and left. The central OṂ is the lord of the heroes; it generates the four joys of empowerment, or otherwise, it opens the gateway to great bliss. By abiding in this process of arising and entering, great bliss will be accomplished. At the heart, there are eight, sixteen, and four. In the center is the dhūtī; to the right and left are the lalanā and rasanā. The vowels and consonants are method and wisdom. The bodhicitta-bindu [binds] the afflictions. Surrounded by the first eight of the four elements and the syllables, the elements arising from the bindu are stimulated. Relying on the bindu of primordial wisdom, the four joys of empowerment are generated in their proper manner. Arising, entering, and abiding are the nature of emptiness. Whoever abides in the conceptualization of this, the yogi experiences bliss. Alternatively, from the heart, the five channels—blood, water, and the bindu of bodhicitta—emerge. Through the certainty of the spear and sword, the lotus of the throat is opened, inclining toward the directions and training therein. Once opened, the coming and going of the bindu is trained in this arising and entering, whereby the yogi experiences bliss. Whether individually or in groups of five, this is the path of bliss for the yogi disciple. At the navel, the emanation, the lord of heroes, through the union of eight and twenty, the fourteen and a half consonants and the eight [vowels]—from "A" onwards, through the power of the wind of joy—the five channels are trained at the heart, and the hero performs the obstruction. At certain times of training, some...

བཞི་ནི་སོ་སོར་སློབ་པ་སྟེ། ། བཞི་ནི་གཅིག་ཏུ་སློབ་པའོ། ། ཉི་མ་རྡོ་རྗེ་རླུང་གིས་གསོར། ། ལ་ལ་ཡི་གེ་ཐིག་ལེར་འདོད། ། གཅིག་ནི་སྡུད་པར་བསླབས་པ་ཡིས། ། སྟོང་པ་མེ་ལས་རྣམ་རྟོག་སྲེག། དབང་གི་དག་པ་དམ་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། གང་ཡང་སྦྱོང་བ་འདི་དག་ནི། ། ཉི་མ་མེ་ནི་ལྟེ་བར་འབར། ། ཡི་གེ་ཐིག་ལེས་ཡང་དག་གསོས། ། དབང་གི་དགའ་བཞི་དག་པ་ཡིས། ། དབྱིངས་ལ་ཐུག་ནས་མར་ལ་བྱུང་། ། འོག་གི་བཛྲེ་འཁོར་ལོ་ལ། ། དབབ་དང་བཟློག་དང་འགྲུབ་བ་ཡང་། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་དབང་དུ་གསུངས། ། རིགས་གཞན་ཆགས་པའི་གང་ཟག་གིས། ། རིགས་གཞན་ཕོ་ཉའི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། གང་ཚེ་རང་གི་རིགས་མཐུན་ནམ། ། ལ་ལས་སྐྱེས་པའི་བུ་མོ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་བུ་མོ་སྤྲུལ་པ་དང་། ། གཡོན་གྱི་ཡུམ་དང་སྙིང་ག་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་དང་གཉིས་མེད་སྦྱོར། ། རྟག་ཏུ་དམ་པ་བདེ་བ་དང་། ། འདི་ཡི་སྦྱོར་བར་དགའ་བ་རྣམས། ། རིམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། འབྱུང་བའི་བུ་མོས་སྦྱོར་བྱས་ཤིང་། ། དབབ་དང་བཟློག་པའི་མན་ངག་གིས། ། རྩེ་ལ་ཕྱིན་ནས་ནུབ་བྱང་འགྱུར། ། ཐ་མ་ལས་ཀྱིས་དུས་རྣམས་སུ། ། རྐེད་པ་ཐ་ཀུས་བཀྱིག་པ་དང་། ། དབུས་དང་ལུས་ཀྱི་བཟློག་པ་ཡིན། ། ཐབས་ནི་ཀུན་ནས་རྫོགས་པ་རུ། ། རི་ལུ་ཕྲེང་བས་མགུལ་ནས་ཐོགས། ། སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཀུན་ནས་འཕྲོས་པས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། ། གང་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་བོགས་དང་དབང་བསྐུར་གཉིས། ། གཞན་གྱི་ལས་སུ་མ་གསུངས་ཏེ། །

Four are the individual trainings; four are the unified trainings. The sun is whirled by the vajra-wind; some assert it to be the syllable and the drop. By training in the single withdrawal, conceptual thoughts are incinerated by the fire of emptiness; this is the supreme purity of empowerment, which brings about the attainment of great bliss. Furthermore, regarding these purifications: the sun-fire blazes at the navel, perfectly nourished by the syllable and the drop. Through the purity of the four joys of empowerment, it reaches the expanse and then descends. At the lower vajra-wheel, the descent, reversal, and accomplishment are taught in terms of the four wheels. For individuals with attachment to other families, they should engage in the union with a messenger of another family. When it is one's own kind, or with a girl born of a [certain] lineage, or a wisdom girl who is an emanation, or the consort on the left and at the heart—through blessing and non-dual union, those who always delight in this union with supreme bliss will gradually achieve the siddhi of the mudrā. Having engaged in union with a girl of the elements, through the pith instructions on descent and reversal, it reaches the tip and then sets in the northwest. At the final times of the activity, by binding the waist with the thaku and reversing through the center and the body, the method is completely perfected. Wearing a rosary of pills around the neck, through the union of the snake-noose, siddhi arises as it radiates everywhere. From there, the yoginīs always bestow bliss. Wisdom and the enhancement of empowerment—these two are not taught to be the activities of others.

དེ་ནས་དེ་སྤངས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། ། ཞེས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཡིས། ། འདོད་པ་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ། ། ཞིང་ཁམས་གང་དང་གང་ཡང་རུང་། ། སྤྲུལ་པ་བྱིན་བརླབས་ཕྱོགས་བཅུར་འགྱེད། ། འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་དག་འགྱུར་ན། ། ཞིང་ཁམས་གཙང་མར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། མན་ངག་ངན་སོང་འཁོར་བའི་རྒྱུ། ། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྫོགས་རིམ་གྱི་ལེའུ་བསྟན་པ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་སྤངས་པས། ། བཅུ་དྲུག་བརྒྱད་དང་བཞི་ཡི་དང་། ། དབུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཐིག་ལེ་བསྒོམ། ། སྟོང་ཉིད་ཡོངས་ཆོད་བྲལ་བ་ལ། ། སྒོམ་མེད་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ། ། གནས་དང་མི་གཡོ་བདེ་བ་དང་། ། རྟོག་བྲལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཐ་སྙད་མ་གྲུབ་བདེ་ཆེན་དང་། ཐིག་ལེ་ཉམས་ལེན་ཤེས་པ་ཡིས། ། སྲིད་རྩེ་སྣ་གསུམ་མཐར་ཕྱིན་ནས། ། མཐོང་ལམ་བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་འབྱུང་། ། དེ་ལས་སྲིད་གསུམ་བགྲོད་པ་ཡང་། ། སྐྱེ་བ་རྨི་ལམ་བར་དོ་རུ། ། ཐིག་ལེ་མི་རྟོག་སྟོང་ཉིད་ཡང་། ། ཐིག་ལེ་ཡེ་ཤེས་དེ་དང་ལས། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་། ། མ་ལུས་ཅིག་ཤོས་མཐའ་དང་བྲལ། ། སྲིད་གསུམ་རང་བཞིན་འཕྲོ་བ་ཡང་། ། འབྲས་བུ་སྟོང་ཉིད་འབྱིན་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་རྣམ་ཤེས་འཕོ་འཇུག་གོ། ། ཞེས་ལུང་ལས་གསུངས་སོ། ། མཚན་མེད་ཀྱི་མན་ངག་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་འདི་ལ་རབ་བཅོམ་པས། ། ཟླ་བ་དྲུག་གམ་བཅུ་གཉིས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རབ་ཏུ་ཐོབ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། སྤྲུལ་པའི་བྱིན་རླབས་སྣ་ཚོགས་པས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། །

Then, by abandoning that, the accomplishments arise. Thus it is said: "Through meditation on various methods, desires are accomplished like a vajra. In whichever buddha-field is appropriate, emanations and blessings are radiated throughout the ten directions. If one's application of this becomes pure, one will be born in a pure land." This concludes the fifteenth chapter, which teaches the completion stage with signs—the pith instructions on the causes of the lower realms and cyclic existence. Alternatively, by abandoning the application of the wheel, one should meditate on the bodhicitta-bindu in the center of the sixteen, eight, and four [petals]. In the state of emptiness, which is utterly beyond conceptual determination, the object of familiarization is non-meditation. Abiding, immovability, bliss, and the nature of emptiness free from conceptualization—by knowing the practice of the bindu, which is the great bliss where conventionalities are not established, one reaches the culmination of the three peaks of existence. Then, the path of seeing and enlightenment will swiftly arise. Furthermore, regarding the traversal of the three realms of existence: in birth, dreams, and the intermediate state, the bindu is non-conceptual emptiness. From that bindu and its primordial wisdom, the great bliss of yoga is also entirely free from the other extreme. The radiation of the nature of the three realms is the production of the result, emptiness. This is the transference and entry of consciousness. Thus it is stated in the scriptures. This concludes the sixteenth chapter, which teaches the pith instructions on the signless. Whoever thoroughly masters this, within six or twelve months, the yogi will fully attain it. Through the various emanations and blessings of the buddhas and bodhisattvas, the yogis and yoginīs [will be gathered].

ཕོ་ཉ་ཚོགས་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་བརླབས་བདེ་བ་སྟེར། ། བདུད་དང་གནོད་སྦྱིན་ལྷ་ཀླུའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་གནོད་པ་ཞི་བར་འགྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་ནད་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། མ་ལུས་མྱུར་དུ་ཐར་བར་འགྱུར། ། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་འགྲུབ། ། གཞན་དོན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གང་ཡང་གསང་བའི་མན་ངག་འདི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་དང་། ། གསང་སྔགས་ཕྲག་ཁྱེར་འཚོང་བ་དང་། ། བླ་མ་མི་གུས་ལེ་ལོ་ཅན། ། དབྱར་གྱི་ཙནྡན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། མཁས་པ་བརྟེན་པ་མི་བརྟེན་པར། ། གླེགས་བམ་མཐོང་བས་ཁེངས་པ་ལ། ། ཙནྡན་སྦྲུལ་གྱི་ཤུན་པ་འདྲ། ། གསང་བའི་དོན་དང་ཕྱི་ལམ་བསྲེ། ། ལ་ལ་ལོག་པའི་ཆོས་དང་བསྲེ། ། གང་ཞིག་སྟེར་བར་གྱུར་བ་སྟེ། ། ཚ་གྲང་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། ། མཁའ་འགྲོ་བྱད་མ་སྲིན་པོ་དང་། ། རོ་ལངས་ལ་སོགས་ཀུན་གྱིས་གསོད། ། གསང་བ་འདི་ཡི་དོན་རྣམས་དང་། ། རང་སྲོག་གཅེས་དང་ནོར་བུ་དང་། ། དྲི་མཆོག་ག་(ཕུར་,བུར་)བཞིན་དུ་བཙའ། ། གལ་ཏེ་བཙའ་བ་མ་ཤེས་ན། ། སེང་གེའི་འོ་མ་སྣོད་ནང་དུ། ། བླུགས་པ་ཇི་བཞིན་འབྲས་བུ་མེད། ། གསང་བ་འདི་ཡིས་བརླག་པར་འགྱུར། ། གང་གི་དོན་ལས་ལོག་པའི་སྣོད་དང་ལྡན་པ་ལ། ། གསང་བ་འདི་ཡི་མན་ངག་ཡང་། ། རང་གི་རང་དོན་ལེན་པ་བཞིན། ། དེ་ལ་མ་ལུས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ནོར་ལ་བལྟས་ཏེ་གསང་དོན་བཅད། ། གསང་བ་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ལ་བྱིན། ། མ་མོས་བཙོངས་པས་དངོས་གྲུབ་ཡལ། ། སེང་གེའི་འོ་མས་སྣོད་འཇིག་བཞིན། ། སྲིད་ཚོ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་འཁོར། ། འབྲས་བུ་ཚ་གྲང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །

All the hosts of messengers constantly bestow blessings and bliss. The hosts of māras, yakṣas, gods, and nāgas—without exception—will have their harm pacified. Suffering, illness, and the like—without exception—will be swiftly liberated. All common siddhis without exception will be accomplished, and the welfare of others will be spontaneously achieved without exception. Thus it was said. Furthermore, regarding these secret pith instructions: to those whose samaya and vows have degenerated, those who carry or sell the secret mantra, those who lack respect for the guru and are lazy, and those who, like summer sandalwood, do not rely on the learned but become arrogant merely by seeing a volume—these are like sandalwood covered in snake skins. To those who mix the secret meaning with the outer path, or some who mix it with perverted dharma, if one should bestow [these teachings], they will experience the suffering of the hot and cold lower realms. They will be killed by all the ḍākinīs, sorcerers, rākṣasas, vetālas, and so forth. One should guard the meanings of this secret [teaching] as one guards one's own life, a precious jewel, or a supreme fragrance. If one does not know how to guard it, it will be like pouring lion’s milk into a vessel; there will be no fruit, and one will be destroyed by this secret. To one who possesses a vessel that is contrary to the purpose, even the pith instructions of this secret should be given in their entirety, just as one takes for oneself what is for one's own benefit. If, looking at wealth, one cuts off the secret meaning, or gives the secret to the causes of worldly existence, or sells it out of a lack of devotion, the siddhis will vanish. Like a vessel destroyed by lion’s milk, one will wander through the three lower realms of existence and experience the suffering of heat and cold as the result.

དེས་ན་བུ་དང་འདྲ་བར་སྦྱིན། ། དེས་ནི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འབྱུང་། ། གཞན་གྱི་ཤུགས་འབྱུང་མ་ལགས་འདི་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས། ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་སྲིད་མཚོ་དག་(ལ་ས་,ལས་)རྒལ་ཕྱིར་དང་། ། རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་གསང་བའི་དོན་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ། ། རང་ཉིད་མོས་དང་གསང་ཐབས་རྣམས། ། རྫོགས་པར་ཀུན་ལ་བསྟན་ཕྱིར་བྲིས། ། རྙེད་པ་ལ་སོགས་གྲགས་ཕྱིར་མིན། ། མན་ངག་བླ་མ་དང་འདྲ་ལམ་འདི་བསྟན། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་མ་ཉམས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གསང་བའི་དོན་རྣམས་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ། ། མན་ངག་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ངན་པས་མ་གྲོལ་ཡོད་སྲིད་ཅིང་། ། ཚིག་དང་དོན་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་སྲིད་པས། ། རིགས་ལྔ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་། ། བླ་མ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ལམ་གཉིས་མ་ལུས་བསྒྲལ་བ་དང་། ། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། རགས་དང་ཕྲ་བའི་རྟོག་པ་ཡོངས་ཞི་ནས། ། སྡོམ་གསུམ་ལམ་གྱིས་སྲིད་པ་ཡོངས་རྒལ་ནས། ། ཚུལ་ཁྲིམས་གཙང་མས་གསང་བའི་དོན་རྣམས་ཞུགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དོན་ཉིད་རབ་མཐོང་ཞིང་། ། དེ་མ་མཐོང་བའི་མ་ལུས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པའི་ཀུན་འབྱུང་རྩད་གཅོད་ཅིང་། ། གཡོན་པ་མཛེ་འབྲས་ནད་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་རབ་ཏུ་སྐམས་པ་དང་། ། གོས་སྔོན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་ཐོབ་ཅིང་། ། ཞིང་མཆོག་གཙང་མར་སྐྱེ་བར་ཤོག། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱན། བླ་མའི་མན་ངག་རྒྱུད་མ་ཆད་པ།

Therefore, give it like a son; from that, the fruit of happiness arises. This was not produced by the force of others, but joy was born in me. In order to cross the ocean of existence for the sentient beings of the three realms, and to fully teach all the secret meanings of the Vajra-Club and so forth, as well as my own inclinations and secret methods, I have written this. It is not for the sake of gain or fame. This path, which is like the guru’s pith instructions, is shown. In order to ensure that the Vajrapāṇi Tantra and the rest do not decline, the secret meanings have been taught as branches of method through a collection of extensive pith instructions. Since there may be those not liberated from the negative habitual tendencies of karma, and since there may be faults in the words and the meaning, I pray for forgiveness from the Sugatas of the five families and the learned gurus. May all sentient beings be liberated from the two paths without exception. May I and all sentient beings completely pacify coarse and subtle conceptualizations. Having crossed over existence by the path of the three vows, may we enter the secret meanings with pure ethical discipline. May we clearly see the very meaning of Mahāmudrā. For all sentient beings without exception who have not seen it, may the origins that produce suffering be severed. May the leprosy, tumors, and diseases of the left side be thoroughly pacified. May the ocean of suffering be completely dried up. May the siddhi of the Blue-Robed One be swiftly attained, and may we be born in the pure, supreme realm. This is the Ornament called the Lamp of Suchness, the uninterrupted lineage of the guru’s pith instructions.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉི་ཟླ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཆེན་པོ་དགེ་སློང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་གུ་རུ་པདྨ་འབྱུང་གནས་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་གླང་དཔལ་གྱི་སེང་གེས་བསྒྱུར་རོ། ། སླད་ཀྱིས་ཀྱང་པཎྜི་ཏས་རྒྱ་གར་ཕྱོགས་ནས་སྒྲ་རང་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་རོ། ། བི་ལ་བཛྲ་ལས་བླ་མ་སྨན་བཙུན་ཁྲོས་པ་ལ་གནང་། དེས་དངོས་ལ་གནང་བ་ལགས་སོ། །

The great sādhana titled The Illumination of the Sun and Moon of Suchness, composed by the monk Nāgārjuna, is complete. It was translated by the paṇḍita Guru Padmasambhava and the translator Lang Palgyi Senge. Later, the paṇḍita also translated it from the Indian region into a self-translation of the terminology. Bilavajra bestowed it upon the guru Mentshun Khrope, who in turn bestowed it upon Ngönpa.