A Sādhana of the Secret Practices Given in “The Dhāraṇī of the Vajra Flame”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷ་ག་བཱན་ཛི་ཧྲཱཾ་བེ་ཤ་མནྟྲ་ཧྲྀ་ད་ཡཾ། བཛྲ་པཱ་ཎི་སཱ་དྷ་ནཱཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་དབབ་ཀྱི་གསང་བའི་ཡང་བཀོལ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་གར་དགུས་ནི། ། རི་བོང་འཛིན་ལ་གར་གྱིས་བཞུགས། ། རིག་སྔགས་གསང་སྔགས་ཀུན་གྱི་གཙོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དེ་ནས་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ཇི་ལྟར་རིམ་པས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། བདག་ནི་བླ་མའི་རྗེས་དྲན་པས། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་ཆོ་ག་བཤད། ། དང་པོར་རྣལ་འབྱོར་སྣོད་ལྡན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་འདོད་པས། ། དུར་ཁྲོད་དབེན་པའི་གནས་ཕྱོགས་སུ། ། རོ་གསུམ་མེད་པའི་ས་ལ་ནི། ། མཎྜལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་བྱས་ལ། ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མཛེས་བྱས་ལ། ། མདུན་དུ་རྟེན་ལ་སོགས་པ་དགྲམ། ། ཕྱི་ཡི་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་དང་། ། ནང་གི་བདུད་རྩི་གཏོར་མར་བཅས། ། ཤ་ཆང་ཟས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཤམ། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་བཅས་ཤེས་རབ་ཅན། ། ཁྲུས་བྱ་ཉེ་རེག་འཐོར་འཐུང་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་རབ་འདུག་ནས། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ། ། ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་གྱིས། ། བླ་མ་དང་གོས་སྔོན་ཅན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ལ། ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། གདན་དབུལ་བ་དང་། ཕྱག་བཙལ་བ་དང་། ཉེ་རེག་དང་།

In the language of India: Bhagavajjihvāveśamantrahṛdayaṃ vajrapāṇisādhanaṃ nāma. In the language of Tibet: bCom ldan ’das phyag na rdo rje lce ’bab kyi gsang ba’i yang bkol gyi sgrub pa’i thabs zhes bya ba (The Secret Further Extraction of the Sādhana of the Blessed One Vajrapāṇi, the Tongue-Striking One). Homage to the Blessed One Vajrapāṇi, the Blue-Robed One. With the right leg bent and the left extended, in the nine dramatic postures, He dwells in a dance upon the moon. To Vajradhara, the sovereign of all vidyā-mantras and secret mantras, I prostrate; then, through the kindness of the guru, I shall explain the ritual of his sādhana, The method of accomplishment according to the stages, Recalling the instructions of my guru. First, a yogi who is a fit vessel and desires to accomplish the Holder of the Vajra, In a secluded place such as a charnel ground, On ground free from the three types of corpses, Should properly prepare a maṇḍala, Adorning it with blue flowers. In front, arrange the supports and so forth, Along with the five outer offerings, The inner nectar, and the torma, And set out the enjoyments of meat and wine. The wise yogi, having prepared the site, Should perform the ritual bathing, the ritual rinsing, the sprinkling, and the purification. Sitting firmly upon a comfortable seat, He should assume the vajra-king posture. Preceded by the generation of the mind of awakening Endowed with the seven-limbed practice, Then, from the seed syllable residing upon a moon maṇḍala in his own heart, He should invite the guru, the Blue-Robed One, and all the buddhas and bodhisattvas. With the various offerings arising from the seed syllable, He should offer the seat, prostrate, and perform the ritual rinsing.

འཐོར་འཐུང་བསང་གཏོར་དབུལ་བ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་ཏེ་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱའོ། ། བླ་མ་དང་ནི་གོས་སྔོན་ཅན། ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། བདག་གིས་སྡིག་པ་མ་ལུས་པར་ནི་བཤགས་པར་བགྱི། དེ་ནས་བླ་མ་དང་ནི་གོས་སྔོན་ཅན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་དང་ནི། སློབ་དང་མི་སློབ་ལ་སོགས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སོང་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་དེ་དག་བསྔོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་སོ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེའི་མཚན་ཉིད་བྲལ་བས་སྟོང་། ། རྒྱུ་མེད་པས་ན་མཚན་མ་མེད། ། རང་བཞིན་གྱིས་ན་དངོས་པོ་རྣམས། ། སྨོན་པ་དང་བྲལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས། ། འོད་ཀྱི་ཕུང་པོར་བདག་རང་ཉིད། ། དེ་ནས་ཨེ་དང་ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་སུཾ་ཧཱུཾ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། གྲུ་གསུམ་པ་དང་། གཞུའི་དབྱིབས་དང་། གྲུ་གསུམ་པ་དང་། ཟླུམ་པོ་དང་། གྲུ་བཞི་དང་། ནག་པོ་དང་། སྔོ་སྐྱ་དང་། དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འབྱུང་བ་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་ནས་གོང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །

One should perform the seven-branch practice, including the offering of sprinkled water, libations, and so forth. To the Guru, the Blue-Robed One, and all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the ten directions, one should present various offerings, flowers, and the like. For the sake of protecting all sentient beings from suffering, I confess every single one of my misdeeds without exception. Then, for the sake of the Guru, the Blue-Robed One, the assembly of Buddhas and Bodhisattvas, and all sentient beings—those in training and those beyond training—I rejoice in all merit. Having gone for refuge to the Three Jewels, I dedicate them toward enlightenment. I exhort [the Buddhas] to turn the wheel of Dharma and supplicate them not to pass into parinirvāṇa. One should meditate on the four immeasurables: love, compassion, joy, and equanimity. Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. One should meditate on the absence of characteristics because it is empty; the absence of signs because it is without cause; and the absence of aspirations because all things are by nature devoid of [inherent] entities. Then, from the nature of emptiness, one visualizes oneself as a mass of light. Then, from the complete transformation of e, yaṃ, raṃ, baṃ, laṃ, suṃ, and hūṃ, one should visualize a black triangle, a light-blue bow-shaped [wind mandala], a red triangle, a blue circle, and a yellow square. One should visualize the maṇḍalas of the five elements, each stacked one above the other.

དེའི་སྟེང་དུ་སུཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་ཟུར་བཞི་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་ཅན། རྭ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པའི་སྟེང་དུ། ཨོཾ་མེ་དཱི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པཉྩ་ར་ཧཱུཾ་ཡཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཏཱ་ན་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ར་ཛྭཱ་ལ་ཏྲཾ་སཾ་ཏྲཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭཱ་ལ་ཨ་ན་ལཱ་རྐ་ཧཱུཾ་རཾ་ཧཱུཾ་སྔགས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ལ་སོགས་དྲུག་མངོན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེའི་ནང་དུ་བྷྲཱུཾ་དང་། ཙ་དང་པཾ་དང་ཨ་ཉིད་དོ། ། དེ་སྟེང་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་བསམ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་གིས་མཚན། ། ཧཱུཾ་སྔོན་འོད་ཟེར་ལྔར་ལྡན་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་ཞལ་གཅིག་པ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པས་བརྐྱང་བསྐུམ་སྟེ། ། བཅུ་དྲུག་ལོ་ལོན་ཤ་ཚུགས་ཅན། ། སྤྱན་གསུམ་མེ་ལྟར་འབར་བ་ལ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་ལྟ་སྟངས་ཅན། ། བསྣུན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་བཟུང་ཞིང་། ། དྲིལ་བུ་སྡིགས་མཛུབ་ཐུགས་ཀར་བསྒྲེང་། ། སྟོད་གཡོགས་ན་བཟའ་སྔོན་པོ་ལ། ། སྨད་གཡོགས་སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། ཉི་མའི་འོད་ཅན་ཟླ་བའི་མདངས། ། ཧ་ཧའི་འོ་དོད་ཆེན་པོ་ཡིས། ། ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་སྐྲག་པར་མཛད། ། འཇིགས་བྱེད་ཁྲོ་བོའི་བདག་པོར་ནི། ། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཟས་སུ་སྦྲུལ་ཟ་བ་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ས་བོན་བཀོད་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། བཞུགས་སུ་གསོལ་བ་དང་།

Above that, from the syllable suṃ, there arises a square [palace] of the nature of precious jewels, beautifully adorned with eight turrets. Upon it, one recites the mantras: oṃ medīnī vajrībhava vajrabandha hūṃ; oṃ vajraprākāra hūṃ vaṃ hūṃ; oṃ vajrapañjara hūṃ yaṃ hūṃ; oṃ vajravitāna hūṃ khaṃ hūṃ; oṃ vajrasarajvālā traṃ saṃ traṃ; and oṃ vajrajvālānalārka hūṃ raṃ hūṃ. By these, the six [elements], such as the vajra ground and so forth, are manifested. Within that are the syllables bhrūṃ, ca, paṃ, and a. Above that, one should visualize a moon and a vajra, the center of which is marked by hūṃ. From the blue hūṃ, possessing five-colored light rays, a vajra is completely transformed. From that, one should meditate on oneself as the Lord of the Terrifying Wrathful One (Bhairava), with a dark blue body and one face. In a state of intense wrath, he stands with one leg extended and the other tucked. He has the physique of a sixteen-year-old, with three eyes blazing like fire and a gaze of extreme ferocity. Holding [a vajra] in the manner of striking, he raises a bell and a threatening gesture (tarjanī) at his heart. Wearing a blue upper garment and a lower garment of a tiger-skin skirt, he has the radiance of the sun and the luster of the moon. With the great roar of "Ha Ha," he terrifies the misleading spirits and others. Thus, one should meditate on oneself as the Lord of the Terrifying Wrathful One. This is the description of the body. He eats snakes as food and is adorned with all ornaments. Then, having placed the seed-syllable upon a moon maṇḍala at one's own heart, one should invite the Wisdom Being (jñānasattva). One should request him to remain.

ཕྱག་བཙལ་ཞིང་བསྟོད་པ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧྲཱི་ཏྲི་ཧ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨརྒྷས་ཞལ་བསིལ་བའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། མེ་ཏོག་དབུལ་བའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། བདུག་སྤོས་ཤངས་སུའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། མར་མེ་སྤྱན་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དྲི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བི་དྱེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཞལ་ཟས་ཞལ་དུའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤཔྟ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། སིལ་སྙན་སྙན་དུའོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས། དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། མགོ་བོ་དང་ལྐོག་མ་དང་། སྙིང་གར་པདྨ་དང་། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟ་བར་བཀོད་ལ། དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་པདྨ་དང་། ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་ལ། གསང་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉི་མ་ས་བླ་ན་ཀླད་པ་ནཾ། ཀུ་ན་ཞི། ཙིཏྟ་ཀུ་ལི་ནཾ། ཙི་ཏྲ་མུ་ཏྲ་ཡཀྵ་ཏྲ་བཟློག་བྱེར། གསལ་པོར་དམིགས་ལ་བཟླས་པ་བྱ། སྐྱོ་བའམ་དུབ་པར་གྱུར་ན། གསང་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྤངས་ཏེ། མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བར་བྱའོ། །

One should perform prostrations, praises, offerings, and so forth. OṂ VAJRA HRĪ TRI HA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. With argha, the water for the face is offered. OṂ VAJRA PUṢPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. This is the offering of flowers. OṂ VAJRA DHŪPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Incense is offered to the nose. OṂ VAJRA DĪPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. The lamp is offered to the eyes. OṂ VAJRA GANDHA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. The fragrance is offered to the heart. OṂ VAJRA NAIVIDYE PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. The food is offered to the mouth. OṂ VAJRA ŚABDA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. The music is offered to the ears. With JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one performs the summoning, entering, binding, and subjugating. Furthermore, one should consecrate the body, speech, and mind. At the head, throat, and heart, upon lotuses and moon maṇḍalas, one should arrange the essences of body, speech, and mind as appropriate, and visualize them as white, blue, and so forth. Then, visualizing the crown, throat, and heart as lotuses and moons in their proper order, the secret mantra to be recited is as follows: NYI MA SA BLA NA KLAD PA NAṂ / KUNA ZHI / CITTA KULI NAṂ / CITRA MUTRA YAKṢA TRA ZLOG JER. One should recite while visualizing clearly. If one becomes weary or exhausted, one should recite the secret mantra mentally, abandoning the faults of mantra and discarding conceptualizations such as lack of clarity.

བཟླས་པས་སྐྱོ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཏོན་ལ། མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། བཟོད་གསོལ་བྱ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ས་མ་ཡ་མུཿས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བར་འདོད་ན། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། ལྡང་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་དབབ་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས། གསང་བའི་ཡང་བཀོལ་གྱི་ཆོ་ག་བཀོད་པ་ཡི། བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བཀོད་པས། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་དེ་དག་བསྔོ། ། རྒྱལ་པོ་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་ཅན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སླད་ཀྱི་བླ་མ་ཛ་ཡཱ་ཀ་ར་དང་། མར་པ་ལོ་ཙཱས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

If you become weary of the recitation, dismiss the wisdom maṇḍala, and perform the offerings, praises, and request for forgiveness. Then, recite: OṂ ĀḤ HŪṂ SAMAYA MUḤ. Request the wisdom maṇḍala to depart, and then meditate on non-referentiality. If you wish to arise, recite the hundred-syllable mantra and then arise. This Sādhana of Vajrapāṇi’s Tongue-Descent, arranged as a ritual for the most secret extraction, has been composed by me. By this composition of the sādhana, may I and all sentient beings be dedicated to awakening. This concludes the work composed by King Meghavega. Later, it was translated, edited, and finalized by the Guru Jayākara and Marpa the Translator.