A Large Collection of Rituals Related to the Great Lord of Yakṣas, the Blue-Clad Vajrapāṇi

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ག་ན་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྡེ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་ཀ་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རིག་སྔགས་གསང་སྔགས་བདག་པོ་རུ། ། དབང་བསྐུར་འབྱུང་པོ་ཚར་གཅོད་པ། ། གསང་སྔགས་སྡུད་མཛད་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རྒྱུད་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན་དང་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཕ་རྒྱུད་མ་རྒྱུད་ཀྱི། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དང་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད། ། རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་དང་མི་འགལ་ཕྱིར། ། མན་ངག་ཅུང་ཟད་དྲན་པ་འདི། ། བློ་དམན་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཆ་རྐྱེན་བསྟན་པར་བྱ། ། སྦྱོར་བའི་རིམ་པ་དཔག་མེད་ཀྱང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་དོན་སླད་དུ། ། དགོས་པ་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་འདི། ། སྒྲུབ་པོ་སློབ་དཔོན་དང་བྲལ་ན། ། སྦྱོར་བ་འདི་རྣམས་བསྟན་པར་གསུངས། ། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་རིམ་བཞིན་བསྟན། ། དང་པོ་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལྷར་སྤྲུལ་ལ། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་མཎྜལ་བསམ། ། ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ལས། ། སྒྲིབ་པ་སྦྱངས་ནས་ཕྱི་ནང་གསལ། ། མདུན་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་དང་། ། པདྨའི་གཟུགས་བརྙན་གསུམ་མམ་གཅིག། ལ་ལ་གཞལ་ཡས་སྤྲུལ་པར་འདོད། ། དེ་རུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པ་དང་། ། བསོད་ནམས་དོན་ཕྱིར་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམ། ། བླ་མ་སྦྱང་སོགས་བྱས་ནས་ཀྱང་། །

In the language of India: Mahāyakṣasenāpatinīlāmbaradhara-vajrapāṇi-mahāgaṇavidhiḥ. In the language of Tibet: The Ritual of the Great Application of the Great Yakṣa General Vajrapāṇi of the Blue Robe. Homage to the Blessed One, Vajrapāṇi of the Blue Robe. To you who were empowered as the lord of vidyā-mantras and secret mantras by all the Sugatas of the three times, who subdues elemental spirits, and who gathers the secret mantras—to you I prostrate. In order that those of inferior intellect may practice, I shall teach the necessary conditions of yoga, based on a slight recollection of the pith instructions that do not contradict any of the tantras of the Blessed Vajrapāṇi: all the tantras without exception, the Father and Mother Yoga Tantras, the Mahāyoga Tantras, the Yoga Tantras, and the Carya Tantras. Although the stages of application are immeasurable, for the sake of the practitioner, I shall teach this concise summary of the requirements. It is said that these applications should be taught when the practitioner is without a master. Therefore, the stages of application are taught in order: First, in order to complete the two accumulations, one should emanate oneself as the deity in an instant and visualize a moon maṇḍala at the heart. From the radiating light rays of the syllable Hūṃ, obscurations are purified and the outer and inner become clear. In front, one visualizes a moon reflection, a lotus reflection—either three or one—or some maintain that the celestial palace is emanated there. Within that, one visualizes the maṇḍala and, for the sake of merit, invites and dissolves [the deities]. Having performed the purification of the guru and so forth...

གཞན་སོགས་མན་ངག་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་ཕྱི་ནང་གསང་བས་མཆོད། ། མཚམས་མེད་མི་དགེ་སྡོམ་ཉམས་ནས། ། རྩ་བའི་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཀུན། ། སྒྱུ་མའི་སེམས་ཀྱིས་བཤགས་པར་བྱ། ། དགེ་བ་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་གསོལ་བ་འདེབས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལ་ལུས་འབུལ་ལོ། ། བསོད་ནམས་ཅི་བསགས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བར་བྱ། ། ཚད་མེད་བཞི་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཀུན། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཆོས་འབྱུང་ལ། ། ཡི་གེ་ཆོ་འཕྲུལ་འཕྲོས་པ་ལས། ། འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་བསྐྱེད། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་རི་རབ་བསྐྱེད། ། དེ་སྟེང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་འབར་བས་མཚན། ། ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་གནོད་མཛེས་སྤྲུལ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་སྤྲུལ་ཧཱུཾ་བཞི་ཡི། ། གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་བཀའ་བསྒོ་བྱ། ། ཁྲོ་བོ་སྤྲུལ་པས་བགེགས་རྣམས་བཀུག། ཡང་སྒོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ནི། ། ཕུར་བུའི་སྔགས་བརྗོད་ཐོ་བས་བརྡུང་། ། བསྲེགས་ནས་ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་གུར་དང་ར་བར་འགྱུར། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། གནོད་མཛེས་འོད་དུ་ཞུ་ནས་ཀྱང་། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་མཛེས་པར་གྱུར། ། དེ་སྟེང་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་གདན། ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ལས། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ། ། ཡི་གེ་ཨཱ་ལིས་མཚན་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ། །

Perform the other [preliminaries] according to the pith instructions. Pay homage and make offerings—outer, inner, and secret. Having restrained the non-virtues of the five crimes of immediate retribution and repaired all impairments of the root samaya, one should confess with an illusory mind. Rejoice in all virtues, exhort [the Buddhas] to turn the wheel of Dharma, and pray that they do not pass into parinirvāṇa. Take refuge in the Vajra-holders and offer your body to the Vajras. Dedicate all accumulated merit toward great enlightenment. Furthermore, meditate on the four immeasurables. Then, meditate on the entire outer vessel and inner contents as emptiness. Then, within the space of the source of phenomena (dharmodaya), from the radiation and reabsorption of the syllable, generate the maṇḍalas of the elements in succession. Upon that, generate Mount Meru. Above that, upon a crossed vajra, is a blazing ten-spoked wheel. Upon a moon, emanate Sumbharāja. From the radiation and reabsorption of the syllable HŪṂ, emanate the ten wrathful deities. Recite the secret mantra of the four HŪṂs and issue the command. The emanated wrathful deities summon the obstructors. Again, recite the kīla mantra of the body, speech, and mind, and strike them with a hammer. Having been incinerated, they become space itself. Then, through the radiation and reabsorption of HŪṂ, it becomes a vajra tent and fence. From the radiation and reabsorption of the syllable BHRŪṂ, Sumbharāja melts into light, and the celestial palace becomes beautiful. Upon that is an eight-petaled lotus seat. From the magical display of one’s own mind, upon a great moon maṇḍala, it is marked with the āli syllables. Upon a great sun maṇḍala...

ཡི་གེ་ཀཱ་ལིས་མཚན་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་མཚན། ། བྱིན་རླབས་བསྡུས་ནས་འོད་དུ་ཞུ། ། དེ་ལས་སྐུ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། པདྨ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་ཅན། ། ཤར་གྱི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་བསྐྱེད། ། ལྷོ་ཡི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། བཅོམ་ལྡན་མགོན་པོ་ནག་པོ་བསྐྱེད། ། ནུབ་ཀྱི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། ལུས་ངན་རྒྱལ་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བྱང་གི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བྱང་ཤར་དུ་ནི་གནོད་སྦྱིན་བསྐྱེད། ། ཤར་ལྷོ་རུ་ནི་རོ་ལངས་མ། ། ལྷོ་ནུབ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ནུབ་བྱང་དུ་ནི་འཇིགས་བྱེད་མ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་ལྷ་མོ་བཞི། ། འོད་སྐྱེད་མ་དང་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། ཀུན་བཟང་མ་དང་གླུ་སྒྲ་མ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་སྲོག་གཅོད་མ། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་དབུགས་རྔུབ་མ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཁྲག་འཐུང་མ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཤ་ཟ་མ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་དང་། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཚིགས་བཅད་སྒྲས། ། རང་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། མཆོད་བསྟོད་བྱས་ནས་དམ་ཚིག་ལ། ། བྱིན་རླབས་བསྟིམས་ཏེ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལྟའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ། ། ཐུན་བཞི་ཐུན་བརྒྱད་བར་དག་ཏུ། ། བསྒོམས་ནས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ན། ། ལས་རྣམས་གཞན་ནམ་རྫོགས་རིམ་ལ། ། གཞུག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མི་ནུས་པས། །

It should be marked with the consonants. From Hūṃ, the vajra itself is marked. Having gathered the blessings, they melt into light. From that, the body is generated. In the center of the lotus, at the hub, is the Blessed One, the Blue-Robed Vajra. On the eastern lotus petal, generate the wrathful Vijaya. On the southern lotus petal, generate the Blessed Protector Kṛṣṇa. On the western lotus petal, generate the King Vaiśravaṇa. On the northern lotus petal, generate Amṛtakuṇḍalī. In the northeast, generate the Yakṣa. In the southeast, generate Vetālī. In the southwest, generate Vajraḍākinī. In the northwest, generate Bhairavī. In the intermediate directions are the four goddesses: Prabhākarī, Manoharā, Samantabhadrā, and Gītā. At the eastern gate is Prāṇaharī. At the southern gate is Śvāsaharī. In the western direction is Raktapāyinī. In the northern direction is Māṃsabhakṣiṇī. Having thus generated the maṇḍala, with the light rays of the syllable Hūṃ, and the sounds of the mantras, mudrās, and verses, invite the natural maṇḍala. Having performed offerings and praises, dissolve the blessings into the samaya [maṇḍala] and confer empowerment. In such a great maṇḍala, having meditated during four or eight sessions until stability is attained, one should then enter into other activities or the completion stage. This is the first yoga of the Great Wheel. Homage to the Blessed Vajradhara. For those unable to [perform] the great maṇḍala...

ལྷ་རྣམས་སོ་སོ་ཀུན་ལ་ཡང་། ། རྒྱན་གཅིག་པ་ལ་སྦྱོར་བ་བསྟན། ། དང་པོ་གཙོ་བོའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལྷར་སྤྲུལ་ལ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་མན་ངག་སོགས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་ཅིང་བཤགས་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བསྐུལ་བ་དང་། ། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་སྐྱབས་སུ་གསོལ། ། ལུས་འབུལ་དགེ་རྩ་བསྔོ་བར་བྱ། ། ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ། དེ་ལས་ཕྱག་མཚན་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐུ་བསྐྱེད་དོ། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གཅིག་པ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་མཛད་སྤྱན་མིག་བཟློག། ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་མཛད་ནས། ། ཕྱག་གཡོན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ནི་བསྣམས། ། གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་ཀླུ་ལ་ཤིས། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་མཛད་ནས། ། གཡོན་པ་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པ་ནི། ། གཤིན་རྗེ་དག་ལ་ཤིས་པར་བསྟན། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་ནི། ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་བསྒྲགས་པ་ནི། ། གནོད་སྦྱིན་དྲག་ལ་ཤིས་པར་བསྟན། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམས། ། བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཐུན་མཚམས་བཞིར་ནི་བརྟན་པར་བསྒོམ། ། གཙོ་བོའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐད་ཅིག་ལྷར་སྤྲུལ་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་སོགས་རྫོགས། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་ཅིང་བཤགས་པར་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་བྱ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ནས་ཀྱང་། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཆོ་འཕྲུལ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་ཉི་ཟླའི་སྟེང་། ། དེ་སྟེང་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར། །

For each of the various deities, the application of a single ornament is taught. First, regarding the application of the principal deity: in an instant, emanate oneself as the deity. The instructions for the syllable HŪṂ and so forth should be understood according to the sequence. Perform homage, offerings, and confession; rejoice, exhort, and supplicate; take refuge, offer the body, and dedicate the roots of virtue. Meditate on the four immeasurables and then on emptiness. From the state of emptiness, the syllable HŪṂ appears; from that, it becomes the hand-symbol, a vajra. From that very [vajra], the body is generated. Blue in color, with one face, baring fangs and with eyes rolled back, the right hand holds a vajra, and the left hand holds a garuḍa. With the left leg extended and the right drawn in, this is auspicious for the nāgas. Holding a vajra in the right hand and a trident in the left is taught to be auspicious for the Yamas. Brandishing a vajra with the right hand and ringing a bell with the left is taught to be auspicious for fierce yakṣas. Having invited the wisdom maṇḍala and dissolved it [into oneself], and having performed the blessings and empowerments, meditate stably during the four sessions. This is the second section: the application of the principal deity. Homage to the Blessed One Vijaya. In an instant, emanate as the deity; at the heart, upon a sun disk, the syllable HŪṂ and so forth are perfected. Perform homage, offerings, and confession; perform rejoicing and so forth. Having meditated on emptiness, from the state of emptiness as a miraculous display, upon a vajra, lotus, sun, and moon, from the syllable HŪṂ above that, it becomes a vajra.

རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་སྐུ་བསྐྱེད་དོ། ། ཁྲོ་ཆེན་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་དབུ་གསུམ་པ། ། ཕྱག་དྲུག་དང་པོ་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་དགྲ་སྟའོ། ། བར་མ་གཉིས་ཀྱིས་འཆིང་བྱེད་པ། ། གུང་མོ་མཐེ་བོང་ངོས་བཏུད་ནས། ། གཞན་རྣམས་ཡོངས་སུ་བརྐྱང་བ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་སྙིང་གར་བཟུང་ནས་ནི། ། དེ་འོག་གཡས་པས་ཞགས་པ་བསྣམས། ། གཡོན་པ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམས་ནས་ཀྱང་། ། བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ནི། ། ཐུན་མཚམས་བཞི་རུ་བརྟན་པར་བསྒོམས། ། སྙིང་གའི་མན་ངག་གསལ་ནས་ཀྱང་། ། ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། བཟླས་བརྗོད་འཕྲོས་འདུས་བསྙེན་པ་བྱ། ། དུས་གྲངས་མཚན་མ་ཐིམ་པ་དང་། ། བསྒྲུབ་པ་གང་འདོད་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་མགོན་པོ་ནག་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐད་ཅིག་ལྷ་རུ་སྤྲུལ་ནས་ཀྱང་། ། ཧཱུཾ་གི་མན་ངག་རྫོགས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཉིད་ལས། ། རིན་ཆེན་གདན་སོགས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བེ་ཅོན་གྱུར། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐུ་རྫོགས་གྱུར། ། དཔལ་ལྡན་མགོན་པོ་ནག་པོ་ནི། ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ་དུད་སྤྲིན་འདྲ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་པ། ། གཡས་པ་ཙནྡན་བིང་ཆེན་བསྣམས། ། གཡོན་པ་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཞབས་ནི་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ཡེ་ཤེས་མགོན་པོ་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམ། ། བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། མགོན་པོ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། །

The body is generated from the vajra. The great wrathful one, Trailokyavijaya, is red in color and has three heads. He has six arms; the first right hand holds a vajra, and the first left hand holds a battle-axe. The middle two hands perform the binding gesture, with the middle and thumb fingers bent toward each other while the others are fully extended. Holding that very gesture at the heart, the right hand below it holds a noose, and the left hand holds a sword. Having invited the wisdom beings and absorbed them, and having performed the blessings and empowerments, one should meditate stably during the four sessions. Having clarified the pith instructions of the heart, the tongue is blessed as a vajra. One should perform the approach through the radiation and reabsorption of the recitation. Once the time, number, or signs have dissolved, one should begin whatever accomplishment is desired. This is the third, the application of Vijaya. Homage to the Blessed One, the Glorious Protector Mahākāla. Having emanated as the deity in an instant, one should perform the homage, offerings, and so forth, through the completion of the pith instructions of the syllable HŪṂ. From the state of emptiness itself, the jewel seat and so forth are perfected. From the syllable HŪṂ, a club is formed, and from that, the body is perfected. The glorious Protector Mahākāla is black in color, like a cloud of smoke. He has one face and two arms; the right hand holds a great sandalwood club, and the left hand holds a noose. He stands in the posture of one leg extended and one tucked. The wisdom Protector is invited and absorbed. The blessings, empowerments, and so forth are performed. Having taught it thus, one should perform the recitation. Having invited the Protector to the front, [the practice continues].

བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། མགོན་པོ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ལུས་ངན་གསུང་མཆོག་སྤྲུལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐད་ཅིག་ལྷར་སྤྲུལ་ཧཱུཾ་གིས་ནི། ། སྤྱན་དྲངས་ལ་སོགས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པད་སོགས་གདན། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་མཆོད་རྟེན་གྱུར། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐུ་བསྐྱེད་དོ། ། ལུས་ངན་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུའོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཡས་མཆོད་རྟེན་བསྣམས། ། གཡོན་པ་ལེའུ་ལེ་བསྣམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམས་ནས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་རོ། ། བཟླས་བརྗོད་བསྙེན་པ་རྫོགས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ལུས་ངན་པོའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། ཁྲོ་ཆེན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐད་ཅིག་ལྷར་སྤྲུལ་ཧཱུཾ་གིས་ནི། ། སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་རྫོགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་སོགས་བྱ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་རྡོ་རྗེའི་གདན། ། དེ་སྟེང་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐུ་རྫོགས་གྱུར། ། ཁྲོ་ཆེན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྐུ་སྔོན་པོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་བྲང་དུ་བསྣོལ། ། ཞབས་གཉིས་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་རོ། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གནོད་སྦྱིན་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། སྤྲུལ་པ་དང་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི། །

Having completed the recitations and so forth, one should then begin the practice. This is the fourth section: the application of the Protector Karmapāla. Homage to the emanation of the supreme speech of Vaiśravaṇa. Instantly manifesting as the deity, one should complete the invitation and so forth with the syllable HŪṂ, and then perform the prostrations, offerings, and so on. From the state of emptiness, upon a lotus and other seats, the syllable HŪṂ becomes a stūpa. From that very [stūpa], the body is generated. The body of Vaiśravaṇa is green in color; he has one face and his right hand holds a stūpa, while his left hand holds a mongoose. Having invited the wisdom beings and absorbed them, one performs the blessing and empowerment. Once the recitation and approach are complete, one should then begin the practice. This is the fifth section: the application of Vaiśravaṇa. Homage to the great wrathful Amṛtakuṇḍalī. Instantly manifesting as the deity, one should complete the application and so forth with the syllable HŪṂ. Then, one should perform the prostrations, offerings, and so on. From the state of emptiness, there is a vajra seat; upon that, from HŪṂ, a vajra arises. From that very [vajra], the body is perfected. The great wrathful Amṛtakuṇḍalī has a blue body; he has one face and two hands crossed at the chest, and he stands with his two legs in the posture of one extended and one bent. Having invited the wisdom maṇḍala and absorbed it, one performs the blessing and empowerment. Once the approach and so forth are complete, one should then begin the practice. This is the sixth section: the application of Amṛtakuṇḍalī. Homage to the ḍākinīs. The yakṣa-ḍākinīs and so forth, whether emanations or of their own continuum, [should be visualized].

མན་ངག་རྣམས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། མདུན་དུ་སྤྲུལ་དང་བསྐྱེད་པ་ནི། ། གཙོ་བོའི་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ། སོ་སོ་རང་རང་དབང་དུའོ། ། དེ་རྣམས་ཆོ་ག་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། མན་ངག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཁ་དོག་དམར་ནག་ལ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་པ། ། གཡས་གཡོན་གྲི་གུག་ཅང་ཏེའུ་བསྣམས། ། རོ་ལངས་མ་ནི་སྔོ་སྐྱ་སྟེ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་བཟུང་ནས་ནི། ། གུང་མོ་སྲིན་ལག་ལ་སོགས་གསུམ་པོ་རྣམས། ། དམ་པོར་བཀུག་པས་ཡོངས་སུ་བསྡམས། ། མཐེབ་མཛུབ་བཞི་རྣམས་རབ་བརྐྱང་སྟེ། ། སྤྱི་བོར་ངེས་པར་བསྣོལ་ནས་བསྡམས། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མདོག་སེར་སྐྱ། ། ཕྱག་གཉིས་སྤྱི་བོར་སྦྱར་ནས་སུ། ། མེ་ལྕེའི་ཕྲེང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན། ། འཇིགས་བྱེད་མདོག་ནི་སྔོ་ནག་ལ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཞབས་གཉིས་པ། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་གླང་པོ་བསྣམས། ། གཡོན་པ་གླང་པོའི་པགས་པ་བསྣམས། ། དེ་འོག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། གཡོན་པ་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་འོག་གཡས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས། ། གཡོན་པ་མི་མགོ་རློན་པ་བསྣམས། ། གནོད་སྦྱིན་མཁའ་འགྲོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་། ། གཙོ་བོ་གོས་སྔོན་ལ་བསྐོར་ལྷན་ནེའི་ཚུལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་ཐབས་དང་། ། ཡང་ན་སོ་སོ་རེ་རེ་དང་། ། རྗེ་ཁོལ་ཚུལ་དུ་གནས་ནས་ཀྱང་། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་མངགས་པ་དང་། ། ཡང་ན་སྦྱོར་ཐབས་ཚུལ་གནས་ནས། ། གསང་མཆོད་འབུལ་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ། ། གནོད་སྦྱིན་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་མོ་འདི་རྣམས་ཆོ་ག་ཡང་། །

The pith instructions should be understood: the emanation and generation in front are to be performed under the authority of the principal deity, or under their own individual authority. The rituals and so forth for these should also be understood according to the pith instructions. The yakṣa is dark red in color, with one face and two arms, holding a curved knife (kartṛkā) and a hand-drum (ḍamaru) in the right and left hands respectively. Vetālī is pale blue, with one face and two arms; holding a vajra and an iron chain, her middle, ring, and other three fingers are tightly bent and fully bound, while the four fingers of the thumb and index finger are fully extended and crossed and bound at the crown of the head. Vajraḍākinī is pale yellow, with two hands joined at the crown, fully holding a garland of flames. Bhairavī is dark blue, with three faces, six arms, and two legs; the first right hand holds an elephant, and the left holds an elephant hide. Below that, the right holds a vajra, and the left holds a battle-axe (paraśu). Below that, the right holds a hook (aṅkuśa), and the left holds a fresh human head. These yakṣa ḍākinīs also surround the principal deity, Nīlāmbara, in a vivid manner. The method of meditation is in the form of a maṇḍala, or alternatively, each one individually, or abiding in the manner of master and servant, being dispatched for all activities. Or, abiding in the manner of the union method, one offers secret offerings and accomplishes the mudrās. This is the seventh, the union of the yakṣa ḍākinīs. Homage to the vajra goddesses. The rituals for these goddesses are as follows:

མཁའ་འགྲོ་བཞིན་དུ་འདིར་ཤེས་བྱ། ། འོད་སྐྱེད་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དཀར་མོའོ། ། ཕྱག་གཉིས་མེ་ཏོག་བསྣམས་པའོ། ། ཡིད་འཕྲོག་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་སེར་མོ་མཛེས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་དྲི་ཡི་སྤོས་ཕོར་བསྣམས། ། ཀུན་བཟང་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་དམར་མོ་མཛེས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་ཞལ་ཟས་རོ་བརྒྱ་ལྡན་པ་བསྣམས། ། གླུ་སྒྲ་ཅན་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་མཛེས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་སྒྲ་སྙན་གར་གྱིས་རོལ། ། ལྷ་མོ་འདི་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དང་མཆོད་པའི་ཚུལ། ། གསུམ་པའི་མན་ངག་ཤེས་མོད་ཀྱང་། ། ཁྱད་པར་མཆོད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། སྒོ་མ་བཞི་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྒོ་མའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། གོང་གི་ཆོ་ག་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། སྲོག་གཅོད་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ག་འཇིགས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་ཐོ་བ་ཞགས་པ་བསྣམས། ། དབུགས་རྔུབ་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་སེར་མོ་འཇིགས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་ཧོམ་གཟར་ཞགས་པ་བསྣམས། ། ཁྲག་འཐུང་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་དམར་མོ་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། ཕྱག་གཉིས་གྲི་གུག་ཞགས་པ་བསྣམས། ། ཤ་ཟ་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་འཇིགས་པའི་ཚུལ། ། ཕྱག་གཉིས་རྣོན་པོ་ཞགས་པ་བསྣམས། ། ཁྲོ་མོ་འདི་རྣམས་སྤྱད་ཚུལ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དང་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། ། ཁྱད་པར་གསད་པའི་ལས་ལ་ཤིས། ། སྒོ་མ་བཞིའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ། །

These should be understood here as being like the ḍākinīs. Prabhākarī has one face and two arms, and her body is white in color; her two hands hold flowers. Manoharā has one face and two arms, her body is yellow in color, and she is beautiful in form; her two hands hold an incense burner of fragrance. Samantabhadrā has one face and two arms, her body is red in color, and she is beautiful in form; her two hands hold food possessing a hundred flavors. Gītisvarā has one face and two arms, her body is blue in color, and she is beautiful in form; her two hands enjoy melodious song and dance. For all these goddesses, although the instructions for the third [section] regarding the maṇḍala activities and the manner of offering are already known, they are taught here specifically as the manner of offering. This is the eighth section: the application of the offering goddesses. Homage to the four female gatekeepers. Regarding the rituals of the female gatekeepers and so forth, one should understand them by applying the rituals mentioned above. Prāṇāntikā has one face and two arms, her body is dark blue in color, and she is terrifying in form; her two hands hold a hammer and a noose. Āśvāsinī has one face and two arms, her body is yellow in color, and she is terrifying in form; her two hands hold a sacrificial ladle and a noose. Raktapāyinī has one face and two arms, her body is red in color, and her form is terrifying; her two hands hold a curved knife and a noose. Māṃsāśinī has one face and two arms, her body is blue in color, and she is terrifying in form; her two hands hold a sharp blade and a noose. Regarding the manner of employing these wrathful goddesses, they are used in the manner of the maṇḍala activities and applications; they are especially auspicious for the activity of slaying. This is the ninth section: the application of the four female gatekeepers.

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་བློ་རྣམས་རིམ་པ་ཡིས། ། བསྡུས་རྒྱས་རིམ་པ་བསྟན་པར་བྱ། ། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དབུས་དང་འདབ་བརྒྱད་ལྷ་དགུའོ། ། ཕྱི་རིམ་ཀེང་རུས་འབར་བས་བསྐོར། ། གྲུ་ཆད་བཞི་ལ་ལྷ་མོ་བཞི་པོ་གནས། ། སྒོ་རྣམས་བཞི་ལ་སྒོ་མ་བཞི། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྒྱས་པའི་ཚད། ། རྣལ་འབྱོར་བསྡུས་ལ་མོས་པ་ཡིས། ། ལྷ་ནི་བཅུ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ནི་བསྡུས་འདོད་ན། ། ལྷ་ནི་དགུ་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ནི་བསྡུས་འདོད་ན། ། ལྔ་དང་གསུམ་དང་གཉིས་དང་གཅིག། མན་ངག་ཆོ་ག་མཐོང་བས་བྱ། ། མ་མཐོང་བས་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཡང་། ། ཚོགས་བསག་ལྷ་བསྐྱེད་མཁས་པས་བྱ། ། བསྡུས་རྒྱས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་རྣམས་མཆོད་པའི་རིམ་པ་ནི། ། ཤ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། དྲི་མཆོག་དུད་པ་རྒྱུན་མི་གཅད། ། བདེ་གཤེགས་ཤངས་ལ་ཕུལ་གྱུར་པ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། ཤ་ཆེན་བདུག་སྤོས་དབུལ་བའོ། ། བྷ་ག་རང་བྱུང་མེ་ཏོག་འདི། ། ཡིད་འོང་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་ཙམ་དུ། ། བདེ་གཤེགས་དབུ་ལ་ཕུལ་བ་ཡིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། རཀྟའི་མེ་ཏོག་དབུལ་བའོ། ། ཚིལ་ཆེན་དུར་ཁྲོད་རས་ལས་ནི། ། མ་རིག་མུན་སེལ་སྒྲོན་མ་བྱུང་། ། བདེ་གཤེགས་སྤྱན་ལ་ཕུལ་གྱུར་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། ཚིལ་ཆེན་མར་མེ་དབུལ་བའོ། ། མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཀ་པཱ་ལར། ། རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆུས་བཀང་ནས་སུ། །

Homage to the Blessed One, the Vajra-Holder. I shall teach the stages of the concise and extensive [practices] for yogis of various capacities. In a maṇḍala of an eight-petaled lotus, there are nine deities: the central one and those on the eight petals. The outer perimeter is surrounded by blazing skeletons, and the four corners are occupied by the four goddesses. At the four gates are the four female gatekeepers. This is the extent of the extensive yoga. For those who prefer the concise yoga, one should meditate on thirteen deities. If one wishes to further condense it, one should meditate on nine deities. If one wishes to condense it even further, one should meditate on five, three, two, or one. This should be done by observing the instructions and rituals; if one does not observe them, the samaya is impaired. For all of these, the wise should perform the accumulation of merit and the generation of the deity. This is the tenth [chapter], the application of the concise and extensive [practices]. Homage to the Blessed One, the Vajra-Holder. The sequence of offerings to the deities is as follows: the smoke of the supreme fragrance arising from the great flesh should be offered continuously. By offering this to the nostrils of the Sugatas, may their supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of the incense of great flesh. This flower of the self-arisen bhaga, as pleasing as it pervades space, is offered to the heads of the Sugatas. By this, may their supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of the rakta flower. From the cloth of the charnel ground and the great fat, a lamp arises that dispels the darkness of ignorance. By offering this to the eyes of the Sugatas, may their supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of the lamp of great fat. In a kapāla endowed with the [auspicious] marks, having filled it with vajra urine...

བདེ་གཤེགས་ཐུགས་ལ་ཕུལ་གྱུར་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ཡིས་མཆོད་པའོ། ། མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཀ་པཱ་ལར། ། རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆེན་གཏམས་ནས་སུ། ། བདེ་གཤེགས་ལྗགས་ལ་ཕུལ་གྱུར་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། དྲི་ཆེན་ལྷ་བཤོས་མཆོད་པའོ། ། སིལ་སྙན་རོལ་མོ་དཔག་མེད་རྣམས། ། ཡིད་འོང་མཛེས་པར་སྤྲུལ་ནས་སུ། ། བདེ་གཤེགས་སྙན་ལ་ཕུལ་གྱུར་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཆོག་མཉེས་གྱུར་ཅིག། སྒྲ་དང་རོལ་མོས་མཆོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་འོད་སྐྱེད་མ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་བསྣམས་ནས་ནི། ། མཛེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་ཕུལ་ན། ། མཆོད་པ་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞེས། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། དྲི་ཡི་དུང་ཕོར་བསྣམས་ནས་སུ། ། གསེར་འོད་བཞད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། མཆོད་པ་དམ་པ་འབུལ་གྱིས་བཞེས། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཀུན་བཟང་མ། ། ཞལ་ཟས་རོ་མཆོག་བསྣམས་ནས་སུ། ། དམར་མོ་བཞད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། མཆོད་པ་དམ་པ་འབུལ་ལོ་བཞེས། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་གླུ་སྒྲ་ཅན། ། སྒྲ་སྙན་གར་གྱི་རོལ་མོ་ཡིས། ། འོད་སྔོན་འཕྲོས་པའི་བཞད་ཚུལ་གྱིས། ། མཆོད་པ་དམ་པ་འབུལ་ལོ་བཞེས། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱང་། ། རྒྱུད་རྣམས་གཞན་དང་མཐུན་པས་ན། ། དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་དབུལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་རྣམས་མཛེས་པ་ཡིས། ། བསྟུན་ནས་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ། ། མཆོད་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་རྣམས་བསྟོད་པའི་རིམ་པ་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་ཅན། །

Since it is offered to the mind of the Sugata, may the supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of vajra water. In a kapāla endowed with the [auspicious] marks, having filled it with the vajra "great fragrance" (vairocana), since it is offered to the tongue of the Sugata, may the supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of the "great fragrance" food. Having emanated immeasurable cymbals and music that are charming and beautiful, since they are offered to the ears of the Sugata, may the supreme body, speech, and mind be pleased. This is the offering of sound and music. The vajra goddess Prabhākarī, holding vajra flowers, offers the offering in a beautiful manner; please accept this sublime offering. The vajra goddess Manoharā, holding a conch bowl of fragrance, with a golden light and a smiling manner, please accept this sublime offering. The vajra goddess Samantabhadrī, holding food of supreme taste, with a red complexion and a smiling manner, I offer this sublime offering; please accept it. The vajra goddess Gītā, with the music of melodious song and dance, with a blue light radiating and a smiling manner, I offer this sublime offering; please accept it. As for the eight [goddesses] such as Lāsyā and the rest, since they accord with other tantras, they should be offered here in the same way. Having harmonized with the beautiful vajra songs, the offering is presented to the deities. This is the eleventh section, the arrangement of offerings. Homage to the Blessed One, the Vajra-Holder. The sequence of praising the deities: O Blessed One, Vajra Blue-Robed One...

སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་འཇིགས་པའི་ཚུལ། ། རྡོ་རྗེ་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་པོ་འདུལ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་རྒྱལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། དབུ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། སྐུ་མདོག་འོད་དམར་བགེགས་རྣམས་བསྲེག། བདུད་ལས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དཔལ་ལྡན་མགོན་པོ་ནག་པོ་ནི། ། ནག་པོའི་ཞགས་པ་འཛིན་མཛད་ཅིང་། ། ཙནྡན་བིང་གིས་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ། མཐུ་ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ལུས་ངན་པོ་ནི་རྒྱལ་པོའི་མཆོག། མཆོད་པའི་རྟེན་གྱིས་དོན་རྣམས་འགྲུབ། ། ནེའུ་ལེ་རིན་ཆེན་གཏེར་བརྟན་བསྣམས། ། དགོས་འདོད་སྐོང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩིས་བདུད་རྣམས་འཇོམས། ། ཕྱག་རྒྱ་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ་ཡིས། ། སྡང་མིག་མི་འགྱུར་ཞེ་ལ་གནོན། ། འོད་སྔོན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། གནོད་སྦྱིན་ཁྲོ་བོ་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། སྐུ་མདོག་དམར་ནག་འོད་ཟེར་ཅན། ། གྲི་གུག་འབར་བས་གཅོད་མཛད་མ། ། ཅང་ཏེའུ་སྒྲོགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རོ་ལངས་མ་ནི་མཐུ་མོ་ཆེ། ། སྔོ་སྐྱ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་སྡོམ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྤྱི་བོར་བསྣོལ་མཛད་མ། ། རོ་ལངས་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དཔལ་འབར་མ། ། དམར་སྐྱ་མེ་ལྕེ་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་མེས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྲེག། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། འཇིགས་བྱེད་མ་ནི་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ། སྔོ་ནག་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། ཕྱག་མཚན་དྲུག་གིས་འབྱུང་པོ་འདུལ། ། འཇིགས་བྱེད་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་འོད་སྐྱེད་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དཀར། །

Blue in color, in a terrifying manner, you subdue the bhūtas with vajra power. Homage and praise to the one who wields the vajra! The victorious Vajra Wrathful One has three heads and six arms, a terrifying form. Red in color, you incinerate all obstructors. Homage and praise to the one who is victorious over the Māras! The glorious protector Kṛṣṇa holds a black noose and destroys all with his sandalwood staff. Homage and praise to you of great power! Vaiśravaṇa is the supreme king; through the support of offerings, all aims are accomplished. Holding a mongoose that is a stable treasure of jewels, you fulfill all needs and desires. Homage and praise to you! The Wrathful Amṛta subdues the Māras; with the threatening mudrā and the pointing finger, your unchanging wrathful gaze suppresses the heart. Homage and praise to the blue light! The yakṣa wrathful one has a terrifying form, dark red in color and radiant with light. You who cut with the blazing curved knife and sound the hand-drum, homage and praise to you! Vetālī is of great power; pale blue, she binds with vajra iron chains. She who crosses her mudrā at the crown of the head, homage and praise to Vetālī! The blazing glorious Vajra Ḍākinī is pale red and holds a garland of tongues of fire. With vajra fire, she incinerates all. Homage and praise to the Vajra Ḍākinī! Bhairavī destroys everything; dark blue, with three faces and six arms, she subdues the bhūtas with her six hand-symbols. Homage and praise to Bhairavī! The Vajra Goddess Prabhākarī has one face and two arms, and is white in color.

རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། འོད་སྐྱེད་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་སེར། ། དྲི་མཆོག་དཔག་མེད་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཡིད་འཕྲོག་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཀུན་བཟང་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཞལ་ཟས་རོ་མཆོག་བརྒྱ་ལྡན་བསྣམས། ། ཀུན་བཟང་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་གླུ་སྒྲ་ཅན། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་སྔོ། ། སྒྲ་སྙན་གར་གྱི་རོལ་པས་གནས། ། གླུ་སྒྲ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་མོ་སྲོག་གཅོད་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་གནག། སྒྲུབ་ལ་གནོད་པའི་སྲོག་གཅོད་མ། ། ཐོ་བ་ཞགས་པ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཁྲོ་མོ་རྡོ་རྗེ་དབུགས་རྔུབ་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་སེར། ། སྒྲུབ་ལ་གནོད་པའི་དབུགས་རྔུབ་མ། ། ཧོམ་གཟར་ཞགས་པ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་ཁྲག་འཐུང་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དམར། ། སྒྲུབ་ལ་གནོད་པའི་ཁྲག་འཐུང་མ། ། གྲི་གུག་ཞགས་པ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་ཤ་ཟ་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་སྔོ། ། སྒྲུབ་ལ་གནོད་པའི་ཤ་ཟ་མ། ། རྣོན་པོ་ཞགས་པ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ནི་མཛེས་པ་ཡིས། ། བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་བསྟོད་པས། ། ཚོགས་ཆེན་དཔག་མེད་སོགས་པར་འགྱུར། ། བསྟོད་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། རྡོར་དྲིལ་བྱིན་བརླབས་མཆོད་པ་བསྟན། ། རྡོར་དྲིལ་རབ་གནས་བྱས་པ་དང་། །

Homage and praise to the goddess who generates light, holding a vajra flower in her hand. Homage and praise to the captivating Vajra Goddess, who has one face and two hands, and is yellow in color; she holds immeasurable, supreme fragrances in her hands. Homage and praise to Samantabhadrī, the Vajra Goddess, who has one face and two hands, and is red in color; she holds food possessing a hundred supreme flavors. Homage and praise to the Vajra Goddess who possesses the sound of song, who has one face and two hands, and is blue in color; she abides in the play of melodious sound and dance. Homage and praise to the wrathful Vajra Goddess who slays life, who has one face and two hands, and is black in color; she holds a hammer and a noose to slay the life of those who harm the practitioner. Homage and praise to the wrathful Vajra Goddess who inhales breath, who has one face and two hands, and is yellow in color; she holds a sacrificial ladle and a noose to inhale the breath of those who harm the practitioner. Homage and praise to the great wrathful Goddess who drinks blood, who has one face and two hands, and is red in color; she holds a curved knife and a noose to drink the blood of those who harm the practitioner. Homage and praise to the great wrathful Goddess who eats flesh, who has one face and two hands, and is blue in color; she holds a sharp blade and a noose to eat the flesh of those who harm the practitioner. By praising the deities with these beautiful vajra songs of praise, one will accumulate immeasurable great merit and so forth. This is the twelfth chapter, the Application of Praise. Having prostrated to the Blessed One, the Vajra Holder, the blessing of the vajra and bell and the offerings are taught. The consecration of the vajra and bell is performed, and...

དང་པོ་སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་ལས། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཧཱུཾ་རྣམ་གཉིས་ཕྱུང་། ། དེ་ལས་རྡོར་དྲིལ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོར་དྲིལ་བྱིན་བརླབ་བསྟིམ། ། ཡང་ན་རབ་གནས་བྱས་པ་ལ། ། དང་པོ་བྱིན་བརླབས་གསལ་བས་ཆོག། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་བྱིན་བརླབས་ལ། ། ལག་མཐིལ་ཉི་ཟླར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ལག་གཡོན་མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླང་བར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་འོག་ལ་རྡོ་རྗེ་སྟེང་། ། བརླ་གཡོན་སྟེང་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ལག་གཡས་སྲིན་ལག་མཐེ་བོང་གིས། ། རྡོ་རྗེ་ར་དབྲག་བཙུགས་ནས་ནི། ། བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུགས་ཀར་བླང་། ། རྒྱུ་ཡི་ཡི་གེ་གཉིས་པོ་ཡང་། ། རྡོར་དྲིལ་ལ་ནི་མཚན་མར་བསམ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། འགྱིང་བག་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ། ། དང་པོ་གཡོན་དུ་གར་གསུམ་བསྒྱུར། ། དེ་ནས་གཡས་སུ་གར་གསུམ་བསྒྱུར། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀ་མགྲིན་པ་དང་། ། སྤྱི་བོ་དག་ཏུ་གར་གསུམ་བསྒྱུར། ། དེ་ནས་སླར་ལ་ཕབ་ནས་ནི། ། ལྟེ་བ་ལ་སོགས་གནས་བརྒྱད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་གཉིས་གསོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་བབས་གསུམ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ལན་གསུམ་གསོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་ནི། ། བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཆོད་པར་བྱ། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། གསོར་ཞིང་ཐུགས་ཀར་བརྟན་པར་གཟུང་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། བསྣོལ་ཞིང་འཁྱུད་ནས་མཆོད་པ་འབུལ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། ནུ་མ་གཡས་གཡོན་ཐད་ཀ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་སྟེང་ལ་དྲིལ་བུ་འོག། བསྣོལ་ཞིང་འགྱིང་བག་ཕན་ཚུན་བཀྱེར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། །

First, from emptiness and compassion, the two syllables OṂ and HŪṂ are emitted. From these, the vajra and bell are generated. The wisdom vajra and bell are blessed and absorbed. Alternatively, for those that have already been consecrated, it is sufficient to clarify the blessing. Having blessed Vajrapāṇi, the palms are blessed as the sun and moon. With the thumb and ring finger of the left hand, the vajra and bell should be taken. The bell is below and the vajra is above; they should be placed upon the left thigh. With the ring finger and thumb of the right hand, the prongs of the vajra are set, and it is taken to the heart in a circling manner. The two causal syllables should also be visualized as the marks upon the vajra and bell. Through the samādhi of Vajrapāṇi, they should be displayed with a majestic bearing. First, perform three dance movements to the left; then, perform three dance movements to the right. Then, perform three dance movements at the heart, the throat, and the crown. Then, lowering them again, brandish the vajra and bell at the eight locations, such as the navel and so forth. Then, ring the bell three times and brandish the vajra three times. Then, the vajra and bell ritual should be performed as an offering in eight ways. First, brandish the vajra and bell and hold them firmly at the heart. Then, cross and embrace the vajra and bell to present the offering. Then, at the level of the right and left breasts, with the vajra above and the bell below, cross them and display a majestic bearing. Then, the vajra and bell—

གར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་ནས་ཀྱང་། ། རྡོར་དྲིལ་ལན་གཉིས་གསོར་བར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀའི་ཐད་ཀར་གསིལ། ། རྡོ་རྗེ་དཔུང་གཡོན་ཐད་གསོར་ནས། ། དེ་ནས་ས་ལ་བཀྱེར་བར་བྱ། ། སླར་ལ་ལོག་ཅིང་དཔུང་གཡོན་བསྐོར། ། དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀའི་ཐད་གསིལ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་ཐུགས་ཀར་ནི། ། ཐད་ཀར་དཀྲོལ་ཞིང་གཟུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། གར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཀྱེར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། གཡས་གཡོན་དབང་དུ་བཀྱེར་བ་དང་། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་བསྟུན་ནས་སུ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་འབུལ། ། གླུ་གར་རྩེད་འཇོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། འཛུལ་ལམ་ནམ་མཁར་འཕུར་བར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་འཁོར་ཚོགས་མཆོད་ཀྱི། ། སྤྲོས་ལ་(དགལ་,དགའ་)བའི་དུས་སུ་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་བསྡུས་པ་འདོད་པ་ཡིས། ། སྦྱོར་ཐབས་ཚུལ་གྱིས་བཞི་པོ་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་འདོད་པ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་བསྟོད་པ་བར་བར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་གསོར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་དྲིལ་བུ་རྒྱུན་དུ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་མཚམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་རྣམས་བསམ་པའི་མཆོད་པ་ཡང་། ། ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱི་མན་ངག་གམ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཆོད་པའམ། ། ཕྱག་འཚལ་ཚུལ་དུ་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི། ། གཡས་ཀྱི་གུང་མོ་དག་ལ་ནི། ། སོར་མོ་བཞི་པོ་བཙུགས་ནས་ཀྱང་། ། རྩེ་ལྔའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། གཡོན་པའི་སོར་མོ་སྤྲོ་བའམ། །

Having circled in the manner of a dance, one should brandish the vajra and bell twice. Ring the bell at the level of the heart; brandish the vajra at the level of the left shoulder and then cast it down to the ground. Returning again, circle the left shoulder and ring the bell at the level of the heart. Having brandished the vajra, ring it directly at the heart and hold it. Both the vajra and the bell are cast down in the manner of a dance; both the vajra and the bell are cast down under the control of the right and left [hands]. Thus, by means of the vajra and bell methods, in accordance with the vajra song, one presents offerings to the Sugatas. Through the mudrās of song, dance, and play, one will either enter [the mandala] or fly into the sky. This should be performed at a time of delight in the elaborate feast circle and feast offerings of the yogins. Those who desire the concise yoga should perform the four [methods] by way of the application. Those who desire the extremely concise should ring the vajra and bell methods in the intervals between the praises of the deities. Alternatively, one should understand the bell to be continuous and the vajra to be at the intervals. These are also the offerings of intention, performed either through the pith instruction of the two syllables, or as the offering of method and insight, or in the manner of prostration. This is the thirteenth section: the Application of the Vajra and Bell Methods. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. As for the teaching on the sequence of mudrās: having planted the four fingers upon the right middle finger, one should form the shape of a five-pronged [vajra], and the fingers of the left [hand] should be extended.

སྒྲ་སྒྲོགས་ཚུལ་དུ་བྱེད་པའམ། ། ཡང་ན་མཐེ་བོང་མཐེ་ཆུང་གཉིས། ། བཀུག་ནས་གསུམ་པོ་རྩེ་གསུམ་ཚུལ། ། གཡས་པ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ། ། གཡོན་པའི་གུང་མོ་བཀུག་ནས་སུ། ། མཛུབ་མོ་རྒྱབ་སྦྱར་བཀུག་པའོ། ། སོར་མོ་རྣམས་ཀྱང་བཅིངས་ནས་སུ། ། གུང་མོ་མཐེ་བོང་ངོས་བཏུད་ནས། ། གཞན་རྣམས་ཡོངས་སུ་བརྐྱང་བ་ཡིས། ། ལག་གཡས་མཐེབ་མཛུབ་ཞགས་པ་བྱ། ། གཡོན་གྱི་མཐེབ་མཛུབ་རལ་གྲིའི་ཚུལ། ། གཉིས་ཀ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བཅིང་། ། གཡས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ནས་སུ། ། མཐེ་བོང་ནང་ནས་གདོན་པར་བྱ། ། གཡོན་གྱི་མཐེ་བོང་མཛུབ་མོར་སྦྱར། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས། ། གུང་མོ་ལ་ནི་མཛུབ་མོ་སྦྱར། ། མཐེ་བོང་བསྣོལ་ཏེ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ལག་གཉིས་སྦྱར་བའམ། ། གཡོན་གྱི་སོར་མོ་སྤྱིར་བསྡུས་པའོ། ། ལག་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ནི། ། མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་བྲང་དུ་བསྣོལ། ། གཡས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ནི། ། མཛུབ་མོ་དང་ནི་གུང་མོ་དགུག། གཡོན་གྱི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་བསྐོར། ། གུང་སྲིན་ལ་སོགས་གསུམ་པོ་རྣམས། ། དམ་པོར་བཀུག་ནས་ཡོངས་སུ་བསྡམ། ། མཐེབ་མཛུབ་བཞི་རྣམས་རབ་བརྐྱང་སྟེ། ། སྤྱི་བོར་ངེས་པར་བསྣོལ་ནས་གནས། ། ཕྱག་གཉིས་སྤྱི་བོར་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། མེ་ལྕེ་ཕྲེང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན། ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་འཛིན་ཚུལ་དང་། ། གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ནི། ། གུང་མོ་བཀུག་པའི་རྒྱབ་ཏུ་ནི། ། མཛུབ་མོ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ། ། མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དང་ནི། ། གཡོན་གྱི་སོར་མོ་བསྡུས་ཏེ་བསྐོར། ། ལག་གཉིས་མཐེབ་མཛུབ་སྦྱར་ནས་ནི། །

Performing the manner of sounding a drum, or else, having bent the thumb and little finger, the three [middle fingers] are in the form of a trident. The right hand is the same as before; having bent the middle finger of the left, the index finger is bent and joined to the back. Having bound the fingers, the middle finger is pressed against the thumb, and the others are fully extended; with the right hand, the thumb and index finger form a noose. The left thumb and index finger are in the manner of a sword, while the remaining fingers of both are bound. Having formed a fist with the right, the thumb is to be drawn out from within. The left thumb is joined to the index finger, and the remaining fingers are to be bound. From the two hands in the vajra-palms, the index fingers are joined to the middle fingers; the thumbs are crossed and joined. Or else, the two hands are joined, or the fingers of the left are gathered together. Having clenched both hands into fists, the index fingers are raised and crossed at the chest. Having clenched the right fist, the index and middle fingers are bent. Having clenched the left fist, it is rotated. The three [fingers] beginning with the middle and ring fingers are firmly bent and completely bound. The four [fingers] beginning with the thumb and index are fully extended and remain crossed at the crown of the head. With both hands joined in palms at the crown, one holds a garland of flames. The manner of holding with the right and left hands: having clenched the right fist, the index finger is to be joined to the back of the bent middle finger. The index finger is in the manner of a hook, and the fingers of the left are gathered and rotated. Having joined the thumbs and index fingers of both hands...

གསུམ་པོ་བརྐྱང་སྟེ་རྩེ་མོར་སྦྱར། ། ལག་གཡས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ནི། ། གུང་མོ་བརྐྱང་སྟེ་གཡོན་པ་ཡི། ། ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་གྲུ་མོ་གཟུགས། ། ལག་པ་སྦྱར་ཏེ་བསྐོངས་པ་དང་། ། སྒྲ་སྙན་གར་གྱི་རོལ་པས་གནས། ། ལག་གཡས་ཁུ་ཚུར་ཐོ་བའི་ཚུལ། ། གཡོན་པ་མཐེབ་མཛུབ་ཞགས་པའི་ཚུལ། ། ལག་གཡས་སོར་མོ་བསྐོངས་པ་དང་། ། གཡོན་པ་མཐེབ་མཛུབ་སྦྱར་ཏེ་བཅངས། ། ལག་གཡས་གུང་མོ་སྲིན་ལག་གཉིས། ། བཀུག་སྟེ་གསུམ་པ་བཅིང་བར་བྱ། ། ལག་གཡོན་མཐེབ་མཛུབ་སྦྱར་ཏེ་བཅང་། ། གཡས་ཀྱི་གུང་མོ་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་། ། སྲིན་ལག་མཐེའུ་ཆུང་མཐེ་བོས་མནན། ། གཡོན་གྱི་མཐེབ་མཛུབ་སྦྱར་ཏེ་བཅང་། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ། ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཻ་ཤྲ་བ་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པྲ་བི་ཏ་པ་ཏ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་མེ་ཧ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ས་མནྟ་བཀྟྲ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤབྡ་གཱིརྟ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ཏཱ་ལཱི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པྲ་ཏཾ་སྟ་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤ་སོ་གུ་པཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ར་ག་དྷ་པྲི་ཡ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Extend the three [fingers] and join their tips. Having formed a fist with the right hand, extend the middle finger. Form a fist with the left hand and place it at the elbow. Join the hands and rotate them, remaining in the playful movement of melodious song and dance. The right hand is in the manner of a hammer; the left hand, with the thumb and index finger, is in the manner of a lasso. The fingers of the right hand are rotated; the left hand, with the thumb and index finger joined, is clenched. The middle and ring fingers of the right hand are bent, and the third [finger] is bound. The left hand, with the thumb and index finger joined, is clenched. The middle and index fingers of the right are extended; the ring and little fingers are pressed down by the thumb. The left hand, with the thumb and index finger joined, is clenched. This is the fourteenth application of mudrās. Homage to the Blessed One, Vajrapāṇi! Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ trailokyavijaya hūṃ phaṭ. Oṃ mahāyakṣasenāpataye nīlāmbaradhara vajrapāṇi hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ. Oṃ vajrayakṣa hūṃ phaṭ. Oṃ nīlāmbaradhara mahāyakṣasenāpataye vajrapāṇi hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ mahākāla roṣaṇa hūṃ phaṭ. Oṃ vaiśravaṇa hūṃ phaṭ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi mahāyakṣasenāpataye hūṃ phaṭ. Oṃ pravitatapataye hūṃ phaṭ. Oṃ namo meharāya hūṃ phaṭ. Oṃ amṛtakuṇḍali hana hana hūṃ phaṭ. Oṃ samantavaktraye hūṃ phaṭ. Oṃ śabdagītaye hūṃ phaṭ. Oṃ vajravetālī hūṃ phaṭ. Oṃ pratāṇāya hūṃ phaṭ. Oṃ śasogupāya hūṃ phaṭ. Oṃ ragadhāpriyani hūṃ phaṭ.

ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མནྟ་ས་པཀྵི་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ར་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་རཀྟ་ཀ་ར་ལོ་ཀ་བི་ཤ་ན། ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎ་ཡེ། ན་གྭ་ལ་ག་ར་བ་ར་ཏ་ཀེ་ཏྭ་བྱཱ་གྷྲ་ཙརྨ་ཎི་བ་ས་ནི་ཡ་བྷ་མ་ཀོ་རེ་ག་རུ་ར་རུ་སྟིམ་ཏི་མཾ། ཀྲོ་དྷ་མུརྟེ་ན་ཏྲཻ་ལོཀྱ་ཏྲ་ཧ་ཡ། བྷྲཱུཾ་མེ་ན་ཀོ་པ་ཡས་ན་རུ་དྲཱ་ཡ་ནཱ་ག་ར་ཙ་ཏུརྨཱ་ར་བྷཀྵ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲེ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། པུཥྤ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། དྷཱུ་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། ཨཱ་ལོ་ཀེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། གནྡྷེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། ནཻ་བི་ཏྱེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། ཤབྡ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། ཙ་རི་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། ཏ་ར་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། བསྟྲ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ།

Oṃ vajraḍākaye hūṃ phaṭ. Oṃ yamantakasapakṣiṇi hūṃ phaṭ. Oṃ vajravairaye hūṃ phaṭ. Oṃ rakta karalokaviśana nīlāmbaradhara vajrapāṇaye nagvalagaravara taketvavyāghracarmani vasaniyabhama kore garuraru stimtimaṃ krodhamūrtene trailokyatra hayā bhṛūṃ menakopayasa rudrāya nāgaracaturmāra bhakṣaya hūṃ phaṭ. Oṃ trailokyavijaya hūṃ phaṭ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ puṣpapūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ dhūpapūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ āloke pūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ gandhe pūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ naivedye pūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ śabda pūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ caripūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ taraniryātayāmi hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ vastre niryātayāmi hūṃ. Oṃ nīlāmbaradhara vajrapāṇi maṇḍala devatānāṃ...

གནྡྷརྦ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། མ་ཎི་རཏྣ་སརྦ་བསྟུ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཎྜལ་དེ་བ་ཏཱ་ནཱཾ། སྥཪྵེ་ཊི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཨཱརྱ་ཨརྠ་སིདྡྷ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མ་ཎི་དྷ་རི་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བསྟུ་རཏྣ་བ་ཏི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་སི་ཏི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སཾ་མ་ཤི་ཏ་ཡ་བ་ར་བ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙམྦ་ཤ་ས་པ་རི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀུ་མཱ་རི་བྷ་ཛ་ཤ་མ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཏདྱ་ཐཱ། བྷོ་བྷོ་བན་ནཱ་ག་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ། ཨི་དཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཤ་རཱི་རཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི། ཧྲྀ་ད་ཡ་ན་ས་མ་ཡ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཏེ་ཨུཙྪ་ཏ་ནཾ། བྷ་བི་ཤུ་ཏི། ཏདྱ་ཐཱ། བུདྡྷ་བུདྡྷ། བི་བུདྡྷ། མ་ཏི་པྲ་ཏི་བ་བ་ཏ། ཧ་ར་ཧ་ར་ནཱ་ག་ནཱཾ། པྲ་ཧ་ར་པྲ་ཧ་ར། ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ། ནཱ་ག་ཧྲྀ་ད་ཡ་ནི། བིནྡ་བིནྡ། བི་སི་ནཱ་གེ་ཏ་མ་ནི་དཾ་མ་ན་ད། ནཱ་ག་ཤ་རཱི་ར་ན། བི་སྥོ་ཊ་ཡ། ། ནཱ་ག་ཡ་ན་ནི། ཏདྱ་ཐཱ། ནཱ་ག་བི་དྷ་ར་ནཱ་མཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནཱ་ག་ཨུཙྪ་ཊ་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནཱི་ལཱམྦ་ས་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ན་བ་ལ་བ་ར་ཀྲ་མཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཀྲྀ་ཏཱནྟཱ་ཡ་ཕཊ། ཀྲྀ་ཏཱནྟ་རཱུ་པཱ་ཡ་ཕཊ། རོ་ཥ་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། ཀུ་ཤ་ཏ་ན་ཨུཏྟ་ནཱ་ཡ་ཕཊ། པྲེ་ཏ་བི་ནཱ་ཤ་ཀ་རཱ་ཡ་ཕཊ། ཡཀྵ་ཨ་པསྨ་ར་བི་ནཱ་ཤ་ཀ་ར་ཡ་ཕཊ། ཧ་ས་ཧ་ས། དྷ་ར་དྷ་ར། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི། ནཱ་ཤ་ཡ་ནཱ་ཤ་ཡ། སརྦ་བིགྷ་ནཱཾ། བི་ནཱ་ཤ་ཀ་ར་ཡ་ཕཊ།

Gandharvaṃ nir-yātayāmi hūṃ. Oṃ nīlāmbara-dhara vajrapāṇi maṇḍala-devatānāṃ maṇi-ratna sarva-vastūni nir-yātayāmi hūṃ. Oṃ nīlāmbara-dhara vajrapāṇi maṇḍala-devatānāṃ sphāreṇa nir-yātayāmi hūṃ. Oṃ caṇḍa-mahā-roṣaṇa āryārtha-siddhaye hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ maṇi-dhāri vajrapāṇi hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ vastu-ratna-vati hūṃ phaṭ. Oṃ amṛta-siti hūṃ phaṭ. Oṃ saṃmaśita-ya-vara-ba hūṃ phaṭ. Oṃ camba-śa-sa-pari hūṃ phaṭ. Oṃ kumāri-bha-ja-śamani hūṃ phaṭ. Oṃ vajrapāṇi hūṃ phaṭ. Oṃ vajrapāṇi hūṃ hūṃ. Tadyathā: Bho bho vana-nāga-adhipataye. Idaṃ nīlāmbara-dhara-śarīraṃ vajrapāṇi hṛdayaṃ samaya-matikramate ucchātanāṃ bhaviṣyati. Tadyathā: Buddha buddha vibuddha mati-pratibābata hara hara nāgānāṃ prahara prahara chinda chinda nāga-hṛdayāni binda binda visināgetamam idaṃ manada nāga-śarīrāṇi visphoṭaya nāga-yānāni. Tadyathā: Nāga-vidhāraṇāyāya hūṃ phaṭ. Nāga-ucchāṭanāya hūṃ phaṭ. Nīlāmbarasāya hūṃ phaṭ. Apratihana-bala-vara-kramāya hūṃ phaṭ. Kṛtāntāya phaṭ. Kṛtānta-rūpāya phaṭ. Roṣaṇāya phaṭ. Kuśatana-uttanāya phaṭ. Preta-vināśakarāya phaṭ. Yakṣa-apasmāra-vināśakarāya phaṭ. Hasa hasa dhara dhara māraya māraya nīlāmbara-dhara-vajrapāṇi nāśaya nāśaya sarva-vighnānāṃ vināśakarāya phaṭ.

སརྦ་ཤ་ཏྲཱུཾ་སཾ་གྷ་བི་ནཱ་ཤ་ཀ་ར་ཡ་ཕཊ། རཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་རིམ་པ་ཡང་། ། བསྙེན་དང་བསྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀའི་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པར་བྱའོ། ། དབྱེ་བའི་རིམ་པ་མ་ཤེས་ན། ། ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བརྩོན་སློབ་དཔོན་ལ་གུས་པས། ། སེར་སྣ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པས་སུ། ། ཡོན་གྱིས་བླ་མ་མཉེས་བྱས་ལ། ། ཡང་ཡང་མཉན་པས་མན་ངག་ནི། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། ། དེ་བས་མན་ངག་ཅན་ནི་བཙལ། ། མན་ངག་མེད་པའི་ནན་རྟགས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་བཏུ་བའི་མཆོག། བྱས་པས་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བར་འགྱུར། ། ཕྱག་འཚལ་མགོ་ལ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ཀཱ་ལིའི་སྡེ་ཚན་བཞི་པ་ཡིས། ། བཞི་པ་དག་ལ་ཨིས་སུ་བརྒྱན། ། ཀཱ་ལིའི་སྡེ་ཚན་དྲུག་པ་ཡི། ། གསུམ་པ་དག་ལ་མས་སུ་བརྒྱན། ། བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་ལ། ། ཧ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བཏགས། ། དེ་འོག་ར་ཡི་ཡི་གེའོ། ། ད་ལ་ཧ་བཏགས་དེ་འོག་ར། ། དེ་འོག་པ་དང་ཛ་ལ་ནི། ། ར་བཏགས་པ་ནི་དེ་ཡི་འོག། ན་ལ་ཨིས་སུ་བརྒྱན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཡང་ན་ཧཱུཾ་གཉིས་སོགས་པའམ། ། ཡི་གེ་བཅུ་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ། ། ཚེག་བར་ཆོད་པའི་དབང་དུ་བྱས། ། ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་དང་པོར་མཚན། ། ཡི་གེ་ན་ལ་ཨིས་སུ་བརྒྱན། ། ཡི་གེ་ལ་ལ་མས་སུ་བརྒྱན། ། བ་ལ་ཏ་ནི་གདགས་པར་བྱ། ། ར་ཡི་ཡི་གེ་གཅིག་པུ་གནས། ། ད་ལ་ཧ་ནི་གདགས་པར་བྱ། ། ར་ཡི་ཡི་གེ་གཅིག་པུ་གནས། ། བ་དང་ཛ་ནི་སྡེབས་པ་ལ། ། ཡི་གེ་ར་ནི་གདགས་པར་བྱ། །

Sarva śatrūṃ saṃgha vināśakāraya phaṭ | rājñāpayati svāhā | Furthermore, regarding the sequence of mantra applications: one should perform the sequence of mantras for the approach (sevā), accomplishment (sādhana), and the application of activities (karmayoga). If one does not know the sequence of the divisions, the activities will not be accomplished. Therefore, with diligence and devotion to the master, and without stinginess or deceit, one should please the guru with offerings. By listening repeatedly, it is vital to be free of doubt regarding the pith instructions (upadeśa). Thus, seek one who possesses the pith instructions; for those who insist on practicing without pith instructions, siddhis will not be attained. This is the fifteenth [chapter], the Application of Mantras. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. By performing the supreme extraction of mantras, doubts will be dispelled. One should adorn the beginning with the word of homage. With the fourth group of the consonants (kāli), the fourth [letter] is adorned with i. With the third of the sixth group of the consonants, it is adorned with ma. To the letter called va, the letter ha is attached. Below that is the letter ra. To da, ha is attached, and below that is ra. Below that, to pa and ja, ra is attached. To na, it is adorned with i: hūṃ phaṭ. Alternatively, there are two hūṃs and so forth; this is called the "thirteen-syllable" [mantra]. This is done in terms of the separation of the syllables. The letter oṃ is marked at the beginning. The letter na is adorned with i. The letter la is adorned with ma. To va, ta is to be attached. The letter ra remains alone. To da, ha is to be attached. The letter ra remains alone. In the combination of va and ja, the letter ra is to be attached.

བ་ནི་གཅིག་པུ་གནས་པ་ལ། ། ན་ལ་ཨིས་སུ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། མ་དང་ཧ་དང་ཡ་དང་གསུམ། ། གདགས་པ་མེད་དེ་སོ་སོར་གནས། ། ཀ་ལ་ཤ་ནི་གདགས་པར་བྱ། ། ས་ལ་ཨིས་སུ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ན་དང་པ་དང་ཏ་དང་གསུམ། ། གདགས་པ་མེད་དེ་ལུགས་སུ་གནས། ། ཡ་ལ་ཨེས་སུ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ཧ་ལ་ཨུ་ནི་བཏགས་ནས་སུ། ། ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ཕ་ནི་གཅིག་པུ་ཏ་ནི་བཟློག། ཡང་ན་ཧཱུཾ་གསུམ་ཕཊ་ཀྱང་གསུམ། ། ཧཱུཾ་གཉིས་དང་ནི་ཕཊ་གཉིས་ནི། ། ལས་གཞན་དྲག་པོའི་སྐབས་དང་སྦྱར། ། མན་ངག་ཅན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཅེས། ། ཚེག་བར་བཅད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡང་ན་ཧཱུཾ་གཉིས་བསྣན་པ་རྩ་གཉིས་པ། ། ཡ་ཡི་ཡི་གེ་དྲག་པོ་གཉིས། ། བསྣན་པས་རྩ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ། ། དེ་ཡང་དྲག་པོའི་སྐབས་ཡིན་པས། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་རྐང་གྲངས་དབང་བྱས་ན། ། དེ་ལྟར་མ་ངེས་རྩ་དྲུག་ནས། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་བར་དུ་ཡོད། ། ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་དང་པོར་མཚན། ། མཚན་གྱི་ཡི་གེའི་སྟེང་དུ་ནི། ། མ་དང་ཧ་དང་ཚ་དང་ན་དང་ནི། ། ད་ལ་ཧ་ནི་གདགས་པར་བྱ། ། ར་ལ་ཨོས་སུ་བརྒྱན་པ་ནི། ། ཤ་དང་ན་དང་ཧ་ལ་ཨུ། ། ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེ་ཧ་ལ་བརྒྱན། ། ཕ་དང་ཏ་ལོག་ཡི་གེའོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་གསུམ་ཞེས་སུ་བྱ། ། ཡི་གེ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ། མཚན་གྱི་མན་ངག་ཁོ་ནའོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ཨོཾ་དང་ཧོ་དང་གསུམ། ། ཞི་རྒྱས་དབང་གི་ཡི་གེ་མཐའ། ། ཛ་སོགས་པ་ཡི་ཡི་གེ་རྣམས། ། འགུགས་པ་ལ་སོགས་མཐའ་རུ་བསྟན། ། མན་ངག་ཅན་གྱིས་སྦྱོར་ཞེས་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་འབྲུ་གཅིག་པོ། ། འདི་ཡང་བཟླས་པའི་ཡི་གེ་སྙིང་པོ་ཡིན། །

The letter ba stands alone; it should be adorned with the vowel i. The three—ma, ha, and ya—are not to be attached [as subscripts], but remain separate. To the letter ka, the letter sha should be attached; to the letter sa, it should be adorned with the vowel i. The three—na, pa, and ta—are not to be attached, but remain in their natural order. The letter ya should be adorned with the vowel e; to the letter ha, the vowel u is attached, and it is further adorned with the crescent moon and the bindu. The letter pha stands alone, and the letter ta is reversed. Alternatively, there are three hūṃs and three phaṭs; or two hūṃs and two phaṭs, which should be applied according to other wrathful contexts. This should be understood by those possessing the pith instructions. These are known as the twenty-one syllables, to be understood as being separated by the tshig-bar (line-break) punctuation. Alternatively, by adding two hūṃs, there are twenty-two; by adding two fierce ya syllables, it is called the twenty-four. Since that is also a wrathful context, it should be understood as a specific distinction. If one counts the syllables by foot, they are thus indefinite, ranging from twenty-six up to thirty-one. The syllable oṃ is marked at the beginning. Upon the syllables of the name, the letters ma, ha, tsha, na, and da should have the letter ha attached. The letter ra is adorned with the vowel o; to sha, na, and ha, the vowel u is added, adorned with the crescent moon and bindu. The letters pha and the reversed ta are the syllables. These are called the thirteen syllables. The so-called "six syllables" are the pith instructions for the name alone. Svāhā, oṃ, and ho—these three are the endings for the syllables of pacifying, increasing, and magnetizing. The syllables ja and so forth are taught as the endings for summoning and so on. This is what is meant by "application by those possessing the pith instructions." The single-syllable hūṃ is also the essence of the recitation syllable.

ཡི་གེ་བཏུ་བ་མ་ཤེས་ན། ། སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བཏུ། ། ལྷ་རྣམས་གཞན་པོའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱང་། ། བདག་གིས་བཏུ་བ་མ་ནུས་པས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གུས་བྱའི་ཕྱིར། ། སློབ་དཔོན་རྣ་བརྒྱུད་མན་ངག་ལས། ། ཡི་གེ་བཏུ་བ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བཏུ་བའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཟླས་བརྗོད་མན་ངག་བསྟན་པར་བྱ། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་དང་། ། བླ་མེད་བཟླས་བརྗོད་བཞི་རུ་བསྟན། ། དང་པོ་ཕྱི་ཡི་བཟླས་པ་ནི། ། སེམས་དཔའ་སུམ་བརྩེགས་ཚུལ་དུ་བྱ། ། དེ་ནི་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཡིན། ། ཁྱད་པར་རེ་རེའམ་གཉིས་སྡེབས་སུ། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐབས་དང་སྦྱར། ། མཚོན་གང་ནས་དང་རྟ་རྔའི་ཚད། ། མཚོན་གྱི་སུམ་ཆ་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། པདྨ་ལ་སོགས་མཚོན་གྱི་ཕྱེད། ། རིན་ཆེན་སྨུག་པོ་གུར་ལྟ་བུ། ། ངང་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཚད་ཙམ་མོ། ། ཡང་ན་དར་མོ་གྲུ་གསུམ་ནི། ། ཙི་ཏའི་ཚད་ཙམ་ཉིད་དུ་འདོད། ། དེ་ལྟའི་གནས་ནི་ཉིད་དུ་ཡང་། ། ཡེ་ཤེས་བཞུགས་པའི་གནས་སུ་འདོད། ། ལ་ལ་དག་གི་བཞེད་ཀྱིས་ནི། ། རང་བྱུང་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འདོད། ། དེ་ནི་རྒྱུའམ་ནུས་པའི་ཚུལ། ། ལ་ལ་དག་གི་བཞེད་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། ཀུན་བརྟགས་དེ་ལ་དེ་སྐད་གདགས། ། གཞན་ཡང་གཞུང་ལུགས་མི་མཐུན་པའི། ། དང་པོ་དབང་བསྐུར་དུས་སུ་ནི། ། དང་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུག་པའི་ལྷ་དང་ནི། ། དེ་ཉིད་སོ་སོ་ཐ་དད་འདོད། ། ཐུགས་ཀ་དབུ་སྟེང་གོང་འོག་གནས། ། ལྷ་ཉིད་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་ཡང་། ། འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའམ་ལྷ་དེ་ཉིད།

If one does not know how to extract the syllables, the power of the mantra will be impaired. Therefore, one should extract them with diligent effort. Since I was unable to extract the mantras of other deities, in order to show respect to the master, one should learn the extraction of syllables from the oral instructions of the master’s ear-lineage. This is the sixteenth chapter, the application of extracting syllables. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. I shall now teach the oral instructions for recitation. Recitation is taught as fourfold: outer, inner, secret, and unsurpassed. First, regarding outer recitation: one should visualize the three nested beings (sattvas). This is common to all. However, one or two may be combined specifically, applied according to the particular context of the activity. The size of the [lotus] is one span, or the length of a horse’s tail; a third of a span, or half of that. The lotus and so forth are half a span; the dark red jewel is like a tent, the size of a swan’s bill. Alternatively, the triangular silk is held to be the size of the heart. Such a place is also held to be the dwelling place where wisdom resides. According to the assertions of some, it is held to exist as self-arisen. That is the manner of the cause or the potential. According to the assertions of some, it is an emanation from that very [state]; that which is conceptually imputed is designated as such. Furthermore, according to differing scriptural traditions, at the time of the initial empowerment, the deity who first entered the maṇḍala and that [deity] itself are held to be distinct. Regarding the manner in which the deity enters, it may be the complete wheel or that very deity, residing above and below the heart and the crown of the head.

། བདག་ཉིད་མན་ངག་ཐོབ་གཞུང་གིས། ། ལྷ་དེ་རྐྱེན་གྱི་ཚུལ་ཡིན་ལ། ། རང་འབྱུང་ནུས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པས། ། གཉིས་མེད་གཅིག་ཏུ་སྡེབས་ཏེ་བསྒོམས། ། དེ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་བཅད་ནས་ནི། ། རང་གི་རིག་པ་ཕོ་བྲང་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྦྱངས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ལྷ་ལ་བསྙེན་པ་འབུལ། ། དང་པོ་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་ལྷ་དེ་ལ། ། མཚན་མ་ལ་སོགས་གསལ་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་དབུལ་བ་དང་། ། པདྨ་བརྩེགས་དང་རིན་ཆེན་ཐག། དེ་ཉིད་ཐུན་མོང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་འཁོར་ལོའི་ཚུལ། ། ཤེས་རབ་སྦྱོར་ཐབས་མཆོད་པའི་ཚུལ། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའོ། ། ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོར་བསྒྱུར། ། ཡང་ན་སྔོ་ལྗང་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཉི་མ་ཤར་བ་བཞིན་དུ་གདལ། ། དེ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཚུལ། ། དྲག་པོ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ། ། མན་ངག་གོང་བཞིན་བཟློག་སྟེ་གསལ། ། ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་དང་། ། དམར་པོ་རྒྱས་དང་དབང་ལ་ཤིས། ། མཐིང་ག་དྲག་པོའི་ཚུལ་དུ་བསྟན། ། འོད་ཟེར་འཁོར་ལུགས་གོང་བཞིན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་རིམ་པའི་སྐབས་དང་སྦྱར། ། བ་ཐག་ཚ་ཚའི་ཚུལ་དང་ནི། ། དྲག་པོ་ཁོ་ནའི་སྐབས་དང་སྦྱར། ། རྔུལ་ཆུ་བྲུག་པ་བཞིན་དུའམ། ། སྲིན་པོ་ངུར་སྐད་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་མྱུར་བར་བཟླས། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ལ། ། སྤྲོས་ཏེ་སྦྱང་བའི་ཚུལ་དང་ནི། ། འོད་ཟེར་སྦུ་གུ་བཙུགས་པ་དང་། ། མེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་བསྲེགས་པ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་བཀུག་པ་དང་། ། མཚོན་ཆ་ཆར་བཞིན་དབབ་པ་དང་། ། འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་བསྐོར་བ་དང་། །

Through the scriptures that have obtained the pith instructions, that deity is the manner of the condition; since self-arisen power is the cause, meditate by uniting the two as one. Having thus cut through doubt, having thoroughly purified one’s own awareness as the very palace, offer the approach to the wisdom deity. First, having emanated rays of light, invite the wisdom [deities] to that deity. Having clarified the signs and so forth, offer them like a wheel, and the lotus stack and the jewel cord; these should be understood as common. The manner of the wheel in forward and reverse order, the manner of offering the union of insight and method, is for those who desire the supreme siddhi. Transform the tongue into a white vajra, or else make it blue-green. Spread it out like the rising sun; that is the manner of the preliminary approach. At the time of accomplishing the wrathful [activity], clarify by reversing the pith instructions as before. For the yellow vajra tongue, red is auspicious for enrichment and magnetizing; blue is taught as the manner of the wrathful. The manner of the circling rays of light is as before. Apply this to the occasion of the stages of activity. The manner of the "cow-cord" and the "tsha-tsha" should be applied only to the occasion of the wrathful. Recite with extreme ferocity and speed, like a torrent of sweat or like the roar of a rakshasa. For other specific activities, there are the manners of emanating and purifying, inserting tubes of light rays, burning in the manner of fire, summoning with a hook, raining down weapons, and turning like a wheel.

མནན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། མདའ་ཟམ་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། འཕེན་སྡུད་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། དང་པོས་བཀུག་ལ་གཉིས་པས་བསྲེག། དང་པོས་བཀུག་ལ་གཉིས་པས་བསད། ། དང་པོས་བཀུག་ལ་གཉིས་པས་མནན། ། ཡང་ན་གསུམ་སྡེབས་ཚུལ་གྱིས་བྱ། ། བཞི་སྡེབས་ལྔ་སྡེབས་པ་ཡང་ཡིན། ། སྡེབས་སྦྱོར་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མན་ངག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་རྣམས། ། བརྒྱུད་པ་ལས་ནི་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ཡང་། ། སེམས་ནི་གཞན་དུ་མི་གཡེང་ཞིང་། ། ཚིག་གཞན་གྱིས་ནི་བར་མི་ཆོད། ། ཡི་གེ་མན་ངག་མ་ཉམས་པར། ། སྒྲ་ཡི་བརྗོད་ཚུལ་སྐབས་དང་སྦྱར། ། དེ་ལ་ནན་ཏན་ཆེར་བསྐྱེད་ལ། ། མཚན་མའི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། མཚན་མའི་དངོས་གྲུབ་གསུམ་པོ་ཡང་། ། དང་པོ་རབ་ལ་གསུམ་དུ་བསྟན། ། སྤྲུལ་དང་ཡང་སྤྲུལ་སུམ་སྤྲུལ་ལོ། ། འབྲིང་ལ་སྒྲ་དང་དྲི་དང་ནི། ། འོད་དུ་ཡང་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཐ་མ་ནམ་སྨད་ནམ་སྟོད་དང་། ། ཉིན་མོ་དག་དང་གསུམ་དུ་བསྟན། ། དེ་དག་རྟགས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡང་། ། གཟུགས་ནི་སྡུག་དང་མི་སྡུག་དང་། ། དྲི་ནི་ཞིམ་དང་མི་ཞིམ་དང་། ། སྒྲ་ནི་སྙན་དང་མི་སྙན་དང་། ། རོ་ཡང་ཞིམ་དང་མི་ཞིམ་དང་། ། འོད་དཀར་འོད་སེར་འོད་དམར་པོ། ། ལྗང་དང་ནག་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། རྟགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ། ། གསུམ་དང་བདུན་དང་བཅོ་ལྔ་དང་། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཞག་ཏུ་བརྟག། ཐམས་ཅད་བརྟན་ཞིང་མི་འགྱུར་དང་། ། ཕུང་པོ་ཁམས་གསལ་ཏིང་འཛིན་གསལ། ། འོད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བའི་ཚུལ། ། དེ་སོགས་རྟགས་རྣམས་བྱུང་བ་ན། །

One should perform the action in the manner of pressing down, in the manner of a bow-bridge, in the manner of a mechanical device, and in the manner of casting and gathering. First, summon; second, burn. First, summon; second, slay. First, summon; second, press down. Alternatively, perform it by combining three, or by combining four or five. All such ritual combinations should be understood according to the pith instructions. These and other pith instructions are to be learned from the lineage. Furthermore, when performing the recitation, the mind must not be distracted elsewhere, and it must not be interrupted by other words. Without corrupting the pith instructions on the syllables, the manner of vocalizing the sounds should be applied according to the occasion. By applying great diligence to this, the siddhi of signs will arise. Regarding the three types of siddhi of signs, the superior is shown to be threefold: the emanation, the re-emanation, and the triple-emanation. The middling is shown to be sound, fragrance, and light. The inferior is shown to be threefold: the latter part of the night, the first part of the night, and the daytime. Regarding all those signs, one should examine them for three, seven, fifteen, or twenty-one days. When all signs are stable and unchanging, when the aggregates and elements are clear and meditative absorption is clear, and when light and so forth appear in a peaceful manner—if such signs arise:

ལྷ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཡིན་པར་བརྟག། མཚན་མ་ལ་སོགས་མི་བརྟན་ཞིང་། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་མོས་འགྱུར་ཞིང་། ། ཏིང་འཛིན་རྣམས་ནི་མི་གསལ་བ། ། འོད་དམར་གནག་ཅིང་རྩུབ་འགྱུར་ན། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་རྣམས་ཀྱང་། ། བདུད་ཀྱི་རྟགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྟགས་རྣམས་དེ་རྣམས་བྱུང་ན་ཡང་། ། དོན་དམ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས། ། རེ་དང་དོགས་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ། ། དགའ་དང་མི་དགའི་སེམས་མི་བྱ། ། འཇིགས་པ་ལ་སོགས་སེམས་སྤངས་ཏེ། ། མཎྜལ་མེ་ཏོག་བཅས་ཕུལ་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཚེ་མཁའ་འགྲོ་མས། ། ལུང་བསྟན་གནས་སུ་ཁྲིད་པ་དང་། ། མན་ངག་འཇིགས་པ་མེད་པས་བླང་། ། བདུད་ཀྱི་ལྟས་རྣམས་འབྱུང་བ་ནི། ། གོང་བཞིན་བྱས་པས་མེད་པར་འགྱུར། ། ནང་ན་མཚན་མ་བསྙེན་པ་གཙོ། ། དེ་འོག་གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པར་གཙོ། ། དུས་ཀྱི་བསྙེན་པ་ཐ་མའོ། ། གྲངས་ཀྱི་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ནི། ། གཙོ་བོ་འབུམ་དང་ཉིས་འབུམ་དང་། ། སུམ་འབུམ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣམ་རྒྱལ་ལ་སོགས་བཞི་པོ་ལ། ། འབུམ་ཕྱེད་འབུམ་དང་ཉིས་འབུམ་མོ། ། འཁོར་རྣམས་ལྷག་མ་ཀུན་ལ་ནི། ། ཁྲི་དང་ཉི་ཁྲི་སུམ་ཁྲིའོ། ། ཡང་ན་ལྷ་རྣམས་སོ་སོ་ཡི། ། སྐུ་གཅིག་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་ན། ། རབ་ཀྱི་བསྙེན་པ་སུམ་འབུམ་མོ། ། འབྲིང་གི་བསྙེན་པ་བདུན་འབུམ་མོ། ། ཐ་མའི་བསྙེན་པ་བྱེ་བའོ། ། དུས་ལ་ཡང་ནི་གསུམ་གསུམ་ཡོད། ། ཟླ་གཅིག་ཟླ་གཉིས་ཟླ་གསུམ་བར། ། ལོ་ཕྱེད་ཟླ་དགུ་ལོ་གཅིག་གི། ལོ་གཉིས་དང་ནི་ལོ་གསུམ་དང་། ། ལོ་བཞི་ཐ་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། །

Examine whether it is the siddhi of the deity. If the signs and so forth are unstable, if the aggregates and so forth become objects of mere conceptual interest, if the meditative absorptions are unclear, and if the light becomes red, black, or harsh—if such signs as these occur, they should be known as the signs of Māra. Even if those signs arise, since the ultimate nature is without inherent existence, one should abandon hope and fear regarding the conventional, illusory-like mind, and not harbor thoughts of joy or displeasure. Having abandoned fear and other such mental states, and having offered a maṇḍala with flowers, one should perform the fire offering, the wheel [visualization], and so forth. When one acts in that way, the ḍākinīs will lead one to the prophesied place, and one should receive the pith instructions without fear. When the omens of Māra arise, they will vanish by acting as described above. Among the internal signs, the recitation of the mantra is primary; next is the recitation by number; the recitation by time is the last. Regarding the superior, middling, and inferior numbers: one should know the primary [deity] to be one hundred thousand, two hundred thousand, and three hundred thousand. For the four [deities] such as Vijayā and the rest, they are fifty thousand, one hundred thousand, and two hundred thousand. For all the remaining retinue deities, they are ten thousand, twenty thousand, and thirty thousand. Alternatively, when performing the recitation for the body of a single deity, the superior recitation is three hundred thousand, the middling is seven hundred thousand, and the inferior is ten million. Regarding time, there are also three [levels] each: one month, two months, and up to three months; half a year, nine months, and one year; two years, three years, and four years should be known as the inferior. Even if one acts in that way, if [the signs] do not occur—

དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཡིན་པས་ན། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་འཁོར་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་ནས་ནི། ། སླར་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། ། རྣལ་འབྱོར་སྡིག་སྒྲིབ་ཆེ་བས་ན། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་འཁོར་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། སྡིག་སྒྲིབ་ལ་སོགས་སྦྱངས་ནས་ནི། ། སླར་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། ། ཡང་ན་བསྒོམ་པ་གཅིག་པུས་བྱ། ། ཡང་ན་བཟླས་བརྗོད་གཅིག་པུས་སོ། ། བསྒོམ་དང་བཟླས་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། བྱུང་བར་དེ་ནི་མ་གྱུར་ན། ། ཚོགས་འཁོར་ཚོགས་མཆོད་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་སོ་སོ་ལ། ། མན་ངག་ཆོ་ག་ཐོབ་པས་ན། ། དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཡང་། ། ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་ངེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། ། མཚན་མ་གསུམ་མམ་ནུས་པ་བརྟག། ཡུངས་ཀར་དག་ལ་སྔགས་བཟླས་ནས། ། ཤིང་ལྗོན་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་ལ། ། བཏབ་ནས་བསྐམས་གྱུར་རབ་ཡིན་ནོ། ། ཆུ་ལ་བཟླས་ཏེ་གཏོར་བ་ན། ། ཆར་པ་ལ་སོགས་འབེབས་པ་དང་། ། ཐལ་བ་ལ་ནི་སྔགས་བཟླས་ན། ། ཆར་བ་ལ་སོགས་གཅོད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནི་འབྲིང་གི་ནུས་པའི་རྟགས། ། ཡུངས་ཀར་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པས། ། སྔགས་བཟླས་གཏོར་ཞིང་བྲབས་པ་ཡིས། ། གདོན་དང་ནད་ལ་སོགས་པ་སེལ། ། དེ་ནི་ཐ་མའི་ནུས་པའི་རྟགས། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། ། ལྷ་སོགས་མན་ངག་ཐམས་ཅད་སྤྲོ། ། ཁམས་དང་བག་ཆགས་མེད་ཕྱིར་རོ། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་གོང་བཞིན་ནོ། ། མན་ངག་མི་མཐུན་གཞན་ཡང་སྦྱར། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། །

Since this constitutes a violation of the samaya, one should restore the impaired samaya through fire offerings, feast offerings, and so forth, and then perform the ritual of re-initiation and the like. If it still does not occur despite doing so, it is because the yogi’s negative obscurations are great; therefore, one should purify the negative obscurations and so forth through fire offerings, feast offerings, and the like, and then perform the ritual of re-initiation and the like. If it still does not occur despite doing so, one should either practice through meditation alone or through recitation alone. If the siddhi of meditation and recitation still does not arise, then by obtaining the pith instructions and rituals for the feast offering, the feast assembly, fire offering, torma offering, and so forth individually, the siddhi will certainly emerge. In all of these cases, one who is full of doubt will not succeed; one who is certain and free of doubt will succeed. If it still does not occur despite doing so, one should examine the three signs or the capacity. Having recited the mantra over white mustard seeds, if they are scattered upon trees, flowers, and the like, and they wither, that is the best sign. If water is consecrated with the mantra and sprinkled, rain and so forth will fall; if ashes are consecrated with the mantra, rain and so forth will be cut off. That is the sign of middling capacity. By scattering and striking with white mustard seeds, hand implements, and so forth, while reciting the mantra, demons, diseases, and so forth are cleared away. That is the sign of the lowest capacity. If it still does not occur despite doing so, one should emanate all the deities and pith instructions, for there are no elements or habitual tendencies [to obstruct]. All the rituals are as before; apply other pith instructions that are not inconsistent. If one acts in this way, the siddhi will arise.

དངོས་གྲུབ་བྱུང་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་། ། སྒྲིབ་པ་རྣམས་ནི་མགོ་མནན་ནས། ། ཚོགས་ཆེན་ཁྱད་པར་བསགས་ནས་ནི། ། དམ་ཚིག་མ་ཉམས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་ན། ། སྐྱེ་བ་བདུན་ལ་གདོན་མི་ཟ། ། ནང་གི་བཟླས་བརྗོད་བསྟན་པ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ལམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ལ། ། རང་འབྱུང་ཡི་གེ་ནུས་པ་ནི། ། རླུང་གི་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་ཀྱང་། ། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་བསྐོར། ། གསང་བའི་བཟླས་བརྗོད་མན་ངག་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མན་ངག་གམ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ཇི་བཞིན་ནོ། ། མཐར་ཐུག་གི་ནི་བཟླས་པ་ཡང་། ། སྣང་བ་གསུམ་གྱི་མཐའ་ལ་ནི། ། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སྟོང་ཉིད་གསལ། ། དེ་ནི་བཟླས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། བཟླས་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་བློ་དམན་དོན་དུ་བསྟན། ། བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་མན་ངག་གི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྫོགས་རིམ་མན་ངག་ཅུང་ཞིག་བསྟན། ། དངོས་པོ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་དང་། ། བློས་སུ་བསམ་པའི་རིམ་པ་ཡི། ། དངོས་པོ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་དག་ལ་ཡང་། ། རྩ་དང་རླུང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྩ་ཡི་གཙོ་བོ་དྷཱུ་ཏཱི་ཡིན། ། དྷཱུ་ཏཱ་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱང་། ། སྲོག་རྩ་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་དང་། ། དེ་ལ་བརྟན་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལུགས་མང་། ། བདག་གི་གཞུང་གིས་ནང་དུ་རྒྱུ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྟ་རྔ་ཚད། ། དེ་བས་ཕྲ་བར་འདོད་པའང་ཡོད། ། དབུགས་ཀྱི་དངས་མ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ། །

Even if the siddhis are not attained, The obscurations will be suppressed, And by accumulating the great and sublime collections, The yogi who has not impaired the samaya Will attain the siddhis in future lives and so forth. If the special siddhis are not attained, They will be attained without a doubt within seven lifetimes. Regarding the teaching on the inner recitation: For those on the path of yoga, The power of the self-arisen syllables In the heart-cakra and so forth, Riding upon the horse of the winds, Circulates through the heart-cakra and the rest. The pith instructions for the secret recitation Are the pith instructions of bodhicitta, Or just as they are based upon the mudrā. As for the ultimate recitation, At the conclusion of the three appearances, Non-conceptual wisdom is the clarity of emptiness; That is the supreme recitation. The pith instructions on the stages of recitation Were taught for the sake of yogis of lesser intellect. This is the seventeenth section: the application of the pith instructions for recitation. Homage to the Blessed One, Vajrapāṇi. I shall briefly teach the pith instructions on the completion stage. Regarding the natural mode of abiding of phenomena And the stages of conceptual contemplation: As for the natural mode of abiding of phenomena, There are the channels, winds, and bodhicitta. The principal channel is the dhūtī. Regarding the system of the dhūtī itself, Some assert it flows within the life-force channel And is firmly established there. There are many such systems. In my own system, it flows within, Extremely subtle, the size of a horse-hair; There are also those who assert it is even more subtle than that, The extremely subtle essence of the breath.

འོད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཏིལ་མར་བཞིན། ། དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བརྟེན་པ་ཡི། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་རྩ་གཉིས་ནི། ། ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ། ། མདུན་གྱི་རྩ་ནི་དད་ཛྙ། ། དེ་རྣམས་ཚད་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། དྷཱུ་ཏཱི་ཉིད་དང་མཐུན་པའོ། ། རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་ཡང་། ། གཞུང་ལུགས་མི་འདྲ་མང་དུ་བསྟན། ། འཁོར་ལོ་གཅིག་དང་འཁོར་ལོ་གཉིས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་དང་འཁོར་ལོ་དྲུག། འཁོར་ལོ་བརྒྱད་དང་འཁོར་ལོ་དགུ། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ཆ་ལ་ཡང་། ། ཕོ་བྲང་བཞི་ཡི་གནས་རྟག་ཏུ། ། འཁོར་ལོ་མི་མཐུན་འདོད་པ་དང་། ། འཁོར་ལོ་མང་པོ་འདོད་པ་རྣམས། ། ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་གཞུང་ལུགས་ཡིན། ། རླུང་གི་གཞུང་ལུགས་དག་ལ་ཡང་། ། ལྟེ་བའི་ལྐོག་དང་ལྟེ་བ་དང་། ། སྙིང་ག་མགྲིན་པ་ཡན་ལག་གི། གནས་ནི་ལྔ་པོ་དག་ལས་ཀྱང་། ། སྲོག་གི་རླུང་དང་གྱེན་དུ་རྒྱུ། ། མེ་དང་མཉམ་ནས་ཐུར་དུ་སེལ། ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་རླུང་རྣམས་ནི། ། གནས་ལྔ་ཐ་དད་གཙོ་བོ་ཡིན། ། ཡན་ལག་ལྔ་དང་དབང་པོ་ལྔ། ། དེ་ལྟར་ཐ་དད་འདོད་པའང་ཡོད། ། བདག་གི་གཞུང་གི་གནས་སྐབས་ཀྱིས། ། ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བས་ན། ། ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། བྱང་སེམས་འབེབས་པའི་གཏུམ་མོ་ཡང་། ། འཁོར་ལོ་བརྟེན་དང་མི་བརྟེན་པའི། ། དྲེགས་འཛིན་མ་ནི་བཅུ་བཞི་པོ། ། ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་ལ་སོགས་གཞུང་། ། རང་བཞིན་གཏུམ་མོ་འདོད་པར་ནི། ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་ཀ་མཐུན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གཉིས་ཡོད་དོ། ། དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་གཉིས་ཡོད་དེ། ། སྙིགས་མར་གྱུར་དང་བཅུད་དུ་གྱུར། །

Within that which possesses light, the bodhicitta is like sesame oil. Pervading that [oil] are the two channels, right and left: the lalanā and the rasanā. The front channel is the avadhūtī. Their measurements and so forth are also in accordance with the avadhūtī itself. Regarding the wheels of the channels as well, many different systems have been taught: one wheel, two wheels, four wheels, six wheels, eight wheels, and nine wheels. Furthermore, regarding the portion of the vajra-jewel, there are those who assert the four palaces as the locations of the wheels, those who assert a single wheel, and those who assert many wheels; these are the systems of Indrabhūti. Regarding the systems of the winds as well, from the five locations—the secret place of the navel, the navel, the heart, the throat, and the limbs—there are the life-sustaining wind, the upward-moving wind, the fire-accompanying wind, and the downward-clearing wind. The all-pervading winds are the primary ones in these five distinct locations. There are also those who assert the five branches and the five faculties as distinct. However, according to the context of my own system, since they are distinguished by way of their functions, they are all of one essence. Regarding the inner heat (caṇḍālī) that brings down the bodhicitta, there are fourteen types of "pride-graspers" based on whether they rely on the wheels or not; these are the systems of Indrabhūti and others. As for the assertion of the natural inner heat, all the learned are in agreement. There are two types of bodhicitta: the ultimate and the conventional. The conventional also has two types: that which has become dregs and that which has become essence.

བཅུད་དུ་གྱུར་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ། ཏིལ་མར་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པ་དང་། ། འཆི་བའི་དུས་ཚེ་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་མན་ངག་ཚོགས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བསམ་ཞིང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡང་། ། རང་འབྱུང་ཡི་གེའི་གནས་ཚུལ་ནི། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཨ་དང་ནི། ། ཨོཾ་དང་ཧཾ་གི་རྣམ་པ་བཞི། ། མན་ངག་སྦྱོར་རྫོགས་ཤེས་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་རྣམས་ནི་གསལ་བྱས་ལ། ། ལྟེ་བར་ཀཱ་ལི་ཉིས་ལྡབ་པོ། ། སྙིང་གར་དང་པོ་སྡེ་ཚན་དང་པོ་བརྒྱད། ། མགྲིན་པར་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་པོ། ། དུང་ཁང་ལ་ནི་ཉིས་ལྡབ་བོ། ། གཏུམ་མོ་ཞེས་བྱ་ལྟེ་བའི་ལྐོག། སོར་གཉིས་སོར་བཞི་སོར་དྲུག་ཏུ། ། མར་མེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས། ། རླུང་མ་ཉིད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་སུ། ། ལས་ཀྱི་རླུང་ནི་སྔོན་མོ་བཅུས། ། སྤར་ནས་དེ་ལ་གཏད་པར་བྱ། ། རྟགས་བརྒྱད་བྱུང་ནས་ཤིན་ཏུ་སྤར། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་རིམ་སྐྱེས་པས། ། རྟགས་ལྔའི་མཐར་ནི་སྟོང་པར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་གཅིག་དང་འཁོར་ལོ་གཉིས། ། གསུམ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། རླུང་རྣམས་གཡས་དང་གཡོན་དུ་ནི། ། གཉི་གར་རྒྱུ་དང་དལ་བར་རྒྱུ། ། དེ་ལ་གཏད་པའི་རིམ་གྱིས་ནི། ། སྤྲོ་བར་ནུས་ན་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། རྟགས་ལྔའི་མཐར་ནི་སྟོང་ཉིད་འགྱུར། ། ཡང་ན་ཐིག་ལེའི་རྣམ་པ་ལ། ། སྤྲོ་བ་དང་ནི་བསྡུ་བ་དང་། ། ལྔ་རུ་བལྟ་དང་གཅིག་ཏུ་བལྟ། ། རིམ་གྱིས་བསྟན་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

There are two ways in which it becomes the essence: it pervades like sesame oil, and it emerges at the time of death. One should understand the collection of instructions based upon that in their proper sequence. Regarding the stages of contemplation and meditation, the mode of the self-arisen syllables consists of the four forms: HŪṂ, A, OṂ, and HAṂ. One should understand the application of the instructions for their perfection. Having visualized the wheels clearly, there are the doubled Kāli syllables at the navel. At the heart are the first eight groups of consonants. At the throat are the sixteen vowels. In the conch-house, they are doubled. What is called Caṇḍālī resides two, four, or six finger-widths below the navel, abiding like a lamp. By the power of the māyā wind, the ten blue karmic winds are ignited and directed toward it. Once the eight signs have arisen, ignite it intensely. Through the sequential arising of joy and so forth, at the end of the five signs, one becomes empty. The instructions for one wheel, two wheels, three wheels, and so on, should be understood as being applied in their proper sequence. As for the winds, whether they flow through the right, the left, both, or flow slowly, by the sequence of directing them there, if one is able to emanate, one should then withdraw. At the end of the five signs, one becomes emptiness. Alternatively, regarding the form of the bindu, there is emanation and withdrawal, viewing it as five and viewing it as one. Once these have been taught in sequence, the siddhi of the mudrā is attained. This is the eighteenth, the application of the completion stage. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder.

བགེགས་བསྐྲད་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ། བགེགས་བསྐྲད་པའི་ཐབས་ལ། ཆོ་ག་ཆེ་ཆུང་གི་རིམ་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྐབས་དང་སྦྱར་ཏེ། ཐབས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྫས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། སྔགས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱས་བསྐྲད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། ། ཡང་ན་རྫས་དང་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། རྫས་དང་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། རྫས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བསྐྲད་པ་དང་། ། རྫས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྲད་པ་དང་། ། ཡང་ན་སྔགས་དང་གཉིས་འདུས་དང་། ། སྟང་སྟབས་དང་གཉིས་འདུས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་གཉིས་འདུས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཉིས་འདུས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་སྟང་སྟབས་གཉིས་འདུས་པ་དང་། བཞི་ཀ་ལ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱ། ། གཉིས་འདུས་གསུམ་འདུས་བཞི་འདུས་སུ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ལྔ་འདུས་ཁོ་ནས་བྱ། ། བགེགས་ཀྱི་རིམ་པའང་ལྔར་ཤེས་བྱ། ། སྣེ་གདོན་ཕྲ་མོ་ཀུན་ལ་ནི། ། སྦྱོར་ཀ་གཅིག་པུ་ཁོ་ནས་བཟློག། རྒྱལ་འགོང་ལ་སོགས་གདོན་ལ་ནི། ། སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱིས་བཟློག་པར་བྱ། ། དེ་བས་མཐོ་བའི་བགེགས་གཉིས་ལ། ། གསུམ་དང་བཞི་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། བགེགས་ནི་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྦྱོར་བ་ལྔ་པོ་ཁོ་ནས་བྱ། ། རྫས་ཀྱི་བྱ་ཐབས་བསྟན་པ་ནི། ། གུ་གུལ་ཡུངས་ཀར་ཤ་ཆེན་དང་། ། ཚིལ་ཆེན་དང་ནི་ཐལ་ཆེན་དང་། ། དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་གྲོག་མཁར་ས། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་རྣམས་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་བཅའ་བར་བྱ་བའམ། ། བརྡེག་པའི་རྫས་སུ་བྱ་བ་དང་། ། བདུག་པའི་རྫས་སུ་བྱ་བ་དང་།

The Teaching on the Ritual for Expelling Obstructing Spirits Regarding the methods for expelling obstructing spirits, one should apply the sequence of extensive or concise rituals in accordance with the specific occasion of the practice, employing immeasurable methods. In this regard, there is expulsion by means of substances, expulsion by means of mantras, expulsion by means of physical postures, expulsion by means of mudrās, and expulsion by means of meditative absorption (samādhi). Alternatively, there is expulsion by means of substances and mantras combined, substances and postures combined, substances and mudrās combined, substances and meditative absorption combined; or else, the combinations of two, three, or four of these methods should be applied. The same applies to mudrās and meditative absorption. One should apply these in combinations of two, three, or four, or even exclusively as a combination of five. One should understand that the classes of obstructing spirits are also fivefold. For all minor peripheral spirits, they are averted by a single application alone. For spirits such as rgyal and ’gong, they should be averted by two applications. For the two classes of obstructing spirits higher than those, three or four applications should be used. For all great obstructing spirits, one must employ all five applications. As for the teaching on the methods of substances: guggul, white mustard, "great flesh" (śa chen), "great fat" (tshil chen), "great ash" (thal chen), char from a charnel ground, and earth from an anthill—using such substances, one should fashion effigies, or use them as substances for striking, or use them as substances for fumigation.

། བསྲུང་བའི་རྫས་སུ་བྱ་བ་ནི། ། གླ་རྩི་དང་ནི་རྨ་བྱ་ཡི། ། རྒྱལ་མཚན་ཀླུ་ལ་ཤིས་པར་བསྟན། ། ཡང་ན་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་རྫས། ། རྒྱན་ཆ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། བསྐོན་པས་སྲུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྐུ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། བསྲུང་བར་དེ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྐུ་དང་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་པ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མདུན་བཞག་པས། ། བསྲུང་བར་དེ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་ཕྱག་མཚན་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ལག་བཞག་ན། ། བསྲུང་བར་དེ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཁྱད་པར་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྐུ་ནི་བྱིན་བརླབས་བཞག་པས་སུ། ། བསྲུང་བར་དེ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྐུད་སྔོན་མདུད་པ་བདུན་བྱས་ནས། ། མགུལ་དུ་བཅིངས་པས་བསྲུང་བར་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྨྱག་ཤད་ལྕུག་མ་ཡིས། ། བྱབས་པས་དེ་ནི་ཚར་གཅོད་དོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མཐུན་རྫས་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་བཅས་ནས་ལུས་ལ་གདགས། ། བསྲུང་བའི་མཆོག་ནི་ཡིན་པར་གསུངས། ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་བསྟན་པ་ནི། ། ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བསྐྲད་པའོ། ། མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་གདགས་པ་ནི་གསད་པའོ། ། ཡང་ན་འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་དང་སྤེལ་ཏེ་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་མཐའ་ལ་སྲེད་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་ལྡན་པ་ནི་བགེགས་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། མིང་གི་མཐའ་ལ་བསྲུང་བའི་སྔགས་དང་ལྡན་པ་ནི་བསྲུང་བའི་སྔགས་སོ། །

Regarding the substances for protection: musk and a peacock-feather banner are taught to be auspicious for the nāgas. Alternatively, by consecrating ornaments with substances from a great charnel ground and wearing them, one will be protected. By consecrating a physical image and then [wearing it], one will be protected. By consecrating a physical image, a scripture, or the like, and placing them before oneself, one will be protected. If one places consecrated hand implements, such as a vajra and bell, in one's hand, one will be protected. In particular, by placing a consecrated image of Mahākāla, one will be protected. Having made seven knots in a blue thread and tying it around the neck, one will be protected. Alternatively, by sweeping with a switch of shad cane, one will be subjugated. All such concordant substances should be employed. It is taught that wearing a wheel upon the body is the supreme protection. The teaching on expulsion by mantra is: oṃ namo nīlāmbaradhara vajrapāṇi [name] hūṃ hūṃ phaṭ. This is the expulsion. Adding māraya phaṭ is the slaying. Alternatively, one should act according to the application of the yantra. One should perform it by combining [the mantra] with: oṃ namo nīlāmbaradhara vajrapāṇi mahāyakṣasenāpataye hūṃ hūṃ phaṭ. The mantra for pacifying obstructors is that which has the "craving" syllables at the end of the name of the person to be accomplished. The mantra for protection is that which has the protection mantra at the end of the name.

མིང་གི་མཐའ་ལ་དགུག་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་རྫོགས་པས་ནི། ། སྔགས་རིང་ཁོ་ནས་བྱ་བ་ཡིན། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཀླུ་ལ་ཤིས། ། ཡང་ན་དྲག་པོའི་སྔགས་འདི་ནི། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཙཎྜ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྤེལ་ཏེ་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྒྱུད་བཞིན་བཏུབ་པ་དང་། ། མི་བཏུབ་པ་ཡི་རིམ་པ་ནི། ། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་གཞུང་ལུགས་སོ། ། ཇི་ལྟར་མོས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དྲག་པོའི་འཁྲུལ་འཁོར་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། ། མན་ངག་གཞན་གྱིས་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། སྟང་སྟབས་སྦྱོར་བས་ཚར་བཅད་ནི། ། མཉམ་པའི་སྟང་སྟབས་ལ་སོགས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཚར་བཅད་པ་དང་། ། ཕེག་རྡོབ་སྐོར་བུ་ལ་སོགས་པ། ། གྱད་འགྲོས་རྣམས་ཀྱིས་ཚར་བཅད་པ་དང་། གཡས་བརྐྱང་ལ་སོགས་པས་ཚར་བཅད་པ་དང་། དེ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བས་བྱའོ། ། སྟང་སྟབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ལག་སྟབས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐབས་ནི། དང་པོར་བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། གཏུམ་ཁྲོ་འབར་བ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ། སྤྱན་བགྲད་པ། གོས་སྔོན་པོ་གསོལ་བ། སྐུ་ཆེ་བ། ཡན་ལག་རགས་པ། གཡས་བསྐུམ་པ། གཡོན་བརྐྱང་བས་བགེགས་ཀྱི་སྙིང་གར་མནན་པ། ཕྱག་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་མཚོན་ཆ་གྲངས་མེད་པར་བརྒྱུད་མར་བྱུང་ནས། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་བརྒྱབ་པས་རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་འབྱིན་པ། ཧཱུཾ་སྒྲ་དང་ཞགས་པའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པས་ཐམས་ཅད་(དང་ངས་,དངངས་)ཤིང་བརྒྱལ་བར་བྱེད་པ། །

One should also understand the mantras for summoning and subjugating to be appended to the end of the name. For one who has completed the preliminary service (pūrvasevā), the activity should be performed using the long mantra alone. This is especially auspicious for nāgas. Alternatively, this fierce mantra—oṃ mahācaṇḍaroṣaṇa hūṃ hūṃ phaṭ—should be combined with it. Furthermore, the sequence of what is suitable and what is unsuitable according to the tantras is the tradition of the individual masters. Success will be achieved according to one's devotion. Other fierce yogic diagrams (yantra) should also be understood through the application of other oral instructions (upadeśa). Regarding subjugation through the application of postures (stang stabs): subjugation is performed by the eighteen postures, such as the "equal posture" (sāmyapada); by the "wrestler's gait" (gyad 'gro), such as the clapping of hands and circling; and by the "right leg extended" (ālīḍha) and so forth. One should perform it with any of these three. This should be understood from the application of the postures. Regarding the application of mudrās and so forth, one should understand the application of hand gestures and so on. As for the method of meditative concentration (samādhi): first, one visualizes oneself as Vajrapāṇi, blazing with fierce wrath, baring his fangs, with wide-open eyes, wearing blue garments, with a massive body and thick limbs. With the right leg bent and the left extended, he tramples upon the hearts of the obstructors. From the brandishing of the vajra in his right hand, countless subtle vajra weapons emerge in succession; by striking them upon the crown of the head, they are expelled from the soles of the feet. By the sounding of the syllable hūṃ and the sound of the noose, they are all terrified and rendered unconscious.

སྐུ་ལས་ཁྲོ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་བས། བསྒྲུབ་བྱའི་བ་སྤུའི་བུ་གར་ཞུགས་ནས་ཁྲག་འཇིབས་པར་བྱེད་པ། ཐུགས་ཀ་ནས་ཁྲོ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ནས། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་གཟིར་བ། སྐུ་ལས་མེ་དཔུང་བྱུང་ནས་སྲེག་པར་བྱེད་པ། ཞལ་ནས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་པས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་བརླག་པར་བྱེད་པ། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྲོ་བོ་གཅིག་བསྒོམས་ལ། ཡེ་ཤེས་བསྟིམ། བྱིན་གྱིས་བརླབ། དབང་བསྐུར་ལ་ནུས་པའི་མཐུ་ཅན་དུ་བྱའོ། ། བགེགས་ཆེན་པོ་བསྐྲད་པ་ཡང་། ཆོ་ག་ཕྲ་མོས་མི་ཐུབ་སྟེ། དང་པོ་ཁོ་ནར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བསྐྱེད་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་གཏོར་མ་གཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་དབུལ། མཐུ་བསྐྱེད་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ཡང་གཏོར་མ་གཅིག་ལ་ཐུན་མོང་གི་རྫས་དང་ལྡན་པའི་སྟེང་དུ། ཁྲག་སྣ་སྙིང་སྣ་ཤ་སྣ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཆོས་སྐྱོང་བའི་སྲུང་མ་ལ་ཕུལ་ལ། བདག་གི་སྟོང་གྲོགས་མཛད་པར་ལས་བསྒོའོ། ། གཏོར་མ་ཆ་གཅིག་ལ་དྲུག་ཅུ་པ་ལྡན་པའི་རྫས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱིན་ལ། གནོད་པ་མ་བྱེད་པར་བསྒོ་བ་བྱ། ཡང་ན་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བྱས་པས་བགེགས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་འགྲོར་མ་བཏུབ་ན། དྲག་པོའི་ལས་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ཁོ་ན་བདག་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཁྲོ་བོའི་སྤྲུལ་པ་བཀྱེ་བས། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་བཀུག་པ་དང་། ཡང་ན་ནད་པ་ཉིད་ལ་བསམས་ཏེ། ཡི་གེ་སུཾ་ལས་འཕྲོས་འདུས་པ་ལས། རི་རབ་ཏུ་གྱུར་ནས།

From his body, immeasurable wrathful deities emerge, entering the pores of the target and sucking out their blood. From his heart, immeasurable wrathful deities emerge, piercing the heart of the target. From his body, masses of fire emerge, incinerating them. From his mouth, he utters the sound of mantras, destroying all elemental spirits. Meditate on such a wrathful deity, dissolve the wisdom beings into him, bless him, and confer empowerment so that he becomes possessed of power and might. Regarding the expulsion of great obstructors, they cannot be overcome by minor rituals alone. First, one must complete the preliminary service (sevā) ritual. Then, generating oneself in the yoga of the deity, one should bless a torma containing the five nectars and offer it to the Sugatas, generating power and making supplications. Furthermore, for another torma, in addition to the common substances, bless it with the three types of substances—various kinds of blood, various kinds of heart-flesh, and various kinds of meat—and offer it to the Dharma protectors and guardians, commanding them to act as one's companions. For a third portion of the torma, bless it with the substances of the "sixty-fold" offering and give it to all elemental spirits, commanding them not to cause harm. Alternatively, one should pacify the obstructors through a peaceful fire offering (homa); by performing this repeatedly, the obstructors will be pacified. If, even after doing so, they still refuse to depart, one should perform wrathful activities. First, emanate wrathful deities from one's own heart to summon all the elemental spirits. Alternatively, visualize the patient themselves as Mount Meru, formed from the radiation and reabsorption of the syllable SŪṂ.

རི་རབ་ཀྱིས་སྙིང་གར་མནན་པར་བསམ། དེ་ནི་མནན་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། བགེགས་བསྲེག་པ་ནི། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུས། ལྕེ་ནག་པོ་རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུ་ཅན་དུ་གྱུར་ནས། དེའི་ནང་ན་ཚུར་འོད་ཟེར་མེ་འདྲ་བ་བྱུང་ནས་གང་ལ་གནོད་པའི་སར་གཏད་ལ་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་ན་ལྕེ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོར་བསྒྱུར་ལ། འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་རླུང་འདྲ་བས་ཐམས་ཅད་གཏོར་ཞིང་བསྐྲད་པར་བསམ་མོ། ། ཡང་ན་སྲོག་གི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས། བགེགས་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ནས་སླར་འདུས་པས་སྙིང་གའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། ཡང་ན་མདུན་གྱི་ལྷ་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། བསྲེག་གཏོར་བཅོམ་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། ཡང་ན་གསད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། གོང་གི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མན་ངག་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་རྣམས། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་། ། གསུང་གི་ཡིག་འབྲུ་སྤྲོ་བ་དང་། ། སྐུ་ཡི་སྤྲུལ་པ་སྤྲོ་བ་དང་། ། ཡང་ན་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་ཡིན། ། ལྟེ་འོག་གནས་སུ་བསྟིམ་པ་དང་། ། གནས་དགུ་དག་ཏུ་བསྟིམ་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསྟིམ་པ་དང་། ། དེ་ལྟར་བསྟིམ་ལ་ལུས་དགང་ངོ་། ། ཐུར་དུ་བདའ་དང་གྱེན་དུ་བདའ། ། སྲོག་འགྲོ་སྟེང་འོག་བདའ་བ་དང་། ། འབྱུང་ས་གཉིས་ནས་གདོན་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་བཅོམ་ནས་གདོན་པ་དང་། ། འདོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདའ་བ་དང་། ། བཏོན་ནས་བཞུ་བཏུལ་བྱ་བ་དང་། ། དེ་ནས་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་གིས། ། སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ཡང་། ། ཕལ་དང་ཕལ་གྱི་ཐུན་མོང་མིན། །

Visualize Mount Meru pressing down upon the heart. This is the application of suppression. As for the burning of obstructors: through the radiation and reabsorption of the syllable HŪṂ, the tongue becomes a black vajra tube. From within it, light rays like fire emerge; one should direct them toward the place where harm occurs and burn all obstructors. Alternatively, transform the tongue into a blue vajra and visualize blue light rays like wind scattering and expelling them all. Alternatively, light rays radiate from the life-force, destroying all obstructors, and as they reabsorb, visualize them making offerings to the deity at the heart. Alternatively, visualize making offerings to the deity in front. These are the applications of burning, scattering, and destroying. Alternatively, as for the application of slaying: the pith instructions for the generation of the body and so forth should be understood in their proper sequence. Regarding the teaching on the specific applications: the radiation of light rays from the mind, the emanation of the syllables of speech, the emanation of the emanations of the body, or the hand-symbols of the mind. Absorb them into the location below the navel, absorb them into the nine locations, and absorb them into all parts; having absorbed them in that way, fill the body. Drive them downward and drive them upward; drive the life-force through the upper and lower openings; expel them from the two exit points; expel them after destroying them all; drive them out according to the desired manner; once expelled, perform the melting and refining, and then make offerings to the deity. Through such pith instructions, other applications should also be understood. Even performing such applications is not common to ordinary people.

ལུས་ཀྱི་རྒྱན་ཆ་ལ་སོགས་ལྡན། ། ངག་གི་མ་ཉམས་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། བར་ཆད་རྡུལ་ཙམ་མ་ཤོར་བར། ། དཔེར་ན་རྔུལ་ཆུ་བྲུག་པ་བཞིན། ། དེ་གསུམ་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སྣོད་མིན་པ་ལ་གསང་འགྱུར་ཡིན། ། དཔེར་ན་སྲིན་པོ་ངུར་སྐད་བཞིན། ། ཚིག་མི་གསལ་བར་དོན་གསལ་བ། ། ཡིད་བརྟན་དྲག་ཏུ་བཟླ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟའི་བགེགས་བསྐྲད་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་བྱ་བ་མིན། ། བསྒོམ་སྒྲུབ་བར་ཆད་བྱུང་བ་དང་། ། སློབ་དཔོན་གཞན་དོན་མཛད་པ་ལ། ། འབྱུང་པོས་བར་ཆད་བྱས་པ་ལ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱ་བར་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་བྱ་བ་ཡིན། ། གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་པོ་ནི། ། མི་དགེ་སྤང་ཞིང་དགེ་བཅུ་སྤྱོད། ། དེ་ལའང་བྱ་བར་གསུངས་པ་ཡིན། ། གཉི་ག་མི་བྱེད་སེམས་ཅན་ལ། ། སྦྱོར་བ་ཆུང་ངུ་བྱ་བར་གསུངས། ། མི་དགེ་བཅུ་ནི་དང་ལེན་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་སྨོད་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འཇིག་པ་དང་། ། རྒྱལ་ཁམས་ཡོངས་སུ་གནོད་པ་དང་། ། དགེ་འདུན་འདུ་བའི་སྒོ་འཕྲོག་དང་། ། ཐེག་ཆེན་གསང་སྔགས་སྨོད་པ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱི་ཡི་དགྲར་འགྱུར་ལ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱར་མི་རུང་། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་། ། གནོང་ཞིང་འགྱོད་པས་མཐོལ་བཤགས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཐེག་པའི་སྒོར་འཇུག་ཅིང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་འདེབས་ན། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བྱ་བར་གསུངས། ། སྦྱོར་བ་འདི་ཡི་མན་ངག་ཀྱང་། ། རང་གི་སྲོག་བཞིན་མ་བཙས་ན། ། སྣོད་དང་མི་ལྡན་ལ་སྤེལ་ནས། ། བེའུ་སྦྲེལ་གཡང་གར་ཁྲིད་པ་བཞིན། ། གཅིག་ལྷུང་བས་ན་གཉིས་ཀ་ལྷུང་། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཆེར་གྱིས་ལ། །

Adorned with physical ornaments and the like, possessing the unimpaired qualities of speech, and without allowing even a speck of dust of obstacles to enter—just as, for example, when sweat pours forth—one should clearly recite these three. This is to be kept secret from those who are not suitable vessels, just as, for example, a rakshasa utters a cry of distress. Even if the words are not clear, the meaning should be clear; one should recite with intense mental conviction. This application for expelling obstructors is not to be performed for everyone. It is taught that this application should be performed when obstacles arise during meditation and accomplishment, or when a master is acting for the benefit of others, or when elemental spirits have created obstacles. It is to be performed for vajra siblings. Furthermore, it is taught that it may be performed for other sentient beings who have abandoned non-virtue and practice the ten virtues. For those sentient beings who do neither, it is taught that a minor application should be performed. However, for those who embrace the ten non-virtues, who revile the vajra master, who destroy the Buddha's teachings, who cause total harm to the realm, who plunder the gateway for the assembly of the Sangha, who revile the Secret Mantra of the Mahayana, and who become enemies of yogis in general—for them, this application is not appropriate. If, however, those sentient beings feel remorse and confess, enter the gateway of the Buddha's vehicle, and repeatedly make supplications, it is taught that this application should be performed. If the pith instructions for this application are not cherished like one's own life, and are instead spread to those who are not suitable vessels, it is like leading a tethered calf to a precipice; if one falls, both fall. Therefore, apply yourself with great diligence.

རིན་ཆེན་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ལ། ། བཙས་ཀ་དམ་བཞག་བྱས་ཏེ་གཏད། ། བགེགས་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུག་སྔགས་ཀྱི་ནི་གཙོ་བོ་རུ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་མན་ངག་རྣམས། ། ཅུང་ཞིག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་སྐད་ཅིག་ལྷར་བསམས་ཏེ། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུ་ཡིས། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་བྱས་ནས། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ནི། ། པཾ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམ། ། པདྨའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་གུར་དུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་། ། ཆོ་ག་གསུམ་མམ་སྐད་ཅིག་མས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བསྐྱེད་ལ། ། དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཤེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། ། དོན་ལ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། ལས་སུ་མིང་དང་ཐ་དད་ཙམ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་འཚེར། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ལྡན་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་སྙིང་གར་བསྟིམ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བརྟན་བསྒོམས་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཟླ་བ་པདྨ་ལྟེ་བ་ལ། ། མན་ངག་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་གསལ་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཐུགས་འཁོར་གསལ་དང་ལྷ་མཆོད་དང་། ། སྦྱང་དང་བསྡུ་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། འབུམ་གསུམ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་དང་། །

To the jewel-like individual, [the practice] is entrusted after the preliminary commitments have been established. This is the nineteenth section, concerning the preliminary applications such as the expulsion of obstructors. Homage to the Blessed One, the Holder of the Vajra. In order to perform the preliminary service as the primary requirement for poison mantras, I shall briefly present the instructions for the preliminary service. First, visualize yourself instantaneously as the deity. Visualize a moon maṇḍala at your heart. Through the radiation and reabsorption of the syllable HŪṂ above it, complete the offerings and so forth, and then meditate on emptiness. From the state of emptiness, visualize an eight-petaled lotus arising from PAṂ. Visualize a moon maṇḍala at the center of the lotus. Through the radiation and reabsorption of the HŪṂ above it, it becomes a vajra pavilion. Then, through the three rituals or instantaneously, generate the body of Vajrapāṇi; in reality, he is known as Vajrasattva. Regarding the meaning of the Holder of the Vajra and the nature of phenomena, in terms of the wisdom of the heroic being, they are merely different names for the activity. His body is white and radiant, holding a vajra and bell in his two hands. He is complete with all ornaments and sits in the vajra posture. Invite the wisdom beings and dissolve them into the heart. Bless the body, speech, and mind, and confer the empowerment. Having meditated stably in that way, at the heart, upon a moon and lotus at the center, meditate according to the instructions. Once it is clear in that way, perform the recitation. While the heart maṇḍala is clear, make offerings to the deity, and according to the method of purification and withdrawal, perform the three hundred thousand preliminary recitations.

དུས་དང་གྲངས་དང་མཚན་མ་ཡི། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་ཚད་ཕྱིན་ནས། ། དེ་ནས་འཁོར་རྣམས་སོ་སོ་ལ། ། འབུམ་ཕྲག་རེ་རེ་བསྙེན་པ་བྱ། ། འཁོར་རྣམས་བསྙེན་པའི་མན་ངག་ནི། ། མདུན་དུ་པདྨའི་གདན་བསྐྱེད་དེ། ། སྐད་ཅིག་ཀླུ་བརྒྱད་སྤྲུལ་ནས་ནི། ། སྤྱན་དྲངས་ལ་སོགས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་མཆོད་མཉེས་ལ། ། དོན་རྣམས་གང་ཡིན་གྲུབ་པར་བསམ། ། གོང་བཞིན་མཚན་མའི་རྟགས་ཕྱིན་ནས། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ལྷ་བསྐྱེད་ལ་སོགས་ཆོ་ག་ནི། ། བསྙེན་པའི་དུས་དང་མཐུན་པར་བྱ། ། གཙོ་བོའི་བཟླས་བརྗོད་འབུམ་ཕྲག་གཅིག། འཁོར་རྣམས་ཁྲི་དང་སྟོང་དང་ནི། ། བརྒྱ་ཡི་བར་དུ་རབ་འབྲིང་ངོ་། ། དུག་གིས་ཟིན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། མདུན་སོགས་བྱ་བ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་ལ། ། ཡི་གེ་དགོད་སོགས་བྱ་བ་ནི། ། མགོར་ཀྵུཾ་སྣ་དང་རྣ་བར་ཡུཾ། ། མིག་དུ་ཧཱུཾ་དང་ཁར་ནི་སུཾ། ། མགྲིན་པ་སྨྼྻུཾ་སྙིང་ཁར་ཡྨྼྻུཾ། ། ལྟེ་བར་ཀྵྨྼྻུཾ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་བསམ་པར་བྱ། ། སྔགས་རྣམས་དེ་ཡི་མཐུས་སུ་ནི། ། སྙིང་གའི་དུག་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ནི། ། དུག་འཕྲོག་ལ་སོགས་མན་ངག་སྦྱར། ། དེ་འོག་ཕྱི་མའི་ལས་བརྩམ་མོ། ། རིན་ཆེན་ལ་སོགས་བུམ་པ་ལ། ། སྐྱོན་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་རུ། ། ཆུ་དང་འོ་མ་བསྲེས་པས་དགང་། ། དང་པོ་བུམ་སྦྱང་བུམ་བསྐྱེད་ལ། ། པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། དེ་སྟེང་ཡི་གེ་སུཾ་ལས་ནི། ། གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གདུགས་དཀར་གྱིས་ནི་བརྒྱན་མཛད་ཅིང་། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཉིས་པ། །

Having completed the measures of the approach and so forth, according to the time, number, and signs, one should then perform one hundred thousand recitations for each of the retinue deities. Regarding the pith instructions for the approach of the retinue: visualize a lotus seat in front; in an instant, emanate the eight nāgas, and having completed the invitation and so forth, visualize that light rays radiate to please them with offerings and accomplish whatever purpose is intended. Once the signs of the aforementioned marks have been attained, one should then begin the accomplishment stage. The rituals for generating the deities and so forth should be performed in accordance with the time of the approach. One hundred thousand recitations for the principal deity, and ten thousand, one thousand, or as many as one hundred for the retinue, constitute the superior, middling, and inferior levels. Regarding the subject of accomplishment who has been seized by poison: having completed the activities in front and so forth, one should perform the placement of syllables on the eight limbs of the body. One should know the syllables to be: KṢŪṂ at the head, YŪṂ at the nose and ears, HŪṂ at the eyes, SUṂ at the mouth, ṢṬR̥Ṃ at the throat, YṢṬR̥Ṃ at the heart, and KṢṬR̥Ṃ at the navel. One should visualize them as white in color. By the power of those mantras, the poison in the heart is bound. Apply the pith instructions for extracting the poison and so forth by means of the wisdom syllable HŪṂ. Following that, one should begin the subsequent activities. Regarding the vases made of precious substances and so forth, which are free from defects and endowed with qualities: fill them with a mixture of water and milk. First, purify the vase and generate the deity within it. Upon a lotus and moon seat, from the syllable SUṂ above that, arises Vajraḍākinī, adorned with a white parasol, white in body color, and possessing two hands.

ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་ལ། ། སེམས་དཔའ་ཡི་ནི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ། ཀླུ་རྣམས་མགོ་བོའི་ཆ་རྣམས་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོག་བསྡུས་ནས། ། དེ་སྟེང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། པདྨ་ཡི་ནི་འདབ་མ་ལ། ། ཀླུ་ཆེན་བརྒྱད་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤར་དུ་ནོར་རྒྱས་བུ་དཀར་པོ། ། བྱང་དུ་འཇོག་པོ་སེར་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་སྟོབས་རྒྱུ་དམར་པོ་སྟེ། ། ལྷོར་ནི་པདྨ་སྔོན་པོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་པདྨ་ཆེ། ། དཀར་སེར་དུ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་དུང་སྐྱོང་དཀར་སྔོའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་རིགས་ལྡན་སྔོ་དམར་པོ། ། རླུང་མཚམས་འཁྱིལ་པ་དམར་སེར་པོ། ། དེ་ལྟར་ཀླུ་བརྒྱད་བསམ་པ་ནི། ། མཆོད་དང་གཏོར་མ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་དུས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རུ། ། དུག་སེལ་བ་ཡི་དུས་འདི་རུ། ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། ཆོ་ག་བསྐྱེད་ཚུལ་ཐབས་དང་མཐུན། ། རྨ་བྱའི་སྒྲོ་ཡི་ཆུན་པོ་ཡིས། ། མགོ་བོ་ལ་སོགས་ལུས་ཀུན་ལ། ། བྱབ་ཅིང་མན་ངག་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། རྐང་མཐིལ་བར་དུ་དྲངས་ནས་ནི། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་དབོ་བར་བྱ། ། ལྷ་གསལ་ལ་སོགས་མན་ངག་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་མན་ངག་ཏུ། ། ཧཱུཾ་གསུམ་ཕཊ་གསུམ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཱ་སུ་ཀི་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏཀྵ་ཀ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀརྐོ་ཊ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པདྨ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་པདྨ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤཾ་ཁ་པཱ་ལ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀུ་ལི་ཤ་ལཾ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཏ་ཀེ་ལི་ཧྲི་ཏནྡ་ར་སྭཱ་ཧཱ།

Holding a khaṭvāṅga and a skull-cup in his hands, adorned with snake ornaments, and seated in the sattvaparyaṅka posture, the heads of the nāgas are gathered beneath a moon maṇḍala. Above that, upon the petals of a lotus, one should meditate on the eight great nāgas. In the east is white Vāsuki; in the north, yellow Takṣaka; in the west, red Karkoṭaka; and in the south, blue Padma. In the northeast, one should meditate on Mahāpadma as white-yellow; in the southeast, white-blue Śaṅkhapāla; in the southwest, blue-red Kulika; and in the northwest, red-yellow Kulika. Having thus visualized the eight nāgas, one should perform offerings, torma rituals, and so forth. At that time, during this occasion of clearing away poison, one should perform the deity yoga of oneself as Vajraḍākinī. The method for the generation stage should be in accordance with the ritual. With a bundle of peacock feathers, one should sweep over the head and the entire body, and apply the pith instructions. Drawing [the poison] down to the soles of the feet, one should pour it into the vase. One should apply the pith instructions for the clarity of the deity and so forth. Regarding the pith instruction for the mantra: "Oṃ hrīṃ tandra ra hūṃ phaṭ svāhā," one should understand there to be three hūṃs and three phaṭs. Oṃ vāsuki hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ takṣaka hrīṃ tandra ra svāhā. Phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. Oṃ karkoṭaka hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ padma hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ mahāpadma hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ śaṅkhapāla hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ kulīśalaṃ hrīṃ tandra ra svāhā. Oṃ hulutakele hrīṃ tandra ra svāhā.

ཨོཾ་ཧྲི་ཏནྡ་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཨ་མུ་ཀ་ས་ནིརྦ་ཤིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བ་སུ་ཀི་ཧྲྀ་ཏནྡ་རེ་དེ་བ་དཏྟ་ནིརྦ་ཤིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། བསྙེན་བསྒྲུབ་ལ་སོགས་བྱ་བ་ཡང་། ། སྔགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། མན་ངག་ཅན་གྱིས་སྦྱོར་ཤེས་བྱ། ། དུག་ཕྲོགས་འོ་མ་ནག་པོར་འགྱུར། ། དེ་འོག་ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། སྔགས་བཟླས་པས་སུ་བརྡེག་པར་བྱ། ། བརྡེགས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། སྙིང་ནི་འབར་བ་ལ་སོགས་འགྱུར། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ། བསྒོམས་པས་རྣམ་ཤེས་བཅིངས་ཤིང་གཟུང་། ། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དབུགས་གཡོ་འགྱུར། ། བདག་གི་སྣ་སྒོའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། མཆེ་བས་ཟིན་པའི་སྣ་སྒོར་ཐིམ། ། ལུས་བཀང་བས་ནི་རྐང་ལག་འདར། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་གླུ་བླང་བྱ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་སེ་གོལ་གཏོགས། གསུམ་གྱི་སྒྲ་ཡིས་ལྡང་བར་འགྱུར། ། ལངས་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། ཀླུ་སྨན་དཀར་གསུམ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། མཆོད་དང་གཏོར་མ་ཀླུ་ལ་ཤིས། ། དེ་སོགས་སྦྱོར་བ་གཞན་པ་ཡང་། ། སློབ་དཔོན་མཁས་པས་སྦྱོར་ཤེས་བྱ། ། དུག་གིས་ཟིན་པའི་གནས་བསྟན་པ། ། ཁ་དང་སྨིན་མ་རྐན་དང་ནི། ། སྣ་རྩེ་སྣ་སྒོ་མཚན་མ་དང་། ། བཤང་བ་མཐེ་བོང་གཟུང་བ་རྣམས། ། གསོ་རུ་མི་རུང་སྤང་བར་བྱ། ། རིགས་ལྡན་མགོ་བརྒྱ་གཙིགས་པ་དང་། ། ཀ་མ་ལ་ནི་དུག་གི་མཆེ་བ་སྟེ། ། བཞིས་ཟིན་པ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གསོར་རུང་བས། ། རྣལ་འབྱོར་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། ། དབང་བསྐུར་མན་ངག་ལྡན་པ་ཡིས། །

OṂ HRĪTANDARA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ | AMUKAṂ SANIRVAŚIṂ KURU HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | OṂ VASUKI HRĪTANDARE DEVADATTAṂ NIRVAŚIṂ KURU HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ | The practices of approach and accomplishment, as well as the distinctions of the mantras and so forth, should be applied by one possessing the pith instructions. When the poison is extracted, the milk turns black. Thereafter, one should strike with white mustard seeds and the like while reciting the mantra. By the mere act of striking, the heart of the target will begin to burn and so forth. By meditating on the syllable HŪṂ at his heart, his consciousness is bound and seized. By that alone, his breath will be stirred. Through the light rays from my own nostrils, they dissolve into the nostrils of the one bitten by the fangs. By filling the body, the limbs tremble. Then, the song of HŪṂ should be sung. Furthermore, first snap the fingers; by the sound of three snaps, he will rise. Having risen, meditate on the Vajraḍākinī and protect all the limbs. Offerings and torma cakes of the three white nāga medicines and various other substances are auspicious for the nāgas. Other such applications should also be applied by a learned master. The locations where one is bitten by poison are taught: the mouth, the eyebrows, the palate, the tip of the nose, the nostrils, the genitals, the anus, and the thumb—if these are seized, they are incurable and should be abandoned. The hundred-headed Kulanāga and the lotus-like poisonous fangs—those bitten by these four will die. Since the remaining types are curable, a yogi endowed with compassion, who possesses the empowerments and pith instructions, [should act].

ཆོ་ག་གཞུང་བཞིན་བྱས་པ་དང་། ། གཞན་སྒྲོལ་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཀྱང་སྒྲོལ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ནི་ཐོབ་པར་གསུངས། ། དེ་བས་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་དེ་བསྒྲུབ། ། མཆོད་བསྟོད་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། ལྷ་གཤེགས་ཏིང་འཛིན་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་འོག་སྨོན་ལམ་གདབ་བྱ་བ། ། དཔེར་ན་སྨན་རྣམས་མཐུ་ཡིས་ནི། ། རྫས་ཀྱི་དུག་ནི་འཇོམས་པ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་ཀླུ་ཡི་དུག་རྣམས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་མཐུས་སུ་འཇོམས་པར་འགྱུར། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དུག་རྣམས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མཐུ་ཡིས་འཇོམས་པར་འགྱུར། ། རྫས་ཀྱི་མཐུ་ཡི་སྟོབས་རྣམས་ཀྱིས། ། དུག་རྣམས་མ་ལུས་ཞི་གྱུར་ཅིག། སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡི་སྟོབས་རྣམས་ཀྱིས། ། དུག་རྣམས་མ་ལུས་ཞི་གྱུར་ཅིག། ཡེ་ཤེས་མཐུ་ཡི་སྟོབས་རྣམས་ཀྱིས། ། དུག་རྣམས་མ་ལུས་ཞི་གྱུར་ཅིག། དུག་རྣམས་ཞི་བྱེད་མཐུ་ཡིས་ནི། ། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཤོག། དུག་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་བསྟན། ། ལྷ་བསྐྱེད་སྦྱོར་བ་རྫོགས་ནས་ནི། ། སྔགས་རྣམས་སོ་སོའི་མཐའ་ལ་ནི། ། དགུག་པའི་ཡི་གེ་གདགས་པར་བྱ། ། ཡང་ནཱ་ག་རཱ་ཛཱ་ཛ་ཛ་ཞེས་པས། ཐུན་མོང་གི་སྔགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། གང་འདོད་གནས་ནས་བཀུག་ནས་ནི། ། ཤིང་ཆེན་དག་གི་སྡོང་པོ་ལ། ། ཤིང་གི་ཆོལ་ནི་ཕྱུང་ནས་སུ། གྲོ་ག་དག་ལ་ཀླུ་གཟུགས་བྲི། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་དེ་ལ་བཀུག། དེ་ནས་ཤིང་ཆེན་ནང་དུ་གཞུག། ཁ་བཅད་ཚོན་གྱི་སྐུད་པས་བཅིང་། ། ཐལ་སོགས་འདག་པས་ཞལ་ཞལ་བྱ། །

When the ritual is performed according to the text, one is liberated by the power of liberating others; it is said that one will also attain the siddhis. Therefore, generate diligence and practice. Having performed the offerings, praises, and so forth, the deity should be dismissed and the meditative absorption (samādhi) dissolved. Following that, one should make aspiration prayers: "Just as the power of medicines destroys the poison of substances, likewise the poisons of the nāgas will be destroyed by the power of mantra. The poisons of conceptual thought will be destroyed by the power of wisdom. By the strength of the power of substances, may all poisons without exception be pacified. By the strength of the power of mantra, may all poisons without exception be pacified. By the strength of the power of wisdom, may all poisons without exception be pacified. By the power that pacifies poisons, may everyone attain enlightenment." This is the twentieth section, the application for pacifying poisons. Homage to the Blessed One, Vajrapāṇi. Other applications such as summoning are also taught. Once the generation of the deity is complete, the summoning syllables should be appended to the end of each respective mantra. Alternatively, "Nāgarājā ja ja" should be known as the general mantra. By the light rays of the mantra syllables, summon the desired [being] from their location. Having extracted a wooden wedge from the trunk of a great tree, draw the form of the nāga on birch bark. Summon them there by emitting light rays. Then, place them inside the great tree, seal it, and bind it with colored thread. Plaster the surface with ash and other clay.

ཡང་ན་ཕ་བོང་ལ་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མི་བྱ་བསྐྲད་པ་ནི། ། ཤིང་ཤུན་ལ་སོགས་དག་ལ་ནི། ། རླུང་ངམ་ཤ་བའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས། ། གང་འདོད་པས་ནི་བྲིས་ནས་བཞག། རྩ་སྔགས་མཐའ་ལ་བསྐྲད་སྔགས་གདགས། ། གང་ལྟར་འདོད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྟོབས་ཀྱིས་འཕང་། ། གོང་གི་སྦྱོར་བས་བཀུག་ནས་སུ། ། གྲུ་གསུམ་ནག་པོའི་བྲུབ་ཁུང་དུ། ། ནག་པོའི་སྦྱོར་བས་ཁ་བཅད་ལ། ། རི་རབ་གཟུགས་བྲི་མནན་པར་བྱའོ། ། ལྷ་རྣམས་བཅུ་བདུན་སྟང་སྟབས་ཀྱིས། ། ཇི་ཙམ་འདོད་པར་མནན་པར་བྱའོ། ། གསད་པར་འདོད་པའི་སྦྱོར་ཀ་ཡིས། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་གོང་བཞིན་བཅའ། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་པ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་ལ་སོགས་ཤེས་བྱས་ལ། ། མཚོན་ཆ་ཕྱག་མཚན་བྱིན་བརླབས་ལ། ། ཁྲོ་བོ་མཚོན་ཆ་ཐོགས་པ་ཡིས། ། ལུས་རྣམས་གཏུབ་ཅིང་གསོད་པར་བསམ། ། ཡང་ན་འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་བྱ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། གང་འདོད་པར་ནི་བསྲེག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་བྱ། ། དམ་ལ་མ་ཐོགས་ཀླུ་རྣམས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བར་ཆད་བྱེད། ། དང་པོ་ཞི་བས་གདུལ་བར་བྱ། ། ཞི་བས་འདུལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་དྲག་པོའི་ལས་རྣམས་བརྩམ། ། དམ་ལ་ཐོགས་པའི་ཀླུ་རྒྱལ་ནི། ། བསྟེན་ཅིང་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། བདེ་གཤེགས་སྤྲུལ་པ་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཀྱང་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཀླུ་རྒྱལ་དེ་བསྒྲུབ་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། སྔོན་འགྲོ་ཆོ་ག་རྫོགས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པད་ཟླའི་གདན། །

Alternatively, one should understand the boulder as described above. Regarding the expulsion of those who do not act accordingly: on birch bark or similar materials, draw the form of a wind-god or a deer; upon that, draw the form of the target as desired and leave it there. Append the expulsion mantra to the end of the root mantra. In whichever direction is desired, cast [the target] forth by the power of the mantra's light rays. Having summoned [the target] by the aforementioned application, place it in a triangular black pit and seal it with a black ritual application. Draw the form of Mount Meru and perform the suppression. By means of the postures of the seventeen deities, suppress it for as long as desired. By means of the ritual application for killing, prepare the effigy and so forth as before. Having completed the approach retreat and so forth, and having understood the secret mantras and so forth, bless the weapons and hand-symbols. Visualize the wrathful deities holding weapons, hacking the bodies to pieces and killing [the target]. Alternatively, perform the application of the yantra. Alternatively, burn [the target] wherever desired by the light rays of the mantra. Alternatively, perform it by means of fire offerings. Nāgas who have not taken their oath create obstacles for the practitioner. First, one should subdue them through peaceful means. If they are not subdued by peaceful means, then commence the wrathful activities. Nāga kings who have taken their oath bestow accomplishments if one relies upon and practices them. If one practices the emanations of the Sugatas, they will bestow even the supreme accomplishment. Regarding the ritual application for practicing that Nāga king: once the preliminary rites are complete, then meditate on emptiness. From the state of emptiness, upon a lotus and moon seat...

དེ་སྟེང་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་གང་འདོད་བསྐྱེད། ། གཞན་དག་སྤྲུལ་པའང་གང་འདོད་པ་ཡང་ཡོད། ། མདུན་དུ་པད་ཟླའི་གདན་སྟེང་དུ། ། ཆོ་ག་གསུམ་མམ་སྐད་ཅིག་སྤྲུལ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་སྦྲུལ་ཞགས་བསྣམས། ། ཀླུ་རྒྱལ་དེ་འདྲ་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམ། ། མཆོད་བསྟོད་ལ་སོགས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་གང་ཡིན་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཀླུའི་ཆོ་གའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་བསྙེན་པ་རྫོགས་པ་ཡིས། ། འཁྲུལ་འཁོར་རིམ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དང་པོ་ལས་བཞིའི་རིམ་པ་ནི། ། ཞི་བ་གོ་རོ་ཙ་ན་བླང་། ། གྲོ་གའམ་སྨྱུག་མའི་ཤུན་པ་ལ། ། རྩ་སོགས་དཀར་པོ་མ་ཡིན་སྤངས། ། ཞི་བ་འདོད་པའི་སྨྱུ་གུ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འཁོར་ལོ་བྲི། ། འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི། ། བརྒྱད་དང་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་བྲི། ། ཤེས་རབ་ཆོ་གས་ཡང་དག་བྲི། ། ཡང་ན་གཅིག་དང་གཉིས་སུ་བྱ། ། སྔགས་ནི་ཐམས་ཅད་དགོད་པ་དང་། ། གཅིག་དང་གཉིས་སུ་དགོད་པའོ། ། ཡི་གེ་རེ་རེ་དགོད་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་དགོད་པའོ། ། ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དོར་བ་ཡང་། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ནཱ་མ་དང་། ། བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་ལས། ། སྔོན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། མཆོད་བསྟོད་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། བྱིན་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་ཉིད་ནི། ། ཡི་གེའི་གཟུགས་ལས་འཕྲོས་པས་ན། །

Above that, generate [the deity] through the three rituals; generate whichever supreme deity is desired. For others, there are also those generated through emanation as desired. In front, upon a lotus and moon seat, generate [the deity] through the three rituals or emanate them instantaneously. White in color, holding a snake-noose, invite the nāga king of such a form and dissolve him [into the visualization]. Having completed the offerings, praises, and so forth, then perform the recitation of whichever [mantra] is appropriate. This is the twenty-first section, the preliminary ritual for the nāgas. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Once the yogic approach is complete, one should begin the sequence of the yantra. First, regarding the sequence of the four activities: for pacifying, take gorocana. On birch bark or bamboo bark, avoid using white fibers and the like. With a pen made of materials desired for pacifying, draw the wheel of the object of accomplishment and the practitioner. As for drawing the maṇḍala of the wheel, draw it with eight, twelve, or sixteen [spokes]. Draw it correctly according to the ritual of insight, or else make it one or two [spokes]. The mantras are to be arranged in all [spokes], or arranged in one or two. [There are also methods of] arranging each individual syllable or arranging them all in their entirety. One should begin the drawing from the east. Immediately thereafter, the name of the object of accomplishment, the nāma, and the words of exhortation should be written. Through the yoga of the Vajra Holder, from the light rays of the syllable HŪṂ, invite the blue maṇḍala. Having performed the offerings, praises, and approach, one should cause it to enter the maṇḍala itself. Since the blessed deity itself emanates from the form of the syllable, [it is thus empowered].

དཀར་པོ་དོན་བྱེད་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། མར་དང་སྦྲང་རྩི་དབུས་དཀར་ནས། ། སྐུད་པ་དཀར་པོས་བཅིང་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོས་ཐུན་གསུམ་དུ། ། ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཏོར་བར་བྱ། ། བདག་ཉིད་སྔོན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་གང་འདོད་བྱ། ། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་ལ། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། པདྨ་ཟླ་བར་གནས་པ་སྟེ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཟླ་བའི་མདངས། ། བསྒྲུབ་བྱ་གནས་པར་མཐོང་ནས་ནི། ། བུམ་པ་དཀར་པོའི་ཟླ་བའི་མདངས། ། བདུད་རྩི་ལྔས་ནི་བཀང་བ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་པ་གྲངས་མེད་དབང་། ། ཐོབ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡིན་ལ། ། བདུད་རྩི་སྤྱི་བོར་བླུགས་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་སྔོན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པ་ལས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཞི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཆེ་གེ་མོ་ཞི་བར་གྱིས་ཤིག། ན་མ་སྭཱ་ཧཱ། དུག་ནི་ཞི་བར་འདོད་པ་ནི། ། གུར་གུམ་དག་གིས་འཁོར་ལོ་བྲི། ། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་གཅིག་ནས། ། ནག་པོའི་གཅིག་ཏུ་ལས་རྣམས་འགྲུབ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་(པས,པོས)། ། འཁོར་ལོའི་མན་ངག་ཡོད་པ་ན། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱས་ནས་ནི། ། སྔགས་ནི་ནན་ཏན་ཆེར་བསྐྱེད་ན། ། ངེས་པ་ཁོ་ནར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞི་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རྒྱས་པ་ཡི། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། །

One who possesses the ascetic discipline of performing white deeds should, from the center of butter and honey, bind [the object] with a white thread. With white flowers, one should scatter [them] during the three sessions with a peaceful mind. One should perform whichever generation stage is desired for the blue maṇḍala of oneself. In the white maṇḍala of pacification, the object of accomplishment is positioned in front, seated upon a lotus and moon, white in color with the luster of the moon. Having visualized the object of accomplishment thus situated, one should imagine the conferral of empowerment by means of a white vase with the luster of the moon, filled with the five nectars. Having obtained the empowerment of countless perfect Buddhas, one should pour the nectar upon the crown of the head of whichever object of accomplishment it may be. Through the application of the blue self, by emitting rays of light from the mantra, one should pacify the adverse conditions of the object of accomplishment. Then, one should begin the recitation: OṂ NAMO NĪLĀMBARADHARA VAJRAPĀṆI HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. "Pacify such-and-such!" NAMAḤ SVĀHĀ. For one who desires to pacify poison, one should draw a wheel with saffron. From the first day of the white fortnight until the first of the black, the activities will be accomplished. Thus, when the yogin who practices possesses the pith instructions for the wheel, if they act without doubt and apply themselves with great diligence to the mantra, they will certainly succeed. This is the twenty-second application: the yantra of pacification. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Furthermore, having performed everything else for the rite of enrichment as before—

སྔགས་ནི་ཐམས་ཅད་དགོད་པ་ན། ། མི་དགོད་པ་ནི་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། སྟོང་པའི་མཚམས་ནི་བླངས་ནས་སུ། ། མིང་དང་བསྐུལ་ཚིག་སྭཱ་ཧཱ་སྤེལ། ། གཞི་ནི་གྲོ་གའམ་རས་ལ་བྱ། ། གུར་གུམ་ཁ་ཆེ་སྐྱེས་ལ་སོགས། ། གང་འདོད་པ་ཡིས་བྲི་བར་བྱ། ། ཁམ་པོར་སེར་པོར་ཁ་སྦྱར་ནས། ། སྐུད་པ་སེར་པོས་བཅིང་བར་བྱ། ། བདག་ཉིད་རྒྱས་པའི་ལྷ་ཉིད་དུ། ། བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་སེར་པོ་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས་འདྲ་སྤྲོས་ནས་ནི། ། རྒྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ནས་ནི། ། སྔོན་བཞིན་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ནས་འཁྲུལ་འཁོར་དག་ལ་བསྟིམ། ། བྱིན་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། ཡི་གེའི་གཟུགས་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། ། སེར་པོའི་བྱེད་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། མར་དང་སྦྲང་རྩིས་སྣོད་བཀང་ལ། ། སྐུད་པ་སེར་པོས་བཅིང་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་སེར་པོས་ཐུན་གསུམ་དུ། ། རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཏོར་ཞིང་མཆོད། ། བདག་ཉིད་སྔོན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཆོ་ག་གང་འདོད་ལ་སོགས་བྱ། ། ཡི་གེའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བྱས་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་རྒྱས་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་སེར་པོ་དུས་སུ་མཆོད། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་རྫོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་སྟེང་དུ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སེར་པོ་མདུན་བསམས་ལ། ། གསེར་སོགས་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རྒྱས་པའི་མི་མཐུན་སྐྱོན་རྣམས་ནི། ། བཀྲུ་ཞིང་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསམ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ས་བོན་ལས། ། མེ་ཏོག་སེར་པོས་དུས་གསུམ་དུ། ། སྔགས་བཟླས་སྐྱོན་རྣམས་སྦྱང་བར་བསམ། །

When arranging all the mantras, those not to be arranged should be done as before. The wheel also is as before. Having taken the boundary of emptiness, intersperse the name, the words of exhortation, and svāhā. The base should be made of birch bark or cloth. With saffron, Kashmiri saffron, and so forth, write whatever is desired. Having joined two yellow earthenware bowls together, they should be bound with yellow thread. One should complete the generation and so forth of oneself as the deity of enrichment. With a yellow syllable hūṃ, having emanated it in the shape of a hook, summon the maṇḍala of enrichment and perform the offerings and so forth as before. Then, dissolve them into the yantra. From the forms of the letters of the blessed deities, light radiates; the practitioner of the yellow activity should fill a vessel with butter and honey, bind it with yellow thread, and scatter and offer yellow flowers during the three sessions with a mind of enrichment. One should perform whatever ritual is desired for oneself as the blue maṇḍala. Having visualized [the deity] in the form of the letters, one expands the unfavorable conditions of the person to be accomplished and offers yellow flowers at the proper time. With the knowledge of the deity yoga, once everything is complete, on the maṇḍala, one should visualize the yellow person to be accomplished upon a lotus and moon seat and confer empowerment with vases of gold and so forth. One should wash away the faults of the unfavorable conditions of enrichment and contemplate that very person as being enriched. From the seed syllables previously mentioned, one should recite the mantra with yellow flowers during the three times, contemplating the purification of the faults.

ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧཱུཾ་ཆེ་གེ་མོ་རྒྱས་པར་གྱིས་ཤིག་སྭཱ་ཧཱ། རྒྱས་པའི་དུས་ནི་ཡང་དག་བསྟན། ། ཉ་དང་དེ་བཞིན་རྒྱས་པའི་ཉ། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་ཡང་དག་སྦྱར། ། རྒྱས་པའི་ལས་ནི་འདི་དག་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་དབང་གི་འཁྲུལ་འཁོར་འདི། ། གྲྭ་བ་དམར་པོའི་རྫས་རྣམས་ལ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་སྔོན་བཞིན་བྲི། ། སྔགས་སོགས་དགོད་པ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། བསྙེན་པ་ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཙནྡན་ཁུ་བའམ། ། སྲིན་ལག་ཁྲག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། ཁམ་ཕོར་ནག་པོ་ལ་སོགས་མིན། ། ཁ་སྦྱར་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱ། ། སྦྲང་རྩི་མར་གྱིས་བཀང་ནས་སུ། ། སྐུད་པ་དམར་གྱིས་བཅིང་བར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས། ། འོད་འཕྲོས་སྤྱན་དྲངས་སྔོན་བཞིན་མཆོད། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་དག་ལ་བསྟིམ། ། དབང་དུ་བྱེད་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་གནས་སུ་ནུས་མཐུ་ཅན། ། འོད་ཟེར་དམར་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་དབང་དུ་བྱ་བར་བསམ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་དུས་གསུམ་མཆོད། ། ཆོ་ག་ལས་བསྐྱེད་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། དམར་པོ་ཁ་དོག་དབང་དུ་བྱེད། ། ནུབ་ཕྱོགས་ངོས་སུ་ཁ་བལྟས་ལ། ། ཟླ་བ་དམར་པོ་དག་ལ་ནི། ། བསྒྲུབ་བྱ་བསམ་པར་བྱས་ནས་ནི། ། སྙིང་གའི་ཡི་གེའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་གནས་ནས་བཀུག་བསམས་ལ། ། ཁྲི་ཡི་སྔགས་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་ཕོག་གྱུར་པས། ། དེ་ཡི་སེམས་ནི་ཡེངས་གྱུར་ནས། །

Oṃ namo nīlāmbaradhara vajrapāṇi hūṃ [name of person] increase [prosperity] svāhā. The time for increasing is correctly taught: the full moon and likewise the full moon of the waxing phase. At that time, one should correctly apply [the practice]. In these rites of increasing, the yogi should exert effort. This is the twenty-third application of the increasing yantra. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Then, this yantra of magnetizing: on materials of red cloth, draw two wheels as before. The arrangement of the mantras and so forth should be done as before. The approach retreat should also be performed as before. One should write [the mantra] with lac, sandalwood juice, or the blood of the ring finger. It should not be in a black earthenware bowl or the like; the two wheels should be joined together. Filling [the vessel] with honey and ghee, it should be bound with a red thread. Possessing the deity yoga, one should invite [the deities] with radiating light and make offerings as before. Then, one should dissolve [the deities] into the wheels. The deities who perform magnetizing are empowered at the locations of the mantras. Through the application of red light rays, one should visualize the object of accomplishment being magnetized. One should make offerings with red flowers at the three times. The Vajra Holder generated from the ritual is red in color and performs magnetizing. Facing the western direction, one should visualize the object of accomplishment upon a red moon. Then, with light rays from the syllable at the heart, one should visualize summoning the object of accomplishment from their place and recite the mantra ten thousand times. By striking the body of the object of accomplishment, their mind becomes distracted.

ཞབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་འགྱེལ་བར་བསམ། ། སྐྲ་གྲོལ་བ་ལ་གོས་མེད་པ། ། ཤིན་ཏུ་གཡེང་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་བསམ། ། དབང་དུ་མི་འགྱུར་གང་ཡང་མེད། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཙཎྜ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཆེ་གེ་མོ་དབང་དུ་བགྱིས་པ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། གང་དག་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བ། ། ཁ་ཏི་མ་ཡི་མེ་ནི་དུ་བ་མེད། ། སྔགས་བཟླས་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་ནི་བསྲོ། ། ལས་སུ་བྱ་བ་དུས་བསྟན་པ། ། ནག་པོའི་བརྒྱད་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་ནག་པོའི་བརྒྱད་ཀྱི་བར། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དབང་ལ་སྦྱོར། ། དེ་བཞིན་དབང་གི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བཞི་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དྲག་པོ་ཡི་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་དག། དུར་ཁྲོད་དག་གི་རས་མ་ལ། ། སྐེ་ཚེ་ནིམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཚ་བ་གསུམ་གྱི་མར་དང་དུར་ཁྲོད་སོལ། ། ད་དུ་ར་དང་གཏུམ་པོའི་ས་བོན་དང་། ། ཁྲོ་མཛུབ་ཁྲག་དང་ཙི་ཏ་ཁུ་བ་དང་། ། བྱི་བྲུན་གྱི་ནི་འཇིམ་པ་བླང་། ། གཏུམ་བྱེད་ཀྱི་ནི་ཕྲུ་བའི་ཆུས། ། ལྟོགས་ཆེན་སྒྲོ་ཡི་སྨྱུ་གུ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། གཏུམ་པོ་ཁྲོས་པའི་ས་བོན་གྱིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འཁོར་ལོ་བྲི། ། བཅུ་ཡི་ཉི་མ་ཕྱེད་ན་བྲི། ། སྔགས་ལ་སོགས་པ་དགོད་པ་ནི། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རྣམ་པ་ནི། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་ལེའུ་ཚེ་རྣམས། ། མིང་དང་བསྐུལ་ཚིག་ཧཱུཾ་ཕཊ་ལྡན། ། རྣལ་འབྱོར་ཁྲོས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ལྷ་རྣམས་དགུག། ཆོ་ག་ལ་སོགས་བྱས་པ་ལ།

Visualize [the target] prostrating at the feet [of the deity]. With hair disheveled and naked, visualize the target in a state of extreme distraction. There is nothing that will not be brought under control. OṂ NĪLĀMBARADHARA VAJRAPĀṆI MAHĀCAṆḌAROṢAṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. [Subjugate] so-and-so! SAMAYA HOḤ. Those who are not brought under control—[visualize them] as smokeless fire from the mouth of a crow. Heat the mantra and the yantra. The timing for the ritual activity: beginning from the eighth day of the dark fortnight, and likewise until the eighth day of the dark fortnight, the practitioner of ascetic discipline should apply the subjugation. Likewise, the yogi should exert effort in the yantra of subjugation. This is the twenty-fourth application, the yantra of subjugation. Homage to the Blessed One, the Vajra-Holder. Regarding the fierce yantras: on a cloth from a charnel ground, using mustard seeds and varieties of neem, the three pungent substances, ghee, and charcoal from a charnel ground, datura, the seeds of the fierce one, the blood of a wrathful finger, the essence of the heart, and clay from a rat's dung—using water from a fierce pot and a quill from a great vulture's feather, and possessing the yoga of oneself as the deity, the practitioner of ascetic discipline should draw the wheel with the seed-syllable of the wrathful fierce one. Draw it at midday on the tenth day. As for the arrangement of the mantra and so forth, it is in the manner previously described. Then, in the empty squares, [place] the name, the words of exhortation, and HŪṂ PHAṬ. With the form of a wrathful yogi, summon the deities by emitting rays of light. Having performed the ritual and so forth—

། དེ་ནས་བཀུག་སྟེ་འཁོར་ལོར་གཞུག། གསོད་དང་ལྡན་པའི་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ནུས་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་རྣམས། ། གདུག་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གསད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། བྱི་བྲུན་འཇིམ་པ་གཏུམ་བྱེད་ཆུས། ། ཁམ་ཕོར་སྦྱར་ཞིང་དགང་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་ནག་པོས་དུས་གསུམ་མཆོད། ། བདག་ཉིད་ཁྲོས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་བསྒྲུབ་བྱ་མདུན། ། འབྲུབ་ཁུང་ལ་སོགས་མན་ངག་རྫོགས། ། གཟུགས་བརྙན་མདུན་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། གསོད་པའི་མན་ངག་ལ་སོགས་བྱ། ། གནས་དེར་བདག་ཉིད་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། རྒྱལ་རིགས་ཐོད་པའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། ནང་གི་འབྲུ་དང་སྨན་དག་དང་། ། གླང་རྟ་མི་ཁྲག་ཐོད་པ་བཀང་། ། བཀང་སྟེ་ཐོད་པ་གསུམ་སྒྱེད་བཞག། དུར་ཁྲོད་དག་གི་རོ་ཤིང་བསྐུལ། ། ཁྲོས་པའི་མེ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་རས་མར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གཟུགས་བྲི། ། སྟེང་གི་ཐོད་པ་བཅུག་སྟེ་བཞག། ཐོད་པ་ཁ་སྦུབ་ཐལ་བ་ཕྱོགས་སུ་གཏོར། ། འདིས་ནི་ངེས་པར་གསོད་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་གཞན་སོགས་སྦྱོར་བ་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་བ་དཏྟ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དྲག་པོའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ལྔ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་བསྐྲད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་བརྩམ། ། དུར་ཁྲོད་རས་མ་ཁྲུ་གང་ལ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོའི་སྔགས་སོགས་སྔོན་བཞིན་བྲི། ། སྟོང་པའི་ལེའུ་ཚེ་བླངས་ནས་ནི། ། གང་མིང་བསྐུལ་བའི་སྔགས་དང་ལྡན།

Then, having summoned [the victim], they should be placed within the wheel. The wrathful deities endowed with the power of slaying, through their potent syllables, shall slay the hosts of the malevolent. In this way, they should be consecrated. With mouse dung, clay, and the water of the caṇḍa plant, one should prepare and fill a clay bowl. One should offer black flowers at the three times of day. Through the yoga of one’s own wrathful state, facing south with the object of practice before one, the instructions for the pit and so forth are completed. Having placed the effigy in front, one should perform the instructions for slaying and so forth. In that place, being endowed with the union, one should use a skull of the kṣatriya caste or any other suitable one. The skull should be filled with internal grains, medicines, and the blood of an elephant, horse, or human. Having filled it, the three skulls are set up as a tripod. One should kindle a charnel ground corpse-wood and incite it with the fire of wrath. On a charnel ground rag, one should draw the name and form of the object of practice. Placing this inside the upper skull, it is set down. With the skull turned face down, the ashes are scattered in all directions. By this, death will certainly occur. Alternatively, other applications should be understood by the wise. OṂ NĪLĀMBARADHARA VAJRAPĀṆI MAHĀYAKṢASENĀPATE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ | DEVADATTAṂ MĀRAYA HŪṂ PHAṬ | This is the twenty-fifth application: the ritual of the fierce yantra. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Then, one should begin the yantra for expulsion. On a charnel ground rag one cubit in size, one should draw the mantras of the wheel and so forth with the previously mentioned substances, as before. Having taken an empty square, it should be endowed with the mantra that invokes the name of the person.

། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་སོགས་ལྡན། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་ནས་སྤྱན་དྲངས་མཆོད། ། གསོལ་བསྟོད་བྱས་ནས་བསྙེན་པ་བྱ། ། ཁྲི་ནི་ཐོས་ནས་ནག་པོའི་ཕྱོགས། ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་བཞི་ལ། ། གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་བསྟོད་པ་བྱ། ། ཐེམ་པའམ་རྒྱ་གྲམ་ལམ་དུ་སྦ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཇི་སྲིད་མནན་པ་རུ། ། འཐབ་ཅིང་འཐབ་པས་དབྱེ་བར་བསམ། ། གཏོར་མ་བྱིན་ནས་སྐྲོད་ཅིག་ཅེས། ། གསོལ་བ་མང་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། ཁྲོས་པས་ནུབ་བྱང་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། སྔགས་བཟླས་མྱུར་བར་འབྲོས་པར་འགྱུར། ། ཁྱིམ་དུ་རྟག་ཏུ་འཐབ་འབྲོས་པས། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་བ་དཏྟ་ཆེ་གེ་མོ་སྐྲོད་ཅིག་དཏྟཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྦྱོར་བའི་མན་ངག་འདི་ཡིས་ནི། ། ངེས་པར་གནས་ནས་སྐྲོད་པར་འགྱུར། ། སྐྲོད་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་ཀ་ནི། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་ཆོ་ག་བྱ། ། བཟླས་པ་ཁྲི་ནི་ཐེམ་ནས་ནི། ། བྲྀ་ཏི་ཀ་ཡེ་ཤིང་ལ་གདགས། ། མི་ཡི་རྗེ་ངར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། དྲི་ཆེན་དག་གིས་ཐོད་པ་དགང་། ། མིང་དང་བསྐུལ་བའི་སྔགས་ལྡན་པ། ། འབུམ་ཚོ་བཞི་ནི་ཐོན་པ་དང་། ། ཤིང་གི་གོང་མ་དག་ལ་གདགས། ། འཁོར་ཞིང་འཁྲུག་ཅིང་མྱོས་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་འགུགས། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་སེ་ནཱ་པ་ཏ་ཡེ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་བ་དཏྟ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཆེ་གེ་མོ་ཛཿ། ཞེས་བྱ་བ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ན། །

Possessing the yoga of oneself as the deity and so forth, radiate light rays, invite [the deity], and make offerings. Having performed the supplication and praise, perform the approach recitation. Once ten thousand have been reached, on the fourth day of the dark fortnight, offer supplications and perform the praise. Bury [the object] at a threshold or on a crossroads. As long as the target is suppressed, imagine them being separated by fighting and quarreling. Having given the torma, supplicate many times, saying, "Drive them away!" Facing the northwest in a wrathful state, recite the mantra and they will quickly flee. Because they will constantly flee and quarrel in the house: OṂ NĪLĀMBARADHARA VAJRAPĀṆI MAHĀYAKṢASENĀPATE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. DEVADATTA [Name] DRIVE AWAY! DATTĀYA HŪṂ PHAṬ. By this pith instruction of the application, they will certainly be driven from their place. This is the twenty-sixth application: the rite of expulsion. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Furthermore, regarding the application of the yantra: having drawn the wheel with the substances previously taught, perform the ritual. Once ten thousand recitations are completed, hang it on a vṛttika tree. Fill a skull cup with the excrement of the target and a human shank bone. Once four hundred thousand recitations of the mantra containing the name and the command have been completed, hang it on the top of the tree. They will wander, be agitated, and become insane. Alternatively, they will be summoned in a mere instant. OṂ NĪLĀMBARADHARA MAHĀYAKṢASENĀPATE VAJRAPĀṆIYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. DEVADATTA MĀRAYA HŪṂ [Name] JAḤ. By this mantra:

ཇི་ལྟར་འདོད་པ་འདི་རྣམས་འགྲུབ། ། འགུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བདུན་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལུང་བསྟན་སྦྱོར་བའི་མན་ངག་ནི། ། རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་དང་མི་འགལ་བའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་བློ་དམན་དོན་དུ་ནི། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསོལ་བཏབ་པས། ། ཡིད་ཆེས་བྲོད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། མན་ངག་རིམ་པ་བསྟན་པ་ལ། ། བླ་མ་ལས་ནི་གསན་པར་གྱིས། ། གསང་སྔགས་སྒོ་ནི་དཔག་མེད་ནས། ། ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་མང་གསུངས་པ། ། སེམས་ཅན་ལས་ནི་སྣ་ཚོགས་པས། ། སོ་སོའི་མོས་པ་མི་མཐུན་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་སྨན་རྣམས་ནུས་པ་ཡིས། ། ནད་རྣམས་སོ་སོར་སེལ་བ་བཞིན། ། མན་ངག་ཐབས་རྣམས་སོ་སོས་ཀྱང་། ། དུག་གི་ནད་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད། ། དཔེར་ན་སྨན་ནུས་གཅིག་གིས་ཀྱང་། ། ཕྲད་པ་ཙམ་གྱིས་ནད་འཇོམས་པའོ། ། ཡང་ན་གཉིས་འཇོམས་གསུམ་འཇོམས་དང་། ། བཞི་འཇོམས་ལྔ་འཇོམས་ལ་སོགས་དང་། ། མང་པོ་འདུས་ནས་འཇོམས་པ་དང་། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་མ་ཆོམས་པ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་སོགས་འཇོམས་པ་དང་། ། གཞན་པོ་ཁོ་ནས་འཇོམས་པ་དང་། ། སྨན་དང་སྦྱོར་བ་དེ་དག་ཀྱང་། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་འཇོམས་པར་འགྱུར། ། མི་མཁས་པ་ཡིས་གནོད་པར་འགྱུར། ། སྨན་པ་མཁས་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། ། བརྩོན་འགྲུས་ནན་ཏན་མ་བྱས་ན། ། དུག་རྣམས་འཇོམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་མཐུན་པའི་དཔེ་རྣམས་ནི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡིས་ལུང་བསྟན་ནས། ། ཞིབ་པས་འདི་རུ་མ་ཕྱེའོ། ། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་འཇོམས། ། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་དངོས་གྲུབ་ཀྱིས། །

How these desires are accomplished: the twenty-seventh application of the yantra for summoning and so forth. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Regarding the pith instructions on the application of the prophecy: these do not contradict any of the tantras and are sealed by the ḍākinīs. For the sake of yogis of inferior intellect, and because of repeated requests, I shall teach the stages of the pith instructions in order to generate conviction and joy. Listen to what has been heard from the guru. From the immeasurable gateways of Secret Mantra, many stages of methods have been taught. Because the karma of sentient beings is diverse, their individual inclinations are not the same. For example, just as medicines, through their specific potencies, eliminate various diseases, so too do the various methods of pith instructions overcome the diseases of poison. For instance, even a single medicinal potency can overcome a disease through mere contact. Or, some overcome two, some three, some four, some five, and so forth; some overcome them when many are combined, while others overcome what all the rest could not. Some overcome them through a different application, and others overcome them through that specific one alone. Whether it be the medicine or the application, it is the wise who will overcome the disease, whereas the unwise will be harmed. Even if one becomes a skilled physician, if they do not apply diligent effort, they will not overcome the poisons. Likewise, regarding these concordant examples, I have not analyzed them here in detail, as they were prophesied by the ḍākinīs. Through the power of meditation, the afflictions are overcome; through the siddhis arising from meditation, [the goal is achieved].

མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་པས། ། ཚོགས་འཁོར་ཚོགས་མཆོད་དངོས་གྲུབ་བོ། ། དེས་མ་བྱུང་ན་སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ། དེས་མ་བྱུང་ན་བཟླས་བརྗོད་དོ། ། དེས་མ་བྱུང་ན་གཏོར་མའོ། ། དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་མ་བྱུང་ན། ། ལས་ཀྱི་ཕྲན་ཚེགས་གཞན་ཡང་བསྟན། ། ཡང་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། གཅིག་འདུས་གཉིས་འདུས་གསུམ་འདུས་དང་། ། བཞི་འདུས་ལྔ་འདུས་ལ་སོགས་པས། ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་མཆོག་འདོད་པ་ལ་ནི། ། ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་དགོས་པར་གསུངས། ། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ། ། ཆེ་ཆུང་གི་ནི་རིམ་པས་གསུངས། ། སྦྱོར་བ་རེ་རེས་ཀྱང་ནི་འགྲུབ། ། གསང་སྔགས་ལ་ལའི་བཞེད་ཀྱིས་ནི། ། དཔེར་ན་སྦྲུལ་ནི་སྨྱུ་གུར་ཞུགས། ། རྩ་བར་འགྲོ་དང་རྩེ་མོར་འགྲོ། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་སྔགས་པ་ཡང་། ། རིག་འཛིན་ས་དང་རྡོ་རྗེ་དམྱལ། ། ལ་ལ་དག་གི་གཞུང་གིས་ནི། ། བར་མ་དོ་ནས་འགྲོ་བའོ། ། ལ་ལ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ། ། ལ་ལ་དག་གི་བཞེད་ཀྱིས་ནི། ། གཉིས་པ་གསུམ་པ་དག་ལའོ། ། བཞི་པ་ལྔ་པར་འདོད་པའང་ཡོད། ། ལ་ལ་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ལ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བཤད། ། དེ་ལྟར་གཞུང་ལུགས་མི་འདྲ་བ། ། མང་དུ་གསུངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། ། འགལ་བ་མེད་དེ་ཀུན་ཀ་བདེན། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་གཞུང་གིས་ཀྱང་། ། སྐྱེ་བ་བདུན་ལས་མི་འདའ་བས། ། མ་བསྒོམས་ཀྱང་ནི་སངས་རྒྱས་ས། ། ཞེས་སུ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྐྱེ་བ་བདུན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ། སྔགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན། །

The supreme siddhi will be attained. If samādhi has not been attained, the gaṇacakra and gaṇapūjā are the siddhi. If that does not occur, it is taught that one should accomplish siddhi through fire offerings (homa). If that does not occur, through recitation (japa). If that does not occur, through torma offerings (bali). If none of those occur, other minor activities are also taught. Alternatively, it is taught that all of these may occur through their combination—two together, three together, four together, five together, and so forth. Alternatively, for those desiring the supreme [siddhi], it is taught that all must be complete. For the accomplishment of common siddhis, it is taught according to the sequence of their magnitude. Even by each individual application, accomplishment is achieved. According to the assertions of some Secret Mantra [traditions], for example, it is like a snake entering a bamboo tube: it goes to the root and it goes to the tip. Likewise, the yogin practitioner also [attains results] at the level of a Vidyādhara or in the Vajra Hell. According to the texts of some, one goes from the intermediate state (bardo). According to the assertions of some, it is in the next life. According to the assertions of some, it is in the second or third [life]. There are also those who assert the fourth or fifth. Some explain that the siddhi of the mudrā is attained in the seventh life. Thus, although many different systems have been taught, they are not contradictory; all are true. According to the Secret Mantra texts, one does not exceed seven lives; thus, it is taught in the tantras: "Even without meditating, one reaches the stage of Buddhahood." Furthermore, those called "seven lives" are the Mantra Bodhisattvas.

སྔགས་དང་སྨན་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་སེམས་ལས་རུང་བའི། ། ཤ་དང་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པ། ། བསྟེན་ཅིང་ཟོས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་བས་སྔགས་མཐུའི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པ་འོང་སྲིད་ཀྱང་། ། དེ་ལྟ་འོང་བ་ཤིན་ཏུ་དཀོན། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཞེས་བྱའི་གནས། ཕལ་ཆེར་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ཡི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་གནས་སུ་སྐྱེ། ། རིག་འཛིན་ས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ། གཅིག་ནི་དེ་ལ་བྱ་བ་ཡིན། ། རིག་འཛིན་ས་ལ་གསུམ་ཡོད་དེ། ། དུར་ཁྲོད་རིག་འཛིན་ས་དང་ནི། ། བར་སྣང་ལྷ་གནས་ས་རྟེན་དང་། ། མཁའ་སྤྱོད་འོག་མིན་སྟུག་པོའི་ས། ། གནས་ནི་དེ་གསུམ་ཡིན་པར་གསུངས། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་གང་ཟག་ནི། ། མི་ཡུལ་གནས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། ། སྔགས་སྤྱོད་པ་ཡི་གནས་དག་ཏུ། ། འགའ་ཙམ་འབྱུང་བ་དག་ཀྱང་ཡོད། ། སྐྱེ་བ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་གཞན། ། དེ་རྣམས་གནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་གང་ཟག་ནི། ། དད་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་ལྡན། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུའི་ཆོས་ལ་སྤྱད། ། མཐུན་འཇུག་སྤྱོད་པ་ཀུན་ལ་མཁས། ། བཟོ་དང་རིག་པའི་གནས་ལ་མཁས། ། ལྟ་བ་མ་ནོར་གདེང་དུ་གྱུར། ། སྤྱོད་པ་ལ་དོར་ཐབས་ལ་མཁས། ། མན་ངག་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འཇུག་པར་བྱེད། ། མན་ངག་བསྒོམས་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། ཏིང་འཛིན་སྐྱེས་འགྱུར་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཁམས་དང་དུས་དང་བྱེ་བྲག་ཤེས། ། རྒྱུད་ལུང་མཚན་གྱི་མན་ངག་ལ། ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་དབུ་ཞབས་ཀྱི། ། མན་ངག་རྣམས་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད། ། བཤད་པའི་རྒྱུད་དང་འགྲེལ་པ་དང་། ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས། །

Through the power of mantras, medicines, and the like, the body and mind become serviceable. By relying upon and consuming [substances] such as flesh and skull-cups, one attains siddhi. Therefore, these are the qualities of the power of mantra. While it is possible for a "seven-birth" individual to appear on the levels and the perfections, such an occurrence is extremely rare. As for the abode of the so-called "seven-birth" individual, they are mostly born in the dwellings of ḍākinīs in great charnel grounds. The so-called "level of the Vidyādharas" is also one such designation. There are three levels of Vidyādharas: the Vidyādhara level of the charnel ground, the support of the celestial abodes in the intermediate space, and the levels of Khecara and Akaniṣṭha-Ghanavyūha. These three are taught to be the abodes. As for the individual of the seven births, their dwelling in the human realm is exceptional. They appear in some instances in the pure abodes of mantra practitioners. Other types, such as those with only one birth remaining, have similar abodes. The individual of the seven births possesses faith, compassion, and the like. They practice the dharma of the ten perfections and are skilled in all forms of harmonious conduct. They are expert in the arts and the fields of knowledge. Their view is unerring and has become a firm confidence. They are skilled in the methods of conduct and abandonment. Merely by receiving the pith instructions, they engage without doubt. As soon as they meditate on the pith instructions, meditative absorption arises naturally. They know the elements, the times, and the specific distinctions. By merely hearing the pith instructions on the tantras, transmissions, and names, they comprehend the instructions from beginning to end. The explanatory tantras, commentaries, and the stages of clear realization—

མ་ཐོབ་པ་རུ་ཤེས་པར་འགྱུར། ། དཔེར་ན་ཤིང་མཛེར་བསལ་བ་ཙམ། ། རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་མདོ་མདོ་ཡི། ། མཁས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། ། ཐམས་ཅད་དོན་རྣམས་ཁོང་ཆུད་པས། ། སྐབས་ཕྱེད་ཤིན་ཏུ་སྤྱི་དོན་རྒྱས། ། དཀའ་འགྲེལ་མངོན་རྟོགས་རིམ་པ་ནི། ། རྩོམ་ནུས་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས། ། མིག་ནི་ཡུན་རིང་མི་འཛུམས་ཤིང་། ། ཡི་དམ་ལྷ་བསྒོམ་དུས་སུ་ནི། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་གྲིབ་མ་སྣང་། ། སྐྱེ་བ་གཉིས་ལ་གྲིབ་མ་གཉིས། ། གསུམ་ལ་གསུམ། བཞི་ལ་བཞི། ལྔ་ལ་ལྔ། ། དྲུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་པོ་ལ། ། གྲིབ་མའི་རྟགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ནི། ། ཞག་བདུན་ཟླ་གཅིག་ཟླ་བདུན་དུ། ། མཁའ་འགྲོ་མས་ནི་ལུང་སྟོན་ཅིང་། ། ཆོས་བཤད་རྟགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། ། ཆོས་སྟོན་པ་ཡི་མཛད་སྤྱོད་ཀྱང་། ། དངོས་སུ་སྤྲུལ་ནས་སྟོན་པ་དང་། ། ཡང་སྤྲུལ་སུམ་སྤྲུལ་ལ་སོགས་སུ། ། སྤྲུལ་ནས་སྟོན་དང་ཡང་ན་ནི། ། སྐུ་ནི་མི་སྣང་སྒྲ་ཡིས་སུ། ། ནམ་མཁའ་ལས་སུ་སྟོན་པ་དང་། ། ཡང་ན་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་ལ། ། སྒྲ་བྱུང་ནས་ནི་སྟོན་པ་དང་། ། ཡང་ན་རྨི་ལམ་མཚན་མས་སུ། ། དུས་བཞི་དུས་གསུམ་དུས་གཅིག་ཏུ། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྟོན་པའོ། ། མ་ཐོས་པ་ཡི་མན་ངག་རྣམས། ། སྟོན་པར་བྱེད་ན་སྐྱེ་བདུན་སོགས། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་འཛིན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡང་ན་དང་པོ་སྐྱེས་ནས་ནི། ། ཐེག་ཆེན་ཆོས་ལ་མོས་ནས་ཀྱང་། ། མན་ངག་བསྒོམ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་མན་ངག་གི། རྣ་བརྒྱུད་གཅིག་ཙམ་ཐོས་ནས་སུ། ། བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །

One will come to know what has not been attained. For example, it is like merely removing a knot from a piece of wood. By relying on the learned who possess the tantras, transmissions, and pith instructions, one internalizes all the meanings; thus, the context is discerned and the general meaning is extensively expanded. One is then able to compose commentaries on difficult points and the stages of clear realization, becoming extremely skilled in the meaning. When the eyes do not blink for a long time while meditating on the yidam deity, the shadow of a seven-birth being appears. For two births, there are two shadows; for three, three; for four, four; for five, five; and for six and so forth, the signs of the shadows are likewise. Through the power of meditation, the distinctions are such that for seven days, one month, or seven months, the ḍākinīs provide prophecies and display signs of teaching the Dharma. Regarding the conduct of teaching the Dharma, they may teach by manifesting in person, or by manifesting as a double, a triple, and so forth; or they may teach without the body appearing, through sound from the sky; or they may teach through the emergence of sound from hand-symbols and the like; or they may teach through signs in dreams, repeatedly at the four times, the three times, or at a single time. If they teach pith instructions that have not been heard before, then those such as the seven-birth beings, the yogis who have attained the siddhis of mantra, the vidyādharas, and the bodhisattvas—whether they have been so from their first birth, or have developed devotion to the Mahāyāna Dharma and take great delight in meditating on the pith instructions—will, upon hearing even a single oral lineage of pith instructions from a master, attain siddhi through meditation.

དེ་ནས་གོང་བཞིན་བྱུང་ནས་སུ། ། གཞན་ལ་ཡང་ནི་སྟོན་པར་ནུས། ། ཡང་ན་སྐྱེ་བདུན་གང་ཟག་དེ། ། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཡི་དམ་ལྷས། ། རྨི་ལམ་ལ་ནི་ཆོས་བསྟན་ནས། ། མན་ངག་དེ་བསྒོམས་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཕྲ་མོ་དག་གིས་ཐོབ་ནས་ཀྱང་། ། གཞན་ལ་ཆོས་ནི་སྟོན་པར་ནུས། ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་གཞན་ཡང་འབྱུང་། ། ཡང་ན་སྐྱེ་བདུན་གང་ཟག་དེ། ། རྐྱེན་ནི་གཉིས་པོ་འཛོམ་པ་ལས། ། བསྒོམ་པ་ལ་ནི་དགའ་བར་འགྱུར། ། སྔོན་གྱི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སུ། ། འབད་རྩོལ་དྲག་པོ་མ་བྱས་པར། ། ཐུན་གཅིག་ལ་ནི་བསྒོམ་པ་རྙེད། ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་བསྒོམས་པས་སུ། ། ཞག་བདུན་ནས་ནི་ལུང་སྟོན་འབྱུང་། ། དེ་ནས་རིམ་གསུམ་གོང་མ་བཞིན། ། དེ་ནས་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལྡན་ནས། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྔགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཐོབ། ། དེ་ལྟར་མ་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་པ། ། (གོད་,གོང་)མ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བདུན་དུ། ། ལེན་པའི་རྟགས་ནི་གོང་བཞིན་འབྱུང་། ། སྐྱེ་བ་འདི་ཐོབ་ཚུལ་རྣམས་ཀྱང་། ། ཐེག་ཆེན་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལས། ། དབང་བསྐུར་མན་ངག་ཐོབ་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་མ་ཉམས་བཤགས་ལ་བརྩོན། ། བསྐྱེད་རིམ་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིས། ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་བཟློག་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་ལ་བརྟན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་ལ་བརྟན་ནས་ཀྱང་། ། (དག་,ངག་)གི་རྣམ་རྟོག་བཟློག་ནས་ནི། ། སེམས་དབེན་པ་ནི་བརྟན་པར་བྱ། ། སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྟོག་བཟློག་ནས་ཀྱང་། ། སྒྱུ་མའི་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་ནས། ། འོད་གསལ་ལ་ནི་འཇུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྤྲོས་མེད་མན་ངག་ལས། །

Then, having occurred as described above, one is able to teach others as well. Alternatively, for that person of seven births, immediately upon being born, the yidam deity teaches the Dharma in a dream. Having meditated on those pith instructions and attained even minor siddhis, they are able to teach the Dharma to others. Then, others will likewise arise in succession. Alternatively, for that person of seven births, through the convergence of the two conditions, they will come to delight in meditation. By the power of previous meditation, without exerting intense effort, they will attain the state of meditation in a single session. Then, by meditating gradually, a prophecy will arise after seven days. Then, through the three stages as before, and subsequently possessing the six clairvoyances, they will attain the siddhi of the mudrā. All yogins of mantra will attain the mudrā in this very life. For yogins who do not become so, the signs of taking seven births will occur as described above. Regarding the manner of attaining this life: being a suitable vessel for the Mahāyāna, by receiving empowerment and pith instructions, one must strive in confession so that the samaya is not impaired. By stabilizing the generation stage, one reverses the conceptualizations of the body and should stabilize vajra recitation. Having stabilized vajra recitation, one reverses the conceptualizations of speech and should stabilize mental isolation. Having reversed the deluded conceptualizations of the mind, one abides in the samādhi of illusion and enters into the clear light. Then, from the pith instructions on the non-elaborate...

ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་འགྱུར་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག། ཡང་ན་བསྐྱེད་རིམ་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཚེ་ལ་དབང་བའི་རིག་འཛིན་སྒྲུབ། ། ཚེ་ལ་དབང་བའི་རིག་འཛིན་གྱིས། ། རྫོགས་པའི་མན་ངག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ངེས་སུ་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཡང་ན་བསྐྱེད་རིམ་བརྟན་པ་ཡིས། ། རྫོགས་རིམ་མན་ངག་གང་བསྒོམས་ཀྱང་། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་འཐོབ། ། རྫོགས་རིམ་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། དེ་ནས་རྫོགས་པའི་རྫོགས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་གསུངས། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་གཞུང་། ། སྤྱིར་ན་ལྟ་བ་གདེང་གྱུར་གཙོ། ། ལན་ཅིག་བཟློག་པའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། བྱས་ན་ཐེ་ཚོམ་མི་སྐྱེ་ཞིང་། ། ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་འབྱུང་པོས་ཀྱང་། ། ཚུགས་པར་མི་འགྱུར་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། དེ་ལྟ་མ་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་པས། ། མན་ངག་ཉམས་སུ་ལོན་པར་བྱ། ། མན་ངག་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སུ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ལུང་སྟོན་པས། ། ལུང་སྟོན་པ་ཡི་དུས་སུ་ནི། ། ལྟ་བ་མན་ངག་ཟབ་མོ་ནི། ། བསྟན་པ་བསྒོམས་པས་ཕྱག་རྒྱ་འཐོབ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་རིམ་པ་ནི། ། བློ་ཡི་རབ་འབྲིང་ཁྱད་པར་ནི། ། བག་ཆགས་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། རབ་འབྲིང་དགུ་དང་གསུམ་དང་ནི། ། དབྱེ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཤེས་བྱ། ། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་ལུང་སྟོན་པས། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རྐྱེན་ནི་རབ་ཏུ་མ་གྱུར་པ། ། རབ་ཀྱི་འབྲིང་སོགས་ལྡན་པས་ནི། ། བར་མ་དོ་ལ་ལུང་སྟོན་འགྱུར། ། རབ་ཀྱི་ཐ་མ་ལྡན་པ་ནི། ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལུང་སྟོན་ནོ། ། འབྲིང་གི་གསུམ་པོ་རིགས་ལྡན་ཡང་། །

The supreme mudrā is spontaneously accomplished. Alternatively, by relying on the generation stage, one achieves the vidyādhara of power over life. Having achieved the vidyādhara of power over life, one should meditate on the instructions of the completion stage; thus, one will certainly attain the siddhi of the mudrā. Alternatively, through stability in the generation stage, whatever instructions of the completion stage one meditates upon, one will attain the mudrā within six months. It is taught that by relying on the generation of the completion stage, and then through the completion of the completion stage, the siddhi of the mudrā is attained. This is the system of the great master. In general, the primary factor is gaining confidence in the view. If one acts in a manner that reverses [doubts] once and for all, no hesitation will arise, one will not turn back, and even elemental spirits will be unable to harm one; thus the fruit will emerge. If it is not so, the yogi should take the instructions into practice. Through the power of meditating on the instructions, the ḍākinīs will grant a prophecy. At the time of the prophecy, by meditating on the profound instructions of the view, one attains the mudrā. Alternatively, regarding the stages of yoga, one should understand the purpose of the divisions into nine or three levels of superior, middling, and inferior, based on the differences in the faculties of the mind and the conditions of habitual tendencies. The yogi for whom the collection of causes and conditions is complete will receive a prophecy in this very life and attain the siddhi of the mudrā. If the conditions are not of the highest, but possess the middling of the superior and so forth, one will receive a prophecy in the intermediate state. If one possesses the lowest of the superior, one will receive a prophecy in the next life. Even for those of the three middling types who possess the [appropriate] lineage...

གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་རུ་སྦྱར། ། ཐ་མའི་རིགས་ལྡན་གསུམ་པོ་ཡང་། ། ལྔ་དང་དྲུག་དང་བདུན་དུ་སྦྱར། ། ཡང་ན་རྐྱེན་སོགས་ལྡན་འགྱུར་ཡང་། ། རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་རྣམས། ། དྲག་ཞན་གྱི་ནི་ནུས་པ་ཡིས། ། རྐྱེན་གྱི་ཚུལ་བཞིན་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། རྒྱུ་རྐྱེན་གཉི་ག་འབྲིང་སོགས་ཀྱི། ། རིམ་པ་དང་ནི་ལྡན་པ་རྣམས། ། གོང་མ་གཉིས་དང་མི་མཐུན་པས། ། གསུམ་དང་བདུན་དུ་སྦྱོར་ཤེས་བྱའོ། ། གཉིས་ཀ་གཞན་པར་གྱུར་པ་ནི། ། གསང་སྔགས་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས། ། དབང་བསྐུར་མི་བྱ་འཇུག་པ་ཙམ། ། དགེ་བའི་ས་བོན་ཆུང་འགྱུར་ཡང་། ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་དད་ལྡན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་ལས་ནི་མོས་འགྱུར་ནས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་འདེབས་ལ། ། ཕྱི་ཡི་དབང་བསྐུར་ཙམ་བྱས་ལ། ། མི་ཟབ་དབྱིངས་ཀྱི་མན་ངག་བསྟན། ། དེ་ལ་བསྟན་པའི་གང་ཟག་ལ། ། ལྷག་པ་རྣམས་ནི་རིམ་གྱིས་བསྟན། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་རིམ་པ་ནི། ། ཡི་དམ་ལྷ་སོགས་སོ་སོ་རུ། ། སོ་སོར་བག་ཆགས་བཞག་པ་དང་། ། མོས་པ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་མེད་མོད་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས། ། ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམས་ནས་ཀྱང་། ། མན་ངག་ཡང་ཡང་སྤོས་ཀྱང་ནི། ། འགལ་བ་མེད་དེ་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མ་བྱུང་ན། ། སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་གསུངས་པས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་འཁོར་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། བདུན་ནས་སྟོང་གི་བར་དུ་ནི། ། མཁས་པས་ཅི་ནུས་རྒྱུད་བརྟགས་ལ། ། ཆོ་གས་སྡིག་པ་བྱང་བར་གསུངས། ། དཔེར་ན། ། ལུས་ཀུན་ལ་ནི་གནོད་པ་ཡི། །

Apply them in pairs, triads, and tetrads. Even for the three types of individuals of the lowest capacity, apply them in fives, sixes, and sevens. Alternatively, even if they possess conditions and so forth, one should know how to apply the potencies of the causes and so on according to the manner of the conditions, through their strong or weak potencies. Those who possess the stages of the middling and so forth for both causes and conditions, being inconsistent with the two preceding [categories], should be known to be applied in triads and sevens. As for those who have become otherwise in both respects, since they are unsuitable vessels for the Secret Mantra, one should not confer empowerment but only allow them to enter. Even if the seed of virtue is small, for those with faith who have made aspiration prayers and who develop devotion to the Secret Mantra, if they supplicate again and again, one should perform only the outer empowerment and teach the instructions on the non-profound expanse. For the individuals to whom this is taught, the higher [teachings] should be shown gradually. Alternatively, regarding the stages of yoga, if the habitual tendencies of the individual yidam deities and so forth are established separately, and through the stages of devotion and so on, although doubts and the like may not exist, if the accomplishments are not attained, then by meditating without distinction through the perception of illusion, even if the instructions are shifted again and again, there is no contradiction and the accomplishments will be attained. If it still does not happen despite acting in that way, it is said that the obscurations are extremely great; therefore, through rituals such as fire offerings, feast circles, recitations, and torma offerings, the wise should examine the continuum as much as possible—from seven [times] up to a thousand—and it is said that through such rituals, negative karma is purified. For example, [it is like] that which harms the entire body...

ཚེར་མའི་ཕུང་པོས་ལམ་རྣམས་འགགས། ། མེ་ཡི་སྦྱོར་བ་མཁས་པ་ཡིས། ། བསྲེགས་པས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་བྱེད། ། དེ་ནས་ལམ་ནི་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། གང་དུ་ཕྱིན་པར་འགྲོ་བར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་སྔགས་སོགས་མཐུ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་བཅོམ་ནས་ཀྱང་། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལམ་བསྐྱེད་ནས། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་ན། ། ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མཚན་མའི་ལུང་སྟོན་ཕྲ་མོ་འབྱུང་། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་གྱུར་པར། ། ཚེ་དབང་མ་ཐོབ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྒྲིབ་པ་རྣམས་ནི་བྱང་གྱུར་ནས། ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། སྡིག་སྒྲིབ་རྩད་ནས་མ་ཆོད་ཀྱང་། ། ཆེ་ལོང་རགས་པ་མགོ་བཅོམ་ནས། ། གཞན་དག་མི་སྤྱོད་མགོ་གནོན་ཅིང་། ། དམ་ཚིག་མ་ཉམས་བཤགས་ལ་བརྩོན། ། སྨོན་ལམ་དགེ་བ་བསྔོ་ལེགས་པས། ། སྐྱེ་བ་འདི་བརྗེས་གཞན་དག་ཏུ། ། དུས་དང་གནས་དང་སློབ་དཔོན་དང་། ། རིགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་མན་ངག་སོགས། ། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་རྙེད་པར་འགྱུར། ། དེ་རུ་དམ་ཚིག་ལྡན་སོགས་པས། ། རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བདུན་བརྒྱུད་ནས་སུ། ། འབད་རྩོལ་དྲག་པོ་མ་བྱས་བར། ། སངས་རྒྱས་ས་ལ་འགྲོ་བར་གསུངས། ། དེ་སོགས་ལུང་བསྟན་སྦྱོར་བ་རྣམས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ལུང་སྟོན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་བློ་དམན་དོན་ཆེད་དུ། ། ཅུང་ཟད་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ལུང་བསྟན་ཡང་། ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས། ། འཇིག་རྟེན་འདས་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། །

A mass of thorns blocks the paths; yet by the application of fire, a skillful person burns them all away until nothing remains. Then, having cleared the way, they proceed to wherever they wish to go. Likewise, by the power of mantras and the like, once obscurations and the like are destroyed, the path of meditative concentration is generated, and even the supreme siddhis will be attained. If the supreme siddhi is not attained, the minor siddhis and so forth will be obtained. Subtle signs and prophecies will arise. If it does not happen in that way, a yogi who has not attained mastery over life, once their obscurations have been purified, will attain siddhis in future lives and so forth. Alternatively, even if the power of mantra does not uproot negative obscurations, by suppressing the coarse and gross aspects and preventing others from engaging in them, if one does not violate the samaya, strives in confession, and properly dedicates the virtue of aspiration prayers, then after changing this life, in another, one will find the right time, place, and master, as well as the instructions on the kula and mudrā, and so on, immediately upon birth. There, by possessing the samaya and so forth, it is taught that through a succession of seven births, even without intense exertion, one will go to the stage of Buddhahood. These and other applications of prophecy should be understood by the skilled yogi according to the prophecies of the ḍākinīs. Here, for the sake of those with lesser intelligence, I have presented a brief summary. Furthermore, the prophecies of the ḍākinīs are of two types: mundane and supramundane. Regarding the supramundane, there are two...

ས་གནས་རིག་འཛིན་མཁའ་འགྲོ་དང་། ། བདེ་གཤེགས་བྱིན་བརླབས་མཁའ་འགྲོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ཡང་། ། མཛེས་པའི་གཟུགས་དང་མི་མཛེས་པའི། ། གཟུགས་དང་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་ནས་སྟོན། ། དེ་ལ་འཇིགས་དང་མི་འཇིགས་དང་། ། (རོ་,རེ་)དང་དོགས་པའི་སེམས་སྤངས་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱ་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། སྟོན་པའི་དུས་སུ་ལན་རྣམས་ནི། ། སྟོན་པར་ཤེས་པར་མ་ནུས་ན། ། དངོས་གྲུབ་མེད་དེ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཆེར་བསྐྱེད་དེ། ། མན་ངག་ཐོས་པ་ཆེ་བ་གཅེས། ། ཐོས་པ་ཆེ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་། ། གང་བསྒྲུབ་རྒྱུད་སྐོར་ལ་སོགས་ལ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་ཡང་ནས་ཡང་། ། ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པར་མཉན་པར་བྱ། ། རྒྱུད་རྣམས་ཐོས་པར་མི་ནུས་པས། ། བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་བཅུ་བདུན་པོ། ། ཤེས་པར་དེ་ནི་མ་བྱས་ན། ། དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སློབ་དཔོན་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པས། ། མ་ཚང་ཡང་ནི་འགྲུབ་པར་གསུངས། ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ། རྒྱལ་བས་བཀའ་ལ་བཏགས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བསྲུང་བ་དང་། ། བདུད་ནི་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ། ། དམ་ལ་མ་ཐོགས་བར་ཆོད་མཁན། ། དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་མ་ཤེས་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱང་སླར་ལ་འཆོར། ། དེ་གཉིས་གཟུགས་དང་རྟགས་སོགས་ཀྱང་། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་སྟོན་པས་ན། ། དེ་ཡི་རིམ་པའང་གོང་བཞིན་བྱ། ། དེ་ཡང་བརྟག་པའི་ཆོ་ག་ཡང་། ། ཞག་གསུམ་ཞག་བདུན་རྩ་གཅིག་ཏུ། ། རེ་དོགས་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྤངས་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཏིང་འཛིན་ལ། ། ནན་ཏན་དུ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བྱ། ། ཚོགས་འཁོར་ལ་སོགས་ཡང་དང་ཡང་། ། བྱེད་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་གླུ། །

The local vidyādharīs and ḍākinīs, and the ḍākinīs blessed by the Sugatas—both of these ḍākinīs manifest by emanating various forms, both beautiful and unattractive. Regarding them, one must abandon fear and fearlessness, as well as hope and doubt. If, at the time of the teacher’s instruction, one is unable to understand the responses given through mudrās, signs, and so forth, there will be no siddhi and one will fall into ruin. Therefore, it is vital to apply great diligence and to possess extensive oral instructions. Even if one has not become extensively learned, one should repeatedly listen to the master until doubts are severed regarding the tantra cycles and so forth to be practiced. If one is unable to hear the tantras and fails to understand the seventeen requirements for accomplishment, siddhi will not be achieved. It is taught that by relying on the master guru, accomplishment is possible even if [the requirements] are incomplete. There are two types of worldly beings: those bound by the commands of the Victorious One who protect the Buddha’s teachings, and those such as the black Māras who create obstacles without being bound by samaya. If one does not recognize these two, even if siddhi is attained, it will be lost again. Since both of them manifest their forms, signs, and so forth as described above, one should follow the same sequence for them. Furthermore, regarding the ritual of examination, for three days, seven days, or twenty-one days, one should abandon all hope, doubt, and the like, and apply oneself with diligence to the yoga of samādhi. At the time of repeatedly performing the gaṇacakra and so forth, the vajra song—

བྱེད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱ་སོགས་སྟོན་པས། ། ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་གསལ་བ་དང་། ། མཚན་མ་ལ་སོགས་གསལ་འབར་ཞིང་། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས། ། ཐམས་ཅད་བརྟེན་ཞིང་མི་འགྱུར་བ། ། ལྷ་ཡི་མཚན་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བདུད་ཀྱི་རྟགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། མཁའ་འགྲོའི་ལུང་དུ་བསྟན་པས་ན། ། འདིར་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསྡུས། ། བསྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་མན་ངག་རྣམས། ། སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། ། བསྟན་ཅིང་སྤེལ་ན་བསོད་ནམས་འཕེལ། ། ཉམས་སུ་མི་ལེན་སེར་སྣ་ཅན། ། རྫས་དང་ལུས་སྲོག་ལ་སོགས་པ། ། བླ་མ་ལ་ནི་འབུལ་མི་ནུས། ། དེ་ལ་མན་ངག་བསྟན་མི་བྱ། ། དེ་ལ་མན་ངག་བསྟན་པ་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཉམས་ཏེ་སྡིག་པ་འཕེལ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་མཁའ་འགྲོས་གསོད། ། ཆ་རྐྱེན་ལ་སོགས་བཅུ་བདུན་པོ། ། སྟོན་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ། ། རྣ་བ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དེ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་བསྟན། ། དེས་ནི་རོ་ལངས་མ་ལ་བསྟན། ། གནོད་སྦྱིན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ། ། བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་རིམ་པ་རྣམས། ། ནན་ཏན་གྱིས་ནི་བཙའ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་བཙའ་བ་མ་ཤེས་ན། ། དཔེར་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ནི། ། ཀླུ་རྒྱལ་གཙུག་ནས་རྙེད་ནས་ནི། ། འདམ་རྫབ་ནང་དུ་སྟོར་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་མན་ངག་རིན་ཆེན་འདི། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དཀའ་བ་ཡི། ། སྒོ་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་བཙལ་ནས། ། དམ་མེད་རྨོངས་པའི་ལག་ཤོར་ན། ། དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བཙའ། །

By performing [the ritual] and displaying the mudrās and so forth, the samādhi mudrā becomes clear, and the signs and so on blaze forth. One should recognize that all forms, sounds, smells, and so forth, which are stable and unchanging, are the signs of the deity. All that is the opposite of this should be known as the signs of Māra. Since these and other infinite supreme points are taught in the prophecies of the ḍākinīs, they are summarized here for the purpose of accomplishment. Regarding the pith instructions on the requirements for accomplishment: if one teaches and spreads them to those who practice the accomplishment, merit will increase. However, to those who do not practice and are stingy—who are unable to offer substances, body, life, and so forth to the guru—one should not teach the pith instructions. If the pith instructions are taught to such a person, accomplishments will degenerate and negativity will increase. The samaya will be impaired, and the ḍākinīs will kill [the practitioner]. The seventeen requirements and so forth were taught by the Teacher Vajrapāṇi to the Bodhisattva Vajrapāṇi. Those pith instructions of the oral lineage were then taught to the Vajra Ḍākinī. She taught them to Vetālī, and then to the Yakṣa Vajrapāṇi and the Master Vajrapāṇi. One must guard these stages of the lineage instructions with great diligence. If one does not know how to guard them, it is like finding the wish-fulfilling jewel from the crown of the Nāga King and then losing it in the mud. Likewise, if this precious pith instruction is sought from the master through the hardships of body, speech, and mind, yet falls into the hands of the ignorant who lack samaya, accomplishments will not be attained and [the practice] will degenerate. Therefore, one should guard them by generating diligent effort.

ལུང་བསྟན་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་རྩོད་ལྡན་གྱི། ། དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་མང་འབྱུང་བས། ། ཡོ་བྱད་རྫས་ཆུང་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཉམས་པ་འཕེལ་དུ་མི་གཞུག་ཕྱིར། ། མཎྜལ་ཆོ་གས་བསྐང་བ་ནི། ། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་འགྱོད་སེམས་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་གུས་པས་མཎྜལ་བཅའ། ། མཎྜལ་བཅའ་བའི་ཐབས་བསྟན་པ། ། ས་གཞི་ཤིན་ཏུ་མཉེན་པ་ལ། ། སྐྱོན་སྤངས་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡི། ། མཎྜལ་ལྔ་ནི་བཅའ་བྱ་སྟེ། ། དང་པོ་མཎྜལ་དཀར་པོ་བཅའ། ། གཉིས་པ་སྔོན་པོ་དག་ཏུ་བྱ། ། གསུམ་པ་མཐིང་ག་དག་ཏུ་བྱ། ། བཞི་པ་སེར་པོ་དག་ཏུ་བྱ། ། ལྔ་པ་དམར་པོ་དག་ཏུ་བྱ། ། དཀར་རྩི་དང་ནི་བ་བླ་དང་། ། ཡང་ན་རྩྭ་སྔོན་མེ་ཏོག་གིས། ། གཉིས་པ་དང་ནི་གསུམ་པ་ནི། ། མཚལ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་དང་ནི། ། གུར་གུམ་ལ་སོགས་རིགས་དག་དང་། ། སྦྱར་བའི་ནག་པོའི་རིགས་དག་གིས། ། ཁ་དོག་བསྒྱུར་བར་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་དཀར་དང་སྔོ། ། དེ་གཉིས་གཅིག་གིས་བྱ་བ་ཡིན། ། བསྡུས་རྒྱས་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། བ་ཡི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ནི། ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དག་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཅན་གྱི་སྣོད་དུ་གཞག། རིན་ཆེན་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཀྱི། ། སྐྱོན་སྤངས་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡི། ། སྣོད་དུ་ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་རྫས། ། ཙནྡན་མེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། ། ཁ་རྒྱན་འབྲས་བུ་ཅན་གྱིས་བྱ། ། དང་པོར་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐ་མལ་འདུ་ཤེས་སྤངས་ནས་ནི། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། དང་པོ་བུམ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། །

This is the twenty-eighth chapter, the Application of Prophecy. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. Then, in the age of beings characterized by strife, when practitioners of yoga frequently violate their samaya, and when practitioners possess few ritual materials, in order to prevent the increase of such violations, the restoration through the mandala ritual is as follows: First, with a mind of remorse and with great devotion, the yogi should prepare the mandala. Regarding the method for preparing the mandala: on a very smooth ground, free of defects and endowed with good qualities, five mandalas should be prepared. First, prepare a white mandala; second, make it blue; third, make it azure; fourth, make it yellow; and fifth, make it red. For the colors, use white pigment and orpiment, or else green grass and flowers. For the second and third, use vermilion and similar substances, or saffron and similar substances, or black substances mixed together; thus the coloring is taught. Alternatively, all may be white and blue, or both may be made with a single substance. The wise should understand the concise and the detailed methods. The five products of the cow and the five nectars should be placed in a vessel of one who has attained accomplishments. In a vessel free of defects and endowed with good qualities, such as a precious vase, place the common and special substances; sandalwood is indispensable. The mouth-ornament should be made of fruit-bearing branches. First, the yogi himself, having abandoned ordinary perceptions and possessing the divine pride of the deity, should first consecrate the vase.

བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གདབ། ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཧཱུཾ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བདུན་དུ་གདབ། ། གོང་གི་བཀྲ་ཤིས་སྣོད་ཀྱི་རྫས། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བཏབ་ནས་ཀྱང་། ། དང་པོ་བུམ་པའི་ཆུས་སུ་བསང་། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱང་བཟླས། ། ཐུགས་ཀའི་ཨ་ལས་ཟླ་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་བསམ། ། ཨོཾ་ཨ་ཙནྡྲ་མཎྜལ་ཧཱུཾ། ། བདུན་དང་ལྔ་དང་གསུམ་དུ་བཟླས། ། ཙནྡན་ལས་ཀྱི་བུམ་པས་བསང་། ། ཡི་གེ་དུ་འཕྲོས་ཙནྡན་ཕོག། དེ་ལས་འཕྲོས་པས་མཎྜལ་གང་། ། ཨོཾ་དྷཱུཾ་པ་སྥ་ར་ཎ་ཧཱུཾ། ། ཞེས་པས་ལན་བདུན་བཟླས་སོ། ། མེ་ཏོག་ལྔ་དང་གཉིས་གཅིག་ལ། ། ཁ་དོག་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱས་ལ། ། ཡི་གེ་པཾ་ལས་པདྨ་ནི། ། སྟོང་ལྡན་བརྒྱད་ལྡན་དག་ཏུ་ནི། ། གྱུར་པར་བསམས་ནས་སྔགས་བཟླས་དགྲམ། ། ཨོཾ་པཾ་པདྨ་མཎྜལ་ཧཱུཾ། ཞེས་གོང་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་སྟེང་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། ལྔ་དང་གཉིས་དང་གཅིག་ཏུ་བྱ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཡང་། ། གསུམ་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའང་ཡོད། ། ཟླ་བ་པདྨ་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གསུམ་དང་གཉིས་དང་གཅིག་ཏུ་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་བསྡུས་དང་རྒྱས་པ་ནི། ། ཉམས་པ་ཆེ་ཆུང་གོ་རིམ་མོམོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་དང་། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཀུན། ། ཁྲུས་བྱས་གོས་ནི་བཟང་པོ་གོན། ། རྒྱན་ཆ་ལ་སོགས་མཛེས་པར་བྱས། ། ཤར་རམ་ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། སོ་སོ་ལྷ་ཡི་ཏིང་འཛིན་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་བསྐུལ་ནས་ཀྱང་། ། ཚིགས་བཅད་དག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཐའ་ལ་གདགས། །

Seal with the mantra of Amṛtakuṇḍalī: OṂ AMṚTAKUṆḌALI HŪṂ. Recite it twenty-one or seven times. Having also sealed the aforementioned auspicious substances of the vessel with Amṛtakuṇḍalī, first purify them with the water from the vase while reciting the mantra of Amṛtakuṇḍalī. Visualize a great moon maṇḍala arising from the letter A at the heart: OṂ ACANDRAMAṆḌALA HŪṂ. Recite this seven, five, or three times. Purify with the sandalwood action vase. From the letter DUṂ, light radiates and strikes the sandalwood; from that, light radiates and fills the maṇḍala: OṂ DHŪṂPA SPHARAṆA HŪṂ. Recite this seven times. Regarding the five, two, or one types of flowers, having understood their colors and characteristics, visualize a lotus arising from the letter PAṂ, with a thousand or eight petals. Having visualized this, recite the mantra and arrange them: OṂ PAṂ PADMA MAṆḌALA HŪṂ. Recite this as before. Above that, from BHRŪṂ, create the celestial palace in five, two, or one [sections]. Regarding all of these, there is also the desire to perform them in three [sections]. The moon, lotus, and celestial palace may also be in three, two, or one [sections]; this sequence of the extensive and concise yogas corresponds to the greater or lesser degree of impairment. Then, the yogi himself and all yogis who have impaired their samaya should bathe, put on fine clothes, and adorn themselves beautifully with ornaments and the like. Facing either east or west, each should generate the meditative absorption of their respective deity. Bless the vajra and bell, and having invoked them with the vajra and bell, make the request with verses. Append the king of mantras to the end.

ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཡི་གེ་བཞི་འཕྲོས་ལྷ་མོར་གྱུར། ། བླ་མ་ཡི་དམ་ལྷ་དང་ནི། ། གསང་སྔགས་བདག་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་སོགས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། བླ་མ་སྦྱངས་ནས་མི་བསྐྱོད་འགྱུར། ། མཆོད་ཡོན་མཆོད་སོགས་རྒྱས་པར་དབུལ། ། དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཕྱག་རྣམས་བྱ། ། གཞན་ཡང་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། མཆོད་ནས་བསྟོད་པ་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བཟླས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་ཕོག་ནས་སུ། ། འོད་ཟེར་བསྐུལ་ནས་ཚུར་ལ་འདུས། ། ཉམས་པའི་ལུས་ལ་ཕོག་ནས་སུ། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ཞུགས་སྡིག་པ་བསྡུས། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཀཾ་ངམ་ནི། ། འོད་ནག་ཏུ་ནི་གྱུར་པར་བསམ། ། སྲོག་གོ་འདུས་ཀྱི་སྣ་ནས་བྱུང་། ། ལྷ་དང་བདག་གི་བར་དུ་ནི། ། པདྨ་ནག་པོའི་གདན་བསམས་ལ། ། སྡིག་པའི་གཟུགས་དེ་དེ་རུ་བཞག། དེ་ནས་ཡི་དམ་ལྷ་ཡི་སྔགས། ། བཟླས་པའི་འོད་ཟེར་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས། ། སྡིག་པ་རྣམས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཡང་ན་སྡིག་པ་དེ་ཉིད་སྦྱངས་ནས་ཀྱང་། ། ལུས་ཀྱི་ལྷག་མ་སྦྱང་བའམ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡིས། ། མན་ངག་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ནས་ཀྱང་། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གཅིག་པུས་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་འབུམ་དང་ནི། ། རང་གི་སྙིང་པོ་འབུམ་གྱིས་ནི། ། རྩ་བ་ཉམས་པ་ཆེན་པོ་སྐོངས། ། སུམ་ཆ་ཕྲི་བས་གཉིས་པ་སྐོངས། ། ཕྱེད་ཕྲི་བས་ནི་གསུམ་པ་སྐོངས། ། སུམ་གཉིས་ཕྲི་བས་བཞི་པ་སྐོངས། ། སུམ་ཆའི་སུམ་ཆ་ཕྲི་བས་ནི། ། ལྔ་པ་སྐོངས་ཏེ་དྲུག་པ་ནི། ། སུམ་གཉིས་ཕྲི་བས་སྐོངས་པའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་ཕྱེད་ཕྲི་བས་ནི། །

Within the moon maṇḍala at the heart, the four syllables radiate forth and transform into goddesses. Having invited the gurus, yidam deities, the lords of secret mantra, the deities of the maṇḍala, the Three Jewels, and so forth, the guru is purified and becomes Akṣobhya. One should present the water for the mouth, the offerings, and so on, in an extensive manner. Prior to that, one should perform prostrations. Furthermore, having made various offerings, one should perform an extensive praise. Then, through the recitation of the mantra, light rays strike the deities; having exhorted them with light rays, they gather back. Striking the impaired body, they enter the pores of the skin and collect the misdeeds. One should visualize that at the heart, the syllable Kaṃ or a black light appears. The life-force emerges from the nostrils; between the deity and oneself, one visualizes a black lotus seat and places the form of the misdeeds upon it. Then, through the light rays of the yidam deity’s mantra recitation, like a mechanical wheel, the misdeeds are purified. Alternatively, having purified those very misdeeds, one may purify the remainder of the body. Then, having meditated on the hundred-syllable mantra according to the pith instructions, one should purify as before. Alternatively, one may do so with the hundred-syllable mantra alone. By reciting the hundred-syllable mantra one hundred thousand times and one’s own essence mantra one hundred thousand times, a great impairment of the root is restored. By reducing it by one-third, the second is restored. By reducing it by half, the third is restored. By reducing it by two-thirds, the fourth is restored. By reducing it by one-ninth, the fifth is restored. The sixth is restored by reducing it by two-thirds. By reducing it by half of that, and so on...

ཐ་མ་གསུམ་གྱིས་གོ་རིམ་སྦྱོར། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་བརྒྱ་ཕྱེད་དང་། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དག་གིས་སོ། ། ཆེ་ཆུང་རིམ་པ་དག་གིས་ནི། ། ཐ་མ་མེའམ་ཆུ་ཡི་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གསང་སྔགས་བདག་གམ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། རྟ་མགྲིན་བུམ་པ་གོང་བཞིན་བཅས། ། བྱིན་བརླབས་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། ཐ་མ་དག་པར་བཀྲུ་བའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཁྲུས་དང་ལྡན་པའམ། ། ཡང་ན་མཎྜལ་བཟླས་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་གཅིག་པུས་བྱར་ཡང་རུང་། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་བ་ཡི། ། སྦྱོར་ཀ་འདི་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་བའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དགུ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དབང་གི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི། ། བུམ་པ་གསང་བ་ཡེ་ཤེས་དང་། ། བཞི་པར་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ལ། ། གནས་ནི་ཡིད་འོང་ལ་སོགས་སུ། ། དུས་ལ་སོགས་པ་འཛོམ་པ་དང་། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་མཚན་ཉིད་ལྡན། ། སྔོན་གྱི་གླིང་གཞི་རྗེས་མཐུན་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་སློབ་མ་གཞུག། དབང་བསྐུར་རིམ་པ་མ་ནོར་བར། ། རྣམ་གྲངས་རྣམས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། བསྐུར་ཐབས་མན་ངག་ཤེས་བྱས་ལ། ། བསྐུར་བའི་གནས་ཀྱང་མ་ནོར་བརྟག། དེ་ལྟར་བྱས་པས་སྒྲིབ་པ་འབྱང་། ། ས་ཡང་རིམ་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་མན་ངག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྟགས་ལ་སོགས་པའང་ཤེས་པར་བྱ། ། བརྡ་མི་ཤེས་ན་སྔགས་པ་མིན། ། ལས་དང་པོ་ཡིས་རྫས་ལ་བརྟེན། ། དགོས་པ་ཤེས་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ནུས་པ་མཐུ་དང་ལྡན་པས་ནི། ། འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་དག་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ནི། ། ཆོ་ག་མན་ངག་རྒྱས་པ་རྣམས། །

The final three apply the sequence: by means of the eight branches, the fifty, and the twenty-one. According to the sequence of great or small, the final purification should be performed through fire or water offerings. The mantra master, or Amṛtakuṇḍalī, or Hayagrīva, should be prepared with the vase as before; having performed the consecrations and so forth, the final purification is the cleansing. Whether combined with fire offerings and ablutions, or else through the ritual of the maṇḍala and recitation alone, one should apply oneself to this practice for the purpose of mending impaired samaya. This is the twenty-ninth application: the mending of impaired samaya. Homage to the Blessed One, Vajradhara. Regarding the teaching on the stages of empowerment: the vase, the secret, the wisdom, and the fourth—these are what are taught. In a pleasing location and so forth, when the time and other factors converge, the master and disciple possessing the proper characteristics should, in accordance with the introductory narrative, construct the maṇḍala and initiate the disciple. One should understand the enumerations of the stages of empowerment without error. Having understood the pith instructions on the method of conferring, one should also examine the place of conferral without error. By doing so, obscurations are purified and the stages are gradually traversed. Therefore, the pith instructions shall be taught, and the signs and so forth should also be understood. If one does not understand the symbols, one is not a mantra practitioner. Beginners rely on substances; if they understand the purpose, there is no doubt. By possessing power and capability, the extraordinary result will be attained. These general and specific points, along with the extensive rituals and pith instructions, [are now complete].

རྒྱུན་འགྲེལ་ཀུན་ན་གསལ་བས་ན། ། འདི་རུ་བདག་གིས་མདོ་ཙམ་བསྡུས། ། བུམ་པའི་དབང་ནི་རྣམ་བཞི་སྟེ། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་དང་། ། མཐར་ཐུག་པ་རུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཕྱི་ནི་ཕྱི་རྒྱུད་དག་དང་མཐུན། ། ནང་ནི་ནང་རྒྱུད་དག་དང་མཐུན། ། ཡང་ན་གཉིས་ཀ་ཕྱི་རུ་བསྟན། ། ནང་གི་སློབ་དཔོན་ལུས་ལ་གཞག། གསང་བ་ཡུལ་ནི་ཉིད་ལ་སྦྱར། ། མཐར་ཐུག་སློབ་མ་མགོ་བོ་རུ། ། དགའ་བ་བསྐྱེད་པའམ་རྡོ་རྗེའི་རྩ། ། དེ་རྣམས་མན་ངག་རྒྱས་བཤད་པ། ། ལས་ཀྱི་ཕྲེང་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། གསང་བ་དབང་ལ་བཞི་རུ་བསྟན། ། ཕྱི་ནི་བདུད་རྩི་བྱིན་བརླབས་སྦྱིན། ། ཡང་ན་མཚན་ལྡན་ཕབ་ནས་ནི། ། སྲིན་མཐེབ་དག་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ནང་གི་གསང་བ་ཕོ་བྲང་ནས། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་ནས་སྦྱིན། ། གསང་བ་ཡུམ་གྱི་མཁའ་ནས་བླང། ། མཐར་ཐུག་གསང་བའི་ཕོ་བྲང་དུ། ། མཆོག་དགའ་སྐྱེས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་བཞི། ། ཕྱི་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ། ། ནང་ནི་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ཡིན། ། གསང་བ་བྱ་གདོང་མ་ལ་བྱ། ། མཐར་ཐུག་དྲེགས་འཛིན་གཏུམ་མོ་ཡིན། ། མཐར་ཐུག་ལ་ནི་གཉིས་སུ་བསྟན། ། རྟེན་བཅས་དང་ནི་རྟེན་མེད་དོ། ། རྟེན་མེད་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་བསྟན། ། སྤྲོས་བཅས་དང་ནི་སྤྲོས་མེད་དོ། ། དབང་གི་མན་ངག་རྒྱས་བཤད་པ། ། སློབ་དཔོན་ཞལ་གྱི་མན་ངག་དང་། ། ལས་ཀྱི་ཕྲེང་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། བརྡ་ཡི་ཆོ་ག་མདོ་ཙམ་བསྟན། ། ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཞེས་པ་ནི། ། བུམ་པའི་ངག་བརྡ་ལུས་ཀྱི་བརྡ། ། ལག་པའི་སོར་མོ་བཀང་ནས་ནི། ། རྩེ་མོ་བསྡུས་པའི་བུམ་པའི་ཚུལ། ། གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཞེས་པ།

Since this is clear in all the continuous commentaries, I have here condensed it into a brief summary. The vase empowerment is fourfold: it should be understood as the outer, the inner, the secret, and the ultimate. The outer is in accordance with the outer tantras; the inner is in accordance with the inner tantras. Alternatively, both are shown as the outer. The inner is placed upon the body of the master; the secret is applied to the object itself; and the ultimate is at the head of the disciple, generating joy or the vajra channel. The detailed explanation of these pith instructions should be understood from the Karmamālā. The secret empowerment is taught as fourfold. The outer is the bestowing of the blessed nectar; alternatively, having brought down the qualified [consort], it is given with the ring and thumb fingers. The inner secret is given by holding the hand mudrā from the palace; the secret is taken from the space of the consort; and the ultimate should be understood as the arising of supreme joy in the secret palace. The wisdom-gnosis empowerment is also fourfold. The outer is the action mudrā; the inner is the light-awareness consort; the secret is the Crow-Face goddess; and the ultimate is the fierce caṇḍālī who holds the pride. The ultimate is taught as twofold: with support and without support. The one without support is also taught as twofold: with elaboration and without elaboration. The detailed explanation of the pith instructions for the empowerments should be understood from the oral instructions of the master and the Karmamālā. The symbolic ritual is taught in brief. Regarding kalaśābhiṣeka: the vase is a verbal symbol and a bodily symbol. Having extended the fingers of the hand, the manner of the vase is the gathering of the tips. Guhyābhiṣeka...

གསང་བའི་ངག་བརྡ་ལུས་ཀྱི་བརྡ། ། སྡོམ་པོས་ཁྲོ་མོ་གནོན་པ་ནི། ། ལག་བརྡ་འདྲི་ན་ཤེས་པར་བྱ། ། པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཞེས་པ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ངག་གི་བརྡ། ། ལུས་ཀྱི་བརྡ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་བརྡ། ། ཡང་ན་ཁྱད་པར་དགའ་བ་མཚོན། ། པྲ་ཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཞེས་པ། བཞི་པའི་ངག་བརྡ་ལུས་ཀྱི་བརྡ། ། ལྷན་ཅིག་དགའ་བ་སྐྱེས་ས་རུ། ། མཐེ་བོ་བཅུག་ནས་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བརྡ་རྣམས་མ་ཤེས་ན། ། མཁའ་འགྲོ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ན། ། བརྡ་རྣམས་དྲིས་ནས་སྟེར་བར་བྱེད། ། བརྡ་རྣམས་དྲི་ཤེས་སླར་ལ་འཆོར། ། ཡང་ན་བརྡ་རྣམས་གཞན་པོ་ཡང་། ། མ་ཤེས་ན་ནི་མཁའ་འགྲོས་གསོད། ། བརྡ་ལ་སོགས་པ་མ་ཤེས་ན། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་དུས་དང་ནི། ། འབྱུང་པོ་ཉམས་གསོད་གསོལ་བ་དང་། ། མུ་སྟེགས་ཤན་འདྲེས་འབྱུང་བ་དང་། ། ཕྱག་དང་ཕྱག་གི་ལན་དུས་སུ། ། བརྡ་མི་ཤེས་ན་སྔགས་པ་མིན། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་རིམ་པ་ཡང་། ། ཆགས་ལམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་ཤེས་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད། ། དེ་བས་དབང་བསྐུར་ནན་ཏན་བྱ། ། དབང་གི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་སུམ་ཅུ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་ཅུང་ཞིག་བསྟན། ། དང་པོ་སྤྱོད་པའི་དམ་ཚིག་ནི། ། ཆགས་ལམ་སྤྱོད་ལམ་གྲོལ་ལམ་སྤྱོད། ། དེ་ལྟར་གཉིས་ཀ་སྤྱོད་པ་ལ། ། དང་པོ་མཆོག་དང་རབ་མཆོག་གོ། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་ཕྱི་ནང་ངོ་། ། དང་པོ་ཕྱི་ཡི་སྤྱོད་དུས་སུ། ། ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱིས། ། ཞི་བས་འདུལ་དང་དྲག་པོས་འདུལ། ། མཐུན་འཇུག་སྤྱོད་པ་མཁས་ཤིང་ཟབ། །

The secret verbal and physical signs: suppressing the wrathful goddesses with the seal. If one inquires with hand gestures, they should be understood. Prajñājñānaguhyābhiṣeka means: the verbal sign of the wisdom-gnosis, and the physical sign is the sign of Devadatta, or it symbolizes the special joy. Prajñājñānaguhyābhiṣeka refers to the verbal and physical signs of the fourth [empowerment]. At the place where co-emergent joy arises, one should indicate it by inserting the thumb. If one does not know these signs, when the ḍākinīs bestow accomplishments, they will grant them only after asking for the signs. If one knows how to ask for the signs, one will not be lost; otherwise, if one does not know the signs, the ḍākinīs will kill one. If one does not know the signs and so forth, at the time of practicing Secret Mantra, when appeasing spirits, when encountering the mixture of heretics, or at the time of prostrating and returning a prostration, if one does not know the signs, one is not a mantrika. Regarding the stages of empowerment, one should know the two: the path of passion and the path of liberation. Without empowerment, there is no result; therefore, one must apply oneself earnestly to empowerment. This is the thirtieth [chapter], the Application of Empowerment. Homage to the Blessed One, the Vajra Holder. I shall briefly teach the samayas. First, regarding the samayas of conduct: one practices the path of passion and the path of liberation. In practicing both of these, first are the supreme and the most supreme. These, in turn, are outer and inner. First, at the time of outer conduct, according to the circumstances of place and time, one tames through peaceful means or tames through wrathful means; the conduct of conformity is skillful and profound.

ཟས་དང་གོས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། རང་དང་གཞན་ནི་གཉིས་ཀ་ལ། ། ཕན་སེམས་སྤྱོད་པས་འཇུག་བྱའོ། ། ཕན་སེམས་མེད་པ་ཉོན་མོངས་ཅན། ། བདག་གཞན་ལྷ་དང་སྙིང་རྗེ་སྤངས། ། འགྲོ་དོན་མཆོད་པ་སྤངས་པས་ན། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་། ། ནང་སྤྱོད་དུ་ནི་བསྟན་པ་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། ཆགས་པའི་ལམ་པས་འཇུག་པར་བྱ། ། གྲོལ་བའི་ལམ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དེ་ལྟར་བྱིན་བརླབས་བདུད་རྩི་བལྟ། ། ཐམས་ཅད་ལྷ་བསྒོམས་མཆོད་བྱས་ན། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཁྱི་ཕག་སྤྱོད་པ་བཞིན་བྱས་ན། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་ཡི་དྭགས་ས། ། ཆང་ནི་བདུད་རྩི་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བཏུང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན། ། ཞེས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་སྟེ། མཚན་དང་ལྡན་པའི་སྣོད་མཆོག་ཏུ། ། རུལ་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པ་ཡི། ། བདུད་རྩི་རོ་ལྡན་སྣོད་བཀང་སྟེ། ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། ཨ་ལས་ཀ་པཱ་ལ་ནི་བསྐྱེད། ། ཟླ་བ་དང་ནི་དེ་ཡིས་བསྐྱེད། ། ཧས་ནི་གཟུགས་སོགས་རྣམ་རྟོག་སྦྱངས། ། ཧྲཱིཿས་ནི་རོ་སོགས་རྣམ་རྟོག་སྦྱངས། ། ཧོཿས་ནི་བདུད་རྩི་ཆེན་པོར་བཞུ། ། མཐེ་བོང་ཧཱུཾ་ལས་ས་གཞིའི་ཚུལ། ། སྲིན་མཐེབ་སུཾ་ལས་རི་རབ་ཚུལ། ། བར་ནས་མཾ་འཕྲོས་བདུད་རྩི་བཀུག། བདག་གཞན་ལྷ་ནི་མཆོད་བྱས་པས། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་གླང་ཆེན་བཞིན། ། ཆགས་ཤིང་བརྐམ་སོགས་མྱོས་འཐུང་ན། ། སྐྱེ་བ་ལྔ་བརྒྱར་སྨྱོན་པར་སྐྱེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པ་ཡང་། ། ཡང་ན་རིགས་ལྔའི་སྦྱོར་སོགས་བྱ། ། ཡང་ན་མཱ་མ་ཀཱི་ཡིས་སྦྱངས། །

All things such as food and clothing should be engaged with through a mind of altruism, for the benefit of both oneself and others. If one lacks altruism, one is afflicted; having abandoned compassion for oneself, others, and the deities, and having abandoned the offering for the sake of beings, one’s samaya is impaired and one falls into the lower realms. Regarding the internal conduct taught here: one should engage with the five nectars and so forth through the path of passion. One on the path of liberation should perform the consecration. Viewing the nectars as thus consecrated, if one meditates on all as deities and makes offerings, one will attain great merit. If one acts like a dog or a pig, the samaya is impaired and one goes to the realm of hungry ghosts. Alcohol is the great nectar; it is indeed to be consumed. Thus it is taught in the Tantra. In a supreme vessel possessing the proper characteristics, one should fill it with nectar of delicious flavor, free from defects such as rot. Then, perform the yoga of oneself as the deity. Generate the kapāla from the syllable A, and from that, the moon. With HA, purify conceptualizations of form and so forth; with HRĪḤ, purify conceptualizations of taste and so forth; with HOḤ, melt it into the great nectar. With HŪṂ at the thumb, it takes the form of the earth; with SUṂ at the ring finger, it takes the form of Mount Meru. From between them, MA radiates and summons the nectar. By making offerings to the deities of oneself and others, one will attain great merit. If one does not act in this way, but drinks like a mad elephant—drinking out of passion, greed, and intoxication—one will be born as a madman for five hundred lifetimes. Furthermore, regarding the stages of consecration: one may perform the union of the five families and so forth, or one may purify it with Māmakī.

ཡང་ན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་སོགས་བྱ། ། མཚན་ལྡན་སྣོད་དང་ཆོས་འབྱུང་དང་། ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་བསམས་བྱས་པ། ། མཆོད་པར་བྱ་བའམ་ཡང་ན་བདུན། ། སྤྱི་གཙུག་བླ་མ་གཞག་བྱས་ལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་གནས་གསུམ་གཞག། དེ་ནས་འཐོར་ཞིང་མཆོད་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྔགས་ལ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཞེས་པའམ། ཨ་མྲྀ་ཏ་ཁཱ་ཧི་ཞེས་པ་གང་ཡང་རུང་། ། གསུམ་གསུམ་ཀུན་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རང་སྙིང་ལྷ་གསལ་ལ། ། ཅི་རན་གནོད་པ་མེད་ཙམ་བཏུང་། ། ནད་ལ་གནོད་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། ། ཐིགས་པ་གསུམ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། གྲོལ་བས་ཀྱང་ནི་མཆོད་པ་ཡི། ། དུས་སུ་བཏུང་བར་བྱ་ཕྱིར་ནི། ། ཡུལ་དུས་གནས་སྐབས་སྦྱར་ཏེ་བཏུང་། ། བཏུང་བ་ལ་སོགས་གཞན་པོ་ཡང་། ། བདུད་རྩི་མ་བྱས་འཐུང་བྱེད་པ། ། ཡི་དྭགས་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་མ་ནི་བསྟེན་པ་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཆགས་པའི་ལམ་པས་ནི། ། རྟགས་ལྡན་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་ལྡན། ། དེ་ལྟར་བསྟེན་པའི་གནས་སྐབས་ནི། ། དབང་བསྐུར་རྣམ་གཉིས་དུས་དང་ནི། ། མཆོད་པའི་དུས་དང་ཏིང་འཛིན་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་བོགས་དབྱུང་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་བསྐྱེད་རིམ་བསྟན་པ་དང་། ། རླུང་རྣམས་ལས་སུ་རུང་འགྱུར་ན། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་འདོད་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་གྲོལ་བའི་ལམ་པས་ནི། ། ཡིད་ཀྱི་ལྷ་མོ་གཟུགས་མཛེས་མ། ། མཆོད་པའི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་ལུང་སྟོན་དུས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་འདོད་ན། །

Alternatively, one should perform the rites of Amṛtakuṇḍalī and so forth. Having visualized a qualified vessel, a source of phenomena (dharmodaya), a moon, and so on, one should make offerings, or else [perform the sevenfold service]. Having placed the guru upon the crown of the head, one should place [the guru’s] body, speech, and mind at the three places. Then, by scattering and making offerings, one should present them with mudrās and mantras. To each of the root mantras, one should append either amṛtakuṇḍali or amṛtakhāhi, whichever is appropriate, and offer it three times to each. Then, while the deity is clearly visualized in one’s own heart, one should drink as much as is suitable, provided it does not cause harm. Even if it should cause illness, three drops are the required samaya. Even for one who is liberated, in order to drink at the time of offering, one should drink in accordance with the place, time, and circumstances. If one drinks other liquids and so forth without having transformed them into nectar (amṛta), one will be reborn in the realm of hungry ghosts. At the time of secret conduct, even when relying upon a mudrā, for a yogin on the path of passion, she should possess the signs, characteristics, and so forth. The occasion for relying upon her in such a way is taught as the samaya for the two types of empowerment, the time of offering, and for enhancing the arising of wisdom during meditative absorption. Alternatively, when the generation stage has been taught and the winds have become serviceable, one should rely upon a mudrā in order to swiftly attain the siddhi of the mudrā. For a yogin on the path of liberation, the samaya at the time of offering is a mentally visualized goddess of beautiful form. Then, at the time when the ḍākinīs grant a prophecy, if one desires to swiftly attain the siddhis:

མཁའ་འགྲོའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གོ་རིམ་མ་ཤེས་ན། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་སྲིན་བུར་སྐྱེ། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འཇིག་པ་ལ། ། འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་ཤེས་བཞིན་དུ། ། མི་རྩོམ་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས། ། མི་ཤེས་གནོད་པ་མི་བྱེད་ལ། ། བྱེད་ན་ཡང་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས། ། དེ་སོགས་སྦྱོར་བ་གཞན་པོ་ཡང་། ། མན་ངག་གིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། མཆོག་གི་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྨྱོན་པ་ལྐུགས་པ་དང་། ། གཅེར་བུ་ལ་སོགས་དུས་སྐབས་སྦྱར། ། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་དམ་ཚིག་ཉམས། ། རབ་མཆོག་གི་ནི་དུས་དག་ཏུ། ། དོན་དམ་རང་བཞིན་མེད་པའམ། ། སྒྱུ་མའི་ཏིང་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས། ། རྫོགས་པའི་ཏིང་འཛིན་དུས་སུ་ནི། ། སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་བྱེད་པ་ནི། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཏེ་བོགས་ཆུང་ངོ་། ། མཐུན་འཇུག་སྤྱོད་པ་འགལ་བ་མེད། ། ལྟ་བའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། ། ཆོས་རྣམས་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། ། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་རྣམས་མེད། ། ཆོས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་སེམས། ། སེམས་ཉིད་དེ་ཡང་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར། ། ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པའོ། ། བསམ་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ལྟ་སྤྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་སུམ་ཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ། ། སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་ཀུན་ལ་ནི། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་མ་བྱས་ན། ། མུ་སྟེགས་ལྷ་རྟེན་བཅས་དང་འདྲའོ། ། རིགས་དང་ན་ཚོད་མེད་པའི་མི། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱིས་བཀུར་མི་བྱེད། ། དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་སྐུ་སོགས་ལ། ། ཕྱག་ལ་སོགས་པ་བྱས་གྱུར་ཀྱང་། །

Rely upon the pith instructions of the ḍākinīs. If one does not understand the sequence in this way, the samaya will degenerate and one will be reborn as a worm. When the Buddha’s teaching is being destroyed, to know the application of the yogic wheels (yantra) and yet not engage in them is a degeneration of samaya. If one does not know [the method] and thus does no harm, there is no fault; however, if one does [harm] despite knowing, the samaya is also degenerated. Other such applications should also be understood through the pith instructions. At the time of the supreme conduct, one should apply the ascetic observances of madness, muteness, nakedness, and so forth, according to the occasion. If one does not know this, the samaya is degenerated. At the times of the most excellent [conduct], one relies on the ultimate naturelessness or the illusion-like samādhi. At the time of the completion stage samādhi, to engage in conduct and so forth [without this basis] is a degeneration of samaya and will yield little progress. There is no contradiction in conduct that accords with worldly ways. As for the teaching on the samaya of the view: all phenomena are the delusions of the mind; apart from the mind, phenomena do not exist. The appearance of phenomena is the deluded mind; and since that very mind is unborn, it transcends the extremes of existence and non-existence. It is inconceivable and inexpressible, just like space. This is the thirty-first section: the application of the samaya of view and conduct. Homage to the Blessed One, Vajradhara. I shall now teach the ritual of consecration (pratisthā). If consecration is not performed for statues and so forth, they are like the shrines of non-Buddhist deities. Just as a person of no noble lineage or proper age is not honored by anyone, likewise, even if one performs prostrations and so forth to these [images] here, [they lack power].

བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་འདོད་ན། ། རབ་གནས་བྱས་པས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་རབ་གནས་བྱ་བ་གཅེས། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི། ། སོ་སོ་རང་རང་བསྙེན་པ་བྱ། ། དེ་ལྟར་མི་འགྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཤཱཀ་ཐུབ་བསྙེན་པ་ཀུན་གྱི་མ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བསྙེན་པ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་ཐུན་མོང་བསྟན་པ་ཡིན། ། བསྙེན་པ་རྣམ་གསུམ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་ས་ཆོག་ལ་སོགས་པ། ། གཞན་དང་མཐུན་པར་རྒྱས་པར་བྱ། ། མཎྜལ་བྱི་དོར་ལེགས་བྱས་ལ། ། རྒྱན་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་དགྲམ། ། ལྷ་ཡི་སྟ་གོན་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་བུམ་པའི་སྟ་གོན་བྱ། ། མཎྜལ་མེ་ཏོག་གཅལ་བཀྲམ་ལ། ། བདག་ཉིད་ལྷ་རུ་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ཡུངས་ཀར་ནིམ་པ་ལག་གཉིས་ཀྱིས། ། བླངས་ནས་གསུམ་གསུམ་མེར་བསྟབས་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཆུ་སྙིམ་པ་བཀང་བ་ལན་གསུམ་བླུགས་ལ། ། བླ་མས་ཟན་ཆུ་བསྲེ་སྣོད་ཐོགས། ། ལན་གསུམ་བྱབས་ཏེ་མེར་བཅས་རྣམས། ། ཕྱི་རོལ་དག་ཏུ་བསྐྱལ་བར་བྱ། ། ནམ་མཁའ་ལྷ་བཀང་སྤོས་ཐོགས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་ཚིགས་བཅད་ལ་སོགས་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཎྜལ་སྟེང་དུ་ནི། ། སྐུ་གདུང་ལ་སོགས་གཞག་བྱས་ལ། ། སློབ་དཔོན་ནུབ་ཏུ་གནས་ནས་ནི། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཾ་ཨ་ཞེས་བརྗོད་པས། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ནི་མར་ཆུ་སྦྱར་བ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་ཙནྡན་ཆུ་ཉིད་དང་། ། འདག་ཆལ་ཤིང་ཤུན་ཆུ་གསུམ་ནི། །

One will not obtain great merit. If one desires to obtain great merit, it will be obtained by performing the consecration. Therefore, the consecration is essential. A master endowed with the proper characteristics should first perform the preliminary service (sevā); each should perform their own respective service. If a yogin cannot accomplish it in that way, the service of Śākyamuni is the mother of all, and the service of Vajradhara is the common teaching of the Secret Mantra. Having completed the three types of service, then the ritual of the site and so forth should be performed extensively in accordance with other traditions. Having thoroughly cleansed the maṇḍala, one should arrange ornaments, music, and so forth. Having completed the preliminary preparation of the deities, then the preliminary preparation of the vases should be performed. Having strewn a carpet of flowers upon the maṇḍala, one should meditate on oneself as the deity. Taking white mustard seeds and neem leaves with both hands, one should offer three of each into the fire. Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya sarvapāpaṃ dahana vajra svāhā. Having poured three handfuls of water, the guru should hold a vessel of mixed food and water, perform the cleansing three times, and then carry the fire and all [the materials] outside. Filling the deities of space with incense, one should make a supplication to the deities of the maṇḍala. One should proclaim verses and so forth, such as: "Homage to the King of Vidyā-mantras!" Then, upon the maṇḍala, one should place the reliquary and so forth. The master, remaining in the west, recites Oṃ hūṃ baṃ a. Whatever the five products of the cow may be, they should be mixed with butter and water, along with fragrant sandalwood water and the three types of cleansing water from tree bark.

བྱིན་བརླབས་དཱུར་བས་རིམ་བཞིན་བསྐུ། ། ཨུ་དུམྺཱར་བྷང་ཏྲ་དང་། ། ཙ་བ་ལེ་ཀེ་ན་དང་ནི། ། ཨ་ཤྭད་བྱང་ཆུབ་ཤིང་གང་རྙེད། ། ཞིབ་བཏགས་ཆུ་སྦྱར་སྣོད་གཡས་གཞག། དེ་ནས་ཁྲུས་རྣམས་རིམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། སྐུ་གཟུགས་སྟ་གོན་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་རབ་གནས་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྐུ་རྣམས་སོ་སོའི་ས་བོན་ལས། ། ཆོ་ག་གསུམ་སོགས་གང་འདོད་བསྐྱེད། ། ཡེ་ཤེས་ལྷ་ཡང་སོ་སོར་བསྟིམ། ། སྐུ་གདུང་བརྟན་པར་བསྐྱེད་ཅིང་བསྟིམ། ། གླེགས་བམ་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་ལ། ། ཡང་ན་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའམ། ། སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་རུང་། ། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་ཀུན་ལ་ཡང་། ། སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་འདོད་བྱ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ནི་རྟེན་ཡིན་ལ། ། དེ་ལ་བརྟེན་པ་གང་འདོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དག་ལ་ནི། ། ཧཱུཾ་དང་ཨ་ཡི་ས་བོན་ལས། ། དྷརྨ་ཨ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས། ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཕྱག་མཚན་ལྷ་ནི་གང་འདོད་བསྟིམ། ། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་གཞན་ལ་ཡང་། ། ཕྱག་མཚན་སྙིང་པོ་ལྷ་གསུམ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་ལས་དང་སྦྱར། ། ཕྲེང་བ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། མཚན་ལྡན་ཡི་གེ་ཨ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱན་དང་རྒྱན་ཆ་ལ་སོགས་པ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཙམ་ནི་བྱ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཡང་། ། བསྐྱེད་(དད་,དང་)བསྟིམ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ནས་མཆོད་ལྔ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་འོག་ལཱ་སྱ་ལ་སོགས་བརྒྱད། ། མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་པོ་ཡང་བྱ། ། གོས་དང་རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པ། ། རིན་ཆེན་བཀྲ་ཤིས་སྒྲ་དང་ནི། །

Anoint [the image] in sequence with blessed dūrvā grass. Having finely ground udumbara, bhaṅgatra, cavaleka, and whatever aśvattha or bodhi wood is available, mix them with water and place them in a vessel to the right. Then, perform the various ablutions in their proper order. Through such rituals as these, the image should be placed in the preparatory stage (sbyor ba). Thereafter, the maṇḍala should be accomplished, and following that, the consecration (rab gnas) should be commenced. From the respective seed-syllables of the images, generate them through the three rituals or whatever is desired. Dissolve the wisdom deities (jñānadeva) into each individually. Generate the relics as stable and dissolve them [into the image]. For the various volumes of scripture, use their respective essence mantras, or the āli-kāli, or even their respective maṇḍalas. For temples and all such structures, perform whichever maṇḍala is desired. Alternatively, the syllable Bhrūṃ is the support, and whatever is desired is supported by it. For the vajra and bell, from the seed-syllables Hūṃ and A, generate them with the mantra: Dharma-ā-vajra-hūṃ. Then, dissolve whichever hand-symbols and deities are desired. For other hand-symbols and so forth, apply the three deities of the hand-symbol essence in accordance with the practitioner’s activity. The same applies to the rosary; the qualified syllable is A. For ornaments, jewelry, and so forth, perform the mere blessing. For all of these, having performed the generation and dissolution, then bestow the blessing and empowerment. Then, present the five offerings. Following that, perform the eight offerings beginning with lāsya, and also the twenty offerings. [Present] garments, victory banners, and so forth, as well as jewels, auspicious sounds, and—

རོལ་མོ་ལ་སོགས་ཆོ་ག་རྣམས། ། རྒྱས་པར་ཕུལ་ནས་བསྟོད་པ་བྱ། ། དེ་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཅི་རན་བྱ། ། སྤྱན་འབྱེད་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ནི། ། གློག་ཕྲེང་རྒྱུད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡང་ན་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པའི་ཆོ་ག་སོགས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སོགས་པ་ཙམ། ། དེ་ལྟར་རབ་གནས་ཟིན་ནས་ནི། ། བླ་མ་མཁས་པ་དེ་ལ་ནི། ། ཅི་བདོག་ཡོན་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ། ། ཇི་ལྟར་ཕོངས་པར་འགྱུར་ཡང་ནི། ། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ནི་དབུལ། ། སེར་སྣ་ཅན་ནི་དབུལ་མི་ནུས། ། དེས་ནི་སྡིག་འཕེལ་བསོད་ནམས་མེད། ། རབ་གནས་བཟང་པོ་ཟིན་ནས་ནི། ། རབ་གནས་བཟང་པོར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་སུམ་ཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཆི་བ་བསླུ་བའི་མན་ངག་ནི། ། འཆི་རྟགས་རྣམ་པར་བསྟན་པ་དང་། ། འཆི་བསླུ་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་རྣམས། ། འཆི་བསླུ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ནི། ། གོས་སྔོན་འཆི་བ་བསླུ་བ་མཆོག། མན་ངག་ཅུང་ཞིག་བཀོལ་ནས་བསྟན། ། སྤྱིར་ནི་འཆི་བ་བསླུ་བ་ལ། ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ནི་མཐའ་ཡས་མཆོག། གང་བྱས་ཀྱང་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར། ། གོས་སྔོན་འཆི་བསླུའི་རིམ་པ་ཡང་། ། ནད་པ་སེམས་ནི་དག་པ་ཡིས། ། གོས་སྔོན་རྣ་བརྒྱུད་མན་ངག་ཅན། ། མཁས་པ་དེ་ནི་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། གནས་ཁང་དགོན་པར་མཎྜལ་བྱ། ། མཎྜལ་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་ནི། ། རྒྱན་རྣམས་མ་ལུས་དགྲམ་པར་བྱ། ། ནད་པ་ལ་ནི་ཆོས་བཤད་ལ། ། དང་པོ་སེམས་ནི་དག་པར་བྱ། །

Having extensively presented the rituals of music and so forth, one should offer praise. Then, perform the recitation as much as is appropriate. The mantras for the opening of the eyes and so forth should be understood from the Vidyut-mālā Tantra. Alternatively, one should understand the rituals for the hand symbols and so forth from the Abridged Ritual. For the extremely abridged rituals and so forth, there is merely the blessing and so on. Once the consecration is thus completed, one should offer whatever wealth one possesses to that learned guru. By doing so, one obtains great merit. No matter how poor one may be, one should offer the requisites for the offering. Those who are stingy are unable to offer; by that, their negativity increases and they lack merit. Once the excellent consecration is finished, request the deities to depart to their excellent abodes. This is the thirty-second section, the preliminary for consecration. Homage to the Blessed One, Vajradhara. Regarding the pith instructions for cheating death: the signs of death, the detailed rituals for cheating death, and the great ritual for cheating death should be understood from the Great Cheating of Death. Here, for the sake of practice, I shall present a brief application of the pith instructions for the Blue-Clad One’s supreme cheating of death. In general, for cheating death, the side of virtue is the supreme and infinite means; whatever is performed will turn it back. As for the stages of the Blue-Clad One’s cheating of death: the patient, with a pure mind, should invite a learned master who possesses the pith instructions of the Blue-Clad Ear-Transmission lineage. In a residence or a hermitage, one should prepare a maṇḍala. After the maṇḍala is prepared, all the ornaments should be arranged without exception. One should explain the Dharma to the patient and first purify their mind.

སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ནོར་རྣམས་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དང་། ། རང་ལུས་སྲོག་དང་བཅས་པ་དབུལ། ། དེ་ལྟར་འབུལ་བ་དེ་ལ་ནི། ། དང་པོ་དབང་བསྐུར་རྫོགས་པ་ལ། ། དེ་ནས་མན་ངག་གཞན་སོགས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་འོག་སོས་གྱུར་ལ། ། རང་འཚོ་རྫས་ཙམ་སླར་ལ་སྦྱིན། ། ནོར་རྫས་སྲོག་རྣམས་དབུལ་མི་ནུས། ། སེར་སྣ་ཅན་ནི་བཟློག་པར་དཀའ། ། དེ་ལྟར་སེར་སྣ་ཅན་དེ་ལ། ། དབང་བསྐུར་མི་བྱ་གཞན་པོ་བྱ། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི། ། རྒྱས་པར་བྱེད་ན་བསྐྱེད་རིམ་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཡང་ན་བསྡུས་དང་ཤིན་ཏུ་བསྡུས། ། དེ་ལྟར་བྱས་འོག་ནད་པས་ནི། ། ཁྲུས་ཀྱི་རིམ་པ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། གོས་བཟང་བྱིན་བརླབས་བསྐོན་ནས་ནི། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ནས། ། མདུན་དུ་མཎྜལ་ལྔ་བྱས་ཏེ། ། དང་པོ་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་འབུལ། ། དེ་ནས་སྡིག་བཤགས་ལ་སོགས་བྱ། ། ནད་པ་དེ་ནི་མི་ནུས་ན། ། མཆོད་གཡོག་དག་གིས་བྱེད་དུ་གཞུག། དེ་ནས་སྐྱབས་གསོལ་ཚིགས་བཅད་བརྗོད། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་ཅན། ། སྐུ་མཆོག་སྟོབས་ལྡན་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། གསུང་མཆོག་སྒྲ་མཆོག་འབར་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐུགས་མཆོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐུ་མཆོག་སྟོབས་ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་ལུས་འབུལ་ཞེས་ནི་སྦྱར། ། བདག་ལ་གནོད་པའི་ནད་རྣམས་ཀུན། ། ཁྱོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་སྦྱང་དུ་གསོལ། ། འབྱུང་པོའི་གནོད་པ་བཟློག་ཏུ་གསོལ། ། ཟོར་དང་དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མཐུ་སྟོབས་བདག་པོས་བཟློག་ཏུ་གསོལ། ། བཅོམ་ལྡན་ཁྲོ་ཆེན་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྡན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

With a mind like an illusion, one should offer all wealth without exception, as well as one’s own body along with one’s life. For one who makes such an offering, first the empowerment should be completed, and then other instructions and so forth should be given. Once that has been done and the patient has recovered, one should return the mere materials for their own livelihood. If one is unable to offer wealth, possessions, or life, it is difficult to turn back those who are miserly. For such a miserly person, one should not perform the empowerment but should do something else. Regarding the presentation of the ritual sequence: if one performs it extensively, the generation stage should be completed; otherwise, one may use the concise or very concise versions. After that has been done, the patient should complete the sequence of ablutions. Having donned consecrated fine garments and facing the eastern direction, one should prepare five maṇḍalas in front. First, one prostrates and presents offerings; then, one performs the confession of misdeeds and so forth. If the patient is unable to do so, the ritual assistants should perform it. Then, one recites the verses for seeking refuge: "Bhagavān, Blue-Robed Vajrapāṇi, To you, the supreme body endowed with power, I prostrate. To you, the supreme speech, the blazing supreme sound, I prostrate. To you, the supreme mind endowed with primordial wisdom, I prostrate. To you, the supreme body of great power, I prostrate." Then, one should append the words "I offer my body": "I pray that you purify all diseases that harm me through your power. I pray that you avert the harms of elemental spirits. I pray that the Lord of Power averts all sorcery and poisons." "Bhagavān, Great Wrathful Vijaya, To you, who possess body, speech, and mind, I prostrate."

དཔལ་ལྡན་མགོན་པོ་ནག་པོ་ཆེ། ། ལུས་ངན་རྒྱལ་པོ་མཐུ་བོ་ཆེ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་འཇིགས་ཆེན་པོ། ། རོ་ལངས་མ་ནི་མཐུ་མོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དཔལ་འབར་མ། ། འཇིགས་བྱེད་མ་ནི་མཐུ་མོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་འོད་སྐྱེད་མ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཀུན་བཟང་མ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཀླུ་སྒྲ་ཅན། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་སྲོག་གཅོད་མ། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་དབུགས་རྔུབ་མ། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་ཁྲག་འཐུང་མ། ། ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་ཤ་ཟ་མ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག། དེ་བཟླས་པས་ནི་བཟློག་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་སྐུ་ཡི་བཟླས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ལུས་ཀྱི་ནད་རྣམས་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་དང་གསུང་གིས་སྤྱད། ། ཐལ་ཆེན་རཀྟ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྦྱང་སོགས་བྱིན་བརླབས་བྱས་ནས་ནི། ། གནས་གསུམ་དག་ཏུ་མཚན་ཅིང་བྱུག། དེ་ནས་ཁྲུས་ཀྱི་བུམ་པ་ཡིས། ། བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་བཏོན་ནས་ནི། ། ནད་རྣམས་སྡིག་སྒྲིབ་བཀྲུ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས། ། བཟླས་པས་བདེ་གཤེགས་འོད་ཟེར་བསྟིམ། ། དེ་ནས་ནད་པའི་སྟེང་ཕྱོགས་སུ། ། བདེ་གཤེགས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞུགས་བསམས་ལ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་འདུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་སྙིང་གར་གཟུང་། ། དེ་རྣམས་བྱས་པས་འཆི་བ་བཟློག། འཆི་བཟློག་ཆེན་པོ་བྱ་བ་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚོགས་འཁོར་དབང་བསྐུར་བྱ། ། གཏོར་ཆེན་ལ་སོགས་གཞན་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་འཆི་བ་བཟློག། རང་དང་གཞན་ནི་གཉིས་ཀ་ལ། །

Glorious Great Black Protector, King Vaiśravaṇa of great power, Great wrathful Amṛtakuṇḍalī, Greatly terrifying Vajrayakṣa, Vetālī of great power, Blazing Glorious Vajraḍākinī, Terrifying one of great power, Vajra Goddess Light-Producer, Vajra Goddess Mind-Enchanter, Vajra Goddess Samantabhadrī, Vajra Goddess Nāgasvara, Great wrathful Life-Cutter, Great wrathful Breath-Taker, Great wrathful Blood-Drinker, Great wrathful Flesh-Eater. These should be applied to the body, speech, and mind, and so forth. Then, have them take the vows. By reciting that, they should be averted. First, by the light rays of the body recitation, The diseases of the body should be purified. Then, employ the mind and speech. Having purified and blessed the great ashes, rakta, and bodhicitta, Mark and smear them upon the three places. Then, with the vase of ablution, Reciting auspicious verses, Wash away the diseases, misdeeds, and obscurations. Then, by reciting the mantras of body, speech, and mind, Absorb the light rays of the Sugatas. Then, above the patient, Visualize the maṇḍala of the Sugatas residing, And through the application of radiating and converging light rays, Hold the wisdom nectar at the heart. By performing these, death is averted. To perform the great averting of death, One should perform fire offerings, gaṇacakra, and empowerments, As well as the great torma and other rites. By doing so, death is averted for both oneself and others.

མན་ངག་སྟོབས་ཀྱིས་བཟློག་པ་ན། ། རླུང་དང་ཐིག་ལེ་ཡི་གེ་དང་། ། གཏུམ་མོ་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ནི། ། འཆི་བསླུ་ཆོ་ག་དག་དང་ནི། ། བླ་མའི་མན་ངག་བརྒྱུད་པས་བྱའོ། ། འཆི་བ་བསླུ་བའི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་སུམ་ཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟང་སྟབས་རིམ་པ་ཅུང་ཞིག་བསྟན། ། ཤར་ཕྱོགས་གཡས་བརྐྱང་ལ་གནས་ནས། ། རྐང་པ་དང་ནི་ལག་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སྟང་སྟབས་བྱ། ། གར་བསྒྱུར་དེ་ནི་ཐབས་རེ་བྱ། ། རྐང་ལག་མཐུན་པར་བསྒྱུར་བ་བཟློག། ལྷོ་རུ་གཡོན་བརྐྱང་ལ་གནས་ནས། ། རལ་གྲིའམ་དབྱུག་ཏོ་འཛིན་པས་སུ། ། རྐང་པ་ལག་པ་གཉིས་ཀས་སུ། ། ས་དང་བར་སྣང་གཉིས་ཀ་ལ། ། རིན་ཆེན་འབར་མ་བྲེ་བར་བྱ། ། ནུབ་ཕྱོགས་གཡས་བརྐྱང་ལ་གནས་ནས། ། འཁོར་ལོའམ་རལ་གྲི་དེ་བཞིན་བྲེ། ། བྱང་ཕྱོགས་གཡོན་བརྐྱང་ལ་གནས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཚུལ་དུ་བྲེ། ། ཡང་ན་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་རིམ། ། བསྲུང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། ། ཕྱོགས་བཞིར་འབྱུང་པོ་བཀུག་ནས་ནི། ། མནན་ཅིང་བསྣུན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། གཞན་ཡང་སྟང་སྟབས་རྒྱས་པ་ནི། ། སྙོམས་འཇུག་ལ་སོགས་རྒྱུད་ན་གསལ། ། མཁས་པས་དེ་རུ་ཤེས་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསྡུས། ། སྟང་སྟབས་སྦྱོར་བ་འདི་དག་ནི། ། བགེགས་བསྐྲད་དོན་དུ་ནན་ཏན་བྱའོ། ། སྟང་སྟབས་ཀྱི་སྦྱོར་ཀ་སྟེ་སུམ་ཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། སྟོན་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཡན་ཆད་དུ། ། བརྒྱུད་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་འདི། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་སྒྲུབ་པའོ། ། གསང་བའི་སློབ་མ་རིན་ཆེན་བཀྲ། །

When reversing [death] through the power of pith instructions, one should perform the rituals for ransoming death—such as the winds, drops, syllables, inner heat, the wheels, and so forth—through the lineage of the guru’s pith instructions. This is the thirty-third [chapter], the application for ransoming death. Homage to the Blessed One, Vajradhara. I shall briefly teach the sequence of postures. Standing in the east with the right leg extended, one should perform the posture of the three-pronged vajra with the feet and hands. One should perform each of those dance movements as a method. Reversing the coordinated movements of the feet and hands, one stands in the south with the left leg extended. Holding a sword or a staff, with both feet and hands, one should strike the earth and the sky as if scattering blazing jewels. Standing in the west with the right leg extended, one should likewise strike with a wheel or a sword. Standing in the north with the left leg extended, one should strike in the manner of a crossed vajra. Alternatively, the sequence of the circle and so forth should be performed in the manner of protection. Having summoned the spirits of the four directions, one should perform the manner of suppressing and striking them. Furthermore, the extensive postures are clear in the tantras, such as the Samāpatti; the wise should understand them there. Here, they are summarized for the purpose of accomplishment. These applications of postures should be practiced diligently for the purpose of expelling obstructors. This is the thirty-fourth [chapter], the application of postures. From the Teacher Vajrapāṇi down to the ḍākinīs, this pith instruction of the lineage is the accomplishment of the Hṛdaya and so forth. The secret disciple Rinchen Tra.

དེ་རྩར་ཧཱུཾ་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། བརྟུལ་ཆེན་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། ལོ་གསུམ་བར་དུ་སྣོད་བརྟགས་ནས། ། བདེ་ལྡན་རིན་ཆེན་ཡང་གཏེར་དུ། ། བཙའ་དཀའ་དམ་བཞག་བྱས་ནས་གཏད། ། རིན་ཆེན་རྫས་དང་སྲོག་ལུས་ཀྱིས། ། བླ་མ་མཉེས་པས་མན་ངག་ཐོབ། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རབས་བློ་དམན་ལ་སོགས་ཤིང་། ། སེར་སྣ་ལ་སོགས་གཡོ་སྒྱུ་ཅན། ། སྒོམ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་མི་ནུས་ལ། ། མན་ངག་བསྟན་ན་དམ་ཚིག་ཉམས། ། དེ་བས་ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྣོད་ལྡན་བརྟགས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བའི། ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་སྦྱོར་ཀ་འདི། ། བདག་གིས་སྣོད་ལྡན་དོན་བརྩམས་པས། ། འདི་བརྩམས་པ་ཡི་དགེ་བ་ཡིས། ། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཤོག། སྦྱོར་ཀ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བྷ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་གཞོན་ནུས་བསྒྱུར་རོ། །

At that root, through the yoga of Hūṃ and the yoga of the great ascetic, he examined the vessel for three years. Then, in the precious treasury of Sukhāvatī, he entrusted it after establishing a difficult-to-violate samaya. By pleasing the guru with precious substances and his own life and body, he obtained the pith instructions. Likewise, future yogis should understand it in that same way. To those of inferior intellect in future generations, those who are stingy and deceitful, and those incapable of meditation and accomplishment—if the pith instructions are shown to them, the samaya will be impaired. Therefore, future yogis should examine the vessel and then bestow them. This yoga of the precious garland, arising from method and insight, was composed by me for the sake of those who are suitable vessels. By the virtue of composing this, may I and all sentient beings attain unsurpassed enlightenment. The pith instructions of the Great Yoga, composed by the great master Bhava, are complete. Translated by the monk Tsultrim Zhönnu.