A Concise Sādhana of Blue-Clad Vajrapāṇi

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱི་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་སཱ་དྷ་ན་ནོ་པི་ཀ་ཙནྡྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཐབས་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྔར་ཉིད་དོན་དམ་ཐུགས་ཆུད་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། ། གནས་མཛད་མཐུ་སྟོབས་ཁྱད་འཕགས་གདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲར་གྱུར་པ། ། རྒྱ་མཚོར་ཞབས་གཞག་འཇིག་དུས་མེ་དཔུང་དང་ལྡན་སྙིང་རྗེས་ཁྲོས། ། རྟོག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐར་མཛད་ཁྱོད་ལ་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་འདུད། ། རྩོད་པའི་དུས་གང་ཕྲད་གྱུར་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་ཞིང་བློ་ཞེན་པས། ། ཤིན་ཏུ་བསྡུས་ལ་དགའ་ཞིང་མ་བཙལ་འབྲས་བུ་འདོད་ལ་གཟུད་ཕྱིར་དྲན། ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དེའི་སྲས་རྣམས་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་པཾ་ལས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཧཱུཾ་དང་བཅས་པ་བསམས་ཏེ། དེ་ཡང་རིང་པོའི་སྒྲ་དང་ལྡན་ཞིང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོས་ཏེ།

In the language of India: Nīlāmbaradhara-vajrapāṇi-sādhana-nopika-candranāma. In the language of Tibet: Lag na rdo rje gos sngon po can gyi sgrub pa'i thabs mdor bsdus pa zhes bya ba (The Concise Sadhana of Vajrapāṇi Clad in Blue). Homage to the glorious Vajrapāṇi! To you who have realized the ultimate truth from the very beginning, who abide in a vajra body for the sake of wandering beings, who possess preeminent power and strength, and who have become the enemy of the malevolent; to you who stand with your feet in the ocean, who possess the mass of fire at the end of an eon, and who are wrathful through compassion; to you who liberate from the suffering of conceptual thought, I bow with all things. For those who have encountered this age of strife, who have little diligence and are attached to their intellects, and who delight in extreme brevity—remembering them, I shall compose this for those who desire results without seeking them. There, a yogi endowed with great compassion should bathe and, sitting on a comfortable seat in a pleasant meditation cell, invite the Buddhas of the ten directions, as numerous as the sands of the Ganges, along with their sons, into the space before him by means of light rays from the seed syllable at his own heart. He should then make perfect offerings with the five types of offering substances and perform the confession of misdeeds and so forth. Following that, by reciting oṃ mahāśūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ, he should meditate on emptiness. Then, from paṃ, he should visualize a moon maṇḍala upon a lotus, together with the syllable hūṃ. This should be accompanied by a long resonance and radiating light rays. From the complete transformation of that, light radiates from the seed syllable of a five-pronged vajra.

ཕྱོགས་བཅུ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་ནས། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སངས་རྒྱས་གོས་སྔོན་པོ་ཅན། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། གཡོན་བརྐྱང་བ་གཡས་བསྐུམ་པ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་སྤྱན་མེའི་ཕུང་པོ་འདྲ་བ། ཡ་སོས་མ་མཆུ་མནན་པ། འབྲུག་སྒྲ་ཅན་གྱི་དབུགས་ཚ་བ། སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ། གོས་སྔོན་པོ་ཅན་ལ་ལྟོས་འགྲོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། བདུད་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅོད་པའི་ཚུལ་ཅན་དུ་བདག་ཉིད་བསམ་མོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། སྙིང་པོ་བཞིས་ཐ་མི་དད་པར་བྱ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་ཞིང་། སྐྱོ་བའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་རྗེས་སུ་གནང་བའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཁོ་ན་བཟླས་པར་བྱའོ། ། བསྡུས་པ་དག་ལ་དགའ་བས་ནི། ཨོཾ་ནཱི་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧྲྀ་ད་ཡ་མ་(ཧ་,ཧཱ་)ཀྲོ་དྷ་སཱ་དྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། ཨོཾ་ནཱི་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་དྷར་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་སཱ་དྷ་ཧཱུཾ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། ཡང་སྙིང་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། གཏོང་བར་འདོད་པའི་ཚེ་གཏོར་མ་ཕུལ་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཕྱུང་སྟེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རང་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཟས་གོས་སོགས་ཟས་སྐོམ་དང་། ། དབུལ་བ་ཀུན་ཟད་ནད་མེད་དང་། ། འཇིགས་ཆེན་བརྒྱད་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས། །

Having invited the buddhas of the ten directions, as numerous as the sands of the river Ganges, they dissolve into that [visualization]. From the complete transformation of that, one should visualize oneself as the Buddha clad in blue robes, with one face and two arms, left leg extended and right leg drawn in. His body is dark blue, his eyes are like a mass of fire, and his upper teeth press against his lower lip. His breath is hot like the roar of thunder, and his hair bristles upward. In his right hand he holds a five-pronged vajra, and in his left he makes the threatening gesture (tarjanī). He is adorned with the eight serpents and wears blue robes, appearing in a manner that subdues Māra and the other demons. From the seed syllable at one’s own heart, one invites the wisdom being (jñānasattva) who is identical to oneself, and makes them inseparable by means of the four essence mantras. Then, one performs the consecration and empowerment. One should meditate until weariness arises; when weariness occurs, one should recite only the mantra of the rosary granted by the Buddha of the Ganges. For those who prefer a concise practice: OṂ NĪLĀṂBARADHARA VAJRAPĀṆI HṚDAYA MAHĀKRODHA SĀDHAYA HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-first [recitation] of the essence mantra. OṂ NĪLĀṂBARADHARA VAJRAPĀṆI DHARMA MAHĀKRODHA SĀDHAYA HŪṂ. This is the near-essence and the heart-essence, consisting of seventeen [syllables]. When wishing to conclude, one should offer the torma (bali), dismiss the wisdom being, and request them to depart. In all activities, one should remain endowed with the divine pride of being the deity. Food, clothing, and so forth, drink, The exhaustion of all poverty, freedom from disease, The eight great fears, suffering, and so on—

འཇིགས་པ་མེད་ཅིང་གང་བསམ་པའི། ། འདོད་པའི་དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ལས་འབྱུང་འགྱུར་རོ། ། འགྲོ་རྣམས་འདོད་པ་ཐ་དད་པས། ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་ཀྱིས། ། བྱང་ཆུབ་ལམ་ནི་སྣ་ཚོགས་གསུངས། ། རང་འདོད་ལམ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། དད་པས་བླ་མ་བཟང་བཙལ་ཏེ། ། ཇི་སྲིད་བླ་མ་མཉེས་བྱས་ནས། ། འདོད་དོན་མན་ངག་བླང་བར་བྱ། མཉེས་པས་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མིན། ། བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་མདོར་བསྡུས་སྨྲས། ། སྨྲས་པས་ཟླ་བ་ལྟར་གསལ་བའི། ། དག་ཅིང་ནམ་མཁར་མི་ཤོང་བའི། ། དགེ་བ་གང་གིས་ཐོབ་པ་གང་། ། འདིར་བཞུགས་འདོད་ལྷའི་ཞལ་མཐོང་ཤོག། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ནམ་གྲུའི་རིགས་ལས་བྱུང་བ། དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛཱ་བ་རི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་པཎྜི་ཏ་དེ་ཝ་པཱུརྞ་མ་ཏི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

All the desired aims, whatever they may be, Will arise from this sādhana without fear. Since the beings of the world have diverse desires, The Sugata, with that in mind, taught various paths to enlightenment. To attain the path of one’s own desire, Seek a noble guru with faith; Having pleased the guru in every way, Receive the pith instructions for your desired aim. It is through pleasing [the guru] and not otherwise. I have spoken this concise sādhana. By whatever virtue is gained through this speech— Pure and as bright as the moon, Expansive as the sky that cannot contain it— May those who dwell here behold the faces of their chosen deities. The Concise Sādhana of the Glorious Vajrapāṇi, composed by the great master Javāripa, who attained siddhi and was born of the Revatī lineage, is hereby complete. It was translated by the Nepalese paṇḍita Devapūrṇamati and the Tibetan translator Chos kyi bzang po.