A Dhāraṇī Sādhana of the Great Lord of Yakṣas, the Blue-Clad Vajrapāṇi called “The Drop of Elixir”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱི་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་ཀ་ལྤཾ་ནཱ་མ་དྷཱ་ར་ཎི་སཱ་དྷ་ན་ཨ་མྲྀ་ཏ་བིནྡུ། བོད་སྐད་དུ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྡེ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་གཟུངས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བདུད་རྩི་ཐིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ས་བོན་གནས་དང་རྩོལ་རྐྱེན་གྱིས། ། གདུག་པས་ཟིན་གྱུར་དུག་དང་ཁྲག་ནི་(འདྲས་,འདྲེས་)གྱུར་པ། ། ཐབས་གཞན་དུ་མས་དབྱེ་ཞིང་བསལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། འདབ་བཟང་རྒྱལ་པོས་ཆུ་དང་འོ་མ་འབྱེད་པ་ལྟར། ། གདུལ་བྱ་གདུལ་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་ཇི་སྲིད་མཉེས་གྱུར་པས། ། དེས་ནི་འབྱེད་ཅིང་གསལ་བར་ཕོད་པ་ཡིན་པ་སྟེ། ། རྒྱ་མཚོར་ཞབས་ནུབ་འཇིག་དུས་མེ་དཔུང་ནང་འདུག་པ། ། གདུག་པའི་དགྲར་གྱུར་ལྗགས་འདྲིལ་དབུགས་ཚ་མི་ཤིགས་འཛིན། ། དེ་ལ་བཏུད་དེ་ཇི་སྲིད་མཉེས་བྱས་མན་ངག་བྲི། ། རང་ཉམས་མྱོང་བས་དུག་ཟིན་སྒྲུབ་པ་རྗེས་དྲན་གཟུང་། ། རྒྱལ་པོ་དང་། རྐུན་པོ་དང་། སྟག་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རི་བོའམ། ཡིད་དུ་འོང་བ་འདུ་འཛི་མེད་པའི་གནས་སུ་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཁྲུས་ཉེ་བར་བྱས་ཏེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། བླ་མ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བསྐུལ་ནས་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བྱམས་པ་དང་།

In the language of India: Nīlāmbaradhara-vajrapāṇi-mahāyakṣa-kalpa-nāma-dhāraṇī-sādhana-amṛta-bindu. In the language of Tibet: The Sādhana of the Dhāraṇī of the Great Yakṣa General Vajrapāṇi, the Blue-Clad One, titled "The Drop of Nectar". Homage to the glorious Vajrapāṇi! Sentient beings, through the conditions of seeds, locations, and exertion, are seized by malevolent forces, and their poison and blood become intermingled. This cannot be separated or cleared away by many other means, just as the king of birds [Garuda] separates water and milk. However, through empowerment and pleasing the deity until satisfied for the sake of taming those to be trained, one is able to separate and clear it. To him who stands amidst the mass of fire at the time of destruction with his feet submerged in the ocean, who has become the enemy of the malevolent, who rolls his tongue and holds the indestructible with hot breath—to him I bow and shall write these pith instructions as far as they have been pleased. Through my own experience, I shall hold the recollection of the practice for those seized by poison. In a mountain free from all fears such as kings, thieves, and tigers, or in a pleasant place devoid of bustle, the practitioner endowed with loving-kindness should perform the ritual ablution. Sitting on a comfortable seat, one should visualize the syllable Hūṃ residing upon a sun maṇḍala at one’s own heart. With its light rays, one summons the Buddhas, numbering as many as the sands of the river Gaṅgā, as well as the gurus and bodhisattvas residing in the ten directions, and makes perfect offerings with the five types of offerings. One should then perform the confession of misdeeds and so forth. Following that, loving-kindness and...

སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་བ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ལ་འདྲིས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་བློས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་མི་གཡོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་པཾ་ལས་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ། ཨ་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསམས་ཏེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རིང་པོའི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་འོད་འཕྲོས་པ་ལས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་འབུམ་ཕྲག་གི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སངས་རྒྱས་གོས་སྔོན་པོ་ཅན། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བ། གཡས་བསྐུམ་པ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་ཏུ་འདུག་པ། སྤྱན་གསུམ་མེའི་ཕུང་པོ་འདྲ་བ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ། སྦྲུལ་མགོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཅོད་པན་ཡོད་པ། སྨིན་མ་དང་དཔྲལ་བའི་མཚམས་སུ་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུས་པ། ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ཁ་རླངས་ཚ་ཞིང་ང་རོའི་སྒྲ་འབྱུང་བ། དེའི་དཀྱིལ་ན་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། གདུག་པ་ཞེ་ལ་མནན་ནས་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ་ཅན་ནོ། ། ལྟོ་བ་ཡངས་ཤིང་གསུས་པའི་སྨད་འཁྱིལ་པ། ཞལ་གཡས་དུང་དང་འདྲ་བ། གཡོན་པདྨ་རཱ་ག་འདྲ་བ་དབུས་སྐུ་དང་མཐུན་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་རྒྱས་པའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འཛིན་པ།

One should familiarize oneself with the four divine abodes known as compassion, joy, and equanimity. Then, with a mind free from the notions of unity and multiplicity, one should contemplate all internal and external phenomena as empty and selfless. One should remain unwavering by reciting: Oṃ mahāśūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, from the syllable Paṃ, at the center of a lotus, one should visualize a moon and sun maṇḍala arising from the syllable A, upon which are the two sense organs. From the sound of the long syllable Hūṃ, light radiates, and one visualizes a five-pronged wrathful vajra. Through its light rays, one invites the Buddhas of the ten directions, as numerous as the sands of a hundred thousand Ganges rivers, which then dissolve into that very light. From the complete transformation of that, there appears the Buddha Nīlāmbaradhara (Blue-Robed One), with three faces and six arms. His left leg is extended and his right is drawn in. His body is dark blue in color, and his three eyes are like masses of fire. His tawny hair is swept upward, and upon his crown of matted locks is a diadem of eight snake heads. His brow is furrowed with a wrathful frown, his tongue is curled, and his fangs are bared. His breath is hot, and he utters a roar. In the center of him sits the Buddha Akṣobhya, blue in color, with his left leg extended, treading upon the hearts of the malevolent while making the threatening gesture (tarjanī-mudrā). His belly is vast, and his lower abdomen is rounded. His right face is like a conch, his left is like a ruby, and the central face matches the body. He is as full as a moon maṇḍala. In his first hand, he holds a five-pronged wrathful vajra.

གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ། བར་མ་གཉིས་ཐལ་མོ་བརྡེབས་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ཐ་མ་གཉིས་སྦྲུལ་གདུག་པའི་རྐེད་པ་ནས་བཟུང་ཞིང་མགོ་ནས་ཟ་བའོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པའོ། ། གོས་སྔོན་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་། ཤམ་ཐབས་སྟག་གི་རིས་ཅན་བསྣམས་པའོ། ། ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞུང་འཇོམས་པའི་རྟགས་སུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ། ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྟེང་ན་རིགས་བཞིའི་ཀླུ་ཡིས་རྒྱན་དུ་བྱས་པ་ནི་དགའ་བོ་དང་ཉེ་དགའ་འབར་བས་སྙན་ཆ་བྱས་པ། ལག་པ་དང་དཔུང་པ་པདྨ་དང་ཆུ་ལྷས་བརྒྱན་པ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རིགས་ལྡན་ཁར་ཟ་བའི་སྐ་རགས་ཅན་ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་གིས་དབུ་ལ་བརྒྱན་ཞིང་རྒྱན་དུ་བྱས་པ་ནི་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་ན་ཡོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདུད་ལ་སོགས་པ་རློག་པར་བྱེད་པ་ཅན་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། རང་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། སྙིང་ག་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དབང་དུ་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་མཐིང་ག་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོའི་རིམ་པས་སྤྱི་བོ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། །

The left hand makes the threatening gesture (tarjanī). The middle two hands clap together, emitting a sound. The final two hands grasp the waists of two venomous snakes and devour them from the head. At one's own heart, one is endowed with the syllable HŪṂ resting upon a sun disk. One wears a blue upper garment and a tiger-skin lower robe. As a sign of crushing the systems of all perverted views, one dwells upon a sun and moon. Above Brahmā and Śakra, one is adorned with the four classes of nāgas: Nanda and Upananda serve as blazing earrings; Padma and Varuṇa adorn the hands and arms; Karkoṭaka and Kulika serve as the belt; and Vasuki and Śaṅkhapāla adorn and ornament the head—these being yellow, red, white, and black, with jewels upon their crowns. Thus, one should visualize oneself as the one who utterly destroys the Māras and so forth. Then, light radiates from the HŪṂ at one's own heart, inviting the wisdom-being (jñānasattva) identical to oneself. Through the light rays radiating from the heart, the offering goddesses present perfect offerings. With the four syllables JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one performs the summoning, entering, binding, and, for the sake of non-duality, the subjugation. Following that, in order to bless the body, speech, and mind with the Buddhas as numerous as the sands of the Ganges, one should visualize the blue OṂ, red ĀḤ, and white HŪṂ in sequence upon sun maṇḍalas at the crown, heart, and throat.

དེ་ནས་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ལག་ན་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གིས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་གཟུངས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཁོ་ན་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཉུང་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཨོཾ་ནཱེ་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧྲྀ་ད་ཡ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་སཱ་དྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། ངག་གི་བརྗོད་པས་ཀྱང་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཏོར་མ་ཉེ་བར་ཕུལ་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོས་ལྷག་པ་དང་མ་ཚང་བ་དག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྡང་བར་འདོད་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཕྱུང་སྟེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་དེའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། བླ་མ་མཉེས་བྱས་དང་ལྡན་སྙིང་རྗེར་བཅས། ། བརྩོན་འགྲུས་དྲག་ལྡན་དྲན་ལྡན་བརྟན་བློ་ཅན། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་གཉིད་ནི་ལོག་པ་མིན། ། དེ་བཞིན་གཉིད་ལས་རྒྱལ་བྱེད་ཤེས་རབ་(གྱིས‚ཀྱིས)། ། ཏཀྵ་ཀ་ཡིས་ཟིན་པར་གྱུར་པ་ཡང་། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་ངེས་པར་བཟུང་འགྱུར་ཟློགས། ། བླ་མ་ལ་གུས་བརྩེ་བས་བདུད་རྩི་ཐིགས་པ་ལྷུང་། ། བདག་གིས་བླངས་ཏེ་མིད་པས་ལུས་རྒྱས་ཏེ། ། ལུས་རྒྱས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པོ་རྗེས་གཟུང་སྒྲུབ་ཐབས་དྲན། ། བསོད་ནམས་གང་ཡོད་སྒྲུབ་པོའི་རྟོག་པའི་ནད་མེད་ཤོག།

Then, the Buddhas of the three times confer empowerment with a five-pronged wrathful vajra marked by a vase of nectar in their hands. Then, one should meditate for as long as one does not become weary. When weariness arises, one should recite only the dhāraṇī garland authorized by the Buddhas of the Ganges. For those who desire a concise version, the twenty-one-syllable heart mantra is: OṂ NĪLĀMBARADHARA VAJRAPĀṆI HṚDAYA MAHĀKRODHA SĀDHAYA HŪṂ PHAṬ. If one also becomes weary of verbal recitation, one should present the torma with the mantra beginning "OṂ AKĀRO MUKHAṂ" and so forth, and purify any excesses or omissions with the heart mantra of Vajrasattva. Then, if one wishes to arise, one should dismiss the jñānasattva, make perfect offerings, and request his departure with the mantra "OṂ KṚTO’VA." Thereafter, one should arise with the divine pride of that deity. Possessing the pleasing of the guru, endowed with compassion, With fierce diligence, mindfulness, and a stable intellect, One should not fall asleep for even a single moment. Likewise, through the insight that conquers sleep, Even one seized by Takṣaka will certainly be held and repelled within six months. Through devotion to the guru, drops of nectar fall with compassion; Having taken them and swallowed them, the body flourishes. With a flourishing body and strength, the practitioner is sustained and remembers the sādhana. By whatever merit exists, may the practitioner be free from the disease of conceptual thought.

གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྡེ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་གཟུངས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བདུད་རྩི་ཐིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ནམ་གྲུའི་རིགས་ལས་བྱུང་བ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་ཛཱ་བ་རི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་མཁན་པོ་དེ་བ་པཱུརྞ་མ་ཏི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Sādhana of the Dhāraṇī of the Great Yakṣa General Vajrapāṇi clad in Blue Garments, titled The Drop of Nectar, composed by the accomplished master Javāripa, who was born of the Revatī lineage, is hereby complete. It was translated by the Nepalese abbot Devapūrṇamati and the Tibetan translator Chos kyi bzang po.