A Sādhana of the Great Entourage of the Great Lord of Yakṣas, the Blue-Clad Vajrapāṇi

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱི་ལཱཾ་བ་ར་དྷ་ར་བཛྲ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་ཡཀྵ་ཀ་ལ་པཾ་མ་ཧཱ་ཙཀྲ་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྡེ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འགྲོ་བ་ཁ་ཅིག་ས་བོན་གནས་དང་རྩོལ་རྐྱེན་གྱིས། ། གདུག་པས་ཟིན་ཅིང་དུག་དང་ཁྲག་ནི་འདྲེས་གྱུར་པ། ། ཐབས་གཞན་དུ་མ་གང་གིས་འབྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ། འདབ་བཟང་རྒྱལ་པོས་ཆུ་དང་འོ་མ་འབྱེད་པ་བཞིན། ། གདུག་པ་འདུལ་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་ཇི་སྲིད་མཉེས་བྱས་པས། ། དེས་ནི་འབྱེད་ཅིང་གསལ་བར་ཕོད་པ་ཡིན་པ་སྟེ། ། བརྒྱད་ཁྲིར་ཞབས་ནུབ་འཇིག་དུས་མེ་དཔུང་ནང་འདུག་པ། ། གདུག་པའི་དགྲར་གྱུར་ལྗགས་འདྲིལ་དབུགས་ཚ་མི་ཤིགས་འཛིན། ། བྱོལ་སོང་རྒྱན་ལྡན་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་ང་རོ་འཇིགས། ། དེ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་བས་གུས་བཏུད་དེ། ། ཇི་སྲིད་མཉེས་བྱས་དམ་པའི་དྲིན་གྱིས་མན་ངག་རི། ། རང་ཉམས་མྱོང་བས་དུག་ཟིན་སྒྲུབ་པོ་རྗེས་སུ་དྲན། ། དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་དང་རྐུན་པོ་དང་སྟག་ལ་སོགས་པ་ཡ་ང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རིའམ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་འདུ་འཛི་མེད་པ་གང་ཡང་རུང་བར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། བླ་མ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ་བྱོན་པར་བསམས་ལ་མཆོད་པ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ།

In the language of India: Nīlāmbaradhara-vajrapāṇi-mahāyakṣa-kalpa-mahācakra-sādhana-nāma. In the language of Tibet: The Great Wheel: A Means for Accomplishing the Great General of Yakṣas, Vajrapāṇi of the Blue Robe. Homage to the glorious Vajrapāṇi! Some beings, through the conditions of seeds, locations, and exertion, are seized by malevolent forces, and their blood becomes mixed with poison. No other means whatsoever can separate these; it is like the king of birds [Garuḍa] separating water and milk. By being empowered to subdue the malevolent and by pleasing [the deity] for as long as it takes, one is able to separate and clarify them. With his feet sinking eighty thousand [yojanas] into the earth, he dwells amidst the mass of fire at the time of destruction. Having become the enemy of the malevolent, his tongue is curled, he holds the indestructible [syllable], and his hot breath [is fierce]. Adorned with the ornaments of a beast, he bares his fangs and utters a terrifying roar. To him, bow down with devotion through body, speech, and mind. Through the kindness of the sublime one who has been pleased for as long as it takes, the mountain of pith instructions is [attained]. Through one's own experience, the practitioner remembers those seized by poison. In that regard, the yogi should bathe and sit upon a comfortable seat in a mountain retreat or any pleasant place free from the fears of kings, thieves, tigers, and the like, and devoid of worldly bustle. Visualizing the syllable Hūṃ situated upon a sun disk at one's heart, one should imagine that its light rays invoke and cause the Buddhas—equal in number to the sands of the river Ganges—residing in the ten directions, as well as the gurus and bodhisattvas, to arrive. Having made perfect offerings with the five offerings, one should perform the confession of misdeeds and so forth.

། དེའི་རྗེས་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་བ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་བློས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་མི་གཡོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གུར་དང་ར་བ་ལ་སོགས་པ་ས་བོན་ལས་བསམས་ཏེ། ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཞི་མུ་ཁྱུད་དང་བཅས་པ་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཚངས་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཐོག་ན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ། ཤར་དྲི་ཟ། ལྷོར་གཤིན་རྗེ། ནུབ་ཆུ་ལྷ། བྱང་གནོད་སྦྱིན་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཉི་མའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་ཟླའི་ཐོག་ཏུ་ནི། སྤྲིན་སྒྲའི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཐོད་པ་དང་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམ་མོ། ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བསྟིམས་ནས་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སངས་རྒྱས་གོས་སྔོན་པོ་ཅན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་བ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་སྤྱན་གསུམ་མེའི་ཕུང་པོ་འདྲ་བ། སྨིན་མ་དང་དཔྲལ་བར་ཁྲོ་གཉེར་དུ་བསྡུས་པ། ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ང་རོའི་སྒྲ་འབྱུང་ཞིང་དབུགས་མེ་ལྟར་འབར་བ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྲུལ་མགོ་བརྒྱད་ཀྱི་གདེངས་ཀ་ཡོད་པ།

Following that, one should meditate on the four Brahmā-vihāras, known as love, compassion, joy, and equanimity. Then, with a mind free from the notions of unity and multiplicity, one should contemplate all internal and external phenomena as empty and selfless. One should remain unwavering by reciting: oṃ mahāśūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, having visualized the pavilion, the fence, and so forth from seed-syllables, one should imagine a celestial mansion arising from the complete transformation of the seed-syllables—a square structure with a four-spoked wheel and a perimeter, possessing four doors and four archways, situated in the center of a great charnel ground. At its hub, upon Brahmā and Śakra, are the sun and moon. In the east is a gandharva, in the south Yama, in the west Varuṇa, and in the north a yakṣa; above them is the sun. Upon the sun and moon arising from the syllable hūṃ, one should visualize a skull-cup and a five-pronged wrathful vajra arising from the complete transformation of the syllable ghuṃ. By its light, the Buddhas as numerous as the sands of the river Gaṅgā in the ten directions are invited and absorbed. From the complete transformation of that, there appears the Buddha Nīlāmbaradhara, with three faces and six arms, his right leg bent and his left extended. His body is dark blue, with three eyes resembling a mass of fire. His eyebrows and forehead are knit in a frown, his tongue is curled, and his fangs are bared. He utters a roar, his breath blazes like fire, and his tawny hair bristles upward. Upon his topknot of matted locks and so forth, there are the hoods of eight snake heads.

དེའི་དཀྱིལ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་པས་བཞུགས་པ། གདུག་པ་ཅན་ཞེ་ལ་མནན་ནས་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། ཞལ་གཡས་དུང་དང་འདྲ་བ་གཡོན་པདྨ་རཱ་ག་འདྲ་བ་དབུས་སྐུ་དང་མཐུན་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་རྒྱས་པའོ། ། གསུས་པ་ཡངས་ཤིང་གསུས་པ་འཁྱིལ་བ་སྟེ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ། གཡོན་དང་པོ་སྡིགས་མཛུབ་འཆང་བ། བར་པ་གཉིས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། ཐ་མ་གཉིས་སྦྲུལ་རྐེད་པ་ནས་གཟུང་ཞིང་ཟ་བའོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་ལྡན་པའི་གོས་སྔོན་པོ་སྟག་གི་རིས་ཅན་མནབས་པའོ། ། ཀླུ་རིགས་བཞི་རྒྱན་དུ་བྱས་པ་ནི་ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་གིས་དབུ་ལ་བརྒྱན་པ། དགའ་བོ་དང་ཉེ་དགའ་འབར་བས་སྙན་ཆ་བྱས་པ། པདྨ་དང་ཆུ་ལྷས་ལག་པ་བརྒྱན་པ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རིགས་ལྡན་ཁར་ཟ་བ་ཅན་གྱི་སྐ་རགས་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བདུད་ལ་སོགས་པ་བརླག་པ་ཅན་དུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་མོ། ། ལྷ་མོ་མཛེས་ལྡན་སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ཕྱག་གཡས་པ་གྲི་གུག་གཙོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡོན་པ་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་གང་བ་གཙོ་བོའི་ཞལ་དུ་སྟོབས་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བའི་མཚམས་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་ཁ་སྦྱོར་འཕྲོས་པ་ལས་ཐོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཁྲོ་བོ་བདུད་ལས་རྒྱལ་བྱེད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་རྩེ་གསུམ་པ་འཛིན་པ། འོག་མ་གཉིས་སྡིགས་མཛུབ་བྲང་དུ་བསྣོལ་བས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ།

In the center of that is Akṣobhya, the essence of all buddhas, blue in color, seated with his left leg extended and his right drawn in. He tramples the malevolent underfoot and makes the threatening gesture (tarjanī). His right face is like a conch, his left like a ruby, and the central face, matching the body, is as full as a moon maṇḍala. His belly is broad and rounded. His first right hand brandishes a vajra, his first left holds a threatening gesture, the middle two embrace the consort, and the final two grasp and devour a nāga by the waist. At his heart, upon a sun disk, he wears a blue garment marked with tiger stripes and the syllable HŪṂ. The four classes of nāgas serve as his ornaments: Vāsuki and Śaṅkhapāla adorn his head; Nanda and Upananda, blazing, form his earrings; Padma and Varuṇa adorn his hands; and Karkoṭaka and Kulika, acting as devourers, form his belt. Thus, one should meditate on oneself as the destroyer of Māra and the like. The goddess Lāsyā is dark blue, with one face and two hands. Her right hand holds a curved knife (kartṛ) and embraces the principal deity; her left holds a skull-cup filled with blood and offers it to the principal deity’s mouth. From the point of their union, a bindu in union radiates onto the lotus in the eastern direction, transforming into a skull-cup and a vajra. From the complete transformation of the vajra, there arises the wrathful deity Mārajit, white in color, with one face and four hands. His first right hand brandishes a vajra, his first left holds a trident, and the lower two embrace the consort with threatening gestures crossed at the chest.

གོས་སྔོན་པོ་སྟག་གི་རིས་ཅན་མནབས་པའོ། ། ཐོད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་འོད་ཟེར་ཅན་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡས་པ་སྤུ་གྲིས་གཙོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡོན་པ་བྷན་དྷ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་གཙོ་བོའི་ཞལ་དུ་སྟོབས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་ཁ་སྦྱོར་འཕྲོས་པས་ཐོད་པ་དང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་འབར་བ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། གཡས་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ། གཡོན་གོང་མ་དབྱུག་ཏོ་འཛིན་པ་འོག་མ་གཉིས་སྡིགས་མཛུབ་བསྣོལ་མ་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། གོས་སྔོན་པོ་སྟག་གི་རིས་ཅན་མནབས་པའོ། ། ཐོད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་མདངས་ཅན་མ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་གཡས་ན་ཟངས་གྲི། གཡོན་ན་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་ནས་ཞལ་དུ་སྟོབ་ཅིང་གཙོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་ཁ་སྦྱོར་འཕྲོས་པ་ལས་ཐོད་པ་དང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་རྔམ་པ་སྒྲ་སྒྲོགས་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། གཡས་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ། གཡོན་དང་པོ་སྦྲུལ་ཞགས་འཛིན་པ། འོག་མ་གཉིས་སྡིགས་མཛུབ་བསྣོལ་མ་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཐོད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ལྷ་མོ་སྒྲ་ཅན་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། གཡས་པ་ན་སྟ་རེ་གཡོན་པ་ཐོད་པ་གཙོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་ཁ་སྦྱོར་འཕྲོས་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པར་གྱུར་ཏེ།

He wears a blue garment patterned with tigers. From the complete transformation of that skull-cup, the goddess Mārīcī appears, white in color, with one face and two arms. Her right hand, holding a razor, embraces the principal deity, while her left hand, holding a skull-cup filled with blood, offers it to the principal deity’s mouth. Upon the lotus in the southern direction, a union of bindus radiates forth, transforming into a skull-cup and a vajra. From the complete transformation of that vajra, the wrathful deity Vajratejas appears, yellow in color, with one face and four arms. His first right hand brandishes a vajra, his upper left hand holds a club, and his lower two hands, with crossed threatening gestures, embrace the consort. He wears a blue garment patterned with tigers. From the complete transformation of that skull-cup, the goddess Chāyā appears, yellow in color, with one face and two arms. Her right hand holds a copper knife, and her left hand, holding a skull-cup filled with blood, offers it to the mouth while embracing the principal deity. Upon the lotus in the western direction, a union of bindus radiates forth, transforming into a skull-cup and a vajra. From the complete transformation of the vajra, the wrathful deity Ghorarāva appears, red in color, with one face and four arms. His first right hand brandishes a vajra, his first left hand holds a snake-noose, and his lower two hands, with crossed threatening gestures, embrace the consort. From the complete transformation of that skull-cup, the goddess Śabdavatī appears, red in color, with one face and two arms. Her right hand holds an axe and her left hand a skull-cup as she embraces the principal deity. Upon the lotus in the northern direction, a union of bindus radiates forth, transforming into a vajra and a skull-cup.

རྡོ་རྗེ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ། གཡོན་གོང་མ་བེ་ཅོན་འཛིན་པ། འོག་མ་གཉིས་སྡིགས་མཛུབ་བསྣོལ་བས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། གོས་སྔོན་པོ་སྟག་གི་རིས་ཅན་མནབས་པའོ། ། ཐོད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་རླུང་འབྱིན་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་གཙོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ཐིག་ལེ་འཕྲོས་པ་ལས། ལྕགས་ཀྱུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའོ། ། ལྷོའི་སྒོར་ཐིག་ལེ་འཕྲོས་པ་ལས་ཞགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་ཞགས་པ་མ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ཐིག་ལེ་འཕྲོས་པ་ལས་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་ལྕགས་སྒྲོག་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ན་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་གི་སྒོར་ཐིག་ལེ་འཕྲོས་པ་ལས་དྲིལ་བུར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་དྲིལ་བུ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ཕྱག་ན་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅི་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ནས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་།

From the complete transformation of that vajra, there arises the wrathful Amṛtakuṇḍalī, green in color, with one face and four arms. His first right hand brandishes a vajra, his upper left holds a club, and his lower two hands, with crossed threatening gestures, embrace the consort. He is clad in blue garments marked with tiger stripes. From the complete transformation of that skull-cup, there arises the goddess Vāyuvinirgama, green in color, with one face and two arms. Her right hand holds a wheel, and her left embraces the principal deity while holding a skull-cup. From the radiating bindu at the eastern gate, the hook transforms, and from its complete transformation, there arises the goddess Aṅkuśī, white in color, with one face and two arms, holding a hook in her right hand. From the radiating bindu at the southern gate, it becomes a noose; from its complete transformation, there arises the goddess Pāśī, yellow in color, with one face and two arms, holding a noose. From the radiating bindu at the western gate, it becomes an iron chain; from its complete transformation, there arises the goddess Śṛṅkhalā, red in color, with one face and two arms, holding an iron chain. From the radiating bindu at the northern gate, it becomes a bell; from its complete transformation, there arises the goddess Ghaṇṭā, green in color, with one face and two arms, holding a bell in her hand. She dwells upon a moon disk in the manner of method and wisdom. Then, from the syllable HŪṂ abiding upon the sun maṇḍala at one’s own heart, light rays radiate forth, inviting the wisdom maṇḍala—which is exactly like the samaya maṇḍala—to dwell in the space before one, to whom one pays homage.

སྙིང་ག་ནས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཞེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐ་མི་དད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུྃ་སྟེ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་མཐིང་གའི་རིམ་པས་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཕྱག་ན་བུམ་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོ་ནས་བྱང་སྒོ་ལ་ཐུག་པར་བསྒོམ་མོ། ། སྐྱོ་ན་ཐུན་མཚམས་བཞིར་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྙེན་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་ནི་གསལ་བ་དང་། ། ས་བོན་རབ་ཏུ་འབར་བ་ཡིས། ། ཁ་སྦྱོར་ཉི་ཟླའི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བས་ནི། ། བདེ་ཆེན་རབ་ཏུ་གསོ་མཛད་ནས། ། སྡུག་བསྔལ་ཉོན་མོངས་འཇོམས་མཛད་པའི། ། ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་མི་ཤིགས་ཀྱིས། ། བགེགས་རིགས་སྟོང་ཕྲག་འཇོམས་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བས་བསྒོམ་པ་བསྟན་ནས། གཏོར་མ་བཏང་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གིས་གསུངས་པ་འདི་བཟླས་པ་བྱ་བ་སྟེ། ཏདྱ་ཐཱ། བྷོ་བྷོ་བཱན་ནཱ་ག་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་ཨི་དཾ་ནཱི་ལཱམྦ་ར་དྷ་ར་ཤ་རཱི་རཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཧྲྀ་ད་ཡན་ཡ་ས་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཏི་ཨུཏྶཱ་དྷ་ནཾ་བྷ་བི་ཤུདྡྷི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ།

From the heart, the offering goddesses perform the perfect offerings and so forth. Then, by means of the four mudrās—jaḥ, hūṃ, baṃ, and hoḥ—one should effect the non-differentiation [of the deities] through summoning, entering, binding, and so on. Following that, in order to bless the body, speech, and mind of the Buddhas as numerous as the sands of the Ganges, one should meditate on oṃ, āḥ, and hūṃ—white, red, and blue respectively—abiding upon sun maṇḍalas at the crown, throat, and heart. Then, light rays radiate from the hūṃ residing at the heart, inviting the Buddhas of the Ganges. With vases marked by five-pronged vajras in their hands, they confer empowerment upon the samaya maṇḍala of meditative union. Then, one should meditate from the central deity to the northern gate. If one becomes weary, the yogi should offer the recitation during the four sessions. Thus, it is taught: "By the clarity of the deity and the blazing seed-syllable, From the union of the sun and moon in the kha-sbyor (yoke), Through the application of method and insight, Having thoroughly nourished great bliss, The indestructible nature of the thig-le (bindu), Which destroys suffering and afflictions, Subdues the thousands of classes of obstructors." Having thus taught the meditation, one should offer the torma and perform the perfect offerings. If one becomes weary, one should perform the recitation of this which was spoken by the Buddhas as numerous as the sands of the Ganges: tadyathā | bho bho vānāgādhipataye idaṃ nīlāmbaradharaśarīraṃ vajrapāṇihrdayāya samatikramati utsādhanaṃ bhaviśuddhi hūṃ hūṃ |

ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲ་མ་ཡ་ཕཊ། ཀྲྀ་ཏཱནྟཱ་ཡ་ཕཊ། ཀྲྀ་ཏཱནྟ་྅རཱུ་པ་ཡ་ཕཊ། རོ་ཥ་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། ཨོཾ་བི་དཱ་ར་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། ཀྲྀ་དྷ་སཱ་དྷ་ནཱ་ཡ་ཕཊ། ནཱི་ལཾ་བ་ས་ནཱ་ཡ་ཕཊ། ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཱ་ལ་ཡ་ཕཊ། ཧ་ར་ཧ་ར། དྷ་ར་དྷ་ར། པྲ་ཧ་ར་པྲ་ཧ་ར། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ཚིནྡ་ཚིནྡ། ཧ་ས་ཧ་ས། བྷིནྡ་བྷིནྡ། དྷཱ་ར་ཡ་དྷཱ་ར་ཡ། ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། རིགས་པས་རང་བྱུང་སྐུ་ཉིད་རང་གསལ་རྟོགས། ། བླ་མ་དང་འགྲོགས་དམ་པའི་དྲིན་གྱིས་ཐོབ། ། རྗེས་སུ་གཟུང་ཕྱིར་རང་ཉམས་མྱོང་བས་བརྩམས། ། ཟླ་བ་ལྟར་གསལ་དག་ཅིང་དྲི་མེད་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་རྟོག་པའི་དྲི་མ་རབ་ཞི་ནས། ། འབྲས་བུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲར་ཤོག། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛཱ་བ་རི་པས་མཛད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་བ་པཱུརྞ་མ་ཏི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

Oṃ vajrakramaya phaṭ | kṛtāntāya phaṭ | kṛtāntārūpāya phaṭ | roṣaṇāya phaṭ | oṃ vidāraṇāya phaṭ | kṛdhasādhānāya phaṭ | nīlaṃbasanāya phaṭ | apratihatabālāya phaṭ | hara hara | dhara dhara | prahara prahara | māraya māraya | chinda chinda | hasa hasa | bhinda bhinda | dhāraya dhāraya | One should recite the secret mantra thus. Then, one should abide in the conduct of daily life. Through reasoning, the self-arisen body is realized as self-luminous. Through the kindness of the sublime guru, it is attained by associating with him. To take others under his care, I have composed this based on my own experience. May it be as clear as the moon, pure and stainless; And by it, may the stains of conceptualization in all beings be thoroughly pacified, And may the fruit be equal to that of Vajrapāṇi. The Sādhana known as the Great Wheel, composed by the great master Javāripa, is complete. Translated by the paṇḍita Devapūrṇamati and the translator, the monk Chos kyi bzang po.