༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་སཱ་ངྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། རྟ་མགྲིན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས། པདྨ་གསུང་གི་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡིད་འོང་གནས་སུ་ཉེར་འདུག་ནས། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་གནས་པ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། ཟླ་ཁམ་སྨུག་ནག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། པཾ་ལས་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་བརྒྱད། ། མཾ་ལས་ཉི་མའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། ཧྲཱིཿདམར་རྒྱུ་ཡི་ས་བོན་ལས། ། ཡེ་ཤེས་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར། ། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་མ་ལུས་བསྲེག། མེ་དཔུང་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཧྲཱིཿལས་བསྐྱེད་པའི་རྟ་མཆོག་ནི། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དམར། ། སྟེང་ཞལ་རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་ནི། ། དྲག་པོ་རྟ་སྐད་རབ་ཏུ་བཞད། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་དབང་དུ་སྡུད། ། ཕྱག་གཡས་ཐོད་དབྱུག་དཀར་པོ་བསྣམས། ། བགེགས་དང་འབྱུང་པོ་མ་ལུས་འཇོམས། ། གཡོན་པ་སྡིགས་མཛུབ་མེ་ལྟར་འབར། ། གནོད་བྱེད་མ་ལུས་སྲེག་པར་བྱེད། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་བདུད་བཞི་མནན། ། སྤྱན་གསུམ་སྡང་མིག་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུས། ། ལྗགས་འདྲིལ་མཆེ་བ་མེ་སྟག་འཕྲོ། ། སྐྲ་སེར་དབུ་རྒྱན་ཐོད་སྐམ་ཅན། ། ཁྲག་འཛག་བརྒྱ་ཕྱེད་དོ་ཤལ་བྱས། ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། ཀླུ་ཆེན་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། འཇིགས་བྱེད་གཤིན་རྗེའི་གཟུགས་འཆང་བ། ། གང་གིས་མི་ཚུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། ། ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཧྲཱིཿཡིག་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལས། ། འོད་འཕྲོས་ཡེ་ཤེས་དགུག་གཞུག་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཧཱུྃ་ཕཊ། །
In the language of India: Hayagrīvasādhana. In the language of Tibet: rTa mgrin gyi sgrub thabs (The Sādhana of Hayagrīva). Homage to the deity of the Lotus Speech! Having settled in a pleasing place and sat upon a comfortable cushion, one should generate the supreme mind of awakening. Within a dark-maroon semi-circular maṇḍala, from the syllable paṃ arises an eight-petaled lotus. Upon a sun-disc seat arising from maṃ, from the red causal seed-syllable hrīḥ, there blazes the wisdom fire like the conflagration at the end of an aeon, incinerating all malevolent beings without exception. In the center of this blazing maṇḍala of fire, the Supreme Steed is generated from hrīḥ. He has one face and two arms, and his body is red. His upper face is a green horse-head, neighing a fierce horse-cry that brings the three realms entirely under his power. In his right hand, he holds a white skull-staff that subdues all obstructors and elemental spirits. His left hand, in the threatening gesture, blazes like fire, incinerating all those who cause harm. With his right leg tucked and left extended, he tramples the four māras. His three eyes are wrathful and glaring, his brow is furrowed, his tongue is curled, and his fangs emit sparks of fire. His yellow hair is adorned with a crown of dry skulls, and a necklace of fifty dripping heads is draped around his neck. He wears a lower garment of tiger skin and is further adorned by the eight great nāgas. Bearing the terrifying form of Yama, his vajra body cannot be harmed by anyone. At his heart, upon a sun maṇḍala, the syllable hrīḥ is surrounded by the mantra. Light radiates from it, performing the summoning and absorption of the wisdom beings. The buddhas then confer empowerment. Then, the mantra recitation is as follows: Oṃ vajrakrodha hayagrīva hulu hulu hūṃ phaṭ.