A Sādhana of the Secret of Ārya Avalokiteśvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་ལོ་ཀེ་ཤྭ་ར་གུ་ཧྱ་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གསང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། པདྨ་རྣམ་རྒྱས་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོབ་བྱེད་པའི། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་གསང་སྒྲུབ་བཤད། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་སྙིང་རྗེར་ལྡན། ། དབང་དང་དམ་ཚིག་ལྡན་བྱས་ནས། ། དུར་ཁྲོད་གཡའ་རི་གངས་བྲག་གམ། ། ཉམས་དགའ་དབེན་པའི་གནས་དག་ཏུ། ། ཕྱི་རྒྱུད་པ་ལ་གཏོར་མ་གཏང་། ། མཎྜལ་གྲུ་བཞི་དྲིས་བྱུགས་ལ། ། ཆང་དང་བདུད་རྩིས་ཆག་ཆག་གདབ། ། ཆོས་འབྱུང་བསྣོལ་མ་པད་འདབ་བརྒྱད། ། མུ་ཁྱུད་གྲུ་ཆད་ལྡན་པ་བྲི། ། སྒོ་བཞི་རྒྱན་ལྡན་བྲིས་ཀྱང་རུང་། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་མེ་རིས་བསྐོར། ། ཆོས་འབྱུང་དམར་པོ་རེ་ཁཱ་དཀར། ། མཚམས་སུ་གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་པ་བྲི། ། པད་འདབ་ཕྱོགས་ཚོན་མཚམས་མཛེས་ཚོན། ། གྲུ་ཆད་ལྗང་ལ་སྒོ་བཞི་ཕྱོགས། ། སྒོ་རྒྱན་ལ་སོགས་སྤྱི་དང་མཐུན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་བུམ་རྒྱན་ལྡན་དུ། ། ཆང་དང་བདུད་རྩི་རིལ་བུ་བླུགས། ། དགོས་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཚང་བར་གཞག། ཐོད་པ་ཆང་དང་བདུད་རྩིས་བཀང་། ། བུམ་པའི་ཁར་བཞག་དར་དམར་དགབ། ། མེ་ལོང་ཆང་གིས་བྱུགས་པ་ལ། ། པདྨ་ཆོས་འབྱུང་སིནྡྷུ་རས། ། ས་བོན་ཡི་གེ་བཅས་པ་དགོད། ། ཐོད་པའི་ཁ་རུ་བཞག་པའི་སྟེང་། ། སྨན་སྣ་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་དང་། ། དྲི་བཟང་དག་དང་སྙིང་པོའི་ཚོགས། ། ཀ་ར་བུ་རམ་སྦྲང་རྩི་སོགས། ། འབྲུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ། ། གུར་གུམ་གི་ཝང་སིནྡྷུ་ར། །

In the language of India: Āryalokeśvaraguhya-sādhana-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jig rten dbang phyug gsang ba’i sgrub thabs zhes bya ba (The Secret Sādhana of the Noble Lord of the World). Homage to the glorious Padmanarteśvara. Having prostrated to the fully blossomed lotus, I shall explain the secret sādhana of the Lord Avalokiteśvara, which brings about the attainment of supreme and common siddhis in this very life. One who possesses faith, diligence, and compassion, and who has received empowerment and maintains the samaya, should go to a charnel ground, a slate mountain, a snow mountain, a rocky crag, or any other delightful and secluded place. There, one should offer a torma to the outer deities. Having smeared a square maṇḍala with fragrant substances, sprinkle it with alcohol and nectar. Draw a crossed source of phenomena (dharmodaya) with eight lotus petals, a perimeter, and corner recesses. It is also acceptable to draw it with four gates and ornaments. Encircle it with a vajra fence and a mountain of fire. The source of phenomena is red with white lines; in the intermediate directions, draw swastikas. The lotus petals are colored according to the directions, with beautiful colors in the intermediate directions. The corner recesses are green and the four gates are colored according to their respective directions. The gate ornaments and so forth should be consistent with general tradition. In the center of the maṇḍala, place a decorated vase filled with alcohol, nectar, and medicinal pills. Arrange all necessary requisites. Fill a skull cup with alcohol and nectar, place it atop the vase, and cover it with red silk. On a mirror smeared with alcohol, draw a lotus and source of phenomena with vermilion (sindūra), and arrange the seed syllables. Upon the skull cup, place various medicinal herbs, various jewels, fragrant substances, and a collection of essences, such as sugar, molasses, honey, and so forth, along with the powder of various grains mixed with saffron, bezoar, and vermilion.

ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་སྦྱར་ནས། ། ཆང་གིས་སྦྲུས་པའི་རིལ་བུ་ལ། ། སིནྡྷུ་ར་དང་པད་མཚལ་བྱུག། མོ་གསར་ཕྲུ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲི། ། དེ་ལ་གོང་གི་རྫས་ཀྱིས་བྱུག། རིལ་བུ་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་གཞག། དར་གྱིས་བཀབ་ལ་མེ་ལོང་ཁར། ། བཞག་སྟེ་སྟེང་དུ་དར་གདུགས་ཕུབ། ། སྦ་ལྕག་དཀར་པོ་ཚིགས་གསུམ་པའི། ། ནང་དུ་སྔགས་དང་འཁོར་ལོ་གཞག། རིལ་བུ་ལྷ་གྲངས་ལ་སོགས་བཅུག། ཁ་བཅད་མགོ་མཇུག་ཟངས་ཀྱིས་དཀྲིས། ། ཞིང་ལྤགས་ལྕག་འབྲས་བཏགས་པ་ལ། ། རིན་ཆེན་ལྔ་དང་དུང་སོགས་དང་། ། ཤེལ་དང་ཕ་ཝང་ལོང་བུ་བཏགས། ། དར་ཚོན་སྣ་ལྔ་སྔགས་ལྡན་རྒྱན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་གཟུགས་པར་བྱ། ། གཏོར་མ་མཆོད་པ་ཚོགས་ཀྱི་རྫས། ། ཇི་ལྟར་འབྱོར་པའི་བྱེ་བྲག་བཤམ། ། རྐང་གླིང་ཐོད་རྔ་ཚིལ་ཆེན་སྤོས། ། ཞུན་ཆེན་མར་མེ་ལ་སོགས་བྱ། ། བགེགས་ལ་གླུད་བྱིན་མཚམས་བཅད་ལ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བརྟན་པར་བསྒོམ། ། དཀོན་མཆོག་སྤྱན་དྲངས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། མཆོད་ཅིང་མཎྜལ་དབུལ་བ་སྟེ། ། བདུན་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་དག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། དངོས་གཞི་ཕྱི་ནང་གསང་གསུམ་ལས། ། ཕྱི་ལྟར་རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོའི་ཚོགས། ། ནང་ལྟར་ལུས་ལ་དགོད་པ་དང་། ། གསང་བ་རྩ་ལ་དགོད་པ་དང་། ། ཡང་གསང་དེ་ཉིད་སེམས་ལ་དགོད། ། དང་པོ་བསྙེན་སྒྲུབ་ལས་གསུམ་སྟེ། ། ཡང་གསང་འབྲས་བུའི་ངོ་སྤྲོད་དོ། ། ཕྱི་ལྟར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་བསམ་གཏན་གྱི། ། ཕྱག་རྒྱས་བསྡད་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། ། སེམས་བསྐྱེད་བྱས་ལ་སྟོང་པའི་ངང་། ། པད་སྡོང་ཁ་གསུམ་གྱེས་པའི་དབུས། །

Having combined the five meats and five nectars, form them into pills kneaded with beer. Smear them with sindhūra and vermilion, and draw a wheel upon a fresh piece of cloth. Smear that with the aforementioned substances and place the pill in the center of the wheel. Cover it with silk and set it upon a mirror, then drape a silk canopy over it. Inside a white cane with three joints, place the mantra and the wheel. Insert the pills and the number of deities, and so forth. Seal the opening and wrap the top and bottom with copper. Attach a human skin and a cane-fringe, and hang ornaments of the five precious gems, conch, and so on, as well as crystal and a cowrie shell. Adorn it with five-colored silk ribbons bearing mantras, and place it in the center of the maṇḍala. Arrange the torma, offerings, and feast substances in whatever variety is available. Prepare the thigh-bone trumpet, skull drum, incense of human fat, and the great lamp of melted fat. Bestow ransom offerings upon the obstructing spirits, establish the boundary, and meditate firmly on the protection wheel. Having invited the Three Jewels and prostrated, present offerings and the maṇḍala; perform the sevenfold purification and make fervent supplications. These are the preliminaries. Regarding the main practice, there are the outer, inner, and secret aspects. Outwardly, it is the assembly of the ocean of Victors; inwardly, it is the placement upon the body; secretly, it is the placement upon the channels; and most secretly, it is the placement of suchness within the mind. First, there are the three: approach, accomplishment, and activity; then, the introduction to the result of the most secret. As for the outer approach: sitting on a comfortable seat in the mudrā of meditative concentration, perform the refuge and the generation of bodhicitta. Within the state of emptiness, in the center of a three-lobed lotus stalk,

ཉི་ཟླའི་གདན་ལ་རང་སེམས་ཧྲཱིཿ། ། འོད་འཕྲོས་སེམས་ཅན་སྒྲིབ་པ་སྦྱངས། ། རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོའི་ཚོགས་སུ་གྱུར། ། ཚུར་འདུས་སངས་རྒྱས་བྱིན་རླབས་བསྡུས། ། ཧྲཱིཿལ་ཐིམ་པས་འོད་དུ་ཞུ། ། རང་ཉིད་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་སྐུ། ། དམར་གསལ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་རྫོགས་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས། ། དང་པོའི་ཕྱག་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། གཡས་འོག་པདྨའི་བགྲང་ཕྲེང་དམར། ། གཡོན་པ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་འཛིན། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དར་གྱིས་མཛེས། ། རིན་ཆེན་ཟེའུ་འབྲུའི་པྲོག་ལྡན་པ། ། སྤྱན་དམར་ཞལ་འཛུམ་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་ལ་གཟིགས་པ་ལ། ། བསྐལ་བཟང་སངས་རྒྱས་སྟོང་རྩས་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་རང་ཉིད་གཙོ་བོ་ནི། ། རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོ་མ་ལུས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འདུས་པའོ། ། བདག་གི་སྤྱི་གཙུག་པད་ཟླའི་སྟེང་། ། རྩ་བའི་བླ་མ་དེ་ཉིད་ནི། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་མཉམ་གཞག་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རུ་བསྒོམས་པ་ལ། ། བཀའ་བརྒྱུད་བླ་མ་རིག་འཛིན་རྣམས། ། གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་རུས་རྒྱན་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་འཁྱུད་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པས་བསྐོར། ། བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་བྱས་པར་བསྒོམ། ། གཡས་ཕྱོགས་པད་སྡོང་ཉི་མའི་སྟེང་། ། བདུད་བཞིའི་གདན་ལ་རྟ་མཆོག་སྐུ། ། དམར་ནག་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། གཡས་པ་ཌ་རུ་གཡོན་སྡིགས་མཛུབ། ། དྲིལ་བུར་བཅས་པས་དཀུ་ལ་བརྟན། ། སྟག་ལྤགས་དུར་ཁྲོད་སྦྲུལ་རྒྱན་ཅན། ། ཁྲོ་ཞལ་སྤྱན་གསུམ་མཆེ་བཞི་གཙིགས། ། རལ་པ་དམར་སེར་འཁྱིལ་པའི་དབུས། ། རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་རྟ་སྐད་མཚེར། །

Upon a seat of sun and moon, one’s own mind is the syllable HRĪḤ. Light radiates forth, purifying the obscurations of sentient beings, who become an ocean-like assembly of Victors. Gathering back, the blessings of the Buddhas are collected; dissolving into the HRĪḤ, it melts into light. I myself appear as the body of the Lord Avalokiteśvara, brilliant red, with one face and four arms. Adorned with complete jewel ornaments, he sits in the vajra posture. His first two hands are joined in prayer; the lower right holds a red lotus rosary, and the left holds a red utpala flower. His topknot is beautified with silk and a jeweled crest. With red eyes and a smiling face, he gazes with compassion upon all sentient beings. He is surrounded by the thousand Buddhas of the Fortunate Aeon. In this way, I, the principal figure, am the embodiment of the entire maṇḍala of the ocean of Victors without exception. At the crown of my head, upon a lotus and moon, is the root guru himself, the essence of Amitābha. He is in the nirmāṇakāya form, sitting in the vajra posture with hands in the mudrā of meditative equipoise. He is surrounded by the Kagyü gurus and vidyādharas, naked, with three eyes and bone ornaments, embracing vajras and bells in the form of Vajradhara. Meditate that they are bestowing blessings and empowerments. To the right, upon a lotus stalk and sun disk, on a seat of the four māras, is the body of Hayagrīva. Dark red, with one face and two arms, his right hand holds a ḍamaru and his left a threatening gesture, with a bell resting at his hip. He wears a tiger-skin loincloth and the ornaments of a charnel ground, including snakes. His wrathful face has three eyes and four bared fangs. In the center of his swirling orange-red hair is a green horse head neighing.

རྔོག་མ་དམར་པོ་མེ་ལྟར་འབར། ། མ་མོ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པ། ། སྣང་སྲིད་ལྷ་འདྲེ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཀླུ་རྣམས་དབང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད། ། ཞབས་གཉིས་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་ནས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་དཔུང་དབུས་ན་བཞུགས། ། འཁོར་དུ་དཔའ་བོ་རྒྱ་མཚོའི་ཚོགས། ། ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་བརྒྱད་ཅུ་སོགས། ། ཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྒྲ་སྒྲོགས། ། སྣང་སྲིད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བསྒོམ། ། གཡོན་ཕྱོགས་པད་སྡོང་ཆོས་འབྱུང་བསྣོལ། ། དེ་དབུས་པད་ཉི་རོ་ཡི་སྟེང་། ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་སྤྱན་གསུམ་དམར། ། ཁྲོ་འཛུམ་མཆེ་གཙིགས་སྤྱན་རྩ་དམར། ། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་སྐུ་སྟོད་ཁེབས། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་རོ་གདན་བརྫིས། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་གྲི་གུག་འཕྱར། ། འོག་མ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ཐོད་ཁྲག་འཛིན། ། འོག་མ་ཁ་ཊྭཱཾ་བསྣམས་པའོ། ། ཐོད་སྐམ་ལྔ་ཡིས་དབུ་བརྒྱན་ཞིང་། ། ཐོད་རློན་ལྔ་བཅུའི་དོ་ཤལ་ཅན། ། རུས་པའི་རྒྱན་ཆ་ལྔ་ཡིས་མཛེས། ། རིན་ཆེན་དར་དཔྱངས་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། ། མེ་རི་འབར་བའི་དབུས་བཞུགས་ཤིང་། ། དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོས་བསྐོར། ། ཨ་རལླི་དང་ཕེཾ་སྒྲ་སྒྲོགས། ། མ་མོ་མཁའ་འགྲོ་དབང་དུ་སྡུད། ། སྣང་སྲིད་དབང་དུ་སྡུད་པར་བསྒོམ། ། འོག་ཕྱོགས་མེ་དཔུང་འཁྲུགས་པ་ཡི། ། འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རིགས་བཞི་མཁའ་འགྲོ་དཔའ་བོ་དང་། ། ཆོས་སྐྱོང་དམ་ཅན་ཕོ་ཉའི་ཚོགས། ། ཕྱི་ནང་སྲུང་མ་མ་ལུས་རྣམས། ། མཁའ་འགྲོ་སྡེ་བཞིའི་ངོ་བོར་གྱུར། །

His red mane blazes like fire. He brings under his power the mamos, dakinis, and so forth—all the gods and spirits of phenomenal existence, as well as the nagas. With his two legs, the right tucked and the left extended, he dwells in the midst of a mass of wisdom fire. In his retinue is an ocean-like assembly of heroes, the eighty wisdom dakinis, and others, who resound with the sounds of "Ha Ha Hum Hum Phat." Meditate that they overwhelm all of phenomenal existence. To the left, a lotus stem and crossed source of phenomena (dharmodaya) are interlaced. In its center, upon a lotus, sun, and corpse seat, is Guhyajñana, red in color. She has one face, four arms, and three red eyes. With a wrathful smile and bared fangs, the whites of her eyes are red. Her hair is loose, covering the upper part of her body. With the right leg tucked and the left extended, she tramples a corpse seat. She dwells in a dancing posture with half-lotus legs. The first of her right hands brandishes a curved knife (kartari); the lower holds a sword. The first of her left hands holds a skull-cup of blood; the lower holds a khatvanga. Her head is adorned with five dry skulls, and she wears a necklace of fifty fresh heads. She is beautified by the five bone ornaments and adorned with jewels and silk streamers. Meditate that she dwells in the midst of a blazing mountain of fire, surrounded by an ocean of heroes and dakinis, resounding with the sounds of "Aralli" and "Phem," bringing the mamos and dakinis under her power. Meditate that she brings all of phenomenal existence under her power. In the lower direction, in the center of a turbulent mass of fire and the mandala of the elements, are the dakinis of the four families and the heroes, the assembly of oath-bound Dharma protectors and messengers, and all the outer and inner guardians without exception. They become the essence of the four classes of dakinis.

གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཁ་ཊྭཱཾ་བསྣམས། ། ཐོད་པ་སྐམ་རློན་རུས་རྒྱན་ཅན། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་དང་དར་གྱིས་མཛེས། ། ཧ་རི་ནི་སའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། གདན་འོག་པདྨ་འདེགས་པར་བསམ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། སྤྱི་བོར་ཟླ་སྟེང་ཨོཾ་དཀར་པོ། ། མགྲིན་པར་པད་སྟེང་ཨཱཿདམར་པོ། ། སྙིང་གར་ཉི་སྟེང་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། པདྨ་ཉི་མའི་གདན་སྟེང་དུ། ། ཧྲཱིཿལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་མཆོད་ལ་བསྟིམ། ། རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་དང་མཆོད་པ་ཡི། ། ལྷ་མོར་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། མཆོད་དེ་དབང་བསྐུར་གསོལ་བ་བཏབ། ། རྒྱལ་བས་དབང་བསྐུར་དགོངས་པ་མཛད། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བགེགས་བསྐྲད་ཅིང་། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོས་མཆོད་པ་དང་། ། ཡུམ་ལྔས་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བས། ། སྡིག་སྒྲིབ་དག་ནས་སྤྱི་བོ་རུ། ། རིགས་བདག་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། ། རིགས་ལྔས་དབུ་ལ་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་མི་སྐྱོའི་བར། ། གསལ་བར་བསྒོམ་པ་བསྐྱེད་རིམ་ཡིན། ། བཟླས་པ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ནི། ། བདག་དང་རང་བཞིན་གསང་བའི་ཡུམ། ། སྤྱི་བོར་བླ་མ་རིགས་བདག་དང་། ། ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཀར་པད་ཉི་དང་། ། ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་མཐར། ། སྔགས་ཀྱིས་གཡས་སུ་བསྐོར་བ་ལས། ། འོད་འཕྲོས་ཕྱོགས་བཅུའི་བདེ་གཤེགས་མཆོད། ། མཉེས་ནས་བྱིན་རླབས་དངོས་གྲུབ་རྣམས། ། བདག་ལ་ཐིམ་པས་སྡིག་སྒྲིབ་དག། ཚོགས་རྫོགས་དབང་བཞི་ཐོབ་པར་བསམ། ། ཁམས་གསུམ་འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ལ། །

Holding a curved knife, a blood-filled skull-cup, and a khaṭvāṅga, adorned with dry and fresh skulls and bone ornaments, beautified by jewel ornaments and silks, and proclaiming the sound of "ha ri ni sa," visualize her lifting a lotus from beneath her seat. Thus, upon the crown of the complete maṇḍala, visualize a white OṂ on a moon, a red ĀḤ on a lotus at the throat, and a blue HŪṂ on a sun at the heart, thereby blessing the body, speech, and mind. Then, from the syllable HRĪḤ at the heart of the principal deity, light rays radiate upon a lotus and sun seat, inviting the wisdom beings, who are then offered to and absorbed. Invite the five families of fathers and mothers, the bodhisattvas, the hosts of wrathful deities, and the offering goddesses; having made offerings, request the empowerment. The Victors direct their intention toward the empowerment, the wrathful deities expel obstructors, the offering goddesses present offerings, and the five consorts confer the vase empowerment. With sins and obscurations purified, meditate that the Lord of the Family, Amitābha, and the five families adorn the crown of the head. Meditating clearly in this way for as long as one does not grow weary is the generation stage. At the time of recitation, visualize oneself and the natural secret consort, the Guru and Lord of the Family at the crown, and at the hearts of all, a lotus, sun, and moon seat with the syllable HRĪḤ surrounded by the mantra circling to the right. Light radiates, making offerings to the Sugatas of the ten directions. Being pleased, their blessings and accomplishments dissolve into oneself, purifying sins and obscurations; contemplate that the accumulations are perfected and the four empowerments are obtained. For the sentient beings of the three realms and six classes:

འོད་ཟེར་ཕོག་པས་སྒྲིབ་སྦྱང་ནས། ། ཕྱི་སྣོད་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར། ། ནང་བཅུད་ལྷ་ཡི་རང་བཞིན་ལ། ། ཕོ་རྣམས་སྤྱན་རས་གཟིགས་སུ་གྱུར། ། མོ་རྣམས་གསང་བ་ཡེ་ཤེས་ལ། ། བདུད་དང་ལོག་འདྲེན་རྟ་མགྲིན་སྐུ། ། འོད་དང་མེ་དཔུང་རབ་འབར་ཞིང་། ། གཟུགས་སྣང་ལྷ་ཡི་རང་བཞིན་ལ། ། སྒྲ་གྲགས་ཐམས་ཅད་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ། ། སེམས་ཀྱི་དྲན་རྟོག་ཆོས་སྐུའི་ངང་། ། དེ་ལྟར་བཟླས་པ་ཅི་རིགས་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཕྱི་སྣོད་ནང་བཅུད་རྣམས། ། རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བསྡུ། ། བདག་ཀྱང་ཧྲཱིཿནས་སྟོང་པའི་བར། ། མི་དམིགས་མ་བཅོས་སྤྲོས་བྲལ་བ། ། མི་དམིགས་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར། ། ཆོས་སྐུའི་ངང་ལ་ཅི་གནས་གཞག། དགེ་བ་བསྔོ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ། ། ཐུན་མཚམས་ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་དང་། ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿཨོཾ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ། ཡབ་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཧ་ཡ་གྲཱི་ཝ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཧཱུྃ་ཛཿ། རྟ་མགྲིན་གྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་དྷུ་མ་གྷ་ཡེ་ན་མ་སྭཱ་ཧཱ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཧ་རི་ནི་ས་ར་ཙ་ཧྲི་ཡ་ཧཱུྃ་ཛཿ། མཁའ་འགྲོ་སྡེ་བཞི་ཡུམ་གྱི་སྙིང་པོའོ། ། བ་སུ་སིདྡྷཾ་ན་ན། ཁ་དྷེ་སིདྡྷི། སརྦ་སིདྡྷི་ཕ་ལ་ཧཱུྃ། སིདྡྷི་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ། བསྡུས་བསྡུས། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། པུཥྚི༑ ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། རཏྣ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ། ཛ་ཛ། ། དབང་དུ་བསྡུ་བའི་སྙིང་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་སྒྲུབ་བསྙེན་པ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་བཞི་མི་དགོས་སོ། ། རྒྱུན་དུ་ཡི་དམ་ནར་མར་བྱ། ཨྟི། ནང་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི།

Through the touch of the light rays, obscurations are purified. The outer vessel becomes the celestial mansion, and the inner contents become the nature of the deities: males become Avalokiteśvara, and females become Guhyajñānā. Māras and misleading spirits become the body of Hayagrīva, blazing intensely with light and masses of fire. All appearing forms are the nature of the deities, all resounding sounds are the sound of mantra, and all mental recollections and thoughts are the state of the Dharmakāya. Perform the recitation in this manner as much as appropriate. Afterwards, gradually dissolve the outer vessel and inner contents into oneself. Then, from the syllable Hrīḥ down to emptiness, dissolve even oneself. In the state of non-referentiality, uncontrived and free from conceptual elaboration, without focusing on anything or thinking of anything at all, rest for as long as possible in the state of the Dharmakāya. Dedicate the virtue and make aspiration prayers. During the intervals between sessions, maintain the divine pride of the deity and engage in all four types of conduct. OṂ ĀḤ HŪṂ HRĪḤ OṂ MAṆI PADME HŪṂ. This is the essence mantra of the Father. OṂ HRĪḤ VAJRA KRODHA HAYAGRĪVA HULU HULU HŪṂ JAḤ. This is the essence mantra of Hayagrīva. OṂ DHŪMA GĀYE NAMA SVĀHĀ. This is the essence mantra of Guhyajñānā. ḌĀKINĪ HARINISA RACAHRIYA HŪṂ JAḤ. This is the essence mantra of the four classes of Ḍākinīs, the Mothers. VASU SIDDHAṂ NANA. KHADHE SIDDHI. SARVA SIDDHI PHALA HŪṂ. SIDDHI SIDDHI SAMAYA. SDUS SDUS. HŪṂ HŪṂ. PUṢṬI. VAŚAṂ KURU HŪṂ HŪṂ. RATNA SIDDHI SAMAYA. HRĪṂ HRĪṂ. JA JA. This is the essence mantra for magnetizing. Thus, for the outer sadhana of approach, the fourteen maṇḍalas are not required. One should practice the yidam continuously and regularly. Thus, the inner practice of the Lord of the World (Avalokiteśvara).

ལྷ་རྣམས་ལུས་ལ་དགོད་པ་ནི། ། སྔོན་འགྲོ་ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཞིང་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། ཚད་མེད་བཞི་ཡིས་བློ་སྦྱངས་ཏེ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པད་ཉི་དང་། ། ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཧྲཱིཿདམར་པོ། ། འོད་འཕྲོས་ཚུར་ལ་འདུས་པ་ལས། ། གོང་ལྟར་བདག་ཉིད་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་ཞབས་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ། རྒྱན་རྫོགས་འཇའ་འོད་དཀྱིལ་བཞུགས་པ། ། ཕྱི་སྒྲུབ་ཇི་ལྟ་བ་རུ་གསལ། ། བླ་མ་རིགས་བདག་བཀའ་བརྒྱུད་བཅས། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལྟར་བསྒོམ། ། སྙིང་ནི་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དེ། ། ཉི་ཟླའི་གདན་ལ་རྟ་མགྲིན་ནི། ། དམར་ནག་དུར་ཁྲོད་ཆས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། གཡས་པ་དབང་སྡུད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། པདྨའི་ཕྲེང་བ་དམར་པོ་འདྲེན། ། གཡོན་པ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་ཡི། ། ཞགས་པར་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས། ། དཀུ་ལ་བརྟེན་ནས་གར་སྟབས་མཛད། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དང་། ། ཉི་ཟླའི་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿལ་སྔགས། ། གཡས་སུ་འཁོར་བར་བསྒོམ་པའོ། ། ལྟེ་བར་ཆོས་འབྱུང་བསྒོམས་པའི་སྟེང་། ། པདྨ་ཉི་མ་རོ་སྟེང་དུ། ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གསང་གནས་པདྨ་འདབ་བཞིའི་སྟེང་། ། རིགས་བཞི་མཁའ་འགྲོ་ཡབ་ཡུམ་སྟེ། ། ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དཀར། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་སེར། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་མཁའ་འགྲོ་དམར། ། བྱང་དུ་ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ལྗང་། ། ཡབ་རྣམས་ཡུམ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། ། གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་རྒྱན་དང་ལྡན། ། ལྟེ་བའི་ཡུམ་གྱི་གདན་ནས་བཏེག། དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་བརླབ། ། ཡེ་ཤེས་བསྟིམས་ནས་དབང་བསྐུར་རོ། །

Regarding the placement of the deities upon the body: Having performed the seven-branch preliminary, taken refuge, and generated the bodhicitta, and having trained the mind with the four immeasurables, from the state of emptiness, upon a lotus, sun, and moon seat, there is a red syllable HRĪḤ. From its radiation of light and its reabsorption, one clearly visualizes oneself as the aforementioned Avalokiteśvara, the Lord of the World, red in color, with one face, four arms, and legs in the vajra posture, complete with ornaments, seated in the center of a rainbow light mandala, just as in the outer sadhana. At the crown, one meditates on the Guru, the Lord of the Family, together with the Kagyü lineage, like Vajradhara. At the heart is an eight-petaled lotus; upon a sun and moon seat is Hayagrīva, dark red, adorned with the charnel ground attire. With the right hand in the mudrā of magnetizing, he holds a red lotus garland. With the left, he holds a red utpala flower and a lasso, making the threatening gesture while leaning against his hip in a dancing posture. At his heart, in the center of a lotus, sun, and moon, is the syllable HRĪḤ with the mantra circling to the right—thus one meditates. At the navel, upon a visualized dharmodaya, a lotus, sun, and corpse, is Guhyajñānā Ḍākinī. At the secret place, upon a four-petaled lotus, are the male and female Ḍākinīs of the four families: in the east, white Vajraḍākinī; in the south, yellow Ratnaḍākinī; in the west, red Padmaḍākinī; and in the north, green Karmaḍākinī. The male deities are similar to the female, holding curved knives and skull-cups of blood, and adorned with ornaments. They are supported from the seat of the navel female. Then, the body, speech, and mind are blessed, the wisdom beings are absorbed, and the empowerment is conferred.

ལྟེ་བར་བདེ་ཆེན་གཏུམ་མོའི་མེ་འབར་དམིགས། ། རླུང་བཟུང་དབང་བསྡུས་བྱང་སེམས་རིན་ཆེན་བཞུ། ། རྔུབས་ནས་མེ་ལ་བསྟིམས་པས་ཡེ་ཤེས་འབར། ། འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་དགོངས་པ་བསྐྱང་བར་བསམ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་རླུང་དང་བསྲེ། མེ་ལ་བསྟིམས་ལ་ལོངས་སྐུ་བདེ་ཆེན་བསྐྱེད། ། འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་དབང་བསྡུས་བྱང་སེམས་བསྒོམ། ། སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དུས་རླུང་རྔུབ་མེ་ལ་བསྟིམ། ། སྤྲུལ་སྐུས་འགྲོ་འདུལ་ཕྲེང་ལས་ཅི་ཡང་སྟོན། ། དམིགས་མེད་ངང་ནས་རླུང་བཟུང་ཅིར་མི་དགོངས། ། མཁའ་ལྟར་དག་པ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར། ། སྔགས་བཟླས་དུས་སུ་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས། ། མེ་ལྟར་ཚ་ལ་གདུང་བའི་ཚོགས་འཕྲོས་པས། ། སྐྱེ་འགྲོའི་སྙིང་ནས་བཟུང་སྟེ་བཀུག་བྱས་ལ། ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལ་ཐིམ། ། ལུས་པོ་འོད་དུ་ཞུ་ནས་ལྟེ་བར་སྡུད། ། མཁའ་འགྲོ་ཡབ་ཡུམ་ཕོ་མོའི་སྙིང་པོ་ལ། ། དངོས་གྲུབ་སྡུད་པའི་སྔགས་ལྟར་བཟླས་པ་བྱ། ། རྗེས་སུ་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞུ། ། མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་ལྟ་བུར་ཡལ་བའི་ངང་། ། མ་བཅོས་དམིགས་གཏད་མེད་པའི་ངང་ཉིད་ལས། ། མ་བཅོས་བློ་ཡིས་མི་དཔྱད་མི་བསྒོམ་པར། ། གཟུང་འཛིན་བླང་དོར་ཡིད་བྱེད་མེད་པའི་ངང་། ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གསལ་དང་བདེ་སྟོང་དང་། ། ཆགས་འཛིན་མི་བྱ་རྣམ་དག་དེ་རང་བསྐྱོང་། ། རྗེས་སུ་ཐུན་མཚམས་བྱ་བ་གོང་ལྟར་བྱ། ། ནང་དུ་ལུས་ལ་ལྷ་དགོད་བསྒྲུབ་པའོ། ། གསང་བ་རྩ་ལ་དགོད་པ་ནི། ། རིམ་པར་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་བ། ། སྟན་ལ་བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱས་གནས། ། སྔོན་འགྲོ་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱ། །

Visualize the fire of the great bliss caṇḍālī blazing at the navel. Holding the winds, bring them under control and melt the precious bodhicitta. By inhaling and dissolving it into the fire, primordial wisdom blazes; contemplate sustaining the realization of the non-duality of saṃsāra and nirvāṇa. Invite the Buddhas of the ten directions and merge them with the winds. Dissolving them into the fire, generate the saṃbhogakāya of great bliss. Bring the sentient beings of the six realms under control and meditate on bodhicitta. When generating compassion, inhale the winds and dissolve them into the fire. Through the nirmāṇakāya that tames beings, display whatever is necessary. From the state of non-referentiality, hold the winds and think of nothing at all. The dharmakāya, pure like space, is then manifest. At the time of reciting the mantra, light rays in the shape of hooks, hot and piercing like fire, radiate forth. They seize and summon beings from their hearts, and the essence of their awareness dissolves into the hrīḥ at one’s heart. The bodies melt into light and are gathered into the navel. Recite the essence mantras of the male and female ḍākinīs like the mantra for gathering accomplishments. Finally, all the deities dissolve into their own places. In the state of vanishing like clouds into the sky, from the very state of the uncontrived and without a focal point, do not analyze or meditate with an uncontrived mind. In the state free from the mental engagement of subject and object, or acceptance and rejection, sustain that very purity without grasping or attachment to the nature of things, clarity, bliss, or emptiness. Afterwards, perform the post-meditation activities as before. This is the practice of arranging the deities within the body. As for the secret practice of arranging them in the channels, the stages to be practiced are as follows: sit on a cushion in the dhyāna-mudrā and perform the seven-limb preliminary practice.

སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ཚད་མེད་བཞི། ། ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཡིས་སྟོང་པར་བསྒོམ། ། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པར་བྱང་ཆུབ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པད་ཉི་དང་། ། ཟླ་བ་རྒྱས་པའི་གདན་བསྒོམ་སྟེ། ། ཉི་ཟླའི་གདན་ལ་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གདན་སྟེང་རང་རིག་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ། ། གསུང་ཡིག་འབྲུ་ལ་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཧྲཱིཿལས་པདྨ་ཧྲཱིཿས་མཚན་པ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། པདྨ་ཧྲཱིཿས་མཚན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། འགྲོ་བའི་རྒྱུད་སྦྱངས་ལྷར་གྱུར་ནས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་བསྡུས། ། སྔར་གྱི་ཧྲཱིཿས་མཚན་པདྨར་ཐིམ། ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་སྐུར་རྫོགས་པ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་ལས་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དམར། ། གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་གར་གྱིས་འགྱིང་། ། དབུ་སྐྲ་གྱེན་བརྫེས་དར་གྱིས་བརྒྱན། ། རིན་ཆེན་དར་གྱིས་མཛེས་པར་སྤྲས། ། ཕྱག་གཡས་པད་ཕྲེང་གཡོན་པད་དམར། ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་ཡུམ་གྱིས་འཁྱུད། ། དམར་མོ་གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་མ། ། ཕྱག་གཡས་གྲི་གུག་གཡོན་ཐོད་ཁྲག། ཐོད་པ་སྐམ་རློན་རུས་རྒྱན་ཅན། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་དར་དཔྱངས་བརྒྱན། ། ཡེ་ཤེས་མེ་རིའི་དབུས་སུ་བཞུགས། ། དེ་ཡི་སྐུ་ཡི་རྩ་གསུམ་དང་། ། འཁོར་ལོ་བཞི་སོགས་གསལ་བཏབ་ལ། ། སྤྱི་བོར་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་ལ། ། རྩ་འདབ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི། །

Taking refuge, generating bodhicitta, and the four immeasurables, Meditate on emptiness with the śūnyatā mantra. Awakening to the emptiness of the nature of phenomena (dharmatā) Is the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). From within the state of emptiness, meditate on a lotus, sun, And a full moon seat; awakening to the sun and moon seat Is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Upon the seat, one's own awareness as the syllable hrīḥ; Awakening to the syllable of speech Is the wisdom of equality (samatā-jñāna). From hrīḥ, a lotus marked with hrīḥ appears; Awakening to the symbolic implement of the mind Is the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna). Through the light rays of the lotus marked with hrīḥ, The continuums of beings are purified and they become deities; The blessings of all the Buddhas are gathered And dissolve into the previous lotus marked with hrīḥ. From the total transformation of that very [lotus], One’s own self is perfected as the deity’s body; Awakening to this total perfection Is the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). Furthermore, one is Avalokiteśvara, With one face, two hands, and a red body, Standing in a dancing posture with right leg extended and left drawn in, Hair tied upward and adorned with silk, Beautifully decorated with jewels and silks. The right hand holds a lotus rosary, the left a red lotus, Embraced by the consort Guhyajñānā. She is red, naked, and has three eyes; Her right hand holds a curved knife and her left a blood-filled skull-cup. She is adorned with dry and fresh skulls and bone ornaments, And various jewels and silk pendants. They abide in the midst of a mountain of wisdom-fire. Clearly visualize the three channels of his body, The four wheels (cakra), and so forth. At the crown, in the wheel of great bliss, Are thirty-two channel-petals.

དབུས་སུ་བདེ་གཤེགས་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། དཀར་པོ་འཁོར་ལོ་དྲིལ་བུ་ཅན། ། བདེ་གཤེགས་མཁའ་འགྲོ་སུམ་ཅུ་གཉིས། ། འཁོར་ལོ་གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཅན། ། རུས་པ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་བསྐོར། ། མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ན། ། རྩ་འདབ་བཅུ་དྲུག་དབུས་སུ་ནི། ། པདྨ་རིགས་ཀྱི་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། དམར་པོ་པདྨ་དྲིལ་བུ་ཅན། ། པདྨའི་མཁའ་འགྲོ་བཅུ་དྲུག་ནི། ། པདྨ་གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཅན། ། རུས་པ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་བསྐོར། ། སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ན། ། རྩ་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། མཐིང་ལ་རིན་ཆེན་དྲིལ་བུ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་བརྒྱད། ། རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཅན། ། རུས་པ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་བསྐོར། ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ན། ། རྩ་འདབ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དབུས། ། རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། སེར་པོ་རིན་ཆེན་དྲིལ་བུ་ཅན། ། རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་དྲུག་ཅུ་བཞི། ། རིན་ཆེན་གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཅན། ། རུས་པ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་བསྐོར། ། གསང་གནས་ནོར་བུའི་འཁོར་ལོ་རུ། ། རྩ་འདབ་བཞི་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། ལྗང་གུ་རྒྱ་གྲམ་དྲིལ་བུ་ཅན། ། ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ལྗང་གུ་བཞི། ། རྒྱ་གྲམ་གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཐོགས། ། རུས་པ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། ། སླར་ཡང་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་ལྷ། ། ཡབ་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་རྟ་མགྲིན་དང་། ། སྤྱི་བོར་བླ་མ་ལྟེ་བ་རུ། ། དཔའ་བོ་སྡེ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཡུམ་གྱི་ཐུགས་ཀར་ཡང་། །

In the center is the Sugata Avalokiteśvara, white, holding a wheel and a bell. He is surrounded by thirty-two Sugata-ḍākinīs, holding wheels, curved knives, and skull-cups of blood, adorned with bone and jewel ornaments. In the throat, the wheel of enjoyment, in the center of the sixteen channel-petals, is the Lotus-family Avalokiteśvara, red, holding a lotus and a bell. He is surrounded by sixteen Lotus-ḍākinīs, holding lotuses, curved knives, and skull-cups of blood, adorned with bone and jewel ornaments. In the heart, the wheel of phenomena, in the center of the eight channel-petals, is the Vajra-family Avalokiteśvara, blue, holding a jewel and a bell. He is surrounded by eight Vajra-ḍākinīs, holding vajras, curved knives, and skull-cups of blood, adorned with bone and jewel ornaments. In the navel, the wheel of emanation, in the center of the sixty-two channel-petals, is the Jewel-family Avalokiteśvara, yellow, holding a jewel and a bell. He is surrounded by sixty-four Jewel-ḍākinīs, holding jewels, curved knives, and skull-cups of blood, adorned with bone and jewel ornaments. In the secret place, the jewel wheel, in the center of the four channel-petals, is the Karma-family Avalokiteśvara, green, holding a crossed-vajra and a bell. He is surrounded by four green Karma-ḍākinīs, holding crossed-vajras, curved knives, and skull-cups of blood, adorned with bone and jewel ornaments. Such are the deities of the wheels. Furthermore, regarding the deities of the essential ornaments: at the heart of the Father is Hayagrīva; at the crown is the Guru; and at the navel, one should meditate on the four classes of heroes. Likewise, at the heart of the Mother as well—

རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཞལ་གཉིས་མ། ། སྤྱི་བོར་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དང་། ། ལྟེ་བར་རིགས་བཞི་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམ། ། ཀུན་ཀྱང་ཐོད་པ་སྐམ་རློན་དང་། ། རིན་ཆེན་རུས་རྒྱན་དར་གྱིས་མཛེས། ། པདྨ་ཉི་ཟླ་རོ་གདན་ཅན། ། མེ་དཔུང་འབར་བའི་དབུས་ན་བཞུགས། ། དེ་ལྟར་གསལ་བར་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྡན་བྱིན་རླབས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་བསྟིམ། ། དབང་བསྐུར་དབང་རྟགས་དབུ་རྒྱན་ལ། ། དེ་ནས་རང་གི་མདོམས་པར་ནས། ། ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཡོས། ། གསང་གནས་ལྷ་ཚོགས་མེ་འབར་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་གཙོ་བོ་རྣམས། ། ལྟོས་ཆགས་མེད་པའི་མེ་འབར་ཏེ། ། ལྟེ་བའི་ཨ་ལ་གཏུགས་ནས་ནི། ། མེ་འབར་ཧཾ་ལ་རེག་པ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བབ་པས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་གང་ལྷ་ཚོགས་རྣམས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་འབར་བ་དང་། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་དང་། ། སྐྱེ་འགྲོ་སེམས་ཅན་བྱམས་སྡང་སོགས། ། དུས་དང་གནད་དུ་གང་འགྲོ་བ། ། རླུང་དང་དབྱེར་མེད་བསྡུས་ལ་བསྟིམ། ། མེ་འབར་ཉོན་མོངས་རབ་བསྲེགས་ནས། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངང་། ། གཉུག་མ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ། ། ཐ་མལ་ཤེས་པ་མ་བཅོས་ངང་། ། རང་རིག་དྲི་མེད་བསྐྱང་བྱས་ལ། ། རླུང་བཟུང་རིག་པ་ཕྱོགས་མེད་སྦྱང་། ། མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བུམ་པ་དང་། ། ཐོད་པ་མེ་ལོང་འཁོར་ལོ་དང་། ། དྲིལ་བུ་སྦ་ལྕག་དག་ལ་ཡང་། ། རང་ཉིད་ཇི་ལྟའི་བསྐྱེད་བསྟིམ་བྱ། ། བདག་དང་དེ་རྣམས་ཐུགས་ཀ་ནས། ། འོད་ཟེར་དམར་པོ་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས། ། མེ་ལྟར་ཚ་ལ་གདུང་འཕྲོས་པས། ། གང་དམིགས་ལ་སོགས་སྐྱེ་འགྲོ་ཡི། །

Visualize the two-faced Vajravārāhī, with Pāṇḍaravāsinī at her crown and the ḍākinīs of the four families at her navel. All are adorned with dry and fresh skulls, precious bone ornaments, and silks. They rest upon lotus, sun, moon, and corpse seats in the midst of a blazing mass of fire. Having visualized clearly in this way, perform the blessing of the body, speech, and mind, and invite the wisdom beings to dissolve into them. Then, for the empowerment, place the crown as the sign of empowerment. Next, from the secret place of oneself, the wind maṇḍala stirs from the syllable YAṂ. The deities of the secret place blaze with fire, and the principal deities of the four wheels blaze with a fire free from attachment. Reaching the syllable A at the navel, the fire blazes and touches the syllable HAṂ. As the stream of bodhicitta descends, the four wheels are filled and the hosts of deities blaze with great bliss. All the buddhas of the three times without exception, and all sentient beings—whether friends or enemies—whatever comes at the proper time and through the vital points, are gathered and dissolved inseparably with the wind. Having thoroughly burned the afflictions with the blazing fire, remain in the state of emptiness and great compassion. Without mental engagement in the innate, in the state of uncontrived ordinary awareness, sustain stainless self-knowing awareness. Hold the wind and train awareness without partiality. Upon the maṇḍala in front, the vase, the skull cup, the mirror, the wheel, the bell, and the cane, perform the generation and dissolution just as for oneself. From the hearts of oneself and those [deities], red light rays in the shape of hooks, hot and piercing like fire, radiate forth. [They strike] whatever is visualized and so forth, among all sentient beings.

ཕོ་ཡི་སྙིང་དང་མོ་ཡི་ནི། ། གསང་བའི་གནས་ནས་བཟུང་ནས་ནི། ། རང་དབང་མེད་པར་མདུན་དུ་བཀུག། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ཕོག་པ་ཡིས། ། དེ་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་ནས་ནི། ། བྱང་སེམས་དཀར་དམར་རྣམ་པར་གྱུར། ། རིལ་བུ་ལ་སོགས་རྫས་རྣམས་དང་། ། རང་གི་གསང་བར་བསྡུས་ལ་བསྟིམ། ། ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལ་འདུས་པར་བསམ། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། ། རླུང་བཟུང་སྔགས་བཟླས་གང་གོམས་བྱ། ། ཐུན་རྗེས་ཐོགས་རིམ་ཐུན་མཚམས་སུ། ། བསྔོ་བ་སྨོན་ལམ་སྤྱོད་ལམ་བྱ། ། ཐུན་བཞི་ཐུན་དྲུག་ལ་སོགས་སྤྱད། ། ཚོགས་དང་གཏོར་མས་ཐུན་མཚམས་མཆོད། ། བསྟོད་པས་བསྟོད་ཅིང་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད། ། ཡིག་བརྒྱ་ལ་སོགས་བཤགས་པ་བྱ། ། རྟགས་དང་ཆོ་འཕྲུལ་མཁའ་འགྲོའི་ལྟས། ། དངོས་གྲུབ་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ། ། བཟང་ངན་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཡང་། ། རྨི་ལམ་བཟང་དང་ངན་ལ་སོགས། ། གང་ལའང་དགའ་དང་མི་དགའ་ཡི། ། མཚན་མར་འཛིན་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་ཉེར་གཅིག་དང་། ། ཟླ་གསུམ་ཟླ་དྲུག་ལ་སོགས་པར། ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཚར་རྗེས་སུ། ། རིལ་བུ་འཁོར་ལོ་ལུས་ལ་བཅང། ། སིདྡྷཱུ་ར་ཡིས་སྤྱི་བོར་བྱུག། དཔྲལ་བ་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་དང་། ། ལྟེ་བ་གསང་གནས་དག་ཏུ་བྱུག། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བཀྲུ་བཏུང་བྱ། ། ཐོད་ཆང་བཏུང་ལ་དངོས་གྲུབ་བླང་། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། བུམ་ཆུ་གང་བླུད་དབང་དུ་འགྱུར། ། སྦ་ལྕག་བཟད་ཞིང་གླད་ལ་བསྐོར། ། འགྲོ་བ་དབང་དུ་འདུས་པར་བསྒོམ། ། སྦྱིན་སྲེག་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་ཁར། ། དབང་གི་ཤིང་དམར་ཟླ་གམ་བརྩིགས། །

Grasping them by the hearts of males and the secret places of females, summon them powerlessly before you. As light rays radiate and strike them, they melt into light and transform into the white and red bodhicitta. Absorb these into the substances, such as the pills, and dissolve them into your own secret place. Visualize them gathering into the syllable Hrīḥ at your heart. Meditate intensely on love and compassion. Hold the breath and recite the mantra as much as you are accustomed to. Following the session, during the intervals, perform the dedication, aspiration prayers, and daily activities. Practice in four or six sessions and so forth. Offer the feast gathering and torma during the intervals. Praise with hymns and recite verses of auspiciousness. Perform the confession with the hundred-syllable mantra and so forth. Regarding signs, miraculous displays, and the omens of the ḍākinīs—whether they be the marks of accomplishments or otherwise, and whether they be good or bad, such as good or bad dreams—do not grasp at any of them as signs of pleasure or displeasure. In this way, for seven days, twenty-one, three months, six months, and so forth, accomplish the supreme and common accomplishments. Then, after the practice is complete, wear the pills and the wheel on your body. Anoint the crown of your head with sindhūra. Anoint the forehead, throat, heart, navel, and secret place. Bathe and drink the water from the vase. Drink the skull-cup wine and take the accomplishments. Perform the fire offering with the torma and so forth. Whoever is given the vase water will be brought under your power. Swing a good bamboo cane around your head and meditate that all beings are gathered under your influence. For the fire offering, in a semi-circular maṇḍala, stack red wood of the magnetizing rite in a semi-circle.

མེ་སྦར་ལྷ་ཚོགས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམ་མཆོད་བསྟོད་དབུལ། ། སྲེག་རྫས་འདོད་ཡོན་སྣ་ཚོགས་དང་། ། རིལ་བུ་མར་དང་འབྲུ་སྣ་བསྲེག། ཟས་ནོར་གོས་དང་རིན་པོ་ཆེ། ། ཤིང་ཐོག་འབྲུ་སྣ་ཇི་སྙེད་འབུལ། ། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་མཆོད་བསྟོད་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས། ། ཐལ་བ་ཆུ་བོའི་གཞུང་དུ་དོར། ། དེ་ཡིས་སྣང་བ་དབང་དུ་འགྱུར། ། རྩ་ལ་བཀོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི། ། ལས་སྦྱོར་ལྟ་བུར་བཞེད་པ་ཡིན། ། ཡང་གསང་སེམས་ལ་བཀོད་པ་ནི། ། དབེན་གནས་ཕྱི་རུ་མི་བཙལ་ཏེ། ། ལུས་འདི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཉིད་ཡིན། ། ལྷ་སྐུ་ལོགས་སུ་མི་བཙལ་ཏེ། ། སེམས་ཉིད་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དེ། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བླ་མ་ཡིན། ། མ་རྟོགས་ཉོན་མོངས་གཏི་མུག་འདི། ། རྟོགས་གྲོལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན། ། ཡིད་བྱེད་རྟོག་ཚོགས་འཕྲོ་བ་དེ། ། རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་སྟོང་རྩ་ཡིན། ། ཞེ་སྡང་གདུག་རྩུབ་ལྡན་པ་དེ། ། གཞི་མེད་རྟོགས་པས་རྟ་མགྲིན་ཡིན། ། འདོད་སེམས་གདུང་བ་ཏུར་ཏུར་དེ། ། རྩ་བྲལ་རྟོགས་པས་གསང་ཡེ་ཡིན། ། ཉོན་མོངས་ང་རྒྱལ་རྟོག་ཚོགས་རྣམས། ། ངར་འཛིན་བྲལ་བས་དཔའ་བོ་ཡིན། ། ཕྲག་དོག་རླུང་ལྟར་འཚུབ་པ་དེ། ། རེ་དོགས་ཟད་པས་དཔའ་མོ་ཡིན། ། ཆུ་ཁམས་ཁྲག་དང་རྣམ་ཤེས་དག། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ས་ཁམས་ཤ་དང་ཚོར་བ་དེ། ། རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། མེ་ཁམས་དྲོད་དང་འདུ་ཤེས་དེ། ། པདྨ་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ཡིན། ། རླུང་ཁམས་དབུགས་དང་འདུ་བྱེད་དེ། ། ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་སེམས་ཉིད་གཟུགས། །

Kindle the fire and generate the assembly of deities. Dissolve the wisdom beings, and present offerings and praises. Burn the fire-offerings of various sensory qualities, along with pills, butter, and various grains. Offer as much as possible of food, wealth, clothing, precious gems, fruits, and various seeds. Make supplications and perform offerings and praises. Finally, the wisdom beings depart, and the ashes are cast into the current of a river. By this, appearances will be brought under control. This sādhana of the arrangement in the channels is intended as a practical application. Furthermore, regarding the most secret arrangement in the mind: do not seek a secluded place externally. This very body is the celestial mansion. Do not seek the deity’s form elsewhere; the nature of mind, free from arising and ceasing, is the Guru, the Lord of the Family. This ignorance of the afflictions, when realized and liberated, is the Great Compassionate One. The proliferation of mental engagement and conceptual thoughts, when realized, are the thousand Buddhas. That which possesses the cruelty of hatred, when realized as groundless, is Hayagrīva. That which is the intense yearning of desire, when realized as rootless, is Guhyajñānā. The conceptual clusters of the affliction of pride, being free from ego-grasping, are the Vīras. That which swirls like the wind of jealousy, with hope and fear exhausted, are the Vīrīs. The water element, blood, and consciousness are the Ḍākinīs of the Vajra Family. The earth element, flesh, and feeling are renowned as the Ratna Ḍākinīs. The fire element, heat, and perception are the Padma Ḍākinīs. The wind element, breath, and formations are renowned as the Karma Ḍākinīs. The space element and the form of the nature of mind—

མཁའ་འགྲོ་པདྨའི་དྲ་བའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་དྲུག་དེ་ཡི་ཡུལ། ། འདོད་ཡོན་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་ཡིན། ། དགེ་དང་མི་དགེའི་རྟོགས་ཚོགས་རྣམས། ། དམ་ཅན་བཀའ་སྡོད་སྲུང་མར་བཤད། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ། ། མ་རྟོགས་འཁྲུལ་པས་འཁོར་བ་སྟེ། ། དེ་ཤེས་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་འདས། ། ལྷ་སྐུ་སེམས་ཀྱི་རང་རྩལ་དེ། ། དངོས་པོར་བཟུང་བས་འཁྲུལ་པ་སྟེ། ། ལྷ་ཡང་སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་གསལ། ། སྔགས་ནི་སྨྲ་བརྗོད་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་ནང་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་ཡང་། ། སྨྲས་ཚད་གྲག་སྟོང་བརྗོད་མེད་ཡིན། ། གདོད་ནས་དག་པའི་རིག་པ་འདི། ། ཡེ་ནས་ཆོས་སྐུར་གནས་པ་ལ། ། ངོ་སྤྲད་དེ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་གྲགས་པའོ། ། གོམས་འདྲིས་བརྟན་ན་དྲོད་རྟགས་འཆར། ། དེ་སྦྱངས་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ལ། ། གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཙམ་མེད། ། དྲོད་རྟགས་ཚད་དང་ཉམས་མྱོང་ལ། ། མ་ཆགས་རང་བྱུང་རྩད་ནས་དག། རང་དོན་ཆོས་སྐུ་མངོན་གྱུར་ཏེ། ། གཞན་དོན་གཟུགས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་འབྱུང་། ། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། ། སྙན་བརྒྱུད་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། མ་གཅིག་གྲུབ་པའི་རྒྱལ་མོ་ནས་བརྒྱུད་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་གསང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། །

This is the Ḍākinī Lotus Net. The six collections of sense bases and their objects are the goddesses of the offering of sensory qualities. The collection of thoughts, both virtuous and non-virtuous, is explained as the oath-bound attendants and protectors. Thus, the essence of the mind, when not realized, is saṃsāra through delusion; when known and realized, it is nirvāṇa. The deity’s body is the mind’s own expressive power; grasping it as a substantial entity is delusion. The deity, too, is the mind-itself, manifest as the dharmakāya. As for mantra, because it is free from speech and expression, even the movement of the outer and inner winds is the inexpressible unity of sound and emptiness, whatever is uttered. This primordially pure awareness, which has resided as the dharmakāya from the very beginning, is what is meant by being introduced to and recognizing it. Realizing the wisdom of the dharmadhātu is what is renowned as "Buddha." When familiarity becomes stable, the signs of warmth arise. Having trained in that, within the essence of the dharmakāya, there is not even a mere object to be grasped. Without attachment to the signs of warmth, measures, or experiences, they are self-arisen and purified at the root. One’s own welfare, the dharmakāya, is manifested, and the welfare of others, the rūpakāya, arises spontaneously. Saṃsāra becomes nirvāṇa. This is the stainless oral lineage. The secret sādhana of Lokeśvara, transmitted from Machig Drupai Gyalmo, is complete.