An Exposition of the Personal Instructions on the Empowerment of Mahākāruṇika

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ། ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་པྲ་ཀ་ར་ཎ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བའི་མན་ངག་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་པདྨའི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གང་ཞིག། པདྨ་རབ་ཏུ་ཟབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། པདྨ་རྒྱལ་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་དབང་དང་གནང་བ་ཐོབ་པས། ། རྩ་བའི་སྔགས་ལ་བསྙེན་པ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་སོང་ནས། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་འདོད་ན། གནས་དབེན་ཞིང་ཉམས་དགའ་བའི་སར། སློབ་མ་ནི་དད་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཆེ་བ། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་ཞིང་། མང་དུ་ཐོས་པ་བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ། ཁྱད་པར་དུ་ངེས་པའི་དོན་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་མོས་ཤིང་། དབང་པོ་རྣོ་བའི་གང་ཟག་དེས། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རུ། ། པདྨའི་དབང་བསྐུར་ཞུ་བར་བགྱི། ། དེ་ནས་བླ་མས་གནང་བ་སྦྱིན་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། མི་མཁས་པ་ནི་འཆིང་བར་འགྱུར། ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་དད་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། སྲིད་པའི་འདམ་ལས་འདི་ཡིས་བརྒལ། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། ང་ཡིས་འབོད་ཀྱི་ཡིད་གཉིས་སྤོངས། ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་སློབ་མ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི། པདྨ་ཟབ་པ་དང་།

In the language of India: Śrīmahākāruṇikābhiṣekaprakaraṇopadeśanāma. In the language of Tibet: dpal thugs rje chen po’i dbang bskur ba’i man ngag gi rab tu byed pa zhes bya ba. Homage to the Blessed One, the Glorious Great Radiance of the Lotus. First, any lord of yogis who has obtained the empowerment and permission of either the extremely profound Lotus Maṇḍala or the Lotus King, and who has completed three hundred thousand recitations of the root mantra, should, if they wish to take disciples, go to a secluded and pleasant place. The disciples should possess great faith, compassion, and insight; they should not view saṃsāra as a fault; they should be learned, respectful toward the guru, and free from doubt regarding the Mahāyāna Dharma. In particular, those individuals who are devoted to the definitive meaning and to Avalokiteśvara and who possess sharp faculties should offer this prayer to the guru: "Into the Lotus Maṇḍala, the great maṇḍala, Of the Buddha Amitābha, the Lotus family, I request the Lotus empowerment And the samaya of the Lotus family." Then the guru grants permission, saying: "In this maṇḍala of the Blessed One, The unskilled will be bound, But the wise will be liberated. It ripens sentient beings who have faith. By means of this, all the Buddhas of the three times Have crossed over the mire of existence. In this maṇḍala of the Lotus family, I call you; abandon all hesitation!" Having spoken thus, the disciple should be accepted. Then the master draws the maṇḍala, which is the profound Lotus...

པདྨ་རྒྱལ་པོ་གང་གིས་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ས་བརྟག་པ་དང་། ས་བསླང་བ་དང་། ས་སྦྱང་བར་བྱ་བ་ནི། ལྟོ་འཕྱེའི་ལྟོ་བ་ནས་བརྐོས་ཏེ། ས་བསླངས་ནས། གནས་ཁང་དང་འཚམ་པར་ས་སྟེགས་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ལ། སའི་ལྷ་མོ་ལ་གཏོར་མ་ཕུལ་ཏེ། ས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ནས་བའི་རྣམ་ལྔ་དང་། དྲི་བཟང་གི་ཆུས་བྱུགས་ལ། ཐིག་གི་ཆོ་ག་ལག་ལེན་བཞིན་དུ་གདབ་པོ། ། ཚོན་གྱིས་བྲི་བ་ནི། ཚོན་ཁ་དོག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། པདྨ་ཟབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་དང་ཕྱོགས་བཞིར་པདྨ་འདབ་བཞི་དམར་པོ་ལ། མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་དང་གོང་རས་མཛེས་ཚོན། མུ་ཁྱུད་ལ་པདྨའི་ཕྲེང་བ་བྲིའོ། ། པདྨ་རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ལྟེ་བ་དམར་པོ་ལ་ཟེའུ་འབྲུ་དང་གོང་རས་ཅི་མཛེས་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱོགས་བཞི་དམར་པོ་མཚམས་བཞི་དང་མུ་ཁྱུད་རྣམས་མཛེས་ཚོན་དུ་བྱའོ། ། དེའི་རྒྱབ་ཏུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ཕྱོགས་བཞི་ཕྱོགས་ཚོན་ལ། མཚམས་མཛེས་ཚོན་དུ་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ཡང་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དམར་པོའམ་སེར་པོར་བྱ་བའམ། ལྷ་སྣམ་དམར་པོའམ། ཡང་ན་ཁྱམས་ཕྱིན་ཆད་སྤྱི་དང་འདྲ་བར་བྲིས་ལ། རྒྱན་དགྲམ་པ་ནི། བླ་རེ་དང་། ཡོལ་བ་བྲེ། རྟེན་དགྲམ་མོ། ། མཆོད་པ་ལྔ་དང་། གཏོར་མ་ལྔ་ལ་སོགས་པས་མཐའ་མ་ལེགས་པར་བསྐོར། གཞན་ཡང་དགོས་པ་རྣམས་གཞུང་བཞིན་བཤམ་མོ། ། བུམ་པ་གཙང་མ་ལ་བགེགས་བསྐྲད་པ་ནི། གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་ཅིང་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ནང་དུ་བཅུད་ཆུ་གཙང་མ་དང་། སྨན་དང་། དྲི་ལྔ་དང་། འབྲུ་ལྔ་དང་། སྙིང་པོ་ལྔ་དང་། རཏྣ་ལྔ། འོ་མ་ལ་སོགས་པ་བླུགས་ལ། དར་རམ།

Whether one performs the practice of Padma Gyalpo or any other, first one must examine the site, request the site, and purify the site. Having dug from the belly of the klu (serpent deity) and requested the earth, one should construct a square earthen platform appropriate for the dwelling. After offering a torma to the Earth Goddess, the site is consecrated. Then, having smeared it with the five products of a cow and fragrant water, the lines are struck according to the ritual manual. Regarding the drawing with colors: the five colors are consecrated as the five wisdoms. For the profound maṇḍala of Padma, the central hub and the four directions are red four-petaled lotuses; the intermediate petals and the upper border are in beautiful colors, and a garland of lotuses is drawn on the perimeter. As for the maṇḍala of Padma Gyalpo: the hub is red, and the anthers and upper border are as beautiful as possible; the four directions of the eight petals are red, while the four intermediate directions and the perimeter are in beautiful colors. Behind that, there is an eight-petaled lotus with the four directions in their respective colors and the intermediate directions in beautiful colors. Outside of that, one may make ten red or yellow petals, or a red deity-platform, or otherwise draw the outer courtyard and so forth in accordance with general tradition. As for the arrangement of ornaments: hang canopies and curtains, and set out the sacred supports. Surround the perimeter well with the five offerings, the five tormas, and so forth. Furthermore, arrange all other necessary items according to the root text. To expel obstructing spirits from the pure vase: fumigate it with guggulu incense and recite the wrathful mantra. Inside, pour in pure water, medicinal substances, the five fragrances, the five grains, the five essences, the five ratnas, milk, and so on. Then, with silk or...

རས་ཀྱིས་མགུལ་ཆིངས་དང་གཟུངས་ཐག་བཏགས་ཏེ། འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལོ་རློན་པས་བརྒྱན་པའི་བུམ་པ་གཉིས་ལ་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་བུམ་པ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་དང་། དབང་གི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཅི་འབྱོར་བཤམས། ནང་དུ་ལྷ་བསྐྱེད་ལ། མཆོད་པ་ཕུལ་ནས། དབང་གི་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། རྣམ་རྒྱལ་གྱི་བུམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གཞག་གོ། ། ལས་བུམ་གང་བདེར་དགོད། དེ་ནས་རང་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས། བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བུམ་པའི་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པ་བསྒོམ། ལས་བུམ་ནང་དུ་རྟ་མགྲིན་བསྒོམ་པ་ནི། ཧྲཱིཿལས་རྟ་མགྲིན་དམར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ཞལ་དབུས་དམར་བ། གཡས་དཀར། གཡོན་སྔོ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་འབར་བ། རྟ་མགོ་ལྗང་ཞུར་རྔོག་མ་དམར་བ། རྟ་སྐད་སྒྲོགས་པ། ཕྱག་གཡས་ཁཊྭཱཾ་ག་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་རྔེའུ་ཆུང་འཁྲོལ་བ། བར་མ་གཉིས་ཀྱིས་ལྷ་སྲིན་སྡེ་བརྒྱད་ཀྱི་ཙིཏྟའི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པ། གཡས་འོག་མས་ཞིང་དབྱུག། གཡོན་གྱི་འོག་མས་ཐོད་པ་ལྕང་ལོ་ཅན་ལྷ་སྲིན་སྡེ་བརྒྱད་ཀྱི་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་ཞལ་དུ་གསོལ་བ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ། གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། སྐུ་སྨད་སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་བྱས་པ། སྐུ་སྟོད་ཞིང་ལྤགས་ཀྱི་གཡང་གཞི་མནབས་པ། སྦྲུལ་རིགས་བཞིས་དབུ་དང་ཡན་ལག་བརྒྱན་པ། མེ་དཔུང་གི་དབུས་སུ་བཞུགས་པར་བསམ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཡ་གྲཱི་ཝ་པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཧ་ཡ་གྲཱི་ཝ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་སརྦ་པཱ་བཾ་ཤུདྡྷེ་ཤུདྡྷེ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་པས། ཁྲོ་བོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུས་གང་བར་བསམ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ལ།

Tie a cloth neck-tie and a dhāraṇī-cord to two vases adorned with fresh leaves from fruit-bearing trees. Arrange as many as are available, such as the victory vase (vijaya-kalaśa), the activity vase (karmakalaśa), and the empowerment vase (abhiṣeka-kalaśa). Generate the deities within them, present offerings, and perform the empowerment approach (sevā). Place the victory vase in the center of the maṇḍala. Set the activity vase wherever is convenient. Then, sitting on a comfortable seat, meditate on the extensive maṇḍala within the painted maṇḍala and within the vases. Regarding the meditation on Hayagrīva within the activity vase: from the syllable HRĪḤ, Hayagrīva appears, red in color, with three faces and six arms. The central face is red, the right is white, and the left is blue. His orange-red hair blazes upward. He has a green horse-head with a red mane, and he neighs. His right hands hold a three-pointed khaṭvāṅga; his left hands beat a small drum (ḍamaru). The two middle hands hold a garland of the hearts (citta) of the eight classes of gods and demons. The lower right hand holds a field-staff (khaṭvāṅga); the lower left hand holds a skull-cup with braided hair, filled with the blood of the eight classes of gods and demons, which he drinks. He stands with his right leg bent and his left extended. His lower body is draped in a tiger-skin skirt, and his upper body wears a human-skin shawl. His head and limbs are adorned with the four types of snakes. Visualize him dwelling in the midst of a mass of fire. The mantra is: OṂ HRĪḤ HAYAGRĪVA PADMĀNTAKṚT VAJRA KRODHA HAYAGRĪVA HULU HULU SARVA PĀPAṂ ŚUDDE ŚUDDEYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. By reciting this, visualize that the vase is filled with the nectar-water of the wrathful deity’s body, speech, and mind. Then, for the disciples:

ལས་བུམ་གྱིས་ཕྱིར་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ནང་དུ་བཏང་ལ་མཎྜལ་ཕུལ་ནས་གྲལ་ལ་རིམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་གདོང་གཡོགས་བཅིངས་ལ། ལག་ཏུ་མེ་ཏོག་བཟུང་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བུམ་པ་གསུམ་ག་མི་དམིགས་པའི་ངང་ལས། བསོད་ནམས་ཀྱི་སྤྲིན་ཁ་དོག་ལྔ་ལྔ་ལས་འོག་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ། དེའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདཀར་པོ་ཐིག་ལེ་གཉིས་ག་དང་བཅས་པ་བསྒོམ། ། དེ་ལས་ཡིག་འབྲུ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་སྤྲིན་གྱི་ཐོག་ཏུ་འཕྲོས་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་གྲུབ་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཆེན་པོ། ཤར་ཤེལ་དཀར་པོ། ལྷོ་བཻ་ཌཱུརྱ། ནུབ་པདྨ་རཱ་ག། བྱང་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལས་གྲུབ་པ། གྲུ་བཞི་པ། སྒོ་བཞི་པ། ཀ་བ་དང་རྟ་བབས་བཞིས་མཛེས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་གུ་དང་། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རི་དྭགས། གདུགས། ཆོས་འཁོར་དང་བཅས་པ་མཐོ་བ། འདོད་ཡོན་གྱི་སྣམ་བུ་དམར་པོ་ལ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོས་བསྐོར་བའི་ནང་དུ། ། པདྨ་རིམ་པ་གཉིས་པའི་གདན་གྱི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ཟླ་བའི་གདན་གྱི་དབུས་སུ། རང་ཉིད་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་བ། ཞལ་བཅུ་གཅིག་པ། རྩ་བའི་ཞལ་དཀར་པོ། གཡས་ལྗང་བ། གཡོན་དམར་བ། དེའི་སྟེང་མ་དབུས་ལྗང་གུ། གཡས་དམར། གཡོན་དཀར། དེའི་སྟེང་མ་དབུས་དམར་བ། གཡས་དཀར་བ། གཡོན་ལྗང་གུ། ཞལ་དེ་རྣམས་ནི། ཀུན་ནས་ཞི་བ། བཞད་པ་འཛུམ་པ། སྤྱན་གསུམ་གསུམ་ཞི་བས་གཟིགས་པ། དེའི་སྟེང་དུ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ་ནག་པོ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ།

Perform the outer purification with the activity vase, lead them inside, and after they have offered a maṇḍala, seat them in the rows in order. Then, bind the face veil, have them hold a flower in their hands, and make the supplication. Then, from the state in which oneself, the maṇḍala, and the vase are all non-referential, clouds of merit of five colors pervade all the world systems of the lower direction. Above them, meditate on the consciousness as a white syllable HRĪḤ, together with two bindus. From that, various colored syllables radiate upon the clouds, and from the light rays of the body, speech, and mind of all the tathāgatas, a great celestial palace is formed. It is made of white crystal in the east, lapis lazuli in the south, ruby in the west, and sapphire in the north. It is square, with four doors, beautified by four pillars and archways, adorned with jeweled friezes, lattices, and half-lattices, and elevated with deer, parasols, and dharma wheels. Inside, upon a red ledge of sensory qualities surrounded by offering goddesses, in the center of a two-tiered lotus seat, from the syllable HRĪḤ, in the center of a lotus, sun, and moon seat, one arises as the Great Compassionate One, white in color, with eleven faces. The central face is white, the right green, and the left red. Above that, the central face is green, the right red, and the left white. Above that, the central face is red, the right white, and the left green. These faces are entirely peaceful, smiling and laughing, with three eyes each gazing peacefully. Above those is a wrathful black face, baring its fangs and with three eyes.

དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་མེ་ལྟར་འབར་བའོ། ། ཞལ་དགུ་པོ་ནི། དབུ་སྐྲ་ནག་པོ་ལ་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པའོ། ། ཞལ་ནག་པོའི་སྟེང་ན་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཞལ་དམར་པོ་མགྲིན་པ་ཡན་ཆད་ཕྱུང་བ། སྤྱན་གསུམ་པ། གཙུག་ཏོར་དང་བཅས་པའོ། ། ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། གཡས་འོག་མས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ། གཡོན་འོག་མས་པདྨ་དམར་པོ། གཡས་གསུམ་པས་མཆོག་སྦྱིན། གཡོན་གསུམ་པས་སྤྱི་བླུགས། གཡས་བཞི་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། གཡོན་བཞི་བས་པདྨའི་མདའ་གཞུའོ། ། སྐུ་དང་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། སྤྱན་གསུམ་པ། གཡས་ཀྱིས་ཟངས་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་ཐོད་ཁྲག་བསྣམས་པས་ཡབ་ལ་འཁྱུད་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ་རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཞབས་གཡོན་ཡབ་དང་སྦྱར་ནས་བརྐྱང་བ། གཡས་ཀྱིས་ཡབ་ཀྱི་དར་ཤམ་གྲོལ་བ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཡབ་ཀྱི་ཕྱག་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཉིས། མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཕྱག་མཐིལ་ལ་མཛེས་པར་གཟིགས་པའི་སྤྱན་སྟོང་མངའ་བ། སྐུའི་ཕྱག་སྟོང་དང་སྤྱན་སྟོང་ལས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ལྔས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པར་བསམ་མོ། ། མདུན་གྱི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དམར་མོ་ཞལ་གཉིས་མའི་སྤྱི་བོར་ཕག་ཞལ། གཡས་གྲི་གུག། གཡོན་ཐོད་པ། མཆན་ཁུང་ན་ཁཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། གཡས་སུ་ཡུམ་ཆེན་མོ་སེར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། གཡས་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་ན་པོ་ཏི་བསྣམས་པ། འོག་མ་གཉིས་མཉམ་གཞག་མཛད་པའོ། །

His hair is orange-red and blazes like fire. As for the nine faces: the black hair is adorned with jewels. Above the black face is the red face of Amitābha, extending from the neck upward, with three eyes and a crown protuberance (uṣṇīṣa). Of the eight hands, the first two embrace the consort with palms joined. The lower right holds a pearl rosary; the lower left, a red lotus. The third right performs the gesture of supreme generosity (varada); the third left, a water flask (kamaṇḍalu). The fourth right holds the wheel of Dharma (dharmacakra); the fourth left, a lotus bow and arrow. His entire body and limbs are adorned with jewels. The consort Vajrayoginī is red in color, with one face and two hands. She has three eyes, and her right hand holds a copper knife (kartṛkā), while her left holds a skull-cup of blood with which she embraces the Father. Her hair is loose, and she is adorned with bone ornaments. Her left leg is extended, joined with the Father’s, while her right leg embraces the Father’s loosened silk lower garment. The Father has nine hundred and ninety-two hands. In the palms of his hands of supreme generosity, he possesses a thousand eyes that gaze beautifully. One should visualize that from his thousand bodily hands and thousand eyes, five-colored light rays pervade the entire world system without exception. On the lotus in front is red Vajravārāhī with two faces, a sow’s face at the crown of her head. Her right hand holds a curved knife (kartṛkā), her left a skull-cup, and she carries a khaṭvāṅga in the crook of her arm. She is adorned with bone ornaments. To the right is the Great Mother (Mahāmāyūrī), yellow, with one face and four hands. Her right hand holds a vajra at her heart; her left holds a volume of scripture atop an utpala lotus; the lower two hands are in the gesture of meditative equipoise (samāhita).

རྒྱབ་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོལ་མ་ལྗང་གུ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཐུགས་ཀར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ། གཡས་སྐྱབ་སྦྱིན། གཡོན་འོག་མས་ཨུཏྤ་ལ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཡུམ་ཡི་གེ་དྲུག་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞིའི། དང་པོ་གཉིས་ཐུགས་ཀར་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ། གཡས་འོག་མས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ། གཡོན་འོག་མས་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། མཚམས་བཞིར་བུམ་པ་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་སྟེང་དུ་ཀ་པཱ་ལ་རེ་རེ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་དར་གྱི་ཤམ་ཐབས་ཅན། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་དང་བཅས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིའི་པདྨའི་གདན་ལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་འཁྱུད་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ། གཡས་འོག་མས་རྡོ་རྗེ། གཡོན་འོག་མས་པདྨ་འཛིན་པ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བ། མཱ་མ་ཀཱི་སྔོན་མོ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པས་འཁྱུད་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སེར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མ་སེར་མོ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པས་ཡབ་ལ་འཁྱུད་པའི་རྒྱབ་ཏུ་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ། གཡས་འོག་མ་རིན་པོ་ཆེ། གཡོན་འོག་མས་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། རྒྱབ་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་གོས་དཀར་མོ་མེ་ཏོག་དཀར་དམར་གཉིས་བསྣམས་པ་ལ་འཁྱུད་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ། གཡས་འོག་མས་འཁོར་ལོ། གཡོན་འོག་མས་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྗང་གུ།

Behind is green Tārā, with one face and four arms. Her first two hands are joined in prayer at her heart; the right [second] is in the gesture of granting protection, and the lower left holds an utpala flower. To the left is the Mother, the Six-Syllable Goddess, white in color, with one face and four arms. Her first two hands are joined in prayer at her heart; the lower right holds a string of pearls, and the lower left holds a lotus. In the four intermediate directions, visualize a kapāla resting upon each of four vases filled with nectar. These four goddesses wear silk lower garments and are adorned with precious jewels. On the outer lotus seats: in the east is Akṣobhya, blue in color, with one face and four arms. His first two hands are joined in prayer as he embraces the consort Māmakī; the lower right holds a vajra, and the lower left holds a lotus. His right leg is extended, and he is embraced by blue Māmakī, who holds a curved knife and a skull-cup. In the south is yellow Ratnasambhava, with one face and four arms. His first two hands are joined in prayer behind his back as he embraces the yellow consort Buddhalocanā, who holds a curved knife and a skull-cup; the lower right holds a jewel, and the lower left holds a lotus. In the west is white Vairocana, with one face and four arms. His first two hands are joined in prayer as he embraces the consort Pāṇḍaravāsinī, who holds a white and red flower; the lower right holds a wheel, and the lower left holds a lotus. In the north is green Amoghasiddhi.

ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞིའི་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་སེར་ཨུཏྤ་ལ་དང་པདྨ་བསྣམས་པ་ལ་འཁྱུད་པས། ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ། གཡས་འོག་མས་རལ་གྲི། གཡོན་འོག་མས་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པའོ། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་པའོ། ། དར་ཤམ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡུམ་གཉིས་ནི། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པས་ཡབ་ལ་འཁྱུད་པ། རུས་པའི་རྒྱན་ཅན་སྐུ་མདོག་ཡབ་དང་མཐུན་པ། ཞབས་གཉིས་ཀྱིས་ཡབ་ཀྱི་དར་ཤམ་ཅུང་ཟད་གྲོལ་བ་ལ་འཁྱུད་པར་བསྒོམ། ཡབ་ཀྱི་གཡོན་གྱི་གཉིས་པ་ནི་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། མཚམས་བཞིར་ནི། མཁའ་འགྲོ་མ་བཞི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཐུགས་ཀར་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ། གཡས་གྲི་གུག་གཡོན་ཐོད་ཁྲག་བསྣམས་པ། སྐུ་མདོག་ནི་དཀར་མོ་དང་། སེར་མོ་དང་། དམར་མོ་དང་། ལྗང་གུའོ། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བ། གཡོན་བསྐུམ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིའི་རྒྱབ་པད་འདབ་བཅུའི་གདན་ལ། ཕྱོགས་བཅུའི་པདྨ་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་བཅུ་པོ་ནི། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། ཆོས་གོས་དམར་སེར་གསོལ་བ། ཕྱག་ན་པདྨ་སྟོང་དང་ལྡན་པ་རེ་རེ་བསྣམས་པ། དབུ་རེག་ཞབས་རྗེན་ནོ། ། གྲྭ་བཞི་ལ་ལྷ་སྣམ་གྱི་མཚམས་བཞིར། བྱང་དུ། འཇམ་དཔལ་དམར་སེར། གཡས་རལ་གྲི། གཡོན་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་དུ་པོ་ཏི་བསྣམས་པའོ། ། ཤར་ལྷོར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྗང་གུ། གཡས་རྡོ་རྗེ། གཡོན་ཨུཏྤ་ལའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་བྱམས་པ་དམར་སེར། གཡས་ཀླུ་ཤིང་། གཡོན་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་ན་བུམ་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་སེར་སྐྱ། གཡས་ནོར་བུ། གཡོན་གྱིས་ཨུཏྤ་ལའོ། ། ཞབས་གཉིས་བཞེངས་པ། རིན་པོ་ཆེ་དང་།

He has one face and four arms. The first two embrace the consort Samayatārā, who is greenish-yellow in color and holds an utpala and a lotus. Her palms are joined. His lower right hand holds a sword, and his lower left holds an utpala. His right leg is extended and his left is drawn in. He is adorned with silk skirts and precious jewels. As for the two consorts: they each have one face and two hands, holding a curved knife and a skull-cup while embracing the Father. They are adorned with bone ornaments, their body colors matching the Father’s, and their two legs embrace the Father’s silk skirt where it is slightly loosened. The second left hand of the Father holds a lotus. In the four intermediate directions are the four ḍākinīs, each with one face and two hands. Their first two hands are joined at the heart in prayer. The right holds a curved knife and the left holds a skull-cup of blood. Their body colors are white, yellow, red, and green. Their right legs are extended and their left are drawn in. On the outer back, upon the seats of ten lotus petals, are the ten Buddhas of the ten directions of the Lotus family. They are golden in color, wearing saffron-colored dharma robes, and each holds a thousand-petaled lotus. They have shaven heads and bare feet. In the four corners of the deity platform: in the north is Mañjuśrī, orange-red, holding a sword in his right hand and a volume of scripture atop an utpala in his left. In the southeast is Vajrapāṇi, green, holding a vajra in his right and an utpala in his left. In the southwest is Maitreya, orange-red, holding a nāga-tree in his right and a vase atop an utpala in his left. In the northwest is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, pale yellow, holding a jewel in his right and an utpala in his left. Their two legs are in a standing posture. They are adorned with precious jewels and...

དར་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཤར་སྒོར་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་པ། གཡས་འཁོར་ལོ། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། ལྷོ་སྒོར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སེར་ནག། ཞལ་གཅིག་པ། གཡས་བེ་ཅོན། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ། ནུབ་སྒོར་རྟ་མགྲིན་དམར་པོ། རྟ་མགོ་ལྗང་གུ། ཕྱག་གཡས་པདྨའི་དབྱུག་པ། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། བྱང་སྒོར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལྗང་ནག། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཡས་རལ་གྲི། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་འབར་བ། སྦྲུལ་རིགས་བཞིས་བརྒྱན་པ། སྐུ་སྨད་སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་མ་དཀར་མོ། བདུག་སྤོས་མ་སེར་མོ། ། མར་མེ་མ་དམར་མོ། དྲི་ཆབ་མ་ལྗང་གུ། ཞལ་ཟས་མ་སེར་མོ། སིལ་སྙན་མ་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། སྒོ་ཁང་དུ་ཚད་མེད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི། བྱམས་པ་ཚད་མེད་པའི་ལྷ་མོ་དངུལ་གྱི་མེ་ལོང་བལྟ་བ། སྙིང་རྗེའི་ལྷ་མོ་སེར་མོ་གསེར་གྱི་མེ་ལོང་བལྟ་བ། དགའ་བའི་ལྷ་མོ་དམར་མོ་ཟངས་ཀྱི་མེ་ལོང་བལྟ་བ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་སྔོན་མོ་གཡུའི་མེ་ལོང་བལྟ་བའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ནི། བྱང་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་ཐོས་སྲས་སེར་པོ། གཡས་མེ་ཏོག་ཨུ་དུམྺཱ་ར་གཙོ་བོ་ལ་འབུལ་བ། གཡོན་ནེའུ་ལེའི་རྐྱལ་པ་འཛིན་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དཀར་པོ། གཡས་མེ་ཏོག། གཡོན་པི་ཝང་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་སྔོན་པོ། གཡས་མེ་ཏོག། གཡོན་རལ་གྲི་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་སྤྱན་མི་བཟང་དམར་པོ། གཡས་མེ་ཏོག།

They are adorned with silk. At the eastern gate is white Rāgarāja, with one face, his right hand holding a wheel and his left making the threatening gesture. At the southern gate is yellow-black Yamāntaka, with one face, his right hand holding a club and his left making the threatening gesture. At the western gate is red Hayagrīva, with a green horse head, his right hand holding a lotus staff and his left making the threatening gesture. At the northern gate is dark-green Amṛtakuṇḍalī, with one face, his right hand holding a sword and his left making the threatening gesture; his orange-red hair blazes, he is adorned with the four types of snakes, and his lower body is clad in a tiger-skin skirt. He stands with his right leg extended and his left drawn in. Outside, one should visualize the goddesses making offerings: the white Flower Goddess, the yellow Incense Goddess, the red Lamp Goddess, the green Perfume Goddess, the yellow Food Goddess, and the moon-colored Music Goddess. In the portico are the four goddesses of the immeasurables: the goddess of immeasurable love, looking into a silver mirror; the yellow goddess of compassion, looking into a golden mirror; the red goddess of joy, looking into a copper mirror; and the blue goddess of equanimity, looking into a turquoise mirror. Outside of that are the four great kings: in the north is yellow Vaiśravaṇa, his right hand offering an udumbara flower to the central deity and his left holding a mongoose-skin pouch. In the east is white Dhṛtarāṣṭra, his right hand holding a flower and his left a lute. In the south is blue Virūḍhaka, his right hand holding a flower and his left a sword. In the west is red Virūpākṣa, his right hand holding a flower...

གཡོན་སྦྲུལ་ཞགས་འཛིན་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཁ་དོག་ལྔ་རྡོ་རྗེའི་གུར་དུ་བསམ་མོ། ། འོད་ཀྱི་ནང་དུ་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་གསུང་གི་སྒྲ་རང་བཞིན་གྱིས་བསྒྲག་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔ་འཕྲོས་ནས། འོག་མིན་གྱི་གནས་ནས། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རང་གིས་བསྒོམས་པ་དང་འདྲ་བ་སྤྱན་དྲངས་ལ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བཞུགས་པ་ལ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་པ་དགུག་གཞུག་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཐམས་ཅད་གསལ་བཏབ་ལ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿ ཨོཾ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཧ་རི་ནི་ས་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལ་དམིགས་ནས་བཟླས་པ་བྱ་བ་དང་། འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་བརླབས་རང་གི་ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལ་བསྡུའོ། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསམས་ལ། དེ་དག་ཞུ་བས་བདུད་རྩིའི་ཆུར་བསམ་ཞིང་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། པདྨ་ཟབ་པ་བྱེད་ན་ནི། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་དུ། བསྒོམ་ཞིང་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་གཞན་དག་རྣམས་ནི་འདྲ་བས་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཐུན་མོང་བ་བྱིན་ལ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། སྒྲོལ་མའི་རྒྱུད་ནས་གསུངས་པ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་(འཆི‚མཆི)།

The left hand holds a snake-noose. Outside of that, one should visualize a vajra pavilion of five-colored light rays of the five wisdoms. Within that light, one should visualize the sound of the six-syllable speech naturally resounding. Then, from the hrīḥ at the heart, five-colored light rays radiate out, inviting the wisdom being (jñānasattva)—identical to the one one has meditated upon—from the realm of Akaniṣṭha. As it dwells in the sky in front, one recites the verse: "Glorious holder of the Buddha’s body," and performs the summoning and absorption of the wisdom being, thereby blessing the body, speech, and mind. Then, having clearly visualized all the deities, the approach recitation is as follows: one focuses on the hrīḥ at the heart surrounded by the mantra: oṃ āḥ hūṃ hrīḥ | oṃ maṇi padme hūṃ phaṭ svāhā | oṃ vajravārāhī | oṃ sarvabuddhaḍākinīye | vajravarṇanīye | vajravairocanīye hūṃ phaṭ | harinisa hūṃ phaṭ svāhā. While reciting, light rays offer offerings to all the Tathāgatas of the ten directions, and their blessings are gathered back into the hrīḥ at one's own heart. Visualize the Tathāgatas within the vase; as they melt, visualize them as nectar water and perform the approach recitation. If performing the "Deep Lotus" practice, one should meditate and recite according to what appears in the sādhana. Other rituals are similar and should be understood as common. Then, having given the common refuge to the disciples, the generation of the awakening mind (bodhicitta) is as taught in the Tārā Tantra: "I take refuge in the Three Jewels..."

། སྡིག་པ་མི་དགེ་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་སླད་དུ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་ལ། ཡང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བྱིན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། རྟག་ཏུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྣམ་རྒྱལ་དང་། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་བ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ། ། རྟག་པར་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། མགོན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་སྣང་མཛད་ཚོགས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་ནི་དུས་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། ། ཇི་སྲིད་གཉིས་མེད་ལ་གནས་པར། ། དེ་ཡི་ཚངས་སྤྱོད་གཉིས་མེད་པ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ལེགས་པར་བསྲུང་། ། ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་བཤད་དེ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ནས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེ་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གི་སེམས་ཅན་མཉམ་མེད་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྔོན་ཆད་སྡིག་པ་བགྱིས་པ་གང་། ། དེ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་བ། ། མཐོང་བས་བྱང་བར་འགྱུར་བས་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་སྨོས་ཅི་དགོས། །

I individually confess each non-virtuous sin. I rejoice in the virtue of wandering beings. I hold the awakening of the buddhas in my mind. For the sake of benefiting all sentient beings, I generate the supreme mind of awakening. Having thus taken refuge and generated the awakening mind, the bestowal of the samayas and vows is as follows: In the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, I always take refuge. In the Buddha Padma Namgyal, the King of Secret Mantra, and the ḍākinīs, I always take refuge. In the great beings, the bodhisattvas, and especially in the master, I always take refuge. O Protector Avalokiteśvara, the yoginīs, and the assembly of Vairocana—please attend to me! From this time forth, until I abide in non-duality, I shall properly maintain the twenty-two pure conducts of non-duality. Thus one should make the commitment. Then, to explain the profound and vast Dharma and to generate certainty, it is said in the Vairocanābhisambodhi: In the world, the appearance of an omniscient one is like the udumbara flower; it occurs only once in a great while, or perhaps not at all. The way of practicing Secret Mantra is even rarer than that, for it is capable of accomplishing the peerless welfare of sentient beings without passing into nirvāṇa. Whatever sins were committed in the past over many tens of millions of eons, they will all be purified by seeing a maṇḍala such as this; so what need is there to mention abiding in the way of practicing the mantra of infinite renown?

སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྲོ། ། གང་དག་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་བཤད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་ལ་སྐྱེ་བཞིན་པར། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། དབང་བསྐུར་བ་རུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བ། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་ལམ་འདིར་འགྲོ་བ་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད། དེ་ནས་སློབ་མའི་མགོ་བོར་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་པདྨ་རྒྱལ་པོ་དང་། པདྨ་ཟབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི། སྣོད་མིན་པ་ལ་བསྟན་ན། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྔོན་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་དང་། འདི་ལ་མ་དད་པའི་སྣོད་ལ། འདི་ལྟ་བུ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡང་སུ་རུང་རུང་ལ་སྨྲ་ཞིང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀ་པཱ་ལའི་ནང་གི་བདུད་རྩི་བྱིན་ལ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ། ། མ་བསྲུངས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་དུག། བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུས་གྲུབ་པོ། ། ཨོཾ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཨུ་དཀ་ཋ་ཋ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དེང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པར་གྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་གཞན་ལ་སྨྲ་མི་བྱ། ། སྨྲས་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། །

"By reciting the secret mantra of the Protector, one proceeds to the unsurpassed state. Those whose intellect is utterly unwavering regarding this supreme conduct have thoroughly explained the origin of all suffering, the cause of the lower realms. O great beings, today you have obtained an incomparable gain. Because you have all been fully embraced within this teaching of all the great beings, the Victors and their Sons, you shall be born into the empowerment of the Mahāyāna. This supreme path, the great emergence of the Mahāyāna, is endowed with glory. As you travel upon this path, you shall become Tathāgatas." Thus he says. Then, holding a vajra at the head of the disciple: "If you show this great maṇḍala of Padmarāja and Padmagambhīra to those who are not suitable vessels, your samaya will be impaired. Therefore, you must not speak of or describe such a thing as this to anyone whatsoever who has not previously seen the maṇḍala or who lacks faith in it." Then, giving the nectar from within the kapāla: "This is the water of vajra nectar. If not guarded, it is a poison that burns; if guarded, the attainment of siddhi is accomplished through the water of the five nectars. Oṃ pañca amṛta udaka ṭha ṭha." Then, placing the vajra at the disciple's heart: "The Lord Avalokiteśvara and Vajravārāhī have now truly entered your heart. If you do not speak of this way to others, it shall remain; but if you speak of it, they will immediately tear it apart and depart."

ཡང་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ་དེ་རིང་ཁྱོད་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱི། ངས་ཁྱོད་ལ་སངས་རྒྱས་པདྨ་རྣམ་རྒྱས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ཡང་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་གཞག། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱན་རས་གཟིགས་ང་ཡིན་གྱི། གང་ངས་པདྨའི་རྒྱལ་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྒོམས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས། དམྱལ་བར་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བསྒོམས་ནས། སློབ་མ་རྣམས་སྤྱན་རས་གཟིགས་སུ་གསལ་བར་བསྐྱེད་ལ། འོག་མིན་གྱི་གནས་གཙང་མའི་གཞལ་ཡས་ནས། སངས་རྒྱས་པདྨའི་རྒྱལ་པོ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ལ། བདག་ཉིད་དང་སློབ་མ་རྣམས་ལ་གཞུག་གོ། ། སྤོས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་དབུལ། ངག་ཏུ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱི་སྐུ། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པས། །

Again, place the vajra on the crown of the head and say: "Today you have entered the family of the heroes and yoginīs. I shall generate in you the wisdom of the Buddha Padmarāja Avalokiteśvara. By means of this wisdom, you will attain the siddhis of all the Tathāgatas, Avalokiteśvara, and all the heroes and yoginīs; what need is there to mention other siddhis? You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired." Again, place the vajra on the crown of the head and say: "From this day forward, I am your Avalokiteśvara. Whatever I command you to do—such as meditating on the great maṇḍala of Padmarāja Avalokiteśvara—must be performed by you. You must not treat me with contempt; otherwise, without having abandoned your suffering, you will pass away and fall into hell." Regarding the entry into the wisdom maṇḍala: having clearly visualized one's own maṇḍala and generated the disciples clearly as Avalokiteśvara, invite from the pure celestial palace of Akaniṣṭha the Buddha Padmarāja and the entire assembly of deities of the Avalokiteśvara maṇḍala, and cause them to enter into oneself and the disciples. Present various offerings such as incense and the like. Recite: "O glorious one who holds the Buddha-body, The body of the three indivisible vajras, Please grant your blessings to me! All Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras..."

སྐུ་ཡི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཨོཾ་དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་གསུང་འཆང་བ། ། (ཞིས་,ཞེས་)ཚིག་བསྒྱུར་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཨཱཿཞེས་པ་དང་། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཐུགས་འཆང་བ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿཨོཾ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི། སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་ཝརྞ་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ། ཧ་རི་ནི་ས། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥི་ཉྩ་ཧཱུྃ་ཨཱཿ ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་པ་གཞུག་གོ། ། ཡེ་ཤེས་པ་ཞུགས་པའི་རྟགས་སེམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་དང་། ལྷ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྣམ་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་རྒྱལ་སྲས་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་མཆོག་གྱུར་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྐལ་ལྡན་རྣམས་ལ་དབང་བཞི་བསྐུར་དུ་གསོལ། ། ཞེས་མཎྜལ་དབུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་བུམ་དབང་བསྐུར་བ་ནི། བདག་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོར་གསལ་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་བཞི་དང་ལྔ་སྤྲོས་ཏེ། བུམ་པ་ཐོགས་ནས། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་ཞིང་། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པ་དང་། ཡིད་ལ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་ཞིང་། དངོས་སུ་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཟུང་ནས། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པདྨ་རྣམ་རྒྱས་ཀྱི། འོད་དཔག་མེད་པའི་རྒྱལ་སྲས་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །

Please grant your blessing through your body. Oṃ, glorious holder of the Buddha’s speech. (One should understand the translation of the words as such.) Āḥ, glorious holder of the Buddha’s mind. Hūṃ. Oṃ āḥ hūṃ hrīḥ oṃ maṇi padme hūṃ. Oṃ vajravārāhī sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye vajravairocanīye harinisa āveśaya āveśaya sarvatathāgatābhiṣiñca hūṃ āḥ. Reciting this, the wisdom beings are to be absorbed. When signs of the wisdom beings having entered arise, such as the mind becoming blissful, clear, and non-conceptual, one should pray for the empowerment of the deity: "In the maṇḍala of the fully blossomed lotus Buddha, Avalokiteśvara, the son of Amitābha, Supreme and great among the Lotus family, Please bestow the four empowerments upon those who are fortunate." Thus, one should offer a maṇḍala and make this supplication. Then, for the bestowal of the vase empowerment: from the heart of oneself visualized as the principal deity of the maṇḍala, Vajrayoginī and the four ḍākinīs—five in total—are emanated. Visualizing that they hold vases and confer empowerment upon the crown of the disciple, one recites auspicious verses and mentally imagines the disciple being empowered with the water of the vase within the maṇḍala of Avalokiteśvara. Physically, holding the victory vase (rnam rgyal bum pa) over the disciple’s crown, one says: "Just as the son of Amitābha, Avalokiteśvara, Was empowered into the great sovereignty of Dharma By the fully blossomed lotus Buddha, So too do I empower you now. Just as at the very moment of birth..."

དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་དབང་ཐོབ་པོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿ ཨོཾ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ། ཧ་རི་ནི་ས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ། སློབ་མ་མགོན་པོ་པདྨའི་སྣང་བ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་རྒྱས་པར་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་། བུམ་ཆུ་ཡར་འཁྱིལ་པ་ལས་འོད་དཔག་མེད་པས་དབུ་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། དེས་ལུས་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ། མགོན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་མ་ལ་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་དབང་ནི། ཀ་པཱ་ལ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་ལག་ཏུ་བཟུང་ལ། དེའི་དབུས་སུ། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྣམ་རྒྱལ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྦྱོར་མཚམས་ནས་བདུད་རྩི་བབས་པར་བསམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པས། ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། བདག་གིས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་ཞིང་། འོད་དཔག་མེད་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་གསུང་གི་མཛོད། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་ཕྱོགས་བཅུར་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་གསུང་། ། རྒྱལ་བའི་གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུའི་དབང་ཐོབ་པས། ། བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གསང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་རོ། ། སྔགས་གོང་མ་དང་། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེས་ངག་གི་སྒྲིབ་པ་དག་ནས།

Just as the Tathāgatas are bathed, with pure divine water, the Lord Avalokiteśvara bestows empowerment. OṂ ĀḤ HŪṂ HRĪḤ. OṂ MAṆI PADME HŪṂ. OṂ VAJRA VĀRĀHĪ. OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE VAJRA VARṆANĪYE VAJRA VAIROCANĪYE HARIṆISA. OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢIÑCA MĀṂ. Reciting this, the disciple is blessed within the maṇḍala of the Protector Padma’s fully blossomed radiance. They are empowered to meditate extensively on the generation stage. Visualize that the vase water swirls upward, crowning the head with Amitābha. Through this, the body is purified as the essence of the five wisdoms, and the empowerment of the maṇḍala of the Protector Avalokiteśvara’s body is obtained. Present the five types of offerings to the disciple. Then, for the secret empowerment: Hold a kapāla filled with nectar in the hand. Visualize that from the point of union of the Buddha Padma Vijaya and consort, nectar flows down. Its light rays, together with the sound of the six syllables, radiate to the ten directions. Imagine that the Tathāgatas of the ten directions and I myself confer the secret empowerment. "Amitābha, the Lord Avalokiteśvara, is the treasury of speech; the six syllables are the speech that turns the wheel of Dharma in the ten directions. Having obtained the empowerment of the sixty branches of the Conquerors’ melodic speech, the secret empowerment of the eighty-four thousand Dharmas is bestowed." Recite the previous mantra and: SARVA TATHĀGATA ABHIṢIÑCA HŪṂ. Through this, the obscurations of speech are purified.

སྐྱེ་བ་མེད་པའི་གསུང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ནི། མེ་ལོང་གཡའ་དག་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་དུ་བཅུག་ལ། དེ་ལ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་ཡུམ་མར་མེ་ལས་མར་མེ་ཆད་པ་བཞིན་དུ་ཆད་ནས་དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཞུགས་ཏེ། ཐུགས་ཀ་ནས་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་འཕྲོས། ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་རྣམས་བསྐུལ་ནས། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཐིམ། དེ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་སྟེར་ནུས་པའི་ལྷ་མོ་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། བདག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་དེ་ཡང་། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། མེ་ལོང་ནང་གི་ལྷ་མོ་ལག་པ་གཡོན་པས་གཏད་ལ། དུས་གསུམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། བདེ་ཆེན་ཉིད་དུ་རྣམ་སྦྱར་བས། ། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས། ། ཤེས་རབ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་འབྲལ་མི་བྱ། ། གོང་གི་སྔགས་དང་། (ཅིཏྟ་,ཙིཏྟ་)པྲཛྙཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། དེས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཚིག་དབང་རིན་པོ་ཆེ་བསྐུར་བ་ན། ། བཞི་པ་མི་དམིགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སྣང་བའི་ཡུལ་མེད་དེ། ། སྣང་མེད་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པས། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་དང་། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་ཡེ་ཤེས་དཔག་མེད་ཆེ། ། མཁའ་དང་མཉམ་ལ་བདག་མེད་དོན་མཛད་དོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྗེས་ལ་སློབ་མ་ལྷར་གྱུར་བ་ལ་མཆོད་པ་ལྔ་འབུལ།

This is the attainment of the secret empowerment, which turns the wheel of Dharma of the unborn speech. Then, for the wisdom-gnosis empowerment: cause the reflection of Vajravārāhī to appear in a stainless mirror. From her, the consort of Avalokiteśvara, emanates like a lamp lit from another lamp; enter into non-duality with her. From her heart, garlands of five-colored light rays radiate, invoking the consorts of the Tathāgatas of the ten directions, who then dissolve into the yoginī. Merely by seeing her, she is a goddess capable of bestowing uncontaminated bliss, like a reflection in a mirror. Both oneself and the assembly of deities of the maṇḍala are also like reflections in a mirror. The goddess in the mirror hands [the mirror] over with her left hand and says: "The Bodhisattvas of the three times, Through the union of the wisdom Vajrayoginī In the state of great bliss, Have abandoned the afflictive and cognitive obscurations. One should never be separated from the yoginī, Whose wisdom is like the sky." Recite the aforementioned mantra: citta prajñā sarva tathāgata nāma abhiṣiñca māṃ. By this, the wisdom-gnosis empowerment is attained. Now, for the conferral of the precious word empowerment: "The fourth is the wisdom of non-referentiality. The objects of appearance for the six classes of beings do not exist; Since non-apparent wisdom is equal to space, From the dharmakāya, the saṃbhogakāya and The nirmāṇakāya are the great, immeasurable wisdom. Equal to space, they act for the benefit of selflessness." Thus it is said. Afterwards, offer the five offerings to the disciple who has become the deity.

བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནི་ཚིག་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་རྣམས་རྒྱས་པར་བསྔོས་ལ་བཏང་བ་དང་། རྗེས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་བྱས་ལ། སློབ་དཔོན་ལ་མེ་ཏོག་དབུལ་བ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་མི་དམིགས་པར་བྱའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་འདོད་ན། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་རྩ་གསུམ་འདུས་མདོར། མ་ལས་ཐོབ་པའི་ཉི་མ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མེ་འབྱུང་བ་བཞིའི་རླུང་གིས་སྦར་ནས། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྲེག་པའི་མེ་དབུ་མ་ནས་སྙིང་གར་ཕྱིན་པས། ཕ་ལས་ཐོབ་པའི་ཟླ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྙིང་གར་འཛོམ་པས་ལུས་སེམས་མི་དམིགས་པའི་བདེ་གསལ་ཆེན་པོ་ནི། སྦྱིན་སྲེག་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གོ་ཞེས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྒྱུད་ནས་གསུངས་སོ། ། ཕྱིའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ས་ཁྲུ་གང་ལ་མཛུབ་གང་བར་བྲུས། ཁ་ཁྱེར་མཛུབ་གང་ཕྱིར་བསྐྱེད། དབུས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྱ། མུ་ཁྱུད་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། དེའི་ནང་དུ་ཙནྡན་གྱིས་ཟླ་གམ་དུ་བརྩིགས། དབང་གི་སྲེག་རྫས་དང་། དགང་བླུགས་དང་། གཏོར་མ་དང་དེ་རྣམས་གཡས་གཡོན་དང་མདུན་དུ་བཞག་ལ། རྒྱན་དང་། གོས་དང་། ལྟ་སྟངས་རྣམས་ལས་དང་མཐུན་པར་བྱས་ཏེ། མེ་ལྷ་བསྐྱེད་ལ་མཆོད་པ་དང་སྲེག་རྫས་དབུལ། བསྟོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་མེར་གྱུར་པའི་དབུས་སུ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་བསྡུས་གང་རུང་བསྐྱེད། སྲེག་རྫས་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དབུལ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་རིམ་པ་ཅན་ནམ། རྒྱལ་པོའི་རིམ་པ་དང་། བྲམ་ཟེའི་རིམ་པ་མེད་དེ།

Recite the verses of auspiciousness; that is the empowerment of words. Then, the gaṇacakra should be performed according to the ritual. Having extensively dedicated and dispatched the torma offerings, and having performed the concluding rites, one should offer flowers to the preceptor, dedicate the roots of virtue, and dissolve the maṇḍala into non-objectification. If one wishes to perform a fire offering (homa), the inner fire offering is as follows: at the junction of the three channels, the sun—the bodhicitta obtained from the mother—is ignited by the winds of the four elements. When the fire that burns the conceptualizations of subject and object into non-arising reaches the heart through the central channel, it meets the moon—the bodhicitta obtained from the father—at the heart. This great bliss and clarity, in which body and mind are non-objectified, is the supreme of all fire offerings, as taught in the Avalokiteśvara Tantra. As for the outer fire offering: dig a pit one cubit by one finger-width deep. Raise the rim by one finger-width. In the center, make a red eight-petaled lotus, surrounded by a perimeter of lotus garlands. Inside that, stack sandalwood into a crescent shape. Place the substances for the magnetizing fire offering, the ladle and funnel, and the torma offerings to the right, left, and front. Arrange the ornaments, garments, and gazes in accordance with the activity. Generate the fire deity and present offerings and fire substances. Offer praise. Then, in the center of the fire deity who has become fire, generate either the extensive or concise maṇḍala of Avalokiteśvara. Having blessed the fire substances, the offering is performed according to the royal sequence, or the royal sequence without the brahmin sequence.

གང་འཐད་ཀྱིས་དབུལ་ལོ། ། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ནི་ཞི་བ་དང་། དབང་རྒྱས་དང་། དྲག་པོ་རྣམས་གང་བྱེད་ཀྱང་། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་གཤམ་དུ་ལས་བཞིའི་སྔགས་བཏགས་པས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་རིམ་པའོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྒྱུད་པདྨ་ཟབ་པ་དང་། པདྨ་རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི། དཔལ་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་པས་མཛད་པའོ། ། མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པའི་ཕྱག་དཔེ་ལས། རྒྱ་གར་ཕྱག་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་པྲཛྙཱ་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་ཞིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Offer whatever is appropriate. Regarding the supplication and the light rays of the mantra: whether one performs the pacifying, increasing, or wrathful activities, one accomplishes the siddhis by appending the mantras of the four activities to the end of the root mantra. This is the sequence for the fire offering. This chapter on the empowerment in the maṇḍala of Padma Gyalpo from the Padma Zabpa Tantra of Avalokiteśvara was composed by the glorious Jālandharapa. It was translated, edited, and finalized by the Indian Paṇḍita Phyag na and the Tibetan translator Prajñākīrti from the personal manuscript of the sovereign Maitrīpa.