A Sādhana of the Seven Syllables of Avalokiteśvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཨཱརྱཱ་བ་ལོ་ཀི་ཏེ་ཤྭ་ར་སཔྟཱ་ཀྵ་ར་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་མདོག་ཐུགས་རྗེ་འབར་བས་རོལ་པའི་ཚུལ། ། ཤེས་རབ་མཆོག་དང་གཉིས་མེད་སྙོམས་ཞུགས་དངོས་གྲུབ་གཞི་གྱུར་ཅིང་། ། མཆོག་དྲུག་ལྷ་མོའི་སྤྱི་བོས་ཞབས་བཏུད་ཡང་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་བདག། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་མགོན་པོ་ཉིད་རྟག་གུས་པས་རབ་ཏུ་བཏུད་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་གདོང་སོགས་དག་བྱས་བསིལ་ཞིང་རབ་འབྱམ་དབེན་པ་ཡི། ། གནས་ཁང་ཡིད་དགའ་སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་ཆལ་པར་བཀྲམ་པའམ། ། ཡང་ན་རབ་འཇིགས་ཕུག་དང་དུར་ཁྲོད་ལྷ་གནས་ཆུ་འགྲམ་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། བརྩེ་བས་སེམས་བརླན་རྩེ་གཅིག་ཡིད་བྱེད་ཆོས་ཀུན་མཁའ་འདྲར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་སྙིང་དབུས་ཉི་མ་ལ་གནས་ཧཱུྃ། ། མཁའ་འདྲའི་མགོན་ཅན་འོད་ཟེར་ཟབ་མོ་ཡིས། ། འཕགས་ཚོགས་བླ་མ་ལྷར་བཅས་དགུག་ནས་ནི། ། མཆོད་ཚོགས་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་མཁས་པས་སྤྱད། ། དེ་ནས་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཟབ་མོ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སླར་ནི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། མཁའ་ལ་གློ་བུར་སྤྲིན་བཞིན་དུ། ། སྔགས་པས་ལྷ་མཆོག་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ། སྔོ་དང་དམར་དང་དཀར་དང་སེར། ། གཞུ་དབྱིབས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། གྲུ་གསུམ་མེ་དཔུང་འབར་བ་ཉིད། །

In the language of India: Śrī-āryāvalokiteśvara-saptākṣara-sādhana. In the language of Tibet: ’Phags pa spyan ras gzigs dbang phyug yi ge bdun pa’i sgrub thabs (The Sādhana of the Noble Seven-Syllable Avalokiteśvara). Homage to the Noble Avalokiteśvara, the Wisdom Wheel. The glorious body of great bliss and wisdom, whose complexion is the play of blazing compassion; who is in non-dual union with supreme insight and is the foundation of all accomplishments; the lord of the great, perfect maṇḍala, whose feet are bowed to by the crowns of the six supreme goddesses—to that Protector Avalokiteśvara himself, I bow with constant devotion. The great yogi, having purified the face and so forth, in a cool and vast secluded place, a delightful dwelling strewn with various flowers; or else in a terrifying cave, a charnel ground, a divine abode, a riverbank, or at the foot of a solitary tree—with a mind moistened by compassion and one-pointed attention, one should contemplate all phenomena as being like space. Thereafter, in the center of the heart, upon a sun disk, is the syllable HŪṂ. With deep rays of light from the sky-like Protector, the assembly of Noble Ones, along with the gurus and deities, are summoned; the wise one should then perform the ritual of the various offerings as prescribed. Then, one should manifest the profound liberation of the emptiness of all phenomena: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Once again, through the force of former aspirations and great compassion, the practitioner of mantra emanates the supreme deity, like a cloud suddenly appearing in the sky. YAṂ RAṂ BAṂ LAṂ. Blue, red, white, and yellow: the bow-shaped maṇḍala of wind, and the blazing triangular mass of fire.

ཆུ་གཏེར་ཕུང་པོ་ཟླུམ་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་གྲུ་བཞི་གསེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། དེ་སྟེང་སྣ་ཚོགས་མདོག་གསུམ་ཡིག། ཡོངས་གྱུར་རི་དབང་གྲུ་བཞི་ཆ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་བསྒོམ་བྱ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲི་བྷ་བ་བནྡྷ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲཱ་ཀ་ར་ཧཱུྃ་བཾ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་པཉྩ་ར་ཧཱུྃ་བཾ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཏ་ན་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ར་ཛཱ་ལ་ཏྲོྃ་མྃ་ཏྲོྃ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། སྔགས་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་མེ་རི་དང་། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་བཅད་དོ། ། དེ་དབུས་པདྨར་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་རཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་ཉི་དཀྱིལ་དུ། ། ཨ་དང་ཀ་སོགས་ཟླ་བ་ཉི་ཕྲག་རྡོར་སེམས་གཙོ་བོ་ཧཱུྃ་བསམས་ལ། ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བའི་འོད་ཚོགས་ཞུ་བས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བཞད་ཡུམ་བཅས་ནི། ། ཆུ་ཟླའི་གཟུགས་ལྟར་དང་བས་རྩེ་གཅིག་རྟག་ཏུ་ཡང་དག་མཉམ་གཞག་བྱ། ། དེ་ལ་དཔལ་ཆེན་ཞལ་གསུམ་མཛེས། ། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་དབུས་མཐིང་ག། སྤྱན་གསུམ་པདྨ་བྱེ་བས་མཛེས། ། ཕྱག་དྲུག་རྣམ་པར་རོལ་བའོ། ། དང་པོའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་ནི་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། གཉིས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མིའི་པགས་པ་བཤུས་མ་ཐག་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཐ་མའི་གཡས་དང་གཡོན་ན་མཆན་ཁུང་ན་རྩེ་གསུམ་དང་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། ། མི་ཐོད་དཀར་པོ་དང་ལག་པའི་མཁྲིག་མ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ཉིད་དང་། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆུན་འཕྱང་གིས་དབུ་རབ་ཏུ་བརྒྱན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རུས་པ་དང་།

The ocean, the circular aggregate, and likewise the square golden maṇḍala; upon that, the three syllables of various colors, which completely transform into the four-sided king of mountains. Then, one should meditate on the supreme maṇḍala. Following that, one should meditate on the protection wheel: OṂ ME DINĪ VAJRI BHAVA BANDHA HŪṂ OṂ VAJRA PRĀKĀRA HŪṂ BAṂ HŪṂ OṂ VAJRA PAÑJARA HŪṂ BAṂ HŪṂ OṂ VAJRA VITĀNA HŪṂ KHAṂ HŪṂ OṂ VAJRA SARA JĀLA TROṂ MAṂ TROṂ OṂ VAJRA JVALA ANALĀRKA HŪṂ HŪṂ HŪṂ By these very mantras, the mountain of fire, the vajra fence, and so forth, are established as boundaries. In the center of that, upon a lotus and a wheel, from the syllable RAṂ arises a sun maṇḍala. Within that sun, from the vowels and consonants, one should visualize the moon and sun, and the central Vajrasattva with the syllable HŪṂ. Through the melting of the mass of light rays that radiate and reabsorb, one should always remain in perfect meditative equipoise, single-pointedly and with clarity, like the form of the moon in water, as Avalokiteśvara with his consort. Therein, the Great Glorious One is beautiful with three faces: the right white, the left red, and the center blue. Adorned with three eyes and ten million blossoming lotuses, he displays six arms in a playful manner. With the first two hands, he holds a vajra and bell while embracing the consort. With the second pair, he holds a freshly flayed human skin. In the final right and left hands, held at his sides, he holds a trident and a skull-cup filled with blood, as well as a khaṭvāṅga. He is beautifully adorned with a white human skull, a wrist-bone, a vajra, a bone rosary, and hanging clusters of various flowers. Likewise, with jewels and bones...

གདུག་པ་ཅན་གྱི་རྒྱན་དུ་མས་ནི་སྐུ་ལ་བརྒྱན་པའོ། ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བས་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་སྟེང་ནས་མནན་ཏོ། ། གཡས་བརྐྱང་བས་ནི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོའི་བྲང་ཕྲག་ནས་བརྫིས་པའོ། ། དེའི་དབུ་སྐྲ་རལ་པའི་ཅོད་པན་དམར་སེར་བསྒྱིངས་པ་ཉིད་ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་གིས་མཚན་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེའི་མདུན་དུ་ཡུམ་དམར་མོ་སྒེག་མོ་ལང་ཚོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་མ་གཡས་གཡོན་མདའ་གཞུ་འཛིན་པས་འཁྱུད་པ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་རྣམ་པར་མྱོས་པའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་དྲུག་དགོད་བྱ། ། ཤར་ནས་བརྩམས་པའི་རིམ་གྱིས་སུ། ། མེ་ལོང་ལ་ནི་བྱད་གཟུགས་བཞིན། ། ཕཊ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་མ་སྔོན་མོ་དང་། ། ཧཱུྃ་ལས་ཡོངས་གྱུར་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་མ་སེར་མོ་ཉིད། ། ཧ་ལས་རབ་གྲུབ་འཇིགས་བྱེད་དྲག་མོ་དམར་མོ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཧ་ལས་རྡོ་རྗེ་དབང་བྱེད་ལྗང་གུ་མ། ། ཧྲཱིཿལས་རྣམ་བལྟས་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་དུད་མདོག་ཉིད། ། ཨོཾ་ལས་མངོན་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དཀར་མོ་སྟེ། ། འདི་དག་ཅིག་ཅར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་གཡང་གཞི་དང་། ཌ་མ་རུ་དང་དྲིལ་བུ་ལེགས་བསྣམས་འདུད་པའོ། ། གཙོ་བོ་དང་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ལྷ་ཆེན་པོ། འདི་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞོན་ནུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བ་དང་། ཕྱོགས་གོས་ཅན་མི་མགོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ། མེ་དཔུང་འབར་བའི་ནང་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་རོལ་པའི་བདག་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་པས་བཞེངས་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྗེས། །

The body is adorned with many ornaments of the fierce ones. With the left leg extended, he tramples upon Maheśvara; with the right leg extended, he treads upon the breast of the Great Goddess. The specific feature is his orange-red matted hair, bound in a topknot and marked with udumbara flowers. In front of him is the red consort, the graceful one of perfect youth, embracing him while holding a bow and arrow in her right and left hands, intoxicated with supreme joy. Then, upon the six spokes of the wheel, one should place the six Vajra Goddesses. Starting from the east in successive order, they appear like reflections in a mirror: the blue Heruka-ma born from phaṭ; the yellow Vajrabhairavī born from the transformation of hūṃ; the red Bhīmā-ghorā accomplished from ha; likewise, the green Vajreśvarī from ha; the smoke-colored Vajracaṇḍī from hrīḥ; and the white Vajraḍākinī manifested from oṃ. These are all simultaneously single-faced and four-armed, properly holding a human skin, a ḍamaru drum, and a bell, and bowing. These great deities of the great maṇḍala of the principal figure and the retinue are all youthful, blazing with the major and minor marks, clad in directional garments, wearing necklaces of human heads, and seated upon seats of pretas and suns. Within a mass of blazing fire, they are the very nature of the play of body, speech, and mind, adorned with the five mudrās. One should meditate on them as arising with diligence for the sake of bestowing all siddhis. Following that:

བདག་སྙིང་ས་བོན་ལས་འཕྲོས་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས་ནི། ། རང་ལུས་ལེགས་བཅུག་ཚུལ་བཞིན་བཅིང་བྱ་གཉིས་མེད་རོལ་པས་དགྱེས་བྱ་ཞིང་། ། ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཾ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཁམས་ལྔ་བྱིན་བརླབས་དེ་རྗེས་ཉིད། ། ཨོཾ་ཨྃ་ཧྲི་ཧོཾ་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེས་ཕུང་སོགས་གཞུག། དེ་བཞིན་དུ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུྃ་ཨཾ་ཁཾ་དང་ཧཾ་ཧཾ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། སྐྱེ་མཆེད་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ནས་ནི། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་གོ་ཆ་བགོ། ། ཨོཾ་ཧ། ན་མཿཧི། སྭ་ཧཱ་ཧཱུ། བཽ་ཥཌ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ། ཕཊ་ཧཾ་ཡབ་ཀྱི་གོ་ཆའོ། ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧུཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཡུམ་གྱི་གོ་ཆའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་མགོན་པོ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། དབང་བསྐུར་མཆོག་གིས་དབང་མཆོག་ནོད། ། བླ་མའི་མན་ངག་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཆོ་གའི་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། དཔག་མེད་མཆོད་པའི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱིས། ། མཆོད་བྱ་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རབ་བརྟན་པས། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་བཟླ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ནས་དག་པ་རྟོགས་བྱ་བ། ། དྲན་དང་བརྩོན་འགྲུས་དགའ་བ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། བཏང་སྙོམས་བྱང་ཆུབ་ལྷ་རིམ་བཞིན། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། རྒྱན་དྲུག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། རྣམ་དག་བརྟན་ཕྱིར་ཡབ་དང་ཡུམ། ། དབྱེར་མེད་ཕྱིར་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས། ། བར་སྐབས་ཀྱི་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་ལ་བཤད་པའི། ། མན་ངག་གིས་ནི་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། །

From the seed syllable at my heart, rays of light emanate, summoning the wisdom wheel. Having properly inserted it into my own body, I should bind it in the correct manner and please it with non-dual play. Following that, the five elements are blessed with the syllables laṃ, maṃ, paṃ, taṃ, and khaṃ. Subsequently, the aggregates and so forth are inserted with the syllables oṃ, aṃ, hrīḥ, hoṃ, and hūṃ. Likewise, the sense bases are completely purified with the syllables bhrūṃ, hūṃ, aṃ, khaṃ, haṃ, and haṃ, after which the armor is donned according to the ritual. Oṃ ha, namaḥ hi, svāhā hū, vauṣaṭ he, hūṃ hūṃ ho, phaṭ haṃ: this is the armor of the Father. Oṃ baṃ haṃ yoṃ hrīṃ mo hrīṃ hrīṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ: this is the armor of the Mother. Oṃ āḥ hūṃ: this is the blessing of the body, speech, and mind. Then, the Protector is invited, and the supreme empowerment is received. One should understand the sequence of the ritual exactly according to the guru’s oral instructions. With an immeasurable host of offering deities, the offering substances and nectar are tasted. Remaining firmly established in meditative concentration, one should recite the king of secret mantras: Oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ. Next, the realization of purity is to be understood: mindfulness, diligence, joy, pliancy, meditative concentration, and equanimity are the stages of the deities of awakening. For the sake of the complete purity of the six perfections, the six ornaments represent method and wisdom. To stabilize their purity, the Father and Mother enter into union in inseparability. Regarding the intermediate offering of the torma (offering cake): in order to draw near to the accomplishments, one should perform the offering and gift according to the oral instructions explained in the profound yoga.

གསང་ཆེན་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་བཅས། ། བླ་མེད་ཏིང་འཛིན་རྒྱ་མཚོས་འགྲུབ། ། ཨོཾ་ཨ་རལླི་ཧོ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་(སམ་,ས་མ་)ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿསྤྱན་དྲང་བའོ། ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦ་ཡཀྵ་རཱཀྵ་ས་བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨུན་མན་ད་ཨ་པ་སྨ་ར་ཌཱ་ཀི་ནྱ་ད་ཡ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞཾ་ཏུ་མ་མ་སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪནྟུ་ཡ་ཐཻ་བཾ་ཡ་ཐཻཥྚཾ་བྷུ་ཛ་ཐཱ་པི་བ་ཐ་ཛི་གྷྲ་ཐཱ། མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐཱ། མ་མ་སརྦ་ཀ་ཏ་ཡ། སཏྶུ་ཁ་བི་བྲྀདྡྷ་ཡེ་(སྭ་,སྭཱ་)ཧཱ། ཉེ་བར་སྦྱིན་པའོ། ། ཟླ་བ་གསུམ་དུ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་མམ་གཉིས་སམ་ཡང་ན་གཅིག། མི་ཚིག་མ་འདྲེས་བརྩོན་པས་ཏིང་འཛིན་བརྟན་བྱས་ན། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་ལྷ་མཆོག་ཉིད། ། ཐོ་རངས་དུས་ཚེ་རྨི་ལམ་མངོན་སུམ་ཞལ་སྟོན་གྱུར། དཔལ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། གནུབས་ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Through the great secret mantras and mudrās, Accompanied by an ocean of unsurpassed samādhi, accomplishment is attained. OṂ ARALLI HO JHAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ VAJRA ḌĀKINĪ SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. This is the invitation. OṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI SARVA YAKṢA RĀKṢASA BHŪTA PRETA PIŚĀCA UNMĀDA APASMĀRA ḌĀKINYĀDAYA IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU MAMA SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHANTU YATHĀIVAṂ YATHAIṢṬAṂ BHUJA THĀ PIVA THĀ JIGHRA THĀ MĀTI KRAMA THĀ MAMA SARVA KĀTYA SATSUKHA VIVṚDDHAYE SVĀHĀ. This is the offering. If one practices for three months with diligence, without mixing in human speech, and stabilizes the samādhi through three hundred thousand, two hundred thousand, or even one hundred thousand recitations, then at dawn, the face of the supreme deity, the glorious Avalokiteśvara, the wheel of great bliss, will be revealed in dreams or directly. This is the sādhana of the glorious Seven-Syllable Avalokiteśvara, translated by the translator Gnubs Lo-tsā-ba Byams-pa’i-dpal.