Annotations to the “Fifty Verses on Kulalokanātha”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པཉྩ་ཤི་ཀཱ་ཊི་པི་ནི། བོད་སྐད་དུ། ལྔ་བཅུ་པའི་བཤད་པ། དཔལ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་འགྲོ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་འདི་ཡིས་དང་པོར་བཅོམ། ། སླར་ཡང་དེ་རིང་དེ་བཞིན་མ་འོངས་རབ་གསལ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་ཁྱབ་གྱུར་པ། ། ཤེས་རབ་པདྨར་ཤར་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་གསལ་གྱུར་པའི། ། དྲི་མེད་འཇིག་རྟེན་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་ལྔ་བཅུ་པ་ནི་རབ་བཤད་བྱ། ། དེ་ནས་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ནས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་གཞུང་རྩོམ་པ་སྟེ། དེའི་མཐར་ཞེས་རིག་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོའི་སྔགས་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྲེལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། མཆོག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་རྨོངས་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཡང་དག་རྨོངས་པ་ནི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའི་སེམས་མེད་པར་བྱེད་པ་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་གང་དག་རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་སེམས་པར་འགྱུར་བའོ། ། མཆོག་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་རྨོངས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་རིགས་དང་རིགས་བྱུང་མངོན་བརྗོད་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གང་ལས་མུ་སྟེགས་པའི་གྲུབ་མཐའི་ཕྱིར། རིགས་དང་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ།

In the language of India: Pañcāśatkāṭīpinī. In the language of Tibet: Lnga bcu pa’i bshad pa (The Explanation of the Fifty Verses). Homage to the glorious Lokanātha. I prostrate to the stainless Protector of the World, through whom the lotus of insight has dawned, making the innate joy vividly clear; he who first destroyed all the sufferings of beings, such as birth and so forth, and who likewise pervades the three wheels of the present and the future. Having prostrated to him, I shall thoroughly explain the Fifty Verses. Regarding the phrase "Then this" and so forth: the word "then" indicates the commencement of the treatise; it should be understood as occurring at the conclusion of that. "This" refers to the connection: "I shall thoroughly explain the mantra of the essence of Lokanātha, which is to be explained." Likewise, "aspect" refers to the mantra. "Supreme" refers to the nature of ultimate truth, the nature of non-dual primordial wisdom. Likewise, "secret" is because it is not the domain of the Śrāvakas and others. "The world is truly deluded" means that the "world" refers to the non-Buddhists. Their "true delusion" is the state of being devoid of the realization of their own tenets; therefore, those who become deluded are those whose minds are so affected. "Supreme" means preeminent; thus, they are "truly deluded." As for the expression "lineage and those born of the lineage," it will be explained later; it refers to the establishment of the lineage and those born of the lineage according to the tenets of the non-Buddhists.

དེའི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལུགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་གདུལ་བྱར་གྱུར་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གདུལ་བྱ་གདུལ་བའི་ལུགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཡང་དག་པའི་བཞེད་པས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལས་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་རིགས་དང་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ཐོས་ནས་དེ་ལས་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དད་པ་ལས་མན་ངག་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཚུལ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་གྱུར་ནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་སོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་ཐབས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། རིགས་དང་རིགས་བྱུང་མངོན་བརྗོད་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་རྨོངས་པ་ཉིད་ནི་སྔགས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། འདི་ནི་དྲང་བའི་དོན་ནོ། ། ད་ནི་ངེས་པའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ནི་མནྟྲ་ཞེས་པ་སྟེ་སྐྱོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མནྟྲ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནི་སྔགས་སོ། ། རབ་བཤད་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ཐིག་ལེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ། ཨ་ཐའི་ཨ་ཡིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཤེས་རབ་འདི་ཡང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །

Therefore, the Tathāgatas, through their authentic intention, employ the methods of training various disciples in accordance with the systems of those non-Buddhists. Thus, when the non-Buddhists hear the words "clan" and "born of the clan," faith in the Blessed One arises within them. From that faith, they enter into the pith instructions. Having fully understood the distinction of the Great Being, they completely abandon the wrong views of their own tenets and enter the authentic way, the path of the Sugata. Thereby, they accumulate the collections for great enlightenment; this is the Blessed One’s method of training them. Therefore, the connection is: "By expressing 'clan' and 'born of the clan,' the mantra is the very delusion of the world; it shall be explained as the essence of the Protector of the World." This is the interpretable meaning. Now, the definitive meaning shall be stated: mantra is mantra because it protects. The mantra is the essence of the innate joy of the drop of bodhicitta. "To be explained" means to be made manifest. Alternatively, the essence of the innate drop is the letter A of atha, which is the Blessed Lady, Insight (prajñā). Therefore, supreme cognition is insight; this insight is also explained as supreme wisdom, the essence of selflessness and the absence of intrinsic nature.

ཡང་ན་ཨའི་ཡི་གེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཐ་ཡིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དེ་ཐབས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ན། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། ཐིག་ལེ་ཁུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འདིར་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པའི་ཨ་ཡིག་ནི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དམ་པ་ཨི་དཾ་ཞེས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དབང་ཕྱུག་སྟེ། དམ་པ་ནི་སྟེར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨི་དཾ་ནི་འདི་ནའོ། ། པ་ར་མ་ཞེས་པའི་པཾ་ནི་པདྨ། དེ་ལས་རྩེ་བར་བྱེད་དེ། ར་མི་ཀྲ་ཌཱ་ཡཾ་ཞེས་པའི་ཁམས་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་རོལ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསང་བ་ནི་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་རྨོངས་པ་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་རྨོངས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཐོབ་པའི་མཐར་དབང་པོ་རྣམས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོག་ཅེས་པ་ནི་རབ་ཏུའོ། ། རིགས་དང་རིགས་བྱུང་མངོན་བརྗོད་པས་རིགས་ཀྱི་སྒྲས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྦྱར་བ་ལས་སྲ་བར་གྱུར་པའི་སྲ་བ་ནི་སའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་དོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་ཁུ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །

Alternatively, the letter A is called the gateway to all dharmas. The letter Tha is the Blessed One himself, who is method (upāya). Why is this said? It means the nature of method and insight (prajñā). The bindu in the form of seminal fluid is the essence of method. Here, the coemergent joy (sahajānanda) is the essence of insight. The letter A in the word idam (this) is the Lord (īśvara). The supreme (parama) is the Lord characterized by perfectly complete awakening, for he is the one who bestows the supreme. Idam means "this here." In the word parama, paṃ is the lotus (padma). One sports (ramati) upon it; from the verbal root ram-krīḍāyām, this refers to sporting in the source of phenomena (dharmodaya) of insight. Therefore, "secret" (guhya) refers to abiding in the secret wheel. Regarding the phrase "the world is truly deluded," the word "world" (loka) refers to the sense faculties. They are "truly deluded" because at the conclusion of attaining coemergent joy, the sense faculties cease. "Supreme" (parama) means "excellent." By the expression "born of the family" (kulodbhava), the word "family" (kula) refers to the nature of the five tathāgatas, who have become the five great elements. Because it arises from that, it is "born of the family." Therefore, from the union of the vajra and the lotus, that which becomes solid is the essence of earth, which is Vairocana himself. Following that, the generation of the bodhicitta is the essence of seminal fluid, the essence of the water element, which is the essence of Akṣobhya.

རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་གཉིས་པོ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་ལས་མེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཆགས་པའི་མེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཡང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་འབབ་པ་དེ་ནི་རླུང་གི་དབང་ལས་སོ། ། རླུང་ཡང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཆགས་པ་ཡང་དག་པར་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ། དེ་ཡང་རིན་ཆེན་དབང་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རིགས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲས་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་བཤད་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཡིས་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ངེས་པར་བྲལ་བ་སྟེ། འདིར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འདིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དེ་ཉིད་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱ་བ་དུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་། དུས་ནི་དུས་ཚོད་དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ལྡན་ཡང་དག་ལྷ། ། ཞེས་པའི་དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དང་། བདག་གི་དེ་ཉིད་དང་། ལྷའི་དེ་ཉིད་དེ། དེ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལྷ་ནི་རྩའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐིག་ལེ་རོལ་པ་སྟེ།

From the perfect union of the vajra and the lotus, fire is produced; it is born from the fire of passion. That, moreover, is the very essence of Amitābha. Then, the bodhicitta descending perfectly into the source of phenomena (dharmodaya) of wisdom is due to the power of wind. Wind, too, is the very essence of Amoghasiddhi. Then, the attachment to the bliss born from the passion characterized by supreme joy is the very essence of space; that, too, is the very essence of Ratnendra. Because that very [bliss] becomes the Tathāgatas through the nature of the five great elements, the term "family" (kula) should be explained as the nature of the Protector of the World of the family, which is the essence of coemergent joy. Regarding the phrase "conduct of the samaya" and so forth, "samaya" refers to the samaya-mudrā. "Conducting together" with her is the union. To be definitively free from those is the ultimate truth here; for in this context, the samaya-mudrā is the conventional essence, whereas the Mahāmudrā is taken as the essence of the ultimate truth. Regarding the phrase "action and time" and so forth, "action" is the agent and "time" is the duration; to be liberated from those is the ultimate truth. "The deity perfectly endowed with the three realities" refers to the three realities: the reality of the mantra, the reality of oneself, and the reality of the deity. The deity perfectly endowed with these is the play of the bindu within all the wheels of the channels.

དེ་བུ་ཀྲི་ཌཱ་ཡཾ་ཞེས་པའི་ཁམས་ལས་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པའོ། ། མགོན་ནི་འཇིག་རྟེན་མགོན་ནོ། ། འགྲོ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དབང་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། བདག་པོ་ནི་འགྲོ་བའི་བདག་པོའོ། ། འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔའི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་ཕྱུག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་དམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་ལྷའོ། ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་འབྲས་རབ་སྟེར། ། ཞེས་པའི་མཐོང་བ་ནི་འདིའི་འབྲས་བུའོ། ། མ་མཐོང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏེ། གཉིས་ཀའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་བདག་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། སྔགས་ནི་བླ་མའི་ཞལ་ལ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་བླ་མའི་ཞལ་ལས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་པོ་ཏི་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བླ་མའི་ཞལ་ལས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྔགས་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དྲག་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དྲག་ཆེན་གྱི་སྒྲས་ཧ་ཡིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀའི་ཨཥྚ་དགོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཧའི་ཡི་གེའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ལུས་ཀྱི་སྒྲས་ར་ཡིག་གོ། ། ལྔ་པའི་ཐིག་ལེའི་སྒྲས་ཨཱི་ཡིག་གོ། ། རྣམ་གཅོད་དང་པོ་ཡང་དག་ལྡན་ནི་དེ་ལ་པོ་ཏིའི་རིམ་པ་ནི་ཨཿཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའོ། ། དེའི་དང་པོ་ནི་ཐིག་ལེའོ། ། དེ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པ་ནི་ཧྲིའོ། ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་ཀ་ཡིག་གོ། །

The term putkṛḍāyam refers to the pervasion of the world-lords (lokeśvara). The "Protector" (nātha) is the Protector of the World. "Gone" (gata) refers to the mastery over the nature of body, speech, and mind; thus, the "Lord of Beings" (jagatpati) is the master of those. Regarding the phrase "Lord of Desires" (kāmeśvara) and so forth, "desires" refers to the five objects such as form, which are pervaded by the very nature of the Tathāgata. "Lord" (īśvara) is the "God of Desire" because he brings about supreme bliss through the nature of coemergent joy (sahajānanda). "Bestowing the excellent results of the seen and the unseen": the "seen" refers to the results of this life, and the "unseen" refers to the next world; it is so called because it bestows the excellent results of both. The "Lord" of that is the Blessed One (bhagavān). "The mantra resides in the mouth of the Guru": this means it should be received from the mouth of the Guru. This is because the nature of coemergent joy is not the domain of books and the like; the meaning is that it must be received from the mouth of the Guru. Now, the mantra will be explained. In the phrase "Great Fierce One" (mahogra) and so forth, the word "Great Fierce One" refers to the syllable ha. It is the syllable ha that is the nature of the eightfold arrangement of Heruka. The word "Terrifying Body" (bhīṣaṇa) refers to the syllable ra. The word "Fifth Bindu" (pañcama-bindu) refers to the syllable ī. "Endowed with the first visarga" means that in the sequence of the book, the visarga is aḥ. Its "first" is the bindu (m). That which is "endowed with" that is hrīḥ. The visarga according to the lineage of the Gurus is the syllable ka.

དེའི་དང་པོ་ནི་ཚེག་དྲག་གོ། ། དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི་ཧྲཱིཿཞེས་སོ། ། ཆེན་པོ་ལྔ་པའི་ལྔ་པ་ནི་མ་ཧཱའི་སྒྲས་ཧཱ་ཡིག་གོ། ། ལྔ་པའི་སྒྲས་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་ལྔ་པ་ཨུ་ཡིག་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའོ། ། ལྔ་པ་གཉིས་པའི་སྒྲས་སྡེ་པ་ལྔ་པའི་ལྔ་པ་མ་ཡིག་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཧཱུཾ་སྟེ་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་གཉིས་སོ། ། ལྕེ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲས་ཡོན་ཏན་ཉིས་འགྱུར་ཛ་ཡིག་སྟེ་ཛྫ་བརྩེགས་དང་། ཡན་ལག་མེ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲས་ཐིག་ལེ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཐིག་ལེ་གཉིས་སོ། ། དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་ཛྫཿཚེག་དྲག་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཛྫཿདེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འབུམ་དུ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ཇི་ལྟར་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་བསྡུ་བ་ལས་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་གྲངས་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་བྱས་ནས། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་དེ་ཉིད་དེ་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔགས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། སྔགས་པས་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། གཙང་ངམ་ཡང་ན་མི་གཙང་ཡང་རུང་སྟེའོ། ། ལྷ་བཞིན་མཐོང་བ་ལྷ་མོ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་པའི་ལྷ་བཞིན་དུ་མཐོང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་རྣམ་པ་ཉིད་དེ་དབང་བྱེད་པའི་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་གྱི་སྔགས་སོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་མགོན་པོ་ལ་བྱ་བ་འཁྲུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བླང་བར་མི་བྱའོ། །

The first of these is the visarga. That which is perfectly endowed with it is hrīḥ. The fifth of the fifth [group] is the letter ha, by the term mahā. The fifth of the vowels is the letter u; it is endowed with that. The fifth of the second [group] is the letter ma, the fifth of the fifth class; that which is endowed with it is hūṃ. Thus, there are the two: hrīḥ and hūṃ. By the term "two tongues," there is the letter ja doubled as a quality, jj, in a stacked form. By the term "two fires of the limbs," there is the bindu; these are the two bindus. That which abides together with these is the meaning of jj together with the visarga. Therefore, hrīḥ hūṃ jj is the meaning of the nature of the syllables of the three tattvas mantras. That very thing should be recited one hundred thousand times according to the ritual. By this ritual, how so? From the collection of the syllables, the mantra should be recited with a number of three hundred thousand syllables. "Having recollected this" and so forth: this is the recollection of that very essence of the Lord of the World (Lokanātha) of that family, the mantra whose nature is the three syllables. "By the mantrin" refers to the practitioner. Whether pure or even impure. "Seen like a god, the goddess" means that she is seen by the daughters of the gods just like the god of desire, being exceedingly beautiful; this is the mantra for the sake of the sovereign who brings others under control. "This is likewise" and so forth: regarding this, one should not adopt the characteristics of the previously mentioned mantra protector, such as being deluded and so on.

སྒྲུབ་པའང་མེད་ནི་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། མཆོད་དང་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་གའི་སྔགས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སོ། ། མཆོག་ནི་རབ་པོ། ། བསམ་གཏན་ཡང་དག་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་མཚུངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྟན་དང་ཡང་དག་ལྡན་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྟན་ཐ་དད་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། སྟན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་བཀོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མ་འོངས་པ་ན་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའོ། ། དུས་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚོད་ནི་སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་ཚོད་དང་བྲལ་བའོ། ། རྩེ་གཅིག་སེམས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་སོ། ། ཡང་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། གཡོ་བ་མེད་ནི་བརྟན་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཆོག་གི་བསམ་གཏན་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། ད་ནི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོའི་ནང་སོན་པའི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་དང་པོར་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པས་གཏུམ་མོ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

There is also no accomplishment, such as the ascetic observances of conduct and so forth. "There is no offering or fire sacrifice" means that all of those are, in their respective states, of a conventional nature. Here, however, it is because they are of the nature of ultimate truth. This refers to the yogi in the state of the mantra-sādhana ritual of that very [truth]. "Supreme" means the best. "Meditative concentration (dhyāna) should be practiced correctly" refers to the afflictions, which are obscurations; a yogi is one who possesses the state of being free from them. "Possessing the yoga-seat" means that yoga and the seat are distinct: therein, yoga is the unification of all the sense faculties into a single taste. The "seat" is the arrangement to be described, which is possessed by those things that will be explained in the future. "Time" refers to the past, future, and so forth. "Measure" is being free from the divisions of the day, such as the morning session and so on. "One-pointed mind" is the non-dual mind, or alternatively, the immovable. "Immovable" means being free from instability. "The yogi who has become such should practice supreme meditative concentration" is the first chapter, explaining the suchness of mantra, from the Fifty Verses on the Protector of the World of the [Kālacakra] Family. Now, the suchness of the self (ātmatattva) shall be commenced. Regarding the passage beginning with "Having entered the interior of the heart-wheel," first, the yoga of meditating on the inner heat (caṇḍālī) through the stages of the yoga of the drop (bindu) will be described.

དང་པོར་རེ་ཞིག་ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ཁ་དོག་སེར་པོའི་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའི་དབྱངས་དང་པོ་ཨ་ཡིག་གོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་རྣམས་ལ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཨ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་བཅུ་དྲུག་དང་། ཀ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་སོ་བཞི་དང་ཅུང་ཟད་གསལ་བའི་ཌཌྷ་ད་དྷ་ཡ་ལ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་ཁ་དོག་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཡིག་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་ཨ་ཨི་ཨུ་ཨེ་དབྱངས་ཡིག་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལྷ་མོ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡ་ར་ལ་ཝ་རྣམས་ལ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་ཨོ་ཡིག་གོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨཻའི་དབྱངས་རིང་པོ་བཞི་ལ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡ་ར་ལ་ཝ་རྣམས་སོ། ། སྨིན་མའི་དབུས་སུ་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་པ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དེའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་ཧཾ་ཡིག་གོ། །

First, at the navel is the emanation wheel, a yellow lotus with sixty-four petals. In its center is the first vowel, the syllable A, adorned with a crescent moon and a bindu. On the eight petals in the east and so forth are A, Ka, Ca, Ṭa, Ta, Pa, Ya, and Śa, each adorned with a crescent moon and a bindu. On the outer petals in the northeast and so forth are the sixteen vowels beginning with A, the thirty-four consonants beginning with Ka, and the slightly distinct Ḍa, Ḍha, Da, Dha, Ya, and La. These should be applied similarly to the four channels. At the heart is a white lotus with eight petals. In its center is the syllable Hūṃ, with its head pointing downward. On the four petals in the east and so forth are the four vowels A, I, U, and E, adorned with crescent moons and bindus. On the four petals in the northeast and so forth, in their respective order, are Ya, Ra, La, and Va—the nature of the four goddesses whose essence is earth and the other elements—each adorned with a crescent moon and a bindu. At the throat is the enjoyment wheel, a red lotus with sixteen petals. In its center is the syllable Oṃ, with its head pointing downward. On the four petals in the east and so forth, in order, are the four long vowels Ā, Ī, Ū, and Ai, adorned with crescent moons and bindus. On the four petals in the northeast and so forth are likewise Ya, Ra, La, and Va. In the center of the eyebrows is a multicolored lotus with thirty-two petals. At its pericarp is the syllable Haṃ, with its head pointing downward.

ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་རེ་རེ་སྤངས་ནས་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ལ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་གང་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ལ་ཨ་ཡིག་དབྱུག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཏུམ་མོ་འབར་བ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེས་དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་དར་བའི་སྐུད་པ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེང་དུ་འགྲོ་བས་ཧཱུཾ་དང་ཨོཾ་ཡིག་དག་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་སོང་ནས་ཐིག་ལེ་གཉིས་བཞུ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་སོང་ནས་ཧཾ་ཡིག་གི་ཐིག་ལེ་བཞུ་སྟེ་དེ་ནས་ཧཾ་ཡིག་ཐིག་ལེ་བཞུ་བས་ཡང་སྐྲའི་རྩེ་མོ་བརྒྱ་སྟོང་གི་ཆའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྱབ་པས་ཨ་ཡིག་གི་རང་བཞིན་གཏུམ་མོ་འབར་བའི་ཐིག་ལེ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ། ཕྱི་ནས་དེ་ཡང་གཏུམ་མོ་ཡིས། ། དེ་ཡང་ཐིག་ལེ་སྔོན་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། འདིར་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ལྟེ་བའི་སོར་བཞི་ཙམ་སྤངས་ནས་འོག་ནས་འོད་ཟེར་སྟོང་དུ་བདུད་རྩིའི་ཐིག་ལེ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བའི་གནས་ལས་ཐིག་ལེ་གཡོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཡང་ཐིག་ལེ་འཛིན་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དག་གང་གཏུམ་མོ་འབར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

On the petals in the east and so forth, omitting one from each, are the sixteen vowels adorned with half-moons and bindus. In that regard, in the emanation wheel, the first vowel is the letter A in the form of a staff; this is called the "blazing caṇḍālī." Just as a lotus fiber, it is extremely subtle and ascends, reaching the dharmadhātu and saṃbhoga wheels at the HŪṂ and OṂ syllables, thereby melting the two bindus. Having reached the wheel of great bliss, it melts the bindu of the HAṂ syllable. Then, by the melting of the HAṂ bindu, it is pervaded by light rays as fine as a hundred-thousandth part of the tip of a hair, and enters the bindu of the blazing caṇḍālī, which is the nature of the letter A. Subsequently, that [caṇḍālī] is also accomplished by the caṇḍālī in the same manner as the bindu. This is the yoga of the bindu. Here, it likewise becomes the subtle yoga. Similarly, having omitted about four finger-widths from the navel, from the place where the nectar bindu is joined with a thousand light rays from below, the mere movement of the bindu and the holding of that bindu is the subtle yoga. In the same way, the yoga of the bindu and the subtle yoga are to be described just as the blazing of the caṇḍālī was.

སྙིང་གའི་འཁོར་ལོར་ནང་དུ་བསྟན་པ་སྙིང་གར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཉིས་ཀའི་དམ་པའི་བདེ་བ་འཛིན་པར་གྱུར་པ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་རང་བཞིན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་ཧ་ཡིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་ཌ་ཌྷ་ད་དྷ་ཡ་ར་ལ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་གསལ་བྱེད་བཞི་བཅུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཡོན་ཏན་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པས་བརྒྱད་ཅུའི་གྲངས་གསལ་བྱེད་དང་། ཨ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་ཨཿཡིག་གི་མཐར་ཐུག་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཡོན་ཏན་ཉིས་འགྱུར་དུ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཉིས་ཀའི་སྒྲས་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་རླུང་གི་ལས་ཀྱིས་བདས་ཏེ་ཨ་ཡིག་གི་རང་བཞིན་གཏུམ་མོའི་མེ་འབར་བའི། ། ཕ་རོལ་ཕ་རོལ་རྣམ་པར་འགྲོ། ། ཞེས་པའི་ཕ་རོལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འབར་བས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་སོན་པར་གྱུར་པ། དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཐོབ་སྟེ། དེར་གྱུར་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེར་སོང་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་ཟོས་ནས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་བསྲེགས་ཏེ། དེའི་རྗེས་ལ་རིམ་པ་འདིས་ཕ་རོལ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བརྐྱང་སྟེ་དེར་སོང་ནས་ཧཾ་ཡིག་དེ་བསྲེགས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་རི་བོང་འཛིན་པ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། རིམ་པ་འདི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བརྗོད་དོ། །

Within the heart chakra, facing inward, is the emanation chakra, which holds the supreme bliss of the nature of both method and insight. It is the complete purity of the thirty-two major marks and eighty minor signs, having the nature of the sun and moon, and the nature of method and insight. It is perfectly endowed with the thirty-four consonants from the letter ka to the letter ha, including ḍa, ḍha, da, dha, ya, ra, and la; through the division of method and insight, these forty consonants are doubled in quality to become eighty. Furthermore, the sixteen vowels from a to aḥ are perfectly joined with method and insight, and through doubling in quality, they become the thirty-two [vowels]. By the sound of both [series], these are driven by the activity of the winds into the center of the two garlands. The nature of the letter a is the blazing fire of caṇḍālī. "Going beyond and beyond," the "beyond" refers to having reached the interior of the emanation chakra through such blazing. Arising from there, one reaches the dharma chakra; having become that, the five tathāgatas are incinerated and rendered without inherent existence. Arising from there, one goes to the enjoyment chakra; having consumed the objects, the goddesses such as Locanā and the others are incinerated. Following that, by this sequence, the "beyond" is the great bliss chakra which is fully extended; having gone there, the syllable haṃ is incinerated, rendered without inherent existence, and the "hare-holder" (the moon) is made to enter. This sequence is called the yoga of caṇḍālī.

དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུངས་ཏེ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། ཞེས་པ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་གཏུམ་མོའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ནས། འོག་ཏུ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་འབབ་པའོ། ། དེ་ལ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ཨ་ཡིག་གི་རྣམ་པའི་ཐིག་ལེ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་སླར་ཡང་ཐིག་ལེ་དེ་ཡང་མི་སྣང་བར་ནང་དུ་ཐིམ་སྟེ། སླར་ཡང་རླུང་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་རྣམ་པར་ལངས་ཏེ་ཡང་སྔོན་བཞིན་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྲོ་སྟེ། དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་དང་འོག་ཏུ་འབབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་འགྲོའོ། ། དེ་ལ་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གོ་འཕང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་གཡོ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ལ་གཏུམ་མོ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འཛག་པ་མེད་པའི་དགའ་བའི་ཡུལ་ནི་མི་འཛག་སྟེ་མི་གཡོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དགའ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེའི་ཡུལ་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་མེས་གཏུམ་མོ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཤར་ནས། །

As it is also said in the Hevajra: "By igniting the caṇḍālī at the navel, the five tathāgatas are incinerated." This very passage teaches the nature of that caṇḍālī, which is liberation itself. Likewise, it moves elsewhere. From that very caṇḍālī at the wheel of great bliss, it flows downward into the emanation wheel. Having entered the drop in the form of the syllable A at the emanation wheel, that drop then vanishes and dissolves within. Again, impelled by the activity of the winds, it arises and acts as before. It moves from one place to another, dividing into two: it moves upward and flows downward, characterized by these two divisions. By understanding that very aspect as the characteristic of the lack of intrinsic nature through the yoga of caṇḍālī, the practitioner will attain the essential nature of the state of Vajrasattva. "All-pervading" means because it is omnipresent. Furthermore, as for why it is called "immovable" and so forth: the nature of non-dual cognition, which is caṇḍālī, is called "perfect cognition." The object of non-leaking joy is "non-leaking," which is "immovable." Its joy is the meaning of "coemergent joy." Its object is described in that way: through the previously mentioned sequence, the caṇḍālī is clearly illuminated by the fire of great passion.

བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་སོང་སྟེ་ཐིག་ལེ་ཞུ་ནས་མི་འཛག་པ་ཉིད་བཞི་པའི་སྐད་ཅིག་གི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རིག་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཚུལ་ལ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཞི་པའི་སྐད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་ཡུལ་རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་གོམས་པར་བྱའོ། ། དམ་པའི་བདེ་བ་འདོད་ཕྱིར་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་འདོད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཡང་དེ་ནི་རྟོགས་ཤིང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་འདིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། དེའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རང་བཞིན་གང་ལ་དེ་ཡིས་རྟོགས་པ་འཇུག་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདིར་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་བདག་གི་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པའི་བསྔགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་སེམས་དགའ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་ཚེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།

Having gone to the wheel of great bliss, the bindu melts; by not leaking, one attains the innate joy (sahajānanda), which is the nature of the fourth moment. Therefore, by means of that very knowledge, one realizes the non-dual wisdom (jñāna) through the subsequent realization of the way the natural mind appears as dual, which is the meaning of the "characteristic of the innate." Likewise, the yogi should familiarize themselves with the object of the innate bliss of the fourth moment, which is to be known. "Desiring the supreme bliss" means desiring the innate bliss. Furthermore, the yogi’s realization and engagement with that is the comprehension of the non-dual realization of the nature of innate joy here. Its engagement is to make it manifest. Likewise, the yogi should familiarize themselves here with the nature of that which is realized by it. Similarly, the praise of the yogi who has realized their own suchness is spoken; regarding the phrase "its essence" and so forth, the sphere of activity of the joyful mind is the sphere of activity of innate joy. The mind is perfect knowledge. When the realization of its very essence occurs, at that time the non-dual essence occurs. When a yogi has made such a mind manifest, at that time they will perform all activities.

ཚིག་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་བསམ་གཏན། རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་ལྡན་ནི་བསམ་གཏན་དང་བསམ་གཏན་པའི་མཚན་ཉིད་བསམ་གཏན་གྱིས་སྦྱོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་དག་དང་ཡང་དག་ལྡན་ནི་དེ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ལ་དགོད་པ་སྟེ་གང་གིས་མི་གཡེང་བའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པའི་སེམས་སོ། ། བློ་ལྡན་ནི་བློ་གྲོས་གང་ཞིག་དགེ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ས་སྟེངས་ས་འོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་ས་སྟེངས་ས་འོག་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་མཐོ་རིས་དངོས་སུ་གཟུང་བ་མེད་ཀྱང་ས་སྟེངས་ས་འོག་གཟུང་བས་དེ་བཞིན་དུ་མཐོ་རིས་ཀྱང་ཤུགས་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ངག་གི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ད་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ལྟེ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱས་ན་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྐུར་གྱུར་ཏེ། ཨེ་ཝཾ་ཞེས་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའིའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་ཞེས་པའི་ཨེ་ཡིག་ནི་པདྨ།

"With words" means that one acts accordingly through mere words; here, it means being without doubt. Regarding "meditative concentration" and so forth, these refer to the meditative concentrations previously mentioned. "Possessing authentic yoga" means that through the identity of compassion and insight—which are the application and the result characterized by meditative concentration and the one who meditates—there is the identity of method and insight. "Possessing those" refers to the yogi who is endowed with them. Furthermore, "to be established" means to perform the action; it is the establishment of the mind, which is to abide in the state of non-distraction. Therefore, "abiding" is the unwavering mind. "The wise one" means one who possesses an intellect endowed with a virtuous mind. Such a yogi should "accomplish the surface of the earth and the subterranean realms," which means one should accomplish all the higher realms, the surface of the earth, and the subterranean realms. Although the higher realms are not explicitly mentioned here, by including the surface of the earth and the subterranean realms, the higher realms should be understood by implication. "Accomplishing the nature of speech of all beings" means that one should accomplish that which is merely conceptual. Now, two verses are spoken regarding the attainment of the state of Lokeśvara, the nature of which is innate joy. Regarding the words "the navel" and so forth: if the yogi thoroughly establishes suchness, they become the body of the Protector of the World. "Evaṃ" refers to what will be explained later. Alternatively, the letter "E" in "suchness" is the lotus.

ཝཾ་ཡིག་ནི་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་དགོད་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་པདྨ་ཆེན་པོ་ནི་ལྟེ་བར་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ནི་པདྨ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་ནམ་མཁའི་ནང་ནི་ཟེ་འབྲུའི་མཐའོ། ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་གཏུམ་མོ་འབར་བས་ཐིག་ལེ་ཞུ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་རྣམ་གསུམ་པ་ཞེ་ན། འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་གཡོ་བར་གྱུར་པ་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་འགྲོའོ། ། གང་གི་ཚེ་འཛག་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་མི་འཛག་པར་གྱུར་པ་ན་ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་རྣམ་གསུམ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྲོ་བས་ནམ་མཁའི་ནང་དུ་སོང་བའི་ཐིག་ལེའོ། ། དེ་བཞིན་རྣམ་པ་འདིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐིག་ལེ་ནི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཝཾ་དང་། ཨེ་ཡིག་གི་རྣམ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨའོ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་གི་ལྷག་མར་གནས་པ་ནི་ཐབས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོར་སོན་པས་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་གསལ་བ་ནི་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་གང་ཡིན་རྒྱས་གདབ་སྟེ་རང་གིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའོ། ། དེའི་པདྨ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རེག་འོད་ཀྱིས། རབ་པད་རྒྱ་ཡིས་གདབ་པ་ཡིས། ། པདྨར་བདེ་ཆེན་ཆེ་ཤེས་ནི། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱར་ཤེས་པར་བྱ། །

The syllable vaṃ is the arrangement of the vajra. When method and insight enter into meditative equipoise, at that time the yogi will attain the very nature of Lokeśvara. In the center of the navel is the great lotus; the sixty-four petals at the navel constitute the great lotus. Likewise, the interior of the space within that lotus is the edge of the anthers. In that regard, when the caṇḍālī blazes, the bindu melts. How is it threefold? There are three modes of movement: when it moves, it goes to the wheel of great bliss (mahāsukhacakra); when it drips, it reaches the heart wheel; and when it does not drip, it reaches the navel wheel. Thus, the threefold is the bindu that has gone into the space by moving in these three ways. In this manner, the bindu whose nature is innate joy (sahajānanda) is perfectly endowed with the lotus mudrā. In that context, the lotus mudrā is the lotus of insight in the form of the syllables e and vaṃ, which serve as the supramundane wisdom and method. The remainder of the syllable hūṃ is the method; having reached the tip of the vajra, the radiance of light is the seal that expands whatever portion of great joy exists, which is then directly realized by oneself. That lotus is called the "mudrā." Regarding the nature of insight, it is likewise stated: "By the vajra-sun’s touch and light, Through the seal of the excellent lotus, The great wisdom of bliss within the lotus Should be known as the lotus mudrā."

གཞན་ཡང་། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ཐབས་ཡང་དག་སྦྱོར། ། གང་དེ་བསྙེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། བསྐྱོད་པར་གསུངས་པ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་ཡང་དག་ལྡན། ། རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་ཞི་བདེ་བ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འོད་གསལ་གྱི་ཤེས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཝཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་གང་གིས་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོར་རྫོགས། ། གང་གིས་བདེ་ཆེན་རི་བོང་འཛིན། ། ཤར་ནས་བདེ་བ་རྒྱ་ཡིས་བཏབ། ། ནམ་མཁར་ཕྱག་རྒྱར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་པདྨ་སྟེ་ཤེས་རབ་པོ། ། ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཐབས་སོ། ། དེ་ཡང་འདིར་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྟེ་བར་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཨ་ཡིག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན་ཡང་ཐབས་ཏེ། ཧཱུཾ་ཡིག་གི་རང་བཞིན་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་དེས་ཀྱང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་བཞིན་ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱས་གདབ། ། ཅེས་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། སྲོག་འབབ་པའི་ཚད་ཀྱིས་ནི། དེ་བཞིན་དུ་གང་གིས་ཐིག་ལེ་འགུགས་པ་དེ་ནི་སྲོག་རབ་ཏུ་འབབ་པ་ཡིས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གནས་གཉིས་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ།

Furthermore: The union of the object to be accomplished and the means of accomplishment is called "approach" (sevā). The union of the vajra and the lotus is called "near-accomplishment" (upasevā). That which is taught as "movement" is "accomplishment" (sādhana), endowed with the syllables HŪṂ and PHAṬ. The nature of which is extremely peaceful bliss is called "great accomplishment" (mahāsādhana). The sealing by the syllable VAṂ, which is the nature of the vajra-jewel and the aspect of great bliss—the means of the cognition of clear light (prabhāsvara) free from obscuration—is what is meant by "direct realization." That which is called the "space mudrā" (khagamudrā) is of that very nature. Furthermore, as it is said in the Vajraśekhara: "By whom the moon of great bliss is perfected at the peak, And bliss is sealed from the east— Know that to be the space mudrā." Likewise, the summarized meaning is as follows: the lotus mudrā is the lotus, which is insight (prajñā); the space mudrā is the vajra, which is method (upāya). In this context, the lotus mudrā is the nature of the syllable A abiding at the navel. The nature of the space mudrā is also method, the nature of the syllable HŪṂ at the heart wheel; through that, method and insight enter into union, which is explained as "perfect union." Therefore: "Endowed with the lotus mudrā, Likewise sealed by the space mudrā." Thus it is taught as the nature of method and insight. By the measure of the flow of the vital breath (prāṇa), that by which the drop (bindu) is summoned is through the thorough flow of the vital breath. Why is that? Because it says: "By training in the two locations."

ལན་གཉིས་ནི་གཉིས་སུ་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨེ་ཡིག་དང་ཝཾ་ཡིག་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེས་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྐུ་རུ་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། གཞན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདིར་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ལས་འདས་ཏེ་བཟླས་པ་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ལས་སྤྱད་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ཁུ་ཚུར་བསྣུན་པ་དང་སྦུན་སྟོང་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཁུ་ཚུར་བསྣུན་པ་དང་སྦུན་སྟོང་བརྡུང་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ལས་འདས་ཏེ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལས་གང་དང་གང་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ལས་ནི་ཡིད་ཀྱིར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། འདི་ནི་པདྨ་འབར་བ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ལྔ་བཅུ་པའི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ། ། དང་པོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངོ་བོ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་བསམ་གཏན་བཅས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

"Twice" means the nature of the two-fold exhalation and inhalation. Through such a sequence, the yogi should properly place the syllables E and Vaṃ. By that, one becomes the body of the Lord of the World (Lokanātha); this means attaining the essential nature of the Lord of the World of the [Lotus] Family. Regarding the phrase "otherwise" and so forth: if one performs recitation and engages in various activities while deviating from the sequence taught here, that person is like striking the sky with a fist or threshing empty husks. For example, just as striking the sky with a fist or threshing empty husks is useless, so too is performing recitation and the like while deviating from the previously taught sequence. Regarding the phrase "according to the ritual" and so forth: whatever a yogi of meditative concentration performs while endowed with the ritual, and whatever activity they perform continuously, is intended for the mind; there is no doubt that this will be swiftly accomplished. This is the second commentary on the chapter on the suchness of the self of the Lord of the World of the [Lotus] Family, which arises from the Blazing Lotus (Padmajvala). Now, the suchness of the deity will be explained. First, the sādhana of the Blessed One will be explained; the essence of the Blessed One shall be explained by way of the fourth verse: "By means of the nature together with meditative concentration," and so forth.

དེ་ལ་དང་པོ་རེ་ཞིག་གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་སྙིང་གར་པཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་ལས་ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿབསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཏེ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བར་བལྟས་ནས། དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་ཉེ་བར་བསྒྲལ་ཏེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམས་ཏེ། སླར་ཡང་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སྤྲོས་ནས་ལྷའི་ཚོགས་ལ་མཆོད་པར་བྱས་ལ། སླར་ཡང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་དེའི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་དེས་ལྷའི་ཚོགས་བཀུག་ནས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་ཞུགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྦྱངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་བཀོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

In that regard, first of all, when a practitioner yogi composes a sādhana of the Blessed One, at that time, one should meditate on a moon maṇḍala arising from the complete transformation of the syllable A upon a lotus born from the syllable Paṃ at one’s own heart. Above that, one should meditate on the seed-syllable Hrīḥ of the Blessed One. From that, light rays radiate forth; having thoroughly illuminated one’s own body with the mass of light rays, one should meditate on the four recollections. Then, once again, having observed the entire realm of sentient beings tormented by various forms of suffering through the mass of light rays, one should liberate those realms of sentient beings from that suffering. In order to increase the accumulation of merit, one should meditate on the entire expanse of space being completely filled with one’s own yidam deity, buddhas, and bodhisattvas. Then, once again, having emanated offering goddesses such as Puṣpā (Flower Lady) and so forth through the light rays of the seed-syllable, one should make offerings to the assembly of deities. Furthermore, one should recite the verses beginning with: “I take refuge in the Three Jewels,” and so forth. Moreover, with those light rays in the form of hooks, one should meditate on the assembly of deities being summoned and entering into the seed-syllable. Likewise, all realms of sentient beings are also purified by those light rays and established in buddhahood; then, in the form of buddhas, all realms of sentient beings once again enter into the seed-syllable—this is how one should meditate.

རང་གི་ལུས་ཀྱང་ངོ་། ། ར་ཡིག་ཀྱང་ཧ་ཡིག་དང་ཨཱི་ཡིག་དང་ཐིག་ལེ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོའི་ཐིག་ལེའི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསྒོམས་ནས་ཐིག་ལེ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱས་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པའི་ཨོཾ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། ཛྙཱ་ན་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། བཛྲ་ཞེས་པ་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཨ་ཧཾ་ཞེས་པ་ནི་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང་སྤྲོ་བར་ལྟ་བའོ། ། བསྡུ་བ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། སྤྲོ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ་ཐབས་སོ། ། དེའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འབའ་ཞིག་ནི། གཞན་དོན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཐར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་ར་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ།

One’s own body as well. One should meditate on the letter ra, the letter ha, the letter ī, and the bindus, each entering into the next. Having meditated on them as having entered into the first bindu, that bindu should also be rendered non-apprehensible. Then, in that same manner, one should recite this mantra that stabilizes with śūnyatā: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Here, oṃ is Vairocana; śūnyatā is Ratnasambhava; jñāna is Akṣobhya; vajra is Amitābha; svabhāvātmako ’haṃ is Amoghasiddhi; and ahaṃ is the sixth, Vajrasattva. This is the view of emptiness, the nature of the Tattvasaṃgraha, and the view of emanation. "Gathering" refers to the ultimate truth, which is described as insight (prajñā). "Emanation" refers to the relative truth, which is method (upāya). The ultimate truth alone is not sufficient to fully accomplish the welfare of others; rather, by reaching the culmination of the ultimate truth, one attains buddhahood. Thus, for the sake of fully accomplishing the welfare of others, one should view the nature of the relative truth as emanation. Therefore, it is the nature of method and insight; through that, everything is accomplished. In that regard, first, from the complete transformation of the letter ra, there is a sun maṇḍala. Upon that, from the complete transformation of the letter hūṃ, there is a five-pronged vajra.

དེ་ལས་འོད་ཟེར་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཀྱིས་འཕྲོས་ཏེ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འབར་བས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་རྡོ་རྗེའི་གུར་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམས་ལ་ཕྱི་ནས་ཆོས་འབྱུང་དཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དཀར་པོ་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་པཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཛཿཞེས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྕགས་ཀྱུ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་ཉིད་དཔལ་ལྡན་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། རང་བཞིན་བསམ་གཏན་བཅས་པ་ཡིས་ནི་གནས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གང་གི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་བསམ་གཏན་ནི་དྷྱ་ཙིནྟ་ཡཾ་ཞེས་པའི་ཁམས་ལས་དེ་དང་བཅས་པའི་བསམ་གཏན་དུ་བལྟ་ཞིང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཛཱ་ཏི་མཚལ་གྱི་འོད་ཟེར་མཚུངས། ། ཞེས་པའི་ཛཱ་ཏི་དང་མཚལ་ཞེས་པ་ནི་ཚོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཟེའུ་འབྲུ་ལེ་བརྒན་རྩི་དང་འདྲ་བ་ནི་འོད་འབར་ཞིང་སིནྡྷུ་ར་ལྟར་དམར་བ་སྟེ་གཙོ་བོ་ལི་ཁྲི་ལྟར་དམར་བའོ། ། འདིར་ཡང་གཙོ་བོ་ནི་ཡང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དང་བཅས་པའོ། ། གཞན་ཡང་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔགས་དང་ལྷ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའོ། །

From that, light rays radiate in the form of vajras; from those, blazing light rays should be visualized as the vajra ground and the vajra canopy. In the center of that, from the complete transformation of the syllable HŪṂ, one should meditate on all phenomena as being without intrinsic nature, and subsequently visualize a white source of phenomena (dharmodaya). Its whiteness is the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu) itself. Above that, from the complete transformation of the syllable PAṂ, is an eight-petaled red lotus. Above that, from the complete transformation of the syllable OṂ, is a moon maṇḍala. Above that, from the complete transformation of the three syllables HRĪḤ HŪṂ JAḤ, is a hook. From the complete transformation of that, one should meditate on oneself in the essence of the glorious Lord of the World (Lokanātha) of the [Amitābha] family; this is the connection. Regarding the phrase "by means of the nature and meditative concentration," it is explained that the nature of all things in the location is without intrinsic nature. Its "meditative concentration" (dhyāna) is derived from the verbal root dhyai (to contemplate), and thus it refers to that which is accompanied by or endowed with such contemplation. The phrase "like the light of cinnabar" (jāti-mañjiṣṭha) refers to jāti and mañjiṣṭha as specific types of pigments. The meaning is "red light rays similar to those." "Like the filaments of saffron" means blazing light, red like vermilion (sindūra), primarily red like vermilion. Here, the "primary" refers to Amitābha, and it is accompanied by that. Furthermore, regarding the "form of the mantra," the mantra of the nature of the three syllables and the deity itself are inseparable.

ལྷའི་ལྷ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྷའི་ལྷའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་ཞལ་གཅིག་པའོ། ། ཕྱག་ནི་བདུད་བཞི་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། མཁའ་པད་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་འབྱུང་པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའོ། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞགས་པ་དང་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་འགུགས་པའི་ཕྱིར་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པའོ། ། ཁྱབ་བདག་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་ཡོན་ཏན་སྦྱོར་བའོ། ། མཆོག་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ནོར་བུ་སྟེ། ཕྱག་རབ་ཏུ་བརྐྱང་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ནོར་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་གིས་ཆུ་སྐྱེས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཡང་དག་རོལ་པ་ཉིད་ནི་སྒེག་པའི་ཉམས་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་ཏེ་སྒེག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། མུ་ཏིག་ནོར་བུས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནོར་བུས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་འགྲོ་བ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་མུ་ཏིག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། པདྨའི་ཕྱག་ནི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་པདྨ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཁོར་བའི་ནང་དུ་གནས་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་གཡོན་པདྨས་བརྒྱན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་གསུམ་མོ། ། གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་གདུལ་བར་དགོངས་པས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་འཛིན་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སྐུའོ། །

The "God of Gods" is so called because he has become the lord of the gods. He has a single face because he is fully awakened in a single instant. His hands signify victory over the four māras. "Seated upon a lotus, moon, and sky" means he is seated upon the previously explained dharmodaya, lotus, and moon seat. "Holding a noose and a hook" means he holds a noose to capture those beings to be trained and a hook to summon those who are malevolent. "Pervasive Lord" refers to the primary qualities such as Īśvara and the rest. The "mudrā of supreme generosity" is the jewel; the meaning of "lotus hand" is that when his hand is fully extended for the sake of others, it is a hand accompanied by a jewel. "Perfect play" refers to the primary expression of the erotic sentiment; the meaning is that he is endowed with grace. "Adorned with pearls and jewels" means he is adorned with jewels because he is naturally stainless. He is adorned with pearls because he bestows the state of going everywhere. "Lotus hand" means he is perfectly endowed with the lotus mudrā. Alternatively, it means that like a lotus, although he remains within saṃsāra for the sake of sentient beings, he is unsullied by the defects of saṃsāra. "Lotus hand" means his left hand is adorned with a lotus. He has three eyes because his body, speech, and mind are completely pure. He assumes a "variegated form" because he intends to train a variety of disciples.

འོད་ཟེར་སྟོང་ལྡན་བཞིན་དུ་མ་རིག་པའི་མུན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པས་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་སྟེ་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་མགོན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཐུགས་དགྱེས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྟེར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་བསྒོམས་ནས། སླར་ཡང་ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པའི་ཡི་གེ་རྣམ་པ་བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། མཉེས་པ་རྣམས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ནང་དུ་བྱའོ། ། སླར་ཡང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་གི་ས་བོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྷ་མོའི་ཚོགས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པས་དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ།

Because he dispels the darkness of ignorance like the sun with its thousand rays, he is the "Great Splendor," which means the Great Clear Light. He is the Lord of Heroes who is completely victorious over all malevolent beings. Because he is the master of wandering beings, he is the "Protector of Beings." "Delighting the hearts of the yoginīs" means that by the very nature of innate joy, he satisfies the minds of the yoginīs. "In all mantras" means that he has become the locus of all mantras. In such a manner, one should meditate on the Blessed One, the Lord of the World (Lokanātha), of the [Lotus] family. "Bestowing all accomplishments" means bestowing the supreme mudrā. Having meditated in that way on the nature of the samaya-sattva, one should again meditate in the center of space on the Blessed One in the nature of the wisdom-sattva (jñānasattva) in that very same form. One should then perform the summoning, entering, binding, and pleasing of such a wisdom-sattva into the samaya-sattva by means of the four syllables: jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. Furthermore, in the heart of the wisdom-sattva, upon a lotus and moon, one should meditate on the seed-syllable hrīḥ in the nature of the samādhi-sattva. With the light rays of that seed-syllable, one should visualize the assembly of Tathāgatas and goddesses in the center of space. The yogin should then supplicate them for empowerment, saying: oṃ sarvatathāgata abhiṣiñcatu māṃ.

ཕྱི་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྷ་མོའི་ཚོགས་སུ་བཅས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་བྱས་ཏེ་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གང་དང་གང་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་གང་བསྒོམ་པའི་བསམ་པས་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དང་དེའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་རང་བཞིན་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་མཆོག་ལྟ་བུའོ། ། ད་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་ནི་དཀར་པོས་ཞི་རབ་སྟེར། ། དེ་བཞིན་དག་ནི་རབ་སད་བྱེད། ། ཅེས་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞི་བའི་ལས་འགའ་ཞིག་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོས་ཞི་བ་རབ་ཏུ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་ནི་ཞི་བའི་ལས་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞལ་བྱང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་ཝ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Thereafter, one should visualize the Tathāgata together with the assembly of goddesses conferring empowerment, and recite the mantra: oṃ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. Having performed such meditative concentration, one should recite the mantra. This is the sequence of the condensed sādhana. In that manner, one should first meditate upon the Blessed One as previously described. Regarding the phrase "by whichever and whichever," this refers to the practitioner of yoga who, through whichever intention they meditate upon, becomes habituated to that yoga; thus, one should fully meditate upon the yoga of the Blessed One. By the power of that particular intention, one becomes the very nature and essence of that Blessed One, like a supreme wish-fulfilling jewel. Now, following the ritual activities of accomplishment such as pacification and so forth, the meditation on the Blessed One will be explained: "A white deity bestows supreme pacification; likewise, white ones cause awakening." This means that when a yogi performs a certain pacifying activity, they should meditate on the Blessed One as white in color, because a white-colored Blessed One bestows supreme pacification. In this sequence of meditation, when performing pacifying activities, the yogi should meditate while facing north. In that regard, first, one should meditate on a circular water maṇḍala arising from the complete transformation of a white syllable va.

དེའི་སྟེང་དུ་བདག་ཉིད་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ངོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རང་བཞིན་གཞན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་བཀུག་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བཞེངས་ཏེ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབབ་པར་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་དམིགས་ཤིང་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ལས་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་འཕྲོས་ཏེ་རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་ནས། བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པས། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་དུ་གྱུར་པའི་ལྷ་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བདག་པོ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་(གྱི་,ཀྱི་)རྒྱུན་གྱིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཉེས་པ་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཞི་བའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ངག་རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ངག་རབ་ཏུ་སད་པ་ནི་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་སྐུ་མདོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། །

Upon that, one should meditate on oneself as the World-Lord of the [Buddha] Family, white in color and resembling Vairocana, with Vairocana as his crown ornament. Furthermore, one should meditate on the nature of the World-Lord of the [Buddha] Family, who is the essence of the wisdom-being (jñānasattva). At the heart of that wisdom-being, upon a lotus and moon, one should summon the body of the person to be accomplished and imagine that their afflictions dissolve into it. Following that, on the moon at the heart of the wisdom-being, one should visualize a mantra garland in the nature of the three syllables, which causes a stream of nectar to flow. Focusing on the body of the person to be accomplished, one illuminates it. Light rays radiate from one's own body, and from their tips, an immeasurable host of goddesses appears. Holding vases completely filled with nectar in their hands, they confer empowerment upon the person to be accomplished. Likewise, through the stream of bodhicitta arising from the union of the Lord—the master who is in union with the goddess who has become a continuous flow—one also confers empowerment and pacifies all faults; this is the ritual procedure for the activity of pacification. Following that, one should understand the awakening of speech. The awakening of speech is such that the faces, hands, colors, shapes, and so forth are all as before.

འོན་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མི་ཤེས་པས་རབ་ཏུ་བཅིངས་པའི་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ཟིན་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་རབ་ཏུ་སྟེར་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀར་པོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ངག་རབ་ཏུ་སད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཞི་བའི་ལས་དང་། ངག་རབ་ཏུ་(སང་,སད་)པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་དབང་དང་དགུག་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ། དབང་དང་དགུག་པའི་དེ་ཉིད་ལ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་དབང་དང་དགུག་པའི་ལས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་བསྒོམ་ཞིང་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་མ་བཞིན་དུའོ། ། འདིར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞལ་ནུབ་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། ཡ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་དབུ་བརྒྱན་པ་སྒེག་པའི་ཉམས་གཙོ་བོར་མཛད་པའི་རང་ཉིད་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཕྱི་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་(ཧྲཱཾཿ,ཧྲཱིཿ)ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་སྡོང་བུ་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་སྐུད་པ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བའི་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་པདྨ་དམར་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདབ་མ་སོ་སོ་ལ་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་དམར་པོ་གསུམ་སྟེ་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཛྫཿརྣམས་བསམ་ཞིང་གེ་སར་བཀོད་པའི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟེན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ།

Nevertheless, one should meditate on the white Vairocana, the essence of the mirror-like primordial wisdom (ādarśa-jñāna), who bestows the complete pacification of all afflictions of the mind itself, which is gripped by the grasping at "I" and "mine" and thoroughly bound by the ignorance of the habitual tendencies of beginningless self-ignorance. Through that, one's speech will be awakened. For the rite of pacification and the awakening of speech, one should meditate on the Blessed One as white in color. This is the ritual for magnetizing and summoning; for the reality of magnetizing and summoning, one should visualize him as red in color. For the activities of magnetizing and summoning, one should meditate on the Blessed One as red in color, with his faces, hand implements, and so forth, as before. Regarding the stages of meditation here: the yogi should face west and meditate on himself in the form of the World-Lord (Lokanātha) of the [Lotus] Family, adorned with Amitābha on his crown, primarily manifesting a graceful (śṛṅgāra) expression. Then, from the transformation of the syllable Hrīḥ at one's own heart, one should visualize a red eight-petaled lotus arising from a lotus stalk produced from Hūṃ, together with threads of light. On each petal, one should visualize three red seed-syllables: Hrīḥ, Hūṃ, and Jjaḥ. Upon the filaments arranged at the center, one should meditate on the three-syllable mantra of the Blessed One, supported by two Hrīḥ syllables.

དེའི་སྔགས་ལས་འོད་ཟེར་དམར་པོས་མྱོས་བྱེད་མྱོས་པར་བྱེད་པས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་དེ། ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་འདོད་པས་ཕ་རོལ་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་ཞིང་མྱོས་པར་བྱས་པ་མདུན་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཞགས་པས་མགུལ་བ་བཅིངས་ཤིང་སྙིང་གའི་པདྨ་ལྕགས་ཀྱུས་ཕུག་སྟེ། ། བྷ་གའི་པདྨར་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་མཚོན་གྱིས་བསྣུན་པས་འཁྲུགས་ཤིང་རབ་ཏུ་མྱོས་པ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཕྱིས་དེའི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟེན་པའི་མིང་གི་ཡི་གེ་བླངས་ཏེ་ཕྱིས་རང་གི་མགུལ་པ་ལ་བཅིངས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། (སླང་,སླར་)ཡང་རང་གི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུར་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བ་དམར་པོ་སྲོག་གི་རླུང་གིས་བདས་ཏེ་འདབ་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔགས་ཀྱང་སྟེང་དུ་སོང་སྟེ། རང་གི་སྣ་བུག་གཡས་པའི་ལམ་ནས་འཐོན་ནས་མྱོས་པའི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུར་གནས་པའི་མིང་གི་ཡི་གེ་བཀུག་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྣ་བུག་གཡོན་གྱི་བུ་གའི་(མ་མ་,ལམ་)ནས་བྱུང་སྟེ། མིང་ལ་ཤིན་ཏུ་འཁྱུད་ནས་དེའི་སེམས་དང་རང་སེམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། འདི་ནི་དབང་གི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། དགུག་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་བསྐྲད་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་གསུངས་ཏེ། དུ་བ་དམར་པོའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྐྲད་པའི་དུས་སུ་དུ་བ་དམར་པོའི་ཁ་དོག་གི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

From its mantra, red light rays, which intoxicate the intoxicant, generate a wind mandala. Pervading all the wheels of the directions, the body of the object of accomplishment is brought under the power of desire and rendered intoxicated; one should visualize them looking toward oneself. Their necks are bound with a noose, and their heart-lotuses are pierced with an iron hook. Likewise, by striking the lotus of the bhaga with the weapon of desire, they are agitated and utterly intoxicated. Then, one should take the name-syllable supported by two hrīḥ syllables at the anthers of their heart-lotus and subsequently visualize it bound around one's own neck. Furthermore, from the hūṃ syllable situated on the moon at the anthers of one's own heart-lotus, a red web of light rays is driven by the life-wind. The mantra, which is the nature of the three syllables residing on the petals, also ascends. Emerging from the path of one's own right nostril, it summons the name-syllable residing at the anthers of the intoxicated one's heart-lotus. It emerges from the opening of the object of accomplishment's left nostril, embraces the name intensely, and unites their mind with one's own mind. This is the application for subjugation (vaśīkaraṇa). The application for summoning (ākarṣaṇa) is also this very same one. Now, the application for expelling (uccāṭana) is taught. Regarding the phrase "red smoke" and so forth: at the time of expelling, one should meditate on the Blessed One as having the color of red smoke.

རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དཀྲིས་པའི་ཞེས་པ་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཆོ་ག་འདི་ལྟ་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགྲ་བོ་རྣམས་སྐྲོད་པར་བྱེད་དེ་འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དགྲ་བོ་རྣམས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པའི་འདིར་བསྒོམ་པ་རིམ་པའི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉི་མ་གུང་གི་དུས་སུ་ཁ་ལྷོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་དུ་བ་དམར་པོའི་མདོག་ཅན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་སེར་སྣའི་རིགས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་དབུ་བརྒྱན་པ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དཀྲིས་པ་བདག་ཉིད་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་རྔ་མོའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ལ་རང་གི་འོད་ཟེར་དུ་བ་དམར་པོའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུས་རང་གི་གནས་ནས་བསྐྱོད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་དུ་བ་དམར་པོའི་མདོག་ཅན་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པས་མཚན་པའི་མཚོན་ཆ་བཟུང་བར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་དགྲ་བོ་རྣམས་ངེས་པར་སྐྲོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་ཞེ་སྡང་བའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་གསུངས་ཏེ། དུ་བ་དངུལ་གཟུགས་དམར་བ་ནི། ། རྣམ་པར་ཞེ་སྡང་ལ་ངེས་སྦྱར། ། ཞེས་པའི་དུ་བ་དངུལ་གཟུགས་དམར་པོའི་མདོག་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསུངས་པའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པའོ། ། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བསྐུལ་ཏེ་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པ་དུ་བ་དངུལ་གཟུགས་དམར་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཞེ་སྡང་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་དེ།

"Encircled by the wind mandala" means surrounded by the wind mandala. By means of such a ritual, the enemies of the Blessed One are expelled; here, there is no doubt that this will occur. Regarding the stage of meditation for expelling enemies: at noon, the yogi should face south and meditate on himself in the form of Lokeśvara of the [Amoghasiddhi] family, red in color like smoke, crowned by Amoghasiddhi of the Mātsarya family, and encircled by the wind mandala. The hand implements and so forth are as before. One should also visualize the object of the rite as being mounted upon a camel, and imagine them being moved from their own place by one's own light rays, which are red in color like smoke. One should also meditate on oneself as being red in color like smoke, holding a weapon marked with the form of a hook. By meditating in that way, the enemies will certainly be expelled; here, there is no doubt. Now, the application for those who are intensely hateful is taught: "The red silver-form smoke is to be applied to those who are intensely hateful." The "red silver-form smoke" refers to the one crowned by Amoghasiddhi just mentioned. He possesses the faces and hand implements previously described. Having summoned [the deity] from one's own heart, one should perfectly generate hatred through the light rays of the red silver-form smoke, which is the purity of hatred.

བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཧེ་དང་རྟའི་སྟེང་དུ་གནས་ཏེ་ཕན་ཚུན་དུག་དང་མཚོན་ཆས་འཐབ་ཅིང་ཁྲོ་བའི་སེམས་དང་བཅས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་པས་དུ་བ་དང་དངུལ་གཟུགས་དམར་པོའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རྣམ་པར་བྱས་ཏེ། དེས་དགྲ་བོ་རྣམ་པར་ཞེ་སྡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། ད་ནི་གདུག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་སོ་སོར་བསད་པ་དང་རེངས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། བསད་པ་ལ་ནི་ཁ་དོག་གནག། རེངས་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་ཤེས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསད་པ་ལ། སྐུ་མདོག་ནག་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རེངས་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཁ་ལྷོར་ཕྱོགས་ཏེ། རང་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པ་བཞིན་དུ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་ཡཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དུ་བའི་མདོག་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ་ལ་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿཧཱུྃ་ཛྫཿཞེས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་བླངས་(སྟེ,ཏེ)། དེའི་ནང་དུ་སོང་ནས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། །

One should visualize the object of the rite standing upon a buffalo and a horse, fighting one another with poison and weapons, and possessing a wrathful mind. By meditating in that very manner, the yogi should transform the object into the form of the World-Lord (Lokanātha) with the color of smoke and a red metallic body; through this, the enemy will certainly be bound by hatred—of this there is no doubt. Now, two applications for the individual killing and paralyzing of malevolent beings are taught: "For killing, the color is black; for paralyzing, it is known to be yellow," and so forth. For killing, one should meditate on the body color as black; for paralyzing, one should meditate on it as yellow. Regarding the sequence of meditation here: the yogi should face south and meditate on himself in the form of the Family World-Lord (Kulalokanātha), black in color like Akṣobhya, with Akṣobhya as his crown ornament, and possessing the hand implements and so forth previously described. Subsequently, one should visualize the object of the rite as being situated upon a triangular red fire maṇḍala, which arises from the transformation of the syllable RAṂ, resting upon a wind maṇḍala in the shape of a bow, which arises from the transformation of the syllable YAṂ. At the center of the lotus in one's own heart, upon a moon maṇḍala, are the three syllables of the mantra HṚĪḤ HŪṂ JAḤ. With the hook that is the essence of these syllables, one should seize the appearances of the body, speech, and mind of the object of the rite. Having entered within that, one should offer supplications to the yidam deity and the wisdom being (jñānasattva).

ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་བྱོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་སྨོན་ལམ་གདབ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོའི་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་། སྙིང་རྗེ་དམན་པས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་གནང་བ་ཐོབ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་རང་རང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་མར་ནག་གིས་བྱུགས་པ་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་གཡོ་བ་ལས་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་འཐོན་པར་བསམ་མོ། ། ཇི་སྲིད་བསྒྲུབ་བྱའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་བློ་དང་ཤེས་པ་མར་མེ་གཡོ་བ་མེད་བཞིན་དུ་བསམ་མོ། ། མཁའ་པད་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དེ་ཉིད་དུ་དེའི་བློ་དང་ཤེས་པ་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་ནག་པོར་གྱུར་ནས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ནས་བདེ་བ་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་འདས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་མན་ངག་གི་རིམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ན་སྡིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་རྗེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་ན་སྡིག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་གསད་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། རེངས་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་ཤེས། །

Having also supplicated the Tathāgatas who have arrived in the center of the sky, one should confess one's misdeeds in their presence. This is for the sake of averting the journey to the hells and other realms caused by a mind that harms the Three Jewels. Likewise, one should make aspiration prayers and generate compassion through that very essence. Therefore, it is said: "Success will not be achieved through inferior compassion." Then, having first obtained permission, one should visualize the wisdom beings—the Tathāgatas such as Mohavajra and the others—each holding their respective hand symbols, such as wheels, emerging to provide protection and so forth from the target's body, which is smeared with black oil and trembling violently. As long as the application of the ritual is being correctly performed, one should subsequently visualize the mind and consciousness of the target as being like a lamp that does not flicker. Upon a lotus and moon in the sky, from the syllable HŪṂ, an iron hook is born and completely transforms. Within that very state, the mind and consciousness of the target become the black-colored Lokanātha of the [Buddha] family. Stirred by the wind, they pass away to the world-realm of Sukhāvatī, where one should visualize the Tathāgatas bestowing the empowerment of the Regent. This is the sequence of the pith instructions. If performed in this way, it will not become a sin, because it is preceded by compassion. Otherwise, it would become a sin. This is the ritual application for killing. For the rite of paralyzing, one should know [the color] to be yellow.

ཞེས་པ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་གྱིས་བཤད་དེ། རེངས་པར་བྱ་བ་སེར་པོ་ཉིད་ལས་གཙོ་བོར་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ངག་རེངས་པར་བྱེད་པའི་ལས་སུ་བརྗོད་དོ། ། ལུག་གི་སྟེང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུག་ནི་དུད་འགྲོ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་སྟེང་དུ་ཞོན་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་སྟེང་དུ་ལུག་གིས་ཞོན་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པས་གནས་པའོ། ། རྐན་གྱི་བར་དུ་རྣམ་ཕུག་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སེར་པོར་བསྒོམས་ཤིང་ལུག་གི་སྟེང་དུ་གནས་ནས་ལྕགས་ཀྱུས། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐན་ཕུག་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། སྲིད་པ་གསུམ་དུ་གང་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདི་ནི་རེངས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། གཞན་དག་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དོན་མང་ཚིག་ནི་རབ་འདུས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་དོན་མང་པོ་ཚིག་ཉུང་ཤས་ལ་འདུས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གང་གནས་པའི། ། ལས་རྣམས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལྡན་པའི། ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་། འཚོ་བ་དང་། སྩོལ་བ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ངག་དང་། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་། ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་ཞེས་པ་རྣམས་ཏེ། འདིར་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་ཞི་བ་ཞེས་སོ། ། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ཡང་གསུངས་པ་དང་མ་གསུངས་པའི་ལམ་རྣམས་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་ལས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་སྟེ།

This is the brief presentation; the detailed explanation is given by the following verses. Regarding "stiffening," the yellow [deity] is primarily described as the rite for stiffening the speech of an opponent. As for "upon a sheep" and so forth, "sheep" refers to an animal, upon which the yogi is mounted. The yogi should meditate in that manner. Alternatively, it means abiding perfectly as if mounted upon a sheep over the target of the practice. "Having pierced through to the palate" means that, having meditated on the yellow Lokeshvara of the [appropriate] family and abiding upon a sheep, one pierces the palate of the target with a hook. The phrase "therefore, all [who] abide in the three realms" refers to the act of deluding them all. This is the application for stiffening. "What is the use of mentioning others? Many meanings are gathered in few words" means that many meanings are condensed into a small number of words. "Whatever abides in the three worlds, the activities endowed with the eight qualities"—here, the eight qualities are right view, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration, right speech, right action, and right thought; these are the eight branches of the noble path known as "peace." Being endowed with the eight qualities also refers to the practice of paths, both those explicitly mentioned and those not mentioned, as found in other tantras.

རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ལས་རྣམས་གལ་ཏེ་རང་བཞིན་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་ཡིས་ཏེ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱས་པས་འདིར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། གང་ཞིག་ལྷ་ནི་ནམ་མཁའ་མཚུངས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལས་རེ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཁ་དོག་དབྱེ་བས། སླར་ཡང་གཞན་དུ་ཐ་དད་པས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གང་སྤྱོད་པའི། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱ་བའོ། ། སྐལ་བཟང་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདིར་རེ་ཞིག་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པའི་གཞན་དབང་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་དབུས་སུ་སོན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་སྦྱོར་བས་འདིར་རང་ཉིད་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་འདོད་པས་གཟིར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་གས་གསང་སྔགས་ཀྱི་མགོན་པོ་གང་དུ་གནས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་དང་(གཅས་,བཅས་)པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་འདིར་སྔགས་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ལྷ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཀྲི་ཌ་ཡཾ་ཞེས་པའི་ཁམས་ལས་རྩའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རོལ་པའོ། །

In other tantras, the activities of the ritual applications as they are employed will undoubtedly be accomplished here if they are performed according to the ritual procedures through the application of natural meditative concentration. Regarding the passage beginning, "The deity is equal to space," the Blessed One is for the time being equal to space. Through the differentiation of colors, and again through other distinctions, "all activities that function within the three worlds are to be performed." Regarding the passage beginning, "One who brings about good fortune," here, for the time being, one becomes a possessor of good fortune through the mantra that is the essence of the World-Lord (Lokanātha) of the family, which is the nature of the three syllables. One enters the center of the lotus at the heart of the object of accomplishment, who is under the power of desire. Therefore, by the application of entering the lotus at the heart of the object of accomplishment, one presses with the desire for the essence of the wisdom-being (jñānasattva), who is the nature of the World-Lord of the family oneself; the meaning is that through the application of entering the lotus at the heart of the object of accomplishment, one perfectly accomplishes the sense faculties and so forth. That is described as "wherever the Lord of Secret Mantra abides through the ritual of suchness." Regarding the phrase "together with the three syllables" and so forth, here the mantra is together with the three syllables, meaning it is of the nature of the three syllables. The deity is such that, from the verbal root kṛḍ (to play), they sport in the form of the bindu within all the wheels of the channels.

སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་གསུམ་ནི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་དེས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བའོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་བཅས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཡང་ན་རླུང་གི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་གཞུག་པ་དང་གནས་དབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིན་མཚན་དུ་བཟླས་པ་ནི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་གསུམ་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རླུང་ནི། ཨོཾ་ཡིག་གིས་ནི་རབ་ཏུ་གཞུག། ཨཱཿཡིག་སྔགས་ཀྱི་དབུས་གནས་དེས། ། ཧཱུྃ་ཡིག་སྔགས་ཀྱིས་དབྱུང་བྱས་ནས། ། བཟླས་བྱ་མཆུ་དང་རྐན་སྦྱོར་མིན། ། ཞེས་སོ། ལས་གསུམ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཉིད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཞལ་ལ་གནས་ནི་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཐིག་ལེ་དེ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནི་ཆོས་འབྱུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་སྤྱོད། ། མཁས་པ་ཡི་ནི་མཆོད་པར་འོས། ། རང་ཉིད་ཡང་དག་མདུན་ཕྱོགས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ནོར་ཀུན་དབུལ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་སྟེ། གང་རང་གི་བདེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ལ་གནས་པ་སྟེ། མཐའ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོར་གནས་ཤིང་རིག་པ་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་དེ་རྣམས་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམས་སྤྱི་བོ་ལས་སྐྱེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

The three upward movements are the wheels of mind, speech, and body; becoming of one taste within them is the upward movement. To possess that is the meaning of "endowed." Alternatively, the recitation day and night of the nature of the winds' entry, abiding, and emergence according to the stages of the reality of the winds is to possess the three upward movements. Thus, regarding the winds: "With the syllable OṂ, one thoroughly enters; with the syllable ĀḤ, one abides in the center of the mantra; with the syllable HŪṂ, one emits the mantra. The recitation is not performed by joining the lips and palate." Performing the three activities is the characteristic of manifesting the three suchnesses; it is the state of being constant and uninterrupted. "Abiding in the mouths of the yoginīs" is because it causes one to thoroughly enter that very drop (bindu), which is the nature of bliss. Therefore, the mouths of the yoginīs abide as the nature of the source of phenomena (dharmodaya). Likewise, it is also stated in the glorious Cakrasaṃvara Tantra: "The yoginīs engage in the conventional; they are worthy of the offerings of the wise. From one's own true front, the yogi should offer all his wealth." Alternatively, "yoga" refers to attaining supramundane meditative concentration (samādhi). That which has entered its own bliss abides in the mouths of those thirty-two channels; it abides at the tips of the two extremes and awareness becomes stable. Likewise, the yoginīs should be understood as those thirty-two channels born from the crown of the head.

དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བས་ཡེ་ཤེས་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། རྣམ་པ་གསུམ་ནི་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་གི་ཚེ་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས། དེའི་ཚེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཐིག་ལེའོ། ། མཛེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨ་ཟུང་དང་ལྡན་པ་ནི་སྤྲུལ་པ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་པདྨར་གྱུར་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་རྣམ་པ་གསུམ་འགུགས་པར་བྱེད་དེ། རྣམ་གསུམ་གྱུར་པའི་དབང་ལས་དེ་གཡོ་བར་འགྱུར་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལས་འཛག་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འཛག་པར་གྱུར་པ་ནི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོར་བབས་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མི་འཛག་པར་གྱུར་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་ཚེ་དབུ་མར་མར་མེ་གཡོ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་རྟག་ཏུ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། ། མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། སྔོན་གསུངས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་ལྷའི་ལྷ་དབང་པོའི་ངོ་བོར་སྒྲུབ་པ་པོ་སྐྱ་རེངས་དམར་པོ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པས་མཚན་མོ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་སྟེ། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དག་གི་དབུས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའོ། །

By correctly exhorting those, wisdom is the very essence of supreme joy. Regarding the phrase "summons the three aspects," and so forth: when the yogi has become habituated to the yoga of the bindu, at that time the bindu is the nature of coemergent joy. "Beautiful" means for the sake of attaining perfectly complete enlightenment. "Possessing a pair of lotuses" means becoming the lotuses of the emanation and great bliss, by way of the very manner of going and coming. In such a manner, one summons the three aspects. Through the power of becoming the three aspects, its movement is the dripping from the wheel of great bliss. Following that, the dripping is the descent into the heart wheel. Following that, the non-dripping is the state of the emanation wheel. At that time, it abides in the central channel like a lamp unmoved by wind. Likewise, the yogi also always applies himself in that manner, abiding perpetually in a single state; this is the meaning of "always uninterrupted." "Abiding firmly" means attaining a state like a lamp unmoved by wind. Regarding the phrase "previously spoken," and so forth: one should meditate on the practitioner as the essence of the god of gods, Indra, as previously explained, with a radiance like the red dawn. Through the complete purity of method and wisdom, at the time of midnight—that is, abiding in the middle between cyclic existence and nirvāṇa—such is the yoga previously spoken of.

ཡང་ན་ཨེ་ཡིག་དང་ཝཾ་ཡིག་གི་མཚན་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ད་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས། དེའི་གཟུགས་འཛིན་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སླར་བཤད་དེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་ནག་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ལུས་འཛིན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་གས་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་དེ་བཞིན་ལྷ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་བླང་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བླ་མའི་ཞལ་ལ་རྣམ་པར་གནས་ནི་བླ་མའི་ཞལ་ལས་བླང་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་གསུངས་པ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཞགས་པས་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུས་ཀྱང་གང་དགུག་པ་སྟེ། དེ་བླ་མའི་ཞལ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་(དོ,ནོ)། ། དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་གཞན་ཅི་འདྲ་ན་ཞགས་པས་ཡང་དག་པར་བཀུག་ཅིང་ལྕགས་ཀྱུས་བསྣུན་པས། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་མྱོས་པ་ནི་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ལུས་དམར་ནི་ལུས་དམར་པོར་གྱུར་ཏེ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྒོ་དགུ་རྣམས་སུ་བསྣུན་པས་ཁྲག་མང་དུ་འབབ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་མདོར་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་འདི་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་རིམ་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་གསད་པའི་རིམ་པའོ། །

Alternatively, the yoga of the characteristics of the syllables E and Vaṃ is the authentic practice. Now, those who harm the Three Jewels are explained again by the passage beginning with "assuming that form" and so forth. This refers to the practitioner assuming the body of the previously mentioned Blessed One, whose nature is black in color. By such a ritual, the practitioner—just as the deity, the Blessed One, who holds a noose and a hook, acts upon the body of the object of accomplishment—should correctly take hold of it. Here, the Blessed One, by means of the very great rays of light of his holding the noose and the hook, [acts]. "Abiding in the mouth of the guru" means that it should be received from the mouth of the guru. What is taught here is that one should understand from the mouth of the guru the binding with the noose and so forth, as well as the summoning with the hook, as previously described. Furthermore, regarding the body of the object of accomplishment: having been correctly summoned by the noose and struck by the hook, they are also "completely intoxicated," which means they are utterly agitated. Because they are terrified, their body becomes red; they faint again and again, and because they are struck at the nine orifices, much blood flows—this is the meaning. Thus, following the brief indication given previously, this is the sequence of the detailed explanation: the sequence for slaying those who harm the Three Jewels.

གཞན་དུ་བཤད་པའི་གསད་པའི་རིམ་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་ལེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཞགས་པས་འགུགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཨཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཏུམ་མོ་འབར་བའི་གཟུགས་ནི་ཞགས་པས་འགུགས་པ་སྟེ། ། སྟེང་དུ་སོང་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་ཧཾ་ཡིག་གི་གཟུགས་ལྕགས་ཀྱུས་བསྣུན་པའོ། ། རྣམ་པར་མྱོས་པའི་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་གནས་ནས་འབབ་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ལུས་དམར་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྒྱལ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་ལས་འཁོར་ལོའི་མཐར་འབབ་པའོ། ། ཁྲག་འབབ་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྒོ་དགུ་རྣམས་སུ་བསྣུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གྱུར་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རིགས་སྒོར་བསྣུན་པས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་འབབ་པའོ། ། འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་མི་ལྷུང་ཞིང་སྟེང་དུ་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུས་འཛིན་པ་དག་གིས་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། བླ་མའི་ཞལ་ལ་གནས་ནི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་དང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ད་ནི་སྔགས་ཀྱིས་ཕན་པར་བྱེད་པ་སྲོག་བཞིན་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གིས་གསུངས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་མཚུངས་པའོ། །

The sequence of "killing" explained elsewhere consists of correctly extracting the bodhicitta from the body of the object of practice. The form of the blazing caṇḍālī, which arises from the complete transformation of the syllable Aṃ residing in the navel wheel and is accompanied by the summoning of a lasso, is the summoning by the lasso. Having ascended, it strikes the form of the syllable Haṃ—which resides in the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra) and is oriented downward—with a hook. "Utterly intoxicated" means flowing from its own abode; the meaning is "from the wheel of great bliss." "The red body" is the very nature of innate joy (sahajānanda). "Fainting again and again" means flowing from one wheel to the end of the next. "The flow of blood" is immeasurable great bliss. "Striking the nine gates" means that by striking the gates of the four goddesses and the five Tathāgata families who reside in the dharma wheel, it flows into the emanation wheel (nirmāṇa-cakra). Here, the characteristic of not letting the drop of bodhicitta fall but drawing it upward is "great majesty." Through the previously mentioned holding by the lasso and hook, all of these possess great majesty. The "abode in the mouth of the guru" refers to the heart wheel and the emanation wheel; the meaning is that it resides between these two wheels. Now, the benefit of the mantra, which is to be protected like one's own life, is taught in six verses: "equal to being free from obscurations."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་མཚུངས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བའོ། ། རང་ལུས་རྣམ་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་རང་ལུས་ལ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ། སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་མཚུངས་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་རབ་ཏུ་བཞེངས་པའི་སྔགས་ནི་ཧྲཱིཿཡིག་དམར་པོ་ཞེས་ཏེ་དེ་ཉིད་དང་པོའི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ཡི་གེའི་དབང་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་ཞིང་འབབས་པའི་དབྱིབས་ནི་མར་མེ་འབར་བ་དང་། མེ་ལྟ་བུས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁ་དོག་དམར་པོ་ནི་པདྨའི་གཟུགས་འཛིན་པའོ། ། རང་གི་ཞལ་གྱི་ནང་ནས་འཐོན་ཏེ་ཁའི་སྒོར་རོལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒོ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁའི་སྒོ་རུ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ལ་མངོན་འདོད་རོལ་པ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁའི་སྒོར་ཡོངས་སུ་འཁོར་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཕྱི་ནས་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་རྣམས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁར་ཐིམ་ནས་ཇི་སྲིད་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གའི་རུ་སྐྱེས་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་དེའི་མཐར་སྙིང་གར་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་མཐར་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་ཡི་གེའི་མཐར་ནི་ཧཱུཾ་ཡིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་གང་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲོགས་ཏེ། དེ་ཡང་མེར་མེར་པོའི་རང་བཞིན་དཀར་དམར་གྱི་རང་བཞིན་སྒྲོལ་མའི་གཟུགས་ག་པུར་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དེ། ཡིད་འཕྲོག་པ་ཐམས་ཅད་དེས་ཡི་གེ་བླང་བར་བྱ་བ་ལེན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཕྱི་ནས་གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་སྟོང་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཛྫཿཞེས་པའི་གསུམ་པའི་ཡི་གེས་རླུང་གིས་ལོ་མ་གཡོ་བ་ལྟར་བྱས་ཏེ།

Regarding the phrase "and so forth," the practitioner first, for a time, [considers] "equal to being free from obscurations," which means being definitively liberated from obscurations. "One should observe one's own body" means that one should look at that very body; in that regard, it is "equal to being free from obscurations." The mantra that arises in the center of the body is the red syllable hrīḥ; one should understand that this very [syllable] is the nature of the first letter, the sovereign of letters. Likewise, the shape of "blazing and descending" means like a burning lamp or like fire. Furthermore, the red color assumes the form of a lotus. "Emerging from within one's own mouth and sporting at the gateway of the mouth" means at the gateway of the mouth of the object of accomplishment; the meaning is "at the gateway of the mouth of the object of accomplishment." In that regard, "sporting with longing" means circling completely at the gateway of the mouth of the object of accomplishment. Subsequently, those very letters dissolve into the mouth of the object of accomplishment, and one should visualize them dissolving into the ru-skyes (the ru or ru-ba [vagina/lotus] at the heart) of the object of accomplishment for as long as it takes. Subsequently, at the end of that, "all that remains slightly in the heart at the end of that" means that at the end of the first letter is the syllable hūṃ. In the form of that very [syllable], it also enters thoroughly; having seized everything that remains slightly in the heart of the object of accomplishment, that very form of Tārā—which is the nature of the mer-mer-po (the embryo), the nature of white and red, and the form of camphor—is that which takes up all that is captivating; the meaning is "taking up the letters to be taken." Subsequently, the body of the object of accomplishment is to be made empty; at that time, by the third letter jjaḥ, it is made to move like a leaf moved by the wind.

རང་གི་ཁྱིམ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་ཐིམ་ནས་ལུས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་འདིས་ལྷའི་ལྷ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཞག་བདུན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པས་དེའི་ནོར་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྲན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། འཚོ་བ་དང་ནི་ནོར་གྱིས་ཀྱང་། ། ས་སྟེང་འཇིག་རྟེན་སླར་ཅི་སྨོས། ། འགྲུབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་བཞིན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ད་ནི་འདིའི་སྔགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། རང་དབང་མེད་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདིར་སྔགས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོས་འདིར་རང་དབང་མེད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་གཟུང་བའི་བུད་མེད་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། ། རྒྱལ་སྲིད་སྒྲུབ་པ་མཆོག་ནི་ངེས་པ་སྟེ། ། འདིར་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་སླར་ཡང་གཞན་དུ་སྟེ་གཞན་གྱིས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་བུད་མེད་སྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། དེས་དེ་བཞིན་དུ་དབང་བྱས་པས་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཏེ་སྡིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། རྒྱུ་གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་བུད་མེད་བསྒྲུབས་ན་འོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ལྷའི་བུ་མོ་ཡིན་ཡང་འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་བུ་མོ་ཡང་ངེས་པར་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །

One should meditate on one’s own house dissolving into one’s own body, such that the body becomes of one essence with the body of the object of accomplishment. By means of this method, if one practices the deity of deities, the Blessed One, the Lord of the World (Lokanātha) of the [Buddha] family, for seven days, all people together with their wealth will become one’s servants. "By means of livelihood and wealth, what need is there to mention the world upon the earth? Success will occur; of this there is no doubt." This is the meaning of "there is no doubt" in that context. Now, the classification of the objects to be brought under control by means of this mantra is taught in two verses. Regarding the phrase "those who lack independence" and so forth, the "Lord of Mantra" here is the king. In this context, the practitioner should not apply the mantra to a woman who is under the control of another. The "supreme accomplishment of sovereignty" is certain; the meaning is that the king of mantras should be recited here. If a practitioner otherwise practices with a woman who is possessed by another—that is, enjoys her and is attached to her—he will fall and incur sin by having brought her under control in that manner. For what reason? Because if one practices with a woman who is fully possessed by another, she will be unable to come; she will die at that very moment because she cannot be seen. If she is even a daughter of the gods, there is no doubt in this regard; the meaning is that even a daughter of the gods will certainly come.

རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་ལྔ་བཅུ་པ་ལས་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། ཡང་དག་སྲུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་རྣལ་འབྱོར་པས་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་དམན་པས་འདྲེན་པའི་སྔགས་ཉིད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། སྦ་ཞིང་སྲོག་བཞིན་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། འདིར་སྔགས་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྙིང་པོའོ། ། མཆོག་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། ། གཅིག་པུ་གྲོགས་དང་བྲལ་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་བཞི་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་གི་ཚེ་སྔགས་ཟློས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གཅིག་པུ་ནི་གནས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པའོ། ། འབུམ་དང་ལྡན་ནི་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་གྲངས་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་གསུམ་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བདེ་གཤེགས་མངོན་སུམ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ད་ནི་སྔགས་བཟླས་པའི་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཆོས་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་དང་སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་དེ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་འབྱིན་པ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་གོ་འཕང་འགྲོ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པའོ། །

This is the third chapter, the sequential classification of the suchness of the deities, from the Fifty Verses on the Lord of the World of the [Buddha] Family. Regarding the phrase "perfectly guarding" and so forth: the yogi should recite the mantra that leads [to liberation] through the practice of the samaya vows. It should be concealed and guarded like one's own life. Here, the "mantra" is the heart-essence of Lokeśvara. "Supreme" means preeminent. Regarding the phrase "alone, separated from companions" and so forth: when the yogi recites the mantra, "alone" means having abandoned attachment to all objects of the environment. "Possessing a hundred thousand" means the mantra should be recited three hundred thousand times. Furthermore, these are the three wheels, characterized by body, speech, and mind. "Directly perceiving the Sugatas" means that one will directly perceive the body, speech, and mind. Now, the great nature of the result of mantra recitation is taught: "Emitting the entire world," and so forth. This means that the yogi who possesses the previously mentioned practice of reciting the secret mantra emits the entire world in a mere instant and likewise gathers it in a mere instant; the meaning is that they possess the power to emit and gather [the world] again and again. "Going to the state of space" means that those who travel through space, such as Vajrapāṇi and others, are endowed with miraculous powers.

དེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་འཕང་ནི་དེ་དག་གི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ། དྲན་པས་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། ། ད་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་གྲོང་དུ་འཇུག་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་མེད་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པའོ། ། ལུས་སྐྱེས་ནི་ལུས་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་རྣམས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། ། གང་ལ་སེམས་མེད་པ་ནི་རོའི་ལུས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་འཇུག་པའོ། ། སེམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་སེམས་མེད་པའི་རོའི་ལུས་ལ་ཡང་དག་པར་ཐིམ་པའོ། ། ལུས་སྐྱེས་མང་པོ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་སེམས་ནི་སེམས་ལས་ངེས་པར་མཐོང་སྟེ། རོའི་ལུས་ལ་སེམས་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་སེམས་དང་བཅས་པ་སྟེ། ངེས་པར་མཐོང་བ་ནི་རོ་དེ་ལ་ངེས་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་ཚོགས་པའི་དོན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་གི་གཟུགས་སེམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་རིམ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་གྲོང་ལ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྟེང་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ལྟེ་བའི་འོག་ནས་དེ་ཡང་སྟེང་དུ་མགྲིན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་བཀང་ནས་སྣའི་བུ་ག་ནས་འཐོན་ཏེ་རོ་མཉམ་པའི་ལུས་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྲིད་རོའི་ལུས་གཡོ་བ་སྟེ། སྦལ་པ་བཞིན་དུའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་རབ་ཏུ་གཡོ་བ་ན་སླར་ཡང་དེ་ལས་རོའི་ལུས་ལ་མྱུར་དུ་སྲོག་ཚུར་དགུག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་གྱི་གྲོང་དུ་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

Their "state" (pada) means going to their place; the meaning is going to the place free from obscurations. Through mindfulness, there is no doubt regarding this. Now, the entry into the city of another shall be explained. Regarding the phrase "the union of mind and the mindless," "mind" refers to the yogi’s consciousness. "Born of the body" refers to the great elements produced from the body that cause [the mind] to enter. "That which is mindless" is the body of a corpse. "Union" is the entry. "Mind" is the yogi’s consciousness perfectly dissolving into the mindless body of the corpse. Having thoroughly entered the many elements born of the body, the mind is clearly perceived from the mind; that is, the mind [is perceived] in the corpse's body in that same way. "Clearly perceived" means that the mind will be clearly perceived in that corpse. Here, the meaning of the assembly is that the very form of the life-force (prāṇa) of all sentient beings, which serves as the support for the mind, should be drawn upward by the yogi at the time of entering the city of another. From below the navel, it should fill the space up to the limit of the throat and then emerge from the nostrils, perfectly entering the body of equal taste (samarasa) of the corpse. As long as the corpse's body moves, like a frog, and as long as it moves intensely, one must again quickly summon the life-force back from that [corpse] into the [original] body. In that way, one should train in entering the city of another. Now, the greatness of the nature of mantra shall be explained.

ནད་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནད་དང་ལྡན་པའོ། ། ནད་མེད་ནི་ནད་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནད་མེད་པ་ཡང་བདེ་བ་དང་བཅས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དབང་པོས་བྱེད་དེ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུས་འཛིན་པ་ཞེས་པ་འདིའི་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུས་འཛིན་པའི་ཚིག་བརླིང་བ་ནི་སྔོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་མ་ཡིན་པ་གང་གི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་སྟེ་བྱིས་པ་རྨོངས་པས་ཟླ་བ་འཛིན་པར་འདོད་པ་དང་འདྲའོ། ། གསུམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྐུ་གསུམ་གསུམ་དུ་རིག་པ་སྟེ། གསུམ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལས་དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དང་། བདག་གི་དེ་ཉིད་དང་། ལྷའི་དེ་ཉིད་དོ། ། གཞན་ཡང་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། གཞན་ཡང་སྐུ་གསུམ་གསུམ་ནི་ཡི་གེ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུམ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། གནས་སྐབས་གསུམ་ནི་ཞི་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། ལམ་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུམ་དང་གནས་སྐབས་གསུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་གོ་འཕང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་ཤེས་པ་དེས་ངེས་པར་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་གོ་འཕང་དུ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདི་ནི་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་ལྔ་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ།

Regarding the phrase "with disease" and so forth, it means being possessed of disease. "Health" is that which brings about definitive liberation from disease. Likewise, health also brings about happiness. In the same way, this is accomplished by the sovereign king of mantras. As for the phrase "grasping with the noose and hook," the profound meaning of this expression "grasping with the noose and hook" has already been explained previously. Regarding the phrase "otherwise" and so forth, any practice that follows a ritual procedure other than the previously taught natural application is "otherwise"; it is like a foolish person wishing to grasp the moon. Regarding the phrase "three by three" and so forth, the practitioner should know the three bodies of the Protector of the World in three ways. "Three" refers to the three aspects: therein, the three realities are the reality of the mantra, the reality of oneself, and the reality of the deity. Furthermore, the three are the three bodies: the dharma body, the enjoyment body, and the emanation body. Furthermore, the three bodies by three are the three types of syllables. In that same way, they should be known as three by three. The three stages are the stage of peace, the stage of non-duality, and the stage of the wisdom that purifies the path. Likewise, the three bodies and the three stages are the state of the Protector of the World. The meaning is that whichever practitioner knows the nature of the Protector of the World will certainly proceed to the state of the Protector of the World. This is a concise commentary on the fifty [stanzas] of the Protector of the World of the [Buddha] Family.

ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་དྲི་མེད་དཔལ་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དཔལ་ས་སྐྱའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་མི་ཆེན་ལྷ་རྗེ་མེ་ག་ལིང་གིས་ཞུས་ཤིང་། ཡར་ལུངས་པ་ཤུད་ཀེ་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

This concludes the work composed by the Kashmiri Paṇḍita Vimalaśrībhadra. It was requested at the glorious Sakya monastery by the great official Lhaje Megaling and translated by Yarlungpa Shüke Drakpa Gyaltsen.