Illuminating the Sādhana of Kulalokanātha

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀུ་ལ་ལོ་ཀཱ་ནཱ་ཐ་སཱ་དྷ་ན་ཨཱ་ལོ་ཀ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རི་བོའི་མཆོག་ལ་རབ་ཏུ་རེག། སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཤར། ། དྲི་མེད་འོད་ཟེར་སྣང་བར་མཛད། ། རང་བདག་དེ་ཉིད་འཕྲོ་བ་ཡི། ། མ་ལུས་རིགས་ཚོགས་རྣམ་པ་ཅན། ། སྲིད་པ་ཞི་མཛད་འཇིག་རྟེན་དབང་། ། ནམ་མཁའ་ཡི་ནི་ཉི་མ་སྟེ། ། འོད་ཟེར་རབ་དམར་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། གཉིས་མེད་སྣང་བ་སྔགས་ཀྱི་བདག། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཚུལ་དང་ལྡན། ། རིགས་དང་རིགས་བྱུང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས། ། གདུལ་དཀའ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་གདུལ། ། གང་དེའི་རྗེས་མཆོག་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། རིག་ནས་ཁྱབ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་གསལ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཚོགས་རྣམས་ལ། ། རྣམ་པར་དག་པས་ཚིམ་མཛད་པ། ། སྔགས་ཆེན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་འཛིན་པའི། ། བླ་མ་དེ་ནི་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་ལྡན་རྗེ་བཙུན་བྷྲྀངྒ་རས། ། ཡང་དག་བདུད་རྩི་ཆ་རྟོགས་ནས། ། དེ་མཁྱེན་རྗེས་རྟོགས་ལས་བྱུང་བའི། ། གསུང་གིས་ཡོངས་སུ་ལེགས་པར་འགྲོ། ། དཔལ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་རིགས་དབང་སྒྲས། ། དེ་ཉིད་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་ལྔ་མཆོག། དེ་དོན་རྣམ་འགྲེལ་རབ་ཏུ་གསལ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་སྦྱོར། ། རང་གི་རྗེས་རྟོགས་སྣང་བ་ཡིས། ། སྒྲུབ་ཐབས་སྣང་བ་བདག་གིས་བརྗོད། ། དང་པོར་པདྨའི་རིགས་དོན་ཤེས། ། སློབ་མའི་གང་ཟག་རྣམ་པར་བརྟག། འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། སེམས་ཉིད་དག་པས་མཉམ་གཞག་པ། ། བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་ཐོབ། །

In the language of India: Kula-lokanātha-sādhana-āloka-nāma. In the language of Tibet: Rig kyi ’jig rten mgon po’i sgrub thabs kyi snang ba zhes bya ba (The Illumination of the Sādhana of the Protector of the World of the Family). Homage to the noble Avalokiteśvara, the Great Compassionate One. Touching the supreme mountain, he has arisen in the form of mantra. He causes the appearance of stainless light rays; the very self of that radiance, possessing the aspects of the entire assembly of families, the Lord of the World who pacifies existence, the sun of the sky—may he, with his intensely red light rays, be victorious! The non-dual appearance, the lord of mantra, possessing the manner of the profound and the vast, through the various enumerations of the families and those born of the families, he thoroughly tames those who are difficult to tame. Having realized that supreme essence, the pervasive lords have clarified it. May the Guru, who satisfies the entire assembly of sentient beings through complete purity and who upholds the manner of the great essence of mantra, be victorious! The glorious venerable Bhṛṅgiriṭi, having realized the portion of the authentic nectar, through the speech arising from the subsequent realization of that knowledge, has perfectly explained it. By the voice of the glorious Lord of the World’s Family, the supreme eighty-five [verses] of that very essence are clearly elucidated. Applying the sequence of the three realities, I shall now describe the Illumination of the Sādhana through the light of my own subsequent realization. First, one should understand the meaning of the Lotus Family and examine the individual disciple. Having completely abandoned worldly conduct, with a pure mind of meditative equipoise, one receives the pith instructions of the sublime Guru.

ཏིང་འཛིན་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བག་ཆགས་དང་ནི་ཆགས་པ་སྤངས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ཤེས། ། བརྩེ་བའི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་། ། དེ་འདིར་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གིས། ། ཚུལ་ལྡན་པདྨའི་རིགས་ལས་བྱུང་། ། འདི་ཡིས་སྤོབས་པ་རབ་ཐོབ་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་དབེན་པའི་ཕྱོགས། ། འཇིག་རྟེན་རིགས་དབང་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། མཚུངས་མེད་སྔགས་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་ཐུགས་ཀར་ཆུ་སྐྱེས་དམར། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། རིགས་ལྔ་འོད་ཟེར་རབ་འཕྲོ་བར། ། བསྒོམ་བྱ་དེ་འོད་སྣང་བ་ཡིས། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན། ། དེ་ནས་ཐུགས་པད་ལས་བྱུང་བའི། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ནས་འོད་འཕྲོས་པས། ། འོད་ཟེར་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གནས། ། མཐའ་ཡས་རྒྱལ་བ་རྣམ་བལྟ་ཞིང་། ། བླ་མ་ཡི་དམ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དེ་མཆོད་འོད་ཟེར་ལྷ་རྣམས་ནི། ། སྤྲོ་བྱ་དེ་ཡིས་ཀུན་ནས་གང་། ། གུས་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སོགས་ཞེས། ། ཚིགས་བཅད་དམ་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བྱམས། ། གཞན་དོན་ངེས་དགའ་སྙིང་རྗེ་དང་། ། འགྲོ་རྣམས་བདེ་ཕྱིར་དགའ་བ་དང་། ། འགྲོ་བའི་སྐྱོན་ལ་བཏང་སྙོམས་བསྟེན། ། རང་ཉིད་ཕྱི་ནས་འདི་ཀུན་ལ། ། མཁས་པས་བསམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་དེ་མི་འཐོབ། ། སད་དང་རྨི་ལམ་ཉམས་མྱོང་ལས། ། བག་ཆགས་ས་བོན་འབའ་ཞིག་གིས། ། འདུ་བྱེད་ཁམས་གསུམ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། སོ་སོར་སྣང་བ་རྣམ་སྤང་ནི། ། སེམས་ལ་དེ་བཞིན་གསལ་བ་མིན། །

Perfect in the bliss of meditative absorption, the very essence of supreme bliss, having abandoned habitual tendencies and attachment, and knowing the application of mantras and mudrās, completely filled with the nectar of compassion—such a person here is the Lord of the World, born from the noble Lotus family. Having attained great eloquence through this, the practitioner, in a secluded place, should compose the peerless mantra of the Lord of the World’s own family. First, one should meditate on a red lotus at the heart, in the center of a moon maṇḍala, from which one’s own seed-syllable arises, emitting the radiant light of the five families. Through the appearance of that light, one should recollect the body and so forth. Then, light radiates from the heart lotus through the pores of the skin; that light remains in the expanse of space, beholding the infinite Victors. One should emanate deities of light to make offerings to the gurus, yidams, and maṇḍalas, filling them completely. With devotion, one should join the palms and recite the sublime verse, "I and all others to the Three Jewels," three times. Then, one should cultivate love that benefits sentient beings, joy in the certain welfare of others, compassion, and equanimity toward the faults of beings. The wise should not subsequently think of all these as being external; they are not clearly manifest in the mind as something external. From the experiences of waking and dreaming, the mere seeds of habitual tendencies cause the formations that move through the three realms. Once the various appearances are abandoned, they do not appear clearly to the mind in that way.

དེ་ཕྱིར་བདེན་མེད་གྱུར་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་མེད། ། སྲིད་གསུམ་གནས་ཀྱི་སྒྲིབ་ཀུན་ལས། ། ངེས་པར་གྲོལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཉི་མས་མུན་པ་ངེས་བཅོམ་ལྟར། ། དྲི་མེད་ནང་དུ་རྣམ་པར་བལྟ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གསལ་བྱས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སྐུ་ནི་རབ་ཏུ་འཐོབ། ། མ་རིག་ལས་སྐྱེས་ང་རྒྱལ་དང་། ། དེ་སྐྱེས་ཕུང་པོ་དེ་བདག་ཉིད། ། ཡང་དག་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གང་ལ་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། མཚམས་སྦྱོར་ལུང་བསྟན་ལས་གསུངས་པའི། རིགས་དྲུག་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། ། ཚིག་དྲུག་པ་ཡི་སྔགས་འདི་ཡིས། ། དེ་ནི་བྲི་བར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། དང་པོ་འདི་ལ་ཨོཾ་ཞེས་གཅིག། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས། ། ལྔ་པ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བཤད། ། དྲུག་པ་ང་རྒྱལ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། དེ་ནས་བག་ཆགས་ས་བོན་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུར་སྒྲུབ། ། སྔགས་པས་གཉིས་མེད་ཡིད་དེ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ། ། སྒྱུ་མའི་སྤྲུལ་པ་དཔག་མེད་རྣམས། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་དམིགས་པར་བྱ། ། པད་ཉིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ས་བོན་ལས། ། སྐྱེས་ཤིང་ཁྲོ་བོའི་འོད་ཟེར་འགྱེད། ། བགེགས་ལ་བསྒོ་ཞིང་དེ་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་དབུས་ལ་རྡོ་རྗེའི་གུར། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཤིན་ཏུ་དཀར། ། སྟེང་དུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའི། ། ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་ཟེ་འབྲུ་བཞིན། ། བརྩེ་བས་ཆགས་ཤིང་འོད་དམར་གསལ། ། རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བདག། ཧྲཱིཾ་གི་ས་བོན་འོད་ལྕགས་ཀྱུས། ། རང་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་བསམ་པར་བྱ། །

Therefore, because they lack true existence, These wandering beings are without intrinsic nature. One should meditate on being definitively liberated From all obscurations within the three realms of existence. Just as the sun definitively destroys darkness, One should look clearly within the stainless state. Having clarified the bodhicitta, One will thoroughly attain the body of awakening. Pride born from ignorance, And the aggregates produced from that, are its very nature. In order to engage in the authentic practice, One should recite the mantra. As taught in the Sandhivyākaraṇa, This is the nature of the sixth family. By means of this six-word mantra, One should know how to write it: First, "Oṃ" is the first; Emptiness is the second; The third is said to be "Jñāna" (Wisdom); The fourth is "Vajra"; The fifth is explained as "Svabhāva" (Nature); The sixth is expressed as "Ātmaka" (Selfhood). Then, from the seeds of habitual tendencies, One accomplishes the fruit of buddhahood itself. With a non-dual mind, the mantra practitioner Should realize the three realms. Immeasurable illusory emanations Should be visualized externally. From the seed-syllable upon a lotus and sun maṇḍala, He is born, radiating wrathful light rays. Having commanded the obstructors, Then, in the center of that, is a vajra tent, Extremely white within the expanse of space. Above, like the anthers of a red lotus Born from the seed-syllable, Attached with compassion and radiant with red light, I am the Lord of the World, the Family Sovereign. With the hook of light from the seed-syllable "Hrīṃ," One should meditate upon and contemplate oneself.

བསམ་གཏན་རང་བཞིན་ཡང་དག་ལྡན། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་བྱང་ཆུབ། ། གཟུགས་ལས་ཞལ་ནི་གཅིག་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཐབས་ཐོབ་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་གསུམ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། འགྲོ་བ་གསུམ་ཟད་སྙིང་ག་མིག། སྔགས་གསུམ་ས་བོན་དགོད་པར་བྱ། ། གང་ལས་སྤྱན་ནི་གསུམ་གྱུར་པ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ལས་མཛད་ཅིང་། ། རོལ་པ་ལས་ནི་ལྷ་ཡི་མཆོག། བདུད་བཞིའི་དགྲ་ནི་འདུལ་མཛད་ལས། ། ཕྱག་ནི་བཞི་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དམ་ཆོས་བདུད་རྩི་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། གདུག་པ་འགུགས་ཕྱིར་ཕྱག་གཡས་ན། ། པདྨ་ལྕགས་ཀྱུ་གྱེན་དུ་འཕྱར། ། པདྨའི་ཕྱག་དང་ཞགས་པས་མཚན། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་སྦྱོར་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། གྲོལ་བ་ནོར་བུའི་དཔལ་གྱིས་འཁྱུད། ། མུ་ཏིག་ནོར་བུས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བརྟན་པ་ཐོབ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་པར་བཞུགས། ། ཕྱག་རྒྱའི་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་ལས། ། འདོད་ལྷ་དང་མཚུངས་གཟི་བརྗིད་དང་། ། སྒེག་པའི་ཉམས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཐུགས་ནི་དགའ། ། དངོས་ཀུན་གཅིག་གི་གཟུགས་ཉིད་ཕྱིར། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་འཛིན་པ། ། ཉོན་མོངས་ཆེན་པོའི་དགྲ་འཇོམས་པའི། ། དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་འཇིགས་ཆེན་པོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཆུས། ། དབང་བསྐུར་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་གང་། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གནས་པའི། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རབ་གསལ་བྱ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །

Possessing the true nature of meditative concentration, one attains perfect enlightenment in a single instant. With a single face emerging from the form, one attains the method of the three vajras. Endowed with the three suchnesses, one should place the seed syllables of the three mantras at the heart and the eyes, which exhaust the three realms of existence. From which the three eyes arise, crowned by Amitābha, performing activities such as pacification and so forth, the supreme deity through his play subdues the enemy of the four māras. Adorned with four hands, he extends a jewel in his hand in order to bestow the nectar of the sublime Dharma. In his right hand, to summon the malevolent, he brandishes a lotus hook upward. Marked by a lotus and a lasso, he is sealed with the single mudrā union. Embraced by the glory of the liberating jewel, adorned with pearls and gems, he attains the stability of perfect enlightenment. He sits perfectly in the bodhisattva posture. From the union of the mudrā and the lotus, possessing a splendor equal to the god of desire, because he is born from the expression of charm, the hearts of the yoginīs are delighted. Because all things are the form of a single essence, he holds a body of manifold forms. The great hero, the lord who conquers the enemy of the great afflictions, is the one of great majesty. The yoginīs, with the water of wisdom, perform the empowerment which fills him from above. With the hook of the seed syllable at the heart, one should summon the wisdom being. Likewise, one should clearly manifest the reality of the mantra abiding as a single wisdom. The aggregates, elements, and sense bases—

རང་བཞིན་བྲལ་ཞིང་མཚན་ཉིད་གཅིག། ཟབ་དང་བརླིང་བའི་བཀོད་པ་རྣམས། ། བླ་མའི་ཞལ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེར་གྱུར་མཆོག་གི་ངག་གཟུགས་རྣམས། ། སྲོག་གི་ཤིང་རྟ་སྟེང་དུ་འགྲོ། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་གྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས། ། ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་ཐོབ། ། ཧ་ཡིག་མཐའ་ལ་ཚེག་དྲག་བཅས། ། རི་གཅིག་གཞན་ནི་ཧ་ཡུ་དང་། ། རྫས་གསུམ་ས་བོན་གསུམ་པོ་ནི། ། བརྒྱད་ཅུ་ལྔ་ལས་བསྡུ་བ་གསུངས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། རང་ལུས་ལྷ་སྐུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ལྷ་དང་སྔགས་དང་དབྱེར་མེད་ཅིང་། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་བྱ། ། དེ་ཡི་མཐའ་ལ་དེ་བརྡ་ཡི། ། གནས་ལ་ལྷ་ཡི་སྐུ་རུ་བསྒོམ། ། བླ་མའི་མན་ངག་བཀའ་སྩལ་གསུངས། ། བདག་གིས་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་མྱོང་། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་སྐུ་ལ་འཁྱུད། ། དང་པོར་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་སྒྲུབ། ། གཉིས་གསུམ་གཞན་དག་དེ་སྤངས་ནས། ། བདེ་ཆེན་དེ་ལ་ཀུན་ཁྱད་འཕགས། ། དེ་བཞིན་ལྟེ་བའི་པད་མཐར་ཡང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་གསལ་བ་ཡིས། ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡི། ། མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཚན་པ། ། དེ་ཐོབ་རོ་གཅིག་ཉམས་མྱོང་གནས། ། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་འགྲོ། ། བསྒོམ་བྱའི་མཆོག་གི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཟླ་བ་ཁུ་བའི་འོད་རབ་གསལ། ། དེ་མཐར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཐོབ། ། གསལ་བར་ཐོབ་པ་ཁུ་བའི་བདག། བདེ་ཆེན་གནས་སུ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ལ་བརྟེན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཆེན་གནས་ཞི་བའི། ། རང་གི་དོན་ནི་ཡང་དག་རིག། ཟག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། དཔེར་ན་སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། དེ་ནས་སྨོན་ལམ་གདབ་བྱ་གང་། །

Devoid of intrinsic nature and possessing a single characteristic, The profound and vast arrangements Are to be expressed by the mouth of the Guru. Those supreme forms of speech, having become so, Proceed upon the chariot of the life-force. The activities of conventional meaning Are obtained from the very forms of the syllables. The letter ha at the end, together with the visarga, And the other ha-yu on the single mountain— The three substances and the three seed-syllables Are taught as the condensation of the eighty-five. By means of this generation stage, One’s own body is the nature of the deity’s form. Indivisible from the deity and the mantra, One should meditate on the reality of the mantra. At its conclusion, in that symbolic state, One meditates on the body of the deity. The Guru’s oral instructions were thus spoken; I have personally experienced that very reality. Embracing the body of mantra and mudrā, First, one accomplishes the characteristics in that way. Having abandoned the others—the second and third— Great bliss is superior to all. Likewise, at the edge of the navel lotus, Through the clarity of body, speech, and mind, One is not marked by the signs Of the conceptualizations of subject and object. Having attained that, one abides in the experience of one taste, Proceeding to the center of the heart wheel. Having reached the supreme perfection of what is to be meditated upon, The moon of the seminal fluid is brilliantly clear. At its conclusion, the Sambhogakāya is attained. Attaining clarity, the nature of the seminal fluid Causes one to proceed to the state of great bliss. Relying on the supreme space-mudrā, In the peaceful state of great coemergence, One perfectly realizes one’s own welfare And is completely liberated from all defilements, Just like a cloudless sky. Then, whatever aspirations are to be made:

གཞན་གྱི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི། ། སྔགས་ཀུན་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པར་བྱ། ། བདག་མེད་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་མཆོག། ཕུང་པོའི་བུད་ཤིང་ཡང་དག་སྲེག། ཆགས་སོགས་ས་བོན་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་ཚོགས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ལས། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནམ་མཁའ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་རྒྱས་འོད་རབ་གསལ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྣང་བ་ནི། ། ཤེས་བྱ་སྤྱོད་ལམ་གཏོར་མ་བཏང་། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་ཅེས་བཤད་པ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྦྱོར་བ་ལས། ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་གོམས་བསྟན་ནས། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་རྐྱེན་ནི་མཐོང་། ། འདི་ནི་རིགས་ལྔའི་རྣམ་པ་ཡི། ། མངོན་རྫོགས་བྱང་ཆུབ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རིག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡང་། ། ད་ནི་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་བརྗོད། ། རིན་ཆེན་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་ཁྱིམ། ། ཡེ་ཤེས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་གསལ། ། དཔལ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྐུ། ། འོད་ཟེར་ཁ་དོག་རྣམ་ལྔ་བརྟེན། ། ཞི་བའི་དོན་གསུངས་བྱང་ཆུབ་ནི། ། རྣམ་སྣང་དཀར་པོ་འོད་དང་ལྡན། ། བདག་ཉིད་གསུང་བ་རང་བཞིན་མེད། ། གཏི་མུག་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་བདག། དབང་དགུག་དག་ལ་དམར་པོ་སྟེ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་མཚུངས་པའི་འོད། ། སེམས་ཅན་དྲང་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཅན། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་བདག། སྔོ་སེར་དམར་བ་ཞེ་སྡང་སྟེ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་མཚུངས་འབར། བདག་གིས་དེ་ཉིད་བྱས་ནས་ནི། ། རྣམ་པར་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བོ་འགུགས། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་རྒྱ་ཆེན་ཉིད། ། ཕྲག་དོག་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་བདག། བདུད་དགྲ་འཇོམས་པ་ནག་པོ་སྟེ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ནམ་མཁར་གནས། །

Renowned for the sake of others, one should mentally recite all the mantras of its conventional nature. That very Great Selflessness is supreme; it perfectly burns the firewood of the aggregates and performs the fire offering of the seeds of attachment and the rest. Through the application of the external feast, the lotus mudrā and the mudrā of space are fully expanded and brilliantly luminous. The manifestation of the Lord of the World is the offering cake for the conduct of the objects of knowledge. What is explained as "one's own reality" is the application of the generation stage; having shown the cultivation of that reality, one perceives the various conditions. This is the meditation on the manifest complete enlightenment in the form of the five families. Although it is spoken of as awareness itself, I shall now describe the reality of the deity. The house of the qualities of the great jewel is the luminous wish-fulfilling gem of wisdom. The body of the glorious Lord of the World relies upon five-colored light rays. For the sake of pacifying, the enlightenment is white Vairocana, endowed with light. The self-speech is without intrinsic nature, the lord of the family of great delusion. For magnetizing and summoning, it is red, with light equal to Amitābha; compassionate for the sake of leading sentient beings, it is the lord of the family of great passion. Blue, yellow, and red is the wrathful one, blazing like Amoghasiddhi. Having established that reality, one summons people who are full of hatred. For the sake of sentient beings, it is vastness itself, the lord of the family of great envy. Black, it destroys the enemies and demons; Akṣobhya abides in the sky.

འཁོར་བའི་རྩ་དོན་སྤྲོ་བ་ཡི། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་རིགས་བདག་ཉིད། ། མཐོ་རིས་ལ་སོགས་རེངས་བྱེད་སེར། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་མཚུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བརྟེན་གཞན་དོན་གྱིས། ། ང་རྒྱལ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་བདག། དེ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱིས་དགའ་བ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རྣམ་དབྱེའོ། ། དེ་ནི་དག་པའི་གཞི་ལ་བྲི། ། རིགས་དང་ཁ་དོག་ཉམས་དང་ལྡན། ། ཕྱག་མདོག་དབུ་རྒྱན་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། སྔོན་བཞིན་མཚན་མ་བསྟེན་ལ་བརྟེན། ། རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བདག། གང་གི་ལས་ཀུན་འདི་ཡིས་སོ། ། བརྒྱད་ཅུ་ལྔ་གསལ་ཁྲི་ཤིང་འབྲས། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད། ། དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བསམ་གཏན་དགའ། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་ཀུན་དུ་ཆགས། ། བླ་མར་གུས་པའི་ཁུར་གྱིས་བཀུར། ། དེ་ཤེས་དེ་བཞིན་རབ་གསལ་བྱ། ། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་དག། གཞན་དུ་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར། ། འདི་ནི་མ་ཧི་མ་ཞེས་པའི། ། བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་གསུང་གིས་བྲིས། ། འདིར་བསྡུས་མཛེས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། བླ་མ་ལས་འོངས་ཐོབ་པ་ཡིས། ། རྒྱལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིགས་དེ་ཉིད། ། རང་གིས་རྗེས་མྱོང་གཅིག་ཏུ་རིགས། ། འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་དེ་ཡིས་ནི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཐོབ་ཤོག། དཔལ་ལྡན་རྗེ་བཙུན་རིགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་སྣང་བ་རྗེ་བཙུན་མ་ཧི་མས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དྷརྨ་དྷ་ར་དང་། ཡར་ལུངས་པ་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །

The essence of the root of saṃsāra is the emanation of great hatred, the lord of the family, yellow, who paralyzes the higher realms and so forth, equal to Ratnasambhava. By relying on the mudrās for the sake of others, he is the lord of the family of great pride. Likewise, you are great joy; this is the differentiation of the five wisdoms. That should be drawn upon the pure foundation, possessing the family, color, and expression, with the perfection of hand-colors and head-ornaments. Relying on the support of the signs as before, he is the lord of the world of the family; by this, all activities are accomplished. The fruit of the eighty-five clear creepers is the conduct of the lords of yoga. Therefore, one should delight in meditative concentration; through the play of yoga, one is everywhere attached. Honoring with the burden of devotion to the guru, one should know that and likewise make it very clear. Otherwise, the guru and the disciple will suffer a breach of samaya. This was written by the words of the one who has mastered the meditation of Mahima. By this beautiful summary, having obtained what came from the guru, may that very family, through the manner of the Victor, be known as a single self-experienced lineage. By this, may the entire world attain supreme, perfect enlightenment. The Sādhana-āloka of the glorious venerable Lord of the World, composed by the venerable Mahima, is complete. It was translated at the glorious Sakya monastery by the Indian abbot Dharmadhara and Yarlungpa Drakpa Gyaltsen.