Thirty Verses Proclaiming Realization

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏྲིཾ་ཤཏྟི་ཨ་བ་བྷ་ཥ། བོད་སྐད་དུ། རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་སུམ་ཅུ་པ། ཇོ་བོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཚངས་དབང་གཙུག། ཆུ་སྐྱེས་ཆེ་དབུས་འཇིག་རྟེན་མགོན། ། འོད་ཟེར་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། ཨེ་མ་དྲི་གསུམ་དག་མཛད་རྨད། ། བསྟན་པའི་ལུས་ནི་རི་བོ་འདྲ། ། སྤྲོས་བྲལ་སེམས་ནི་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། གཡོན་པའི་སེམས་ནི་རླུང་རྒྱུན་བཅིངས། ། ཚུལ་འདིས་རྣལ་འབྱོར་བདག་ལེགས་གྲོལ། ། ཡིད་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ལུས། ། སྲོག་རྩོལ་ཉི་མ་ཟླ་བ་གཉིས། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེའི་ཞགས་པས་འཆིང་། ། དྲི་མ་ལྔ་ནི་ལྔ་ཡིས་སྦྱོང་། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། དེ་དག་མ་བཅོས་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཨེ་མ་འདི་ནི་བསྒོམ་བྱ་གང་། ། རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་མེ་འབར་བས། ། རི་རབ་སྲོག་ཤིང་ཤིང་རྟ་བརྒྱུད། ། ཚངས་དབང་རྩེ་ནས་ཆར་རྒྱུན་འབབ། ། ཐབས་ཀྱིས་ཐབས་བྲལ་དེ་ལ་ལྟོས། ། གང་མ་རིག་པ་དེ་སྟོང་ཉིད། ། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་བདེ་བའི་ཚལ། ། ཞེ་སྡང་འབར་བས་འོད་གསལ་ཆེ། ། ལྷ་མཆོག་མི་དེ་གང་གིས་བཅིངས། ། ལྟེ་བའི་མར་མེས་མུན་པ་བསལ། ། སྙིང་གར་ཤེས་རབ་པདྨ་རྒྱས། ། སྤྱི་གཙུག་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་འཛག། ད་ནི་རང་ལུས་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། རྩ་གསུམ་འཁོར་ལོ་འདུས་པའི་དབུས། ། བདེ་ཆེན་དངས་མའི་ཐིག་ལེ་གནས། ། དེ་དབུས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། ། ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་དྲི་མེད་ཉིད། ། གཟུང་འཛིན་མུན་པར་རྟོགས་པའི་འོད། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཉི་ཤར་བཞིན། ། དེར་ཡང་མི་གནས་གཞན་དུའང་མིན། །

In the language of India: Triṃśaty-avadāna. In the language of Tibet: The Thirty Narratives. Homage to the Lord Avalokiteśvara. The Vajra-Holder, the crown of Brahmā and Indra, the Protector of the World in the center of the great lotus—by the stream of his light rays, he is empowered. Ema! How wondrous, he who purifies the three stains! The body of the teaching is like a mountain; the mind free from conceptual elaboration is space. The leftward-moving mind is bound by the flow of wind; by this method, I, the yogi, am well liberated. The mind is Viṣṇu, the space; the body is the nature of the five wheels. The vital winds, the sun and moon, are bound by the vajra lasso of great bliss. The five stains are purified by the five. Body, speech, and mind are the three: body, speech, and mind. These are uncontrived and unborn. Ema! What is this to be meditated upon? The essence of the ocean blazes with fire; the axis of Mount Meru is the chariot. From the peak of Brahmā and Indra, a stream of rain falls. Look at that which is devoid of means through means! That which is ignorance is emptiness; the entanglements are the grove of bliss. The blazing of hatred is the great luminosity. By whom is that supreme god-man bound? The lamp at the navel dispels the darkness; at the heart, the lotus of insight blossoms. At the crown of the head, the wisdom of great bliss drips. Now, one’s own body becomes the siddhi. In the center of the gathering of the three channels and wheels, the bindu of the pure essence of great bliss resides. In its center is the non-conceptual, the single stainless eye of wisdom. The light of realization in the darkness of subject and object is like the sun rising in the sky. It does not abide there, nor does it abide elsewhere.

ཀྱེ་ཧོ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་གནས། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁས་བཅིངས། ། ནམ་མཁའ་དེ་ཡི་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། ། གང་ཚེ་རྟོག་པའི་སྤྲིན་དག་པ། ། དེ་ཚེ་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་སྣང་། ། སྒྱུ་མས་སྒྱུ་མའི་གྲོང་ཁྱེར་བཅོམ། ། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ནི་སླུ་བ་སྟེ། ། འདི་ནས་བདག་འདྲས་སླུ་མེད་རིག། ཨེ་མ་ཧོ་ཨེ་མ་བླ་མའི་དྲིན། ། འོག་ནི་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྡམས། ། བར་ནི་རྡོ་རྗེའི་མདུད་པས་བཅིངས། ། སྟེང་དུ་ཡི་གེ་གྱེན་དུ་བསྒྱུར། ། ཐབས་ནི་བདག་གིས་རང་ལ་རྙེད། ། ལུས་ནི་རི་བོ་འདྲ་བྱས་ལ། ། ངག་ནི་རླུང་རྒྱུན་ལྟ་བུར་བསྡམས། ། སེམས་ནི་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དབྱེར་མེད་ཆོས་ཉིད་ཀུན་གྱི་དངོས། ། བརྟན་ལུས་ཤིང་རྟ་རབ་བཅས་པ། ། གཡོ་བ་སྲོག་ཤིང་ལམ་དུ་གཞུག། དེ་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། ། འཆི་མེད་ནམ་མཁའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་མི་རྟོག། ཡང་དག་ལྷ་ནི་བདེ་བ་ཆེ། ། དེ་ཡི་ཟུང་འཇུག་འོད་གསལ་ཉིད། ། གནས་འདིར་ངལ་བསོ་མཁས་པ་དག། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་བདེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔས་སྟོང་། ། ཨེ་མ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་རིག་པའོ། ། མེ་ཏོག་མཐོང་གི་རྩི་མི་མཐོང་། ། ཆབ་རོམ་མཐོང་གི་ཆུ་མ་ཡིན། ། ལུས་མཐོང་བདེ་བ་བླང་བར་གྱིས། ། སེམས་མཐོང་མཐོང་བ་མ་མཆིས་སོ། ། ཆུ་ནང་སྐྱེས་བུས་སུ་ཡི་བུ། ། རྨི་ལམ་གྲོང་ཁྱེར་བདག་པོ་མེད། ། མེ་ལོང་གཟུགས་ནི་གང་ལས་འོངས། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་དེ་དང་འདྲ། ། གང་ན་གནས་དང་སྐྱེ་བ་དང་། ། འགག་འགྱུར་ཡུལ་རྒྱུ་དུས་མེད་པ། ། ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་འདི་ལ། །

Kye ho! The state of extreme profundity: The entire world is bound by space. That space is obscured by clouds; When the clouds of conceptual thought are purified, What appears to this [mind] at that time? An illusion destroys an illusory city; The mind deceives the mind. From this, one like me knows the non-deceptive awareness. Emaho! Emaho! The kindness of the guru! Below, it is bound by the wheel of karma; In the middle, it is tied by the vajra knot; Above, the syllable is turned upward. The method I have found for myself: Make the body like a mountain, Bind the speech like the flow of wind, And the mind is the very nature of space. The indivisible nature of phenomena is the essence of all. The stable body is the chariot well-equipped; The moving life-force is set upon the path. Through the samādhi of binding in this way, The siddhi of the deathless space is attained. The yoga of space is non-conceptual; The authentic deity is great bliss. Its union is the luminosity itself. O wise ones, rest here in this state! Vajradhara, Vajradhara, Vajrarāja, Vajrasukha, Vajrasattva, empty of a [real] being— Emaho! The omniscient Vajra! One sees the flower, but not the nectar; One sees the ice, but not the water. See the body and take up bliss; Seeing the mind, there is nothing to be seen. Whose son is the man in the water? The city in a dream has no owner. From where does the reflection in a mirror come? All these transmigrating beings are just like that. Where there is no place of abiding, birth, Or cessation, and no object, cause, or time— In this dharma, which has the characteristic of space,

ཀྱེ་ཧོ་འཇིགས་པ་གང་ཞིག་ཡོད། ། འདི་དག་སྣང་བ་སྣང་བརྙན་ཙམ། ། རིག་པ་དེ་ཡང་རིག་པས་དབེན། ། ཐམས་ཅད་རིག་སྙམ་ཤེས་སྙམ་སྟེ། ། ཙམ་དེ་ལ་ཡང་སྙམ་ཉིད་མེད། ། སྐྱེས་བུ་དོན་ཀུན་གྲུབ་པ་འདི། ། ཞེ་སྡང་ཉི་མ་འོད་གསལ་ལྷ། ། འདོད་ཆགས་ཟླ་བ་བདེ་བས་སྤྱོད། ། གཏི་མུག་སྒྲ་གཅན་མི་རྟོག་འཇོམས། ། ནམ་མཁའི་སྤྲིན་དང་རྒྱ་མཚོའི་རླབས། ། མེ་ཏོག་རྩི་དང་ག་བུར་དྲི། ། མེ་ལོང་གཟུགས་དང་ཤེལ་དཀར་བཞིན། ། རྣམ་རྟོག་མི་རྟོག་དངོས་དབྱེར་མེད། ། འགྲོ་བ་འདི་དག་ལས་ལས་སྐྱེས། ། ལས་ནི་ཉོན་མོངས་དེ་ཡི་རྒྱུ། ། མཚན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཤེས་ནས། ། སྐྱེས་བུ་མཚན་མེད་རྣམ་པར་གྲོལ། ། རྟོག་པའི་གླང་ཆེན་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག། སེམས་ཀྱི་བུང་བ་རྩི་ཡིས་བསྡུ། ། ཏིང་འཛིན་དང་པོ་མཚོ་ནང་རྩེ། ། ཤེས་རབ་པདྨོ་ཉི་ཟེར་འབྱེད། ། ཡིད་ཀྱི་མར་མེས་མུན་པ་སེལ། ། བདེ་བའི་མེ་ཏོག་བུང་བས་འཇིབ། ། འཛིན་པའི་རྦ་རླབ་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ། ། བདེ་སྡུག་སྤྲིན་དེ་ནམ་མཁར་དེངས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བརྡས་མཚོན་པས། ཡི་གེ་མེད་པ་བདག་གིས་རྟོགས། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱལ་པོ་ཡི་གེ་མཆོག། སེམས་ལ་གཞན་ནི་མ་མཆིས་སོ། ། གང་དུ་འགྲོ་མེད་འགྲོ་བ་འདི། ། གནས་ཞེས་བྱ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། གང་མི་གནས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འགག་འགྱུར་སེམས། ། རྟག་ཏུ་བྱེད་བྲལ་གཏི་མུག་མེད། ། ཁྲོ་ཁྲོ་བག་ཆགས་གཏན་བཅོམ་པ། ། ཞི་བའི་དམ་པ་མྱ་ངན་འདས། ། གཏེར་ཆེན་རང་ལ་ཡོད་ཤེས་ཀྱིས། ། འཇིག་རྟེན་སྒྱུ་མའི་ལས་ཀྱིས་བསྒྲུབས། ། སྒྱུ་མ་སྒྱུ་མའི་ཡིད་ཀྱིས་ཏེ། ། འདི་ཀུན་སྒྱུ་མ་ཉིད་ཤེས་ན། །

Kye ho! What fear can there be? These appearances are mere reflections. That very awareness is devoid of awareness. Thinking "all is awareness" and "all is known," even that "mere" thinking is itself absent. This person who has accomplished all aims is the deity of clear light, the sun of hatred; he enjoys the moon of desire; and the Rāhu of ignorance destroys non-conceptuality. Like clouds in the sky, waves in the ocean, the nectar of flowers, the scent of camphor, a form in a mirror, or a white crystal, conceptual thought and non-conceptuality are essentially inseparable. These beings are born of karma; karma is the cause of the afflictions. Once the signs are known to be signs, the person is liberated from signs. Summon the elephant of thought with the hook; gather the bee of the mind with nectar. The first samādhi plays in the lake; the lotus of insight opens with the rays of the sun. The lamp of the mind dispels darkness; the bee of bliss sips the flower. The waves of grasping dissolve into the ocean; the clouds of pleasure and pain vanish into space. Indicated by the symbols of the three syllables, I have realized the syllableless. The king of yogis is the supreme syllable; in the mind, there is nothing else. Since this world has no place to go, how could it be called a "dwelling"? Since the dharmadhātu does not dwell anywhere, how could the mind cease within it? Always free from activity and without ignorance, with the tendencies of anger utterly destroyed, he is the supreme peace, nirvāṇa. Knowing the great treasure exists within oneself, the world is accomplished through illusory karma. Illusion is by the illusory mind; if one knows all this to be illusion itself—

སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་གྲོལ། ། སྒྱུ་མར་རྟོགས་པས་བདེན་རྟོག་འཇོམས། ། རྟོག་མེད་སྒྱུ་མ་ལ་མི་གནས། ། མི་གནས་འགྲོ་ལ་ཕན་བརྩོན་པས། ། ཨེ་མ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་རྙེད། རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་སུམ་ཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀི་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར། ། གནུབས་ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Liberated as an illusion, Realizing the illusory, one destroys the conception of true existence. Abiding in non-conceptual illusion, One strives to benefit beings without abiding. Ema! The precious jewel has been found! The "Account of Realization in Thirty Verses" is hereby complete. This was translated in the presence of the great lord of yogis, Mitrayogin, by the translator from Gnubs, Jampai Pal.