Personal Instructions on Resting in One’s Own Mind called "Twenty-Five Verses"

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སྭ་ཙིཏྟ་བི་ཤྲཱ་མོ་པཉྩི་བཾ་ཤ་ཏི་ཀཱ་གཱ་ཐཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རང་གི་སེམས་ངལ་སོ་བའི་མན་ངག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨེ་མའོ་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། ། འཁོར་དང་འདས་པའི་བྱེད་རྒྱུ་ཅན། ། གཞན་མིན་རང་གི་སྙིང་དབུས་ནས། ། བླ་མའི་ཞལ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར། ། གང་སྐྱེས་གཉུག་མ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། ། གང་ཤར་དྲན་པ་མ་བརྗེད་ན། ། དེ་ཤར་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཏུ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱལ་པོ་གདོན་མི་ཟ། ། གང་ཤར་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ནི་གང་དུའང་མ་ཤར་བའོ། ། དེ་ཕྱིར་གང་སྐྱེས་དེ་མ་སྐྱེས། ། མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚུལ། ། གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་སྡིགས་མཛུབ་གཏད། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟས་ནས་ནི། ། རྟ་མཆོག་དལ་བུས་འགྲོ་འོང་ལ། ། གནས་ནས་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བྱ། ། རྐང་པ་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལ་གཞག། ལག་པ་ས་སྟེང་ཀུན་དུ་ཉུལ། ། མིག་གཉིས་ནམ་མཁའ་བལྟ་བྱ་སྟེ། ། ཡིད་ནི་གང་དུའང་མི་གཡོའོ། ། སྒེག་མོའི་མེ་ལོང་སྟོབས་ཀྱི་གྱད། ། ཁྲི་བཙོན་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་དང་། ། ཕྱག་དར་བ་དང་སྨད་འཚོང་བཞིན། ། གཅིག་པུར་གྲོགས་དང་འགྲོགས་པར་བྱོས། ། སྟག་དང་སེང་གེ་གླང་ཆེན་དང་། ། རྔ་མོ་ཁྲི་སྙན་སྤྲེའུ་དང་། ། ཙནྡན་སྡོང་པོ་མི་རོ་ལྟར། ། མཁས་པས་སྟོང་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། རི་གཟར་ཆུ་དང་རྒྱ་མཚོ་ཆེ། ། བུ་གཅིག་མ་དང་གླང་པོ་སྐྱོང་། ། གངས་རི་དག་དང་ཤེལ་དག་བཞིན། ། དམིགས་བྲལ་གྱུར་ནས་གཞི་ཚུགས་པའོ། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་རིམ་བཞིན། ། རྩ་བ་ངོ་བོ་བྱེ་བྲལ་བ། །

In the language of India: Svacittaviśrāmaṇopadeśapañcaviṃśatikāgāthā-nāma. In the language of Tibet: Rang gi sems ngal so ba’i man ngag tshigs su bcad pa nyi shu rtsa lnga pa zhes bya ba. Homage to the glorious Vajrasattva! Ema! That which is unborn from the very beginning, the causal agent of both saṃsāra and nirvāṇa, is none other than that which is known from the mouth of the guru, from the center of one’s own heart. Because whatever arises is the innate itself, if one does not forget the mindfulness of whatever dawns, then that which dawns is the emptiness of the self; of this there is no doubt for the king of yogis. Whatever arises is that very thing, yet it has not arisen anywhere at all. Therefore, whatever is born is unborn; the unborn itself is the manner of arising. With the right leg extended and the left drawn in, pointing the threatening gesture, and looking with the vajra gaze, while the supreme horse moves slowly back and forth, one should abide and unify the manifold into one. Place the feet in the great ocean; let the hands roam everywhere upon the earth. The two eyes should gaze into the sky, while the mind does not waver anywhere. Like a beautiful woman and a mirror, a powerful wrestler, a prisoner in a tower, a king’s queen, a sweeper, or a prostitute—be alone, yet associate with companions. Like a tiger, a lion, an elephant, a camel, a kṛṣṇasāra deer, a monkey, a sandalwood tree, or a human corpse—so should the wise practice the yoga of emptiness. Like a waterfall, the great ocean, a mother and her only son, an elephant keeper, the snow mountains, or pure crystal—having become free of focal points, one is firmly established. In the beginning, middle, and end, in successive order, the root and the essence are free from differentiation.

རྨི་ལམ་གྱི་ནི་མར་མེ་བཞིན། ། སྙིང་བརྩེ་མི་གཡོ་གོམས་པས་འགྲུབ། ། འགྲོ་འོང་གནས་ནི་སྐྱེ་གནས་འགག། རྣམ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་གསུམ། ། བདེ་ཆེན་འོད་གསལ་རྣམ་མི་རྟོག། བློ་བཟང་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མདུན་གཞག་སྟེ། ། དེ་ཉིད་མ་ཡེངས་རྟག་བལྟ་ཞིང་། ། ལྷ་དང་བླ་མའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ངལ་བསོ་བྱ། ། བུ་ཉོན་ཁྱོད་གང་རྣམ་པར་རྟོག། འདིར་བདག་མ་བཅིངས་མི་གྲོལ་ཕྱིར། ། མ་ཡེངས་མ་བཅོས་རང་དགར་ནི། ། ཀྱེ་ཧོ་དུབ་པ་ངལ་སོ་ཅིག། གཟུགས་བརྙན་གཟུགས་དང་བྲག་ཅ་སྒྲ། ། དངོས་དང་རྨི་ལམ་དྲན་པའི་ཡིད། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འབྲེལ་བ་དང་། ། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་སྒོམ་པ། ། གསེར་བཞིན་མེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཤེས་བྱེད་ཞི་བྱེད་དག་པར་བྱེད། ། སྣང་མེད་དེ་སྣང་རྐྱེན་གྱིས་སྣང་། ། ནམ་མཁའ་མེ་ལོང་ཤེལ་བཞིན་ཏེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། ། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཡིས་དེ་རྟོགས་བྱེད། ། མཐོང་བ་མཉམ་གཞག་འོད་གསལ་ཏེ། ། དེ་ཚེ་དེ་མཐོང་དེ་མ་སྐྱེས། ། ཤིན་ཏུ་མི་རྟོག་རྩེ་གཅིག་གནས། ། གཡེང་བའི་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། ། རླུང་ནི་གར་འགྲོ་དེར་སེམས་འགྲོ། ། དེ་ལུས་ཁྱིམ་ནང་བཙོན་བཟུང་ནས། ། ཡིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་གསད་བྱས་ན། ། དེ་མེད་སེམས་ནི་གང་དུ་འགྲོ། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ། ། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་གྱི་དབང་། ། རང་བཞིན་གསུམ་གྱིས་དེ་ཤེས་ནས། ། ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྟོག་མེད་པར་བྱེད། ། མཐོང་བས་གྲུབ་དང་བཤིག་པ་ནས། ། མེད་ཅེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཟད། ། འདི་ལ་གདོད་ནས་ཅི་ཡང་མེད། །

Like a lamp in a dream, it is accomplished through the cultivation of unwavering compassion. Coming, going, and staying are the cessation of birth and abiding; these are the three aspects of utterly pure emptiness. The wise should rest in meditative equipoise upon the non-conceptual luminosity of great bliss. Placing great compassion before them, they should constantly look at that very reality without distraction. Through the union of the deity and the guru, the practitioner should find rest. Listen, my son! Whatever conceptual thoughts arise, since there is no self here to be bound or liberated, remain undistracted, uncontrived, and at ease. Kye ho! Rest from your exhaustion! Like a reflection, a form, or an echo, like a sound, a reality, a dream, or the recollecting mind—meditate constantly and without interruption on that which is connected to meditative concentration. Like gold, like fire, like the sky, it makes the knower peaceful and pure. That which is non-apparent appears through conditions; it is like the sky, a mirror, or a crystal. Through meditative concentration, primordial wisdom, and the doors of dhāraṇī, one realizes it. The vision is the luminosity of meditative equipoise; at that time, seeing it, it is unborn. Abiding in a state of utter non-conceptuality and one-pointedness, it is free from the dust of distraction. Wherever the wind goes, there the mind goes. If one imprisons the body within the house and the mind kills the person, where does the mind go when that is absent? All things are by nature uncontrived; all conceptualizations are under the power of conditions. Having known this through the three natures, one makes all conceptualization non-conceptual. From the establishment and destruction seen by the eye, it is merely the conceptualization that "it does not exist." In this, from the very beginning, nothing at all exists.

བུ་ཀྱེ་ནམ་མཁའ་བསྒོམ་པར་བྱོས། ། ག་བུར་དང་ནི་དེ་ཡི་དྲི། ། ཕན་ཚུན་དེ་མེད་དེ་ཡང་མེད། ། དེ་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྐྱེན་བྲལ་བ། ། སོ་སོ་མ་ཡིན་རང་དགར་བསྒོམ། ། མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་འགོག། མི་མཉམ་དྲན་པས་འཆིང་བར་བྱེད། ། དེ་ཚེ་དེ་དང་བྲལ་མཉམ་གཞག། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསོད་པར་བྱེད། ། ཁྲུས་བྱས་ནམ་མཁའི་གོས་གྱོན་ལ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དྲན་པའི་ཐལ་བ་འཇུག་ངོགས་སུ། ། ཆུ་ལྷུང་ལྷན་ཅིག་སྦྱོང་བར་གྱིས། ། སྣོད་བཅུད་རླུང་རྒྱུན་བརྟན་གཡོ་མཁའ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་སྒྲ་གཅན་འཛིན། ། མེ་ཁྱེར་ཆར་དང་བུང་བའི་དཔེས། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་དབང་དུ་འགྱུར། ། སྣ་ཚོགས་ཡིད་ཀྱི་མེ་ཏོག་ལས། ། དགའ་བ་རྣམ་བཞིའི་བཅུད་བླངས་ཏེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོ་མྱངས་པས། ། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཚིམ་པར་འགྱུར། ། ལུས་རླུང་རྩ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། དྲོད་ཐོབ་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད། ། ཀུན་སྤྱོད་ངེས་པར་མི་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་སེམས་ངལ་སོས་པར་བྱེད་པའི་མན་ངག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣལ་དུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་དོ་ཧ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཇོ་བོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལས་མན་ངག་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་དངོས་སུ་གསན་ནས་གྲུབ་པ་བརྙེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་ཛ་ག་མི་ཏྲ་ཨཱ་ནནྡ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་དཔལ་གུ་ལང་གསེར་ཁང་གི་ནགས་ཁྲོད་ཨཾ་པ་ར་པ་ར་ཏའི་བསིལ་ཁང་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །

O son, meditate upon space! Just as camphor and its fragrance are neither one nor the other, and in the absence of one the other does not exist, so too, meditate freely on the conditions and the absence of conditions as being inseparable. Cease the movement of the equalizing mind; otherwise, uneven mindfulness will bind you. At that time, in meditative equipoise free from that [duality], one slays conceptual thought. Having bathed and donned the garment of space, perform the fire offering of conceptual thought. At the riverbank of mindfulness, purify the ashes together with the falling water. The vessel and its contents, the flow of the winds, the stable and the moving, the sky, the sun, the moon, and Rāhu, the firefly, the rain, and the bee—through these examples, the samaya-mudrā is brought under control. From the various flowers of the mind, extract the essence of the four joys; by tasting the innate flavor, the person of the mind will be satisfied. Through the mudrā of the body, winds, and great channels, bind the body, speech, and mind. Once warmth is attained, there is no obstruction; one need not restrict one’s conduct. This concludes the Dohā that points directly to suchness, titled "The Twenty-Five Verses of Pith Instruction for Resting the Yogin’s Own Mind." This was translated in the cool pavilion of Ambaraparatā in the forest of Śrī Gulang Serkhang by the great lord of yogins, Śrī Jagamitra Ānanda, who attained realization after hearing these very pith instructions directly from the Lord Avalokiteśvara, and the translator Jampa Pal.