A Sādhana of the Glorious Ekajaṭā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། ། དཔལ་རལ་གཅིག་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། ཇོ་མོ་བྱིན་རླབས་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཡོ་བྱད་འཕེལ་ཞིང་བར་ཆད་ཞི། ། དགྲ་རྣམས་འདུལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཉེ། ། རལ་གཅིག་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་བསོད་ནམས་ཆུང་། ། འཁོར་བར་ཡུན་རིང་གནས་པ་ལ། ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཇོ་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་བརྩམ་པར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་ཉམ་ང་བར། ། མི་རོའི་སྟན་ལ་རབ་འདུག་ནས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། དངོས་སམ་ཡང་ན་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཡན་ལག་བདུན་ནམ་རྣམ་བཞི་སྒོམ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པདྨའི་གདན། ། རོ་དང་ཉི་མ་ཟླ་བ་ལ། ། སྐད་ཅིག་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། དཔལ་ལྡན་ཆེན་མོ་སྐུ་མདོག་གནག། ཞལ་གཅིག་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ། ། གཡས་གཉིས་རལ་གྲི་གྲི་གུག་དང་། ། གཡོན་པ་ཨུཏྤལ་ཐོད་པ་བསྣམས། ། རལ་པ་སེར་པོའི་ཐོར་ཚུགས་དང་། ། འཕྱང་བའི་ཚུལ་ལ་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྤྱན་གསུམ་ཞལ་ནི་མཆེ་བ་གཙིགས། ། འཛུམ་པའི་མདངས་དང་ལྡན་པའོ། ། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་བྱས་པའི་ཞབས། ། གཡས་པ་བསྐུམ་ནས་གཡོན་པ་བརྐྱང་། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གར་གྱིས་བཞུགས། ། སྦྲུལ་དང་ཐོད་པའི་རྒྱན་ལ་སོགས། ། དུར་ཁྲོད་ཆས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། ། ཡུལ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབང་། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཚུལ་དུ་ཡང་། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ལ། ། བག་ཙམ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་ན། ། རིག་པ་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཧྲཱིཾ་ཏྲིཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། །

In the language of India: Śrī-ekajaṭī-sādhana. In the language of Tibet: dPal ral gcig ma’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Ekajaṭī). Homage to the Blessed Lady. To her, by the mere recollection of whom, sentient beings increase in resources, obstacles are pacified, enemies are subdued, and awakening is approached—to Ekajaṭī, I prostrate. For sentient beings with few merits and many afflictions, who dwell for a long time in saṃsāra, I shall compose this sādhana of the Blessed Lady in order to attain the supreme and common accomplishments. In a fearsome place such as a charnel ground, sitting upon a corpse-seat, generate the mind of supreme awakening. Then, either in actuality or through the mind, meditate on the seven or four branches of practice. From the state of emptiness, upon a lotus seat, a corpse, a sun, and a moon, by the mere thought of her in an instant, appears the Great Glorious Lady, black in color, with one face and four arms. Her two right hands hold a sword and a curved knife; her two left hands hold an utpala flower and a skull-cup. Her yellow hair is tied in a topknot and falls down, beautifully adorned. She has three eyes and bared fangs, yet possesses a smiling radiance. Wearing a tiger-skin skirt, her right leg is tucked and her left is extended; she dwells in the dancing posture of a bodhisattva. Adorned with snakes, skull ornaments, and the like, meditate on her as arrayed in the charnel ground attire. In an instant, confer the empowerment of the three spheres of body, speech, and mind, in the manner of the outer, inner, and secret. While engaged in such a practice, if you should feel even a slight weariness, recite this vidyā-mantra: HRĪṂ TRIṂ HŪṂ PHAṬ.

མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཐོད་པའམ། ། ཡང་ནི་ཅི་ཡང་རུང་བའི་སྣོད། ། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པའི། ། བ་ལིཾ་རྒྱན་གྱིས་མཆོད་པ་བྱ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་བསྟོད་པ་འདིས། ། གདངས་དང་ལྡན་པར་བསྟོད་པར་བྱ། ། པྲཱ་ཏ་ནི་ནི་ཌ་ལ་ཨ་རོ་པི་ཏ། གྷྲི་ཏ་བྷྲི་ཏ་གྷྲ་ར་ཨཊྚ་ཧཱ་ས་ན་ད། ། པྲ་ཡ་ཧཱུྃ་ཁཊྚ་གྷཱ་ནཱི་ལ་ལ་ག་ལ་ཛ་ཏྲ་ཛུ་ཏྲ་ཨུ་གྷཱ་ནི་གྷཱ་པ་རཱ་ག་ཏི་ག་བུ་ཛྙཱ་ཛ་ཏྲ་མ། ན་ས་ས་ཀ་པཱ་ལ། ཀི་ཏི་ར་ཛུ་གུ་ཏཾ་ཧཾ་ཨུཏྟ་ར་ཡེ་སཾ། ཐལ་ཆེན་ཁྲག་དང་སྦྱར་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་དབུལ། ། ཟབ་མོའི་དོན་ཡང་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མི་ཡི་རོའམ་དུར་ཁྲོད་དམ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ངམ་ཁྱིམ་དག་ཏུ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འབད་པ་ཡིས། ། ཞག་གཅིག་བདུན་བདུན་དང་རྩ་གཅིག། གསུམ་ལོ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ནས་ནི། ། གང་ལྟར་འདོད་པ་དྲི་བ་གྱིས། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ལུང་བསྟན་ནས། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་ཐོབ། ། ཐུན་མོང་ཚེ་རིང་ནད་མེད་ཅིང་། ། ཡོ་བྱད་དང་ནི་རིགས་རྒྱུད་འཕེལ། ། ཀུན་གྱིས་ལྟ་བའི་འོས་སུ་འགྱུར། ། མཆོག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དཔལ་ལྡན་ཆེན་མོ་གྲུབ་ནས་ཀྱང་། ། གདུག་པའི་གནོད་སྦྱིན་རྣམ་པ་གཉིས། ། དྲག་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་བྱེད། ། གཡས་ན་ཀཱ་ལ་ནག་པོ་ནི། ། རལ་པ་ཁམ་ནག་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། (སྤྲུལ་‚སྦྲུལ་)དང་ཐོད་པའི་རྒྱན་དང་བཅས། ། དར་ནག་གོས་ཀྱི་(ལའུ་ཅ་ན་‚ལེའུ་ཅན)། ། ཞབས་ལ་སག་ཏི་ཡུ་ཐུང་གོན། ། སྦྲུལ་ནག་གཅུས་པའི་སྐེ་རགས་བྱས། ། གཡས་པ་རལ་གྲི་ཀླད་ལ་བསྐོར། །

In a skull-cup possessing the [proper] marks, or in any other suitable vessel, one should make offerings of the bali adorned with the five meats, the five nectars, and so forth. One should offer praise with a melodic tone using this root mantra: Prātaṇi niḍala aropita ghr̥ta bhr̥ta ghara aṭṭahāsana da | Praya hūṃ khaṭṭa ghanīla lagala jatra jutra ughāni ghāparāgati gabuja jatra ma | Nasa saka pāla kitira jutra gu taṃ haṃ uttaraye saṃ | One should also constantly offer the maṇḍala mixed with human ashes and blood. One should also meditate on the profound meaning. Through such a practice, in a human corpse, a charnel ground, a temple, or a house, by exerting oneself in body, speech, and mind, accomplishment will be attained in one day, seven days, twenty-one days, three months, or one year. Having revealed the face of the maṇḍala, ask whatever you desire. Having received such a prophecy, one will also obtain the two types of siddhi. The common [attainments] are long life, freedom from disease, an increase in resources and lineage, and becoming worthy of being looked upon by all. The supreme [attainment] is enlightenment without a doubt. Once the Great Glorious One is accomplished, the two types of fierce yakṣas will perform activities with violent force. To the right is Kāla Nakpo, with tawny-black hair bristling upward, adorned with snakes and skulls, wearing a black silk robe and short boots of sag-ti leather, with a black snake twisted as a belt. In his right hand, he brandishes a sword above his head.

གཡོན་པ་ཨུཏྤལ་དཀར་པོ་བསྣམས། ། མཆེ་གཙིགས་ཏོག་ཏོག་རྐན་སྒྲ་ཅན། ། གཡོན་ན་བྷི་ཀ་ལ་དམར་པོ། ། རལ་པ་གསིགས་པས་ས་གཞི་ཁེབས། ། ཁྲོ་གཉེར་དཔྲལ་བར་གཡོ་བཞིན་བསྡུས། ། ལེ་བརྒན་དམར་པོ་སྐུ་ལ་གསོལ། ། རྐང་པ་རྡེབ་ཅིང་གདུག་པ་འདུལ། ། གྲི་གུག་གཡས་པ་ཐོད་པ་གཡོན། ། ཞལ་ནས་དྲག་པོའི་ངན་སྔགས་སྒྲོགས། ། ཨ་ཡིན་ཧྲིང་སྲིང་ཧས་ཕྲིང་། ། ཧང་ས་ཧུ་ཧང་ས་ཧུང་། ། ཧས་ཕྲིང་ཨ་ཡིན་ཧྲྀང་སྲིང་། ། གདུག་པའི་དྲག་སྔགས་འདི་དག་ཀྱང་། ། གནོད་སྦྱིན་གཉིས་ཀྱི་སྲོག་ཀྱང་ཡིན། ། དེ་དག་འགྲུབ་པར་གྱུར་པ་ན། ། བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་རེངས་པ་དང་། ། ཁྲོས་པ་ཙམ་གྱིས་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཐལ་མོ་བརྡབས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མི་མ་ཡིན་པའི་འབྱུང་པོ་རྣམས། ། སེང་གེ་མཐོང་བའི་རི་དྭགས་བཞིན། ། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འབྲོས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཡིན་གྱིས་གདམས་པ་འདི། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཕན་གྱུར་ཅིག། འདི་འདྲའི་གདམས་ངག་དམ་པ་འདི། ། ཁ་ནས་མེ་འབར་ཁོང་དུ་སྦྲུལ་ཞུགས་པའི། ། བུ་ངན་ཕལ་ལ་སྦྱིན་པ་མིན། ། དཔལ་རལ་པ་གཅིག་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་འཁོར་ལོ་གནོད་སྦྱིན་དང་བཅས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྗེ་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་དམ་གནུབས་ལོ་ཙཱ་བས་བསྒྱུར་བའོ། །

Holding a white utpala in her left hand, she bares her fangs and makes a clicking sound with her palate. To her left is the red Bhikala, whose shaking locks of hair cover the earth. With a frown gathered and moving upon her forehead, she wears a deep crimson robe upon her body. Trampling with her feet, she subdues the malevolent. In her right hand is a curved knife, and in her left a skull-cup. From her mouth she proclaims fierce mantras: A-yin hrīṃ sriṃ ha-spriṅ | Haṅ sa hu haṅ sa huṅ | Ha-spriṅ a-yin hrīṃ sriṃ | These fierce mantras of the malevolent are also the life-force of the two yakṣas. When these are accomplished, by mere thought one is paralyzed, and by mere anger one is killed. By the application of clapping the palms, non-human spirits will flee at the mere sight of her, like wild animals seeing a lion. May this instruction thus be of benefit to all beings. This sublime instruction is not to be given to ordinary, wicked sons who have fire blazing from their mouths and snakes entering their bellies. This concludes the Sādhana of the glorious Ekajaṭī together with the yakṣa wheel. It was translated by Gnubs Lo-tsā-ba, the heart-pledge of the great Lord Siddha.