A Sādhana of the Glorious Bhagavatī Ekajaṭā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱི་བྷ་ག་ཝཱན་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རལ་པ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རལ་པ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དངོས་གསུམ་བདག་ཉིད་རྣམ་གསུམ་པོ། ། དེ་དག་དངོས་མེད་དངོས་བྲལ་བ། ། མཁའ་འདྲ་དབང་པོ་གཞུ་འདྲ་བ། ། འབར་བའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟག་འདུད། ། དེ་ཞལ་དེ་ཡི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། མཐོང་ཐོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྒྱུས། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལས་མར་བཞིན་དུ། ། དད་ལྡན་རྣམས་ལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྔགས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གནས་སུ་འདུག་སྟེ། ཇི་སྐད་འབྱུང་བའི་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱས་ལ་ལུས་དང་སེམས་རབ་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལས་ངང་གིས་འབྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྒོམ་པ་ནི། སྣ་ཚོགས་པདྨ་མཛེས་པའི་དབུས། ། མཚན་ལྡན་ཀ་པཱ་ལ་ཡི་ནང་། ། རོལ་པའི་བདུད་རྩིས་རབ་གང་ལ། ། མི་རོ་ཡིས་ནི་ཁ་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་སྟེང་གྲི་གུག་ཐོད་པ་དག། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསམ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་མཆོད་ཚོགས་དང་། ། མ་ལུས་འགྲོ་བའི་དོན་བསྒྲུབས་པའོ། ། འོད་ཕྲེང་དཀར་པོ་འདུས་པ་ལས། ། ཆོས་ཀུན་རོ་གཅིག་ཡེ་ཤེས་དངོས། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཧཱུྃ་ཡིག་བསམ། ། དེ་བཞིན་དེ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། དེ་བཞིན་དེ་གྱུར་དཔལ་ཆེན་པོ། ། བཅོམ་ལྡན་རལ་པ་གཅིག་མཆོག་བསྒྲུབ། ། དམར་མོ་གཞོན་ནུ་སྒེག་མོ་དཔལ། ། རལ་གཅིག་མ་ནི་མདུན་དུའོ། ། ནམ་མཁའི་མདོག་ཅན་ཞི་ཞིང་ཁྲོ། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་སྤུད། །

In the language of India: Śrī-ekajaṭī-bhagavān-sādhana. In the language of Tibet: dPal bcom ldan ’das ral pa gcig pa’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Blessed One, the Single-Tufted One). Homage to the Blessed One, the Single-Tufted One. The three entities, the three natures, Are non-entities, free from substantiality; Like the sky, like a rainbow, I perpetually bow to the blazing body, speech, and mind. Through the grace of that very face, And by the cause of being blessed by the sight and hearing [of it], Like butter from the great ocean, I shall teach this in brief to those endowed with faith. In this regard, first, the mantra practitioner should dwell in an excellent location and guard the body, speech, and mind through the virtuous conducts as they occur. Then, having gone for refuge to the Three Jewels, one should meditate on the three types of samādhi that arise naturally from the thorough purification of body and mind: In the center of a beautiful, multicolored lotus, Within a qualified kapāla, Completely filled with the nectar of play, Adorned at the opening by a human corpse. Above that, one should visualize a curved knife and skull-cup, The very nature of wisdom and method. Through the assembly of offerings to the Buddhas and others, The welfare of all beings without exception is accomplished. From the gathering of white garlands of light, The single-taste of all phenomena, the actual wisdom, One should visualize the syllable HŪṂ, the essence of wisdom. Likewise, from that, it becomes a vajra; Likewise, from that, the Great Glorious One, The Blessed One, the supreme Single-Tufted One, is accomplished. Red, youthful, and charmingly beautiful, The Single-Tufted One is in front. Sky-colored, peaceful yet wrathful, Adorned beautifully with various ornaments.

གྲི་གུག་ཐོད་ཁྲག་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། དམ་པར་འཁྱུད་པས་བདེ་ཆེན་འཆང་། ། རལ་གྲི་ཨུཏྤལ་གཡས་དང་གཡོན། ། རྣམ་བཞི་ཡུམ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་ལྷ་མོ་དང་། ། དབང་ཕྱུག་འཇིགས་པ་མནན་པར་བལྟ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་པད་དབུས་སུ། ། རང་རིག་རྒྱལ་པོ་ཧཱུྃ་ཡིག་གོ། ། སྙིང་པོ་གསང་བའི་སྔགས་འབྲུ་བཞི། ། ཟླ་བ་སྐར་མའི་ཕྲེང་བ་བཞིན། ། ཧྲཱིཾ་ཏྲིཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ནས་ཚད་མེད་རྣམ་བཞི་ཡི། ། མི་ཟད་ཡིད་ཀྱི་རླུང་བསྐྱོད་པས། ། འོད་ཟེར་མེ་ལྕེ་ལྟར་འབར་གྱུར། ། དོན་གཉིས་དོན་གསུམ་བསྒྲུབས་ནས་ནི། ། བཟླས་པའི་འཁོར་ལོ་འཁོར་ལོ་བཞིན། ། ས་གསུམ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་འོད། ། ས་གསུམ་འཁོར་ལོ་གསུམ་དངོས་ཏེ། ། དངོས་གསུམ་དག་པ་གསུམ་དུ་འདོད། ། བདེ་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་དང་། ། གདོད་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྫོགས་བསྒོམ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ནི། ། ཆོ་ག་སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་བཏང་ནས། ། རང་ཉིད་ལྷ་མྱུར་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཆོ་ག་རྣམ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱར་བཅས། ། དཔའ་ཆེན་རང་ཉིད་ལྷར་དྲན་ལས། ། མཆོད་རྫས་བདུད་རྩི་མཆོག་གྱུར་པར། ། བསམ་བྱས་སྙིང་གི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དགུག་པའི་འགྲོན་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཾ་ཏྲིཾ་ཧཱུྃ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་གུ་རུ་ཤྲཱི་བྷ་ག་ཝཱན་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱི་སརྦ་ཨཥྚ་དེ་བ་ཏཱ་སརྦ་དྷརྨ་བ་ལིཾ་ཏ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། མ་མ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཉེ་བར་སྦྱིན་པའོ། ། མ་ལུས་ལྷ་སྐུ་གསང་སྔགས་དང་། ། ཏིང་འཛིན་གང་ཞིག་གང་གིས་ནི། ། གང་དུ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཉིད། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །

With a curved knife and a skull-cup of blood in his two hands, he embraces the consort and holds great bliss. A sword and an utpala flower are in his right and left [hands]; the fourfold consort is likewise. With the right leg extended and the left drawn in, one should visualize him treading upon the goddess Umā and the terrifying Maheśvara. In his heart, at the center of a lotus, is the king of self-awareness, the syllable HŪṂ. The four syllables of the secret essence mantra are like a garland of stars upon the moon: HRĪṂ TRĪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, by the movement of the inexhaustible mental wind of the four immeasurables, light rays blaze like tongues of fire. Having accomplished the two purposes and the three purposes, the wheel of recitation revolves like a wheel. The light of the three syllables on the three levels is the actuality of the three wheels of the three levels; the three actualities are asserted as the three purities. Meditate on bliss, clarity, non-conceptuality, and the primordial perfection of suchness. Then, for the offering of the torma, having first performed the ritual of generating the awakening mind, one quickly generates oneself as the deity. With the three rituals and the mudrās, from the recollection of oneself as the great hero deity, one should imagine the offering substances as the supreme nectar. By the light rays from the heart, the invited guests are satisfied. OṂ ĀḤ HŪṂ HRĪṂ TRĪṂ HŪṂ is the blessing. OṂ ĀḤ RATNA GURU ŚRĪ BHAGAVĀN EKAJAṬĪ SARVA AṢṬA DEVATĀ SARVA DHARMA BALIṂTA KHA KHA KHĀHI KHĀHI. MAMA RAKṢA RAKṢA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ is the presentation. Whatever deity’s body, secret mantra, and meditative absorption, by whom, where, and how it is meditated upon, is characterized by the conventional and the ultimate.

རྨི་ལམ་ནམ་མཁའ་དཔེ་ཡིས་ནི། ། མཁས་པས་ཆོས་རྣམ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། བློ་སྒྲ་དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བསམ་བརྗོད་མཚོན་པར་མི་ནུས་པ། ། སོ་སོ་རང་རིག་འོད་གསལ་ཡུལ། ། གང་དེ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཇི་སྲིད་སྣ་ཚོགས་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། འདི་དག་སྣང་བ་རང་སྣང་བ། ། བདེན་རྫུན་གཉིས་དང་གཉིས་མིན་ཚུལ། ། རྨི་ལམ་གྱི་ནི་གྲོང་སོགས་བཞིན། ། དཔལ་ལྡན་ཤར་ཕྱོགས་རིག་འབྱུང་གནས། ། ག་ཨུ་ར་ཡི་བྲམ་ཟེའི་གྲོང་། ། མཉམ་མེད་ཚངས་དབང་གཙུག་ལག་ཏུ། ། གྲོགས་པོའི་མིང་དོན་ལྡན་བསྐུལ་ནས། ། རྗེས་འཛིན་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱས། ། དགེ་བས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཐོབ་ཤོག། རྒྱ་གར་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཀཱིརྟིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Through the examples of dreams and space, the wise will realize the nature of phenomena. That which cannot be expressed through the examples of intellect or sound, and which is the object of the luminosity of individual self-reflexive awareness, is the defining characteristic of space. As long as the various aspects of body, speech, and mind appear, these are self-appearances. Whether in the manner of being true, false, both, or neither, they are like the cities and so forth in a dream. At the peerless temple of Brahmendra in the Brahmin village of Gauri in the glorious eastern land of Vikramaśīla, having been exhorted by a friend whose name is meaningful, this was composed for the sake of caring for wandering beings. By this merit, may the state of a Vajradhara be attained. This concludes the work composed by the great Indian master Śrī Vajrakīrti.