Attainment of the Essence of the Jñānasattva Mañjuśrī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཛྙཱ་ན་སཏྭ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ས་ར་སིདྡྷི་ནཱ་མ། ། བོད་སྐད་དུ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བ་ཀུན་གནས་པ། ། འོད་གསལ་རང་བྱུང་ཡིད་ཀྱིས་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བདེན་དོན་ཉིད། ། སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་འགག་པ་མེད་པར་བཤད། ། འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟ་དུས་རྣམས་སུ། ། དུས་གསུམ་མཉམ་པའི་སྐུ་ཤར་གཞན་རྒྱུ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་མཚན་བརྗོད་གོ་བ་ཡིས། ། འཁོར་འདས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལུས་རིག་བྱ། ། རྡུལ་དང་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་གྱི་བདག། དེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་སུན་མི་དབྱུང་། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་ཁུར་བོར་ཉན་ཐོས་རྣམས། ། ལམ་གྱི་དང་པོར་འབད་དེ་གཟུང་བར་བྱ། ། རང་རྒྱལ་ཐེག་པ་བག་མེད་སྤོང་བའི་ཕྱིར། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་བསླབ། ། དགེ་ཆོས་ཚོལ་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན། ། ཤེས་རབ་གསུམ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱ། ། ཟད་པ་ཤེས་པས་རྣམ་པར་དག་འགྱུར་ཏེ། ། སྐྱེ་མེད་ཤེས་པས་ཡེ་ཤེས་ལུས་སུ་འགྱུར། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི། ། རང་རིག་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འཆང་། ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་བདེ་བར་བྱིན་བརླབས་པས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་བདག་རྫོགས་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་དགེ་བར་མཐོང་བས་མི་དགེ་མེད། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས། ། རྒྱུ་ལམ་འབྲས་བུ་ཀུན་དུ་དགག་མི་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་མི་གནས་འཕོ་བ་མེད། །

In the language of India: Jñānasattvamajjuśrīsarasiddhināma. In the language of Tibet: ’Jam dpal ye shes sems dpa’i snying po grub pa zhes bya ba. Homage to the noble Mañjuśrī, the great wisdom-being. I prostrate with a mind of devotion to the self-arisen luminosity, the Great Seal (Mahāmudrā) in which all beings abide. I shall explain the unceasing wisdom of the being (sattva) as the very truth for all wandering beings. In the past, future, and present times, the body of the equality of the three times arises without any other cause. Therefore, by understanding the recitation of the authentic names, one should recognize the body of the wisdom-being (jñānasattva) within saṃsāra and nirvāṇa. Since it is the nature of the three—rajas, tamas, and sattva—one should not disparage the mind. The Śrāvakas, who have cast off the burden of the five aggregates, should strive to grasp the first of the paths. To abandon heedlessness, those of the Pratyekabuddha vehicle should train in the meaning of dependent origination. Seeking virtuous qualities, one should rely on a spiritual friend (kalyāṇamitra). The three types of insight (prajñā) are to be known through insight. Through the knowledge of exhaustion, one becomes completely pure; through the knowledge of non-arising, one becomes the body of wisdom. Liberation in a single instant is to hold all Buddhas within the essence of self-awareness. By blessing the objects and the senses as bliss, one becomes perfected as the body of the wisdom-being. Seeing everything as virtuous, there is no non-virtue. From the aspect of great compassion, there are various forms. One should not negate the cause, path, or fruit in any way. Through the perfection of insight (prajñāpāramitā), there is emptiness (śūnyatā); it does not abide in the three times and is without transition.

བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མངལ་དུ་ཡིད་ཞུགས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་བླ་མའི་སྐུ། ། ཡུལ་དང་གཉེན་པོར་བཅས་དང་མཐོང་བ་དང་། ། དེར་ཤེས་པ་དང་ནུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། རྩ་བ་བྲལ་བའི་སེམས་ནི་བརྟན་པ་ལ། ། རྒོད་དང་གཡེང་བའི་དྲི་མས་གོས་མི་འགྱུར། ། རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་བརྟན་དང་ཐོས་པ་ཡིས། ། བརྟགས་པའི་རྒྱུ་བ་རྣམས་ལ་གནས་པ་མེད། ། འཁྲུལ་པ་ཞིག་པས་སྣང་བའི་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། དབྱེ་བ་སྤངས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གནས། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ལམ་རིག་བྱིང་རྨུགས་མེད། ། ངེས་འབྱུང་མཐའ་ལ་གནས་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྱོད་པ་སྤངས། ། ཉོན་མོངས་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་ལེ་ལོ་མིན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་པས་ཞུམ་པ་མེད། ། འཁོར་བ་རྣམ་པར་དག་པས་གཉིད་སོགས་བྲལ། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རང་བཞིན་ཆོས་ལ་གནས་པས་ཐོབ་བྱ་སྤངས། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཕྱིར་བདུད་ཐམ་གྱུར། ། དོགས་པ་མེད་པའི་གནས་ཐོབ་ཤིན་ཏུ་བདེ། ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་དག་པས་ཨེ་མ་མཚར། ། བཅོམ་ལྡན་མགོན་པོ་གང་གི་ལུང་ཐོབ་པས། ། རྒྱུད་དངོས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདི་བྱ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་འགྱུར་ཚོགས་གཉིས་འབྲས་བུ་གང་། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་འདིར་རྙེད་པར་ཤོག། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བསོད་སྙོམས་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

When the mind enters the womb of great bliss, the guru’s body is the yoga of non-mental engagement. It is the wisdom itself that perceives objects and their antidotes, recognizes them, and then subsides. When the mind is stable, free from a root, it cannot be stained by the impurities of agitation and distraction. Through the stability of self-arisen wisdom and hearing, there is no abiding in the movements of conceptual imputations. Because delusion has collapsed, one is free from the movement of appearances. This is the state of the wisdom-being (jñānasattva), which has abandoned distinctions. It is the path of the perfect Buddha, free from dullness and agitation. Abiding at the limit of renunciation, there is no doubt. Continuous wisdom abandons regret. Not acting as an antidote to afflictions is not laziness. Since all Buddhas are one, there is no discouragement. Because samsara is utterly pure, one is free from sleep and the like. With all qualities perfected, one is the Vajra-Holder. Abiding in the nature of phenomena, there is nothing to be attained. Because it is like a vajra, all Māras are defeated. Having attained the state of no doubt, there is supreme bliss. How wondrous! Because the conventional is utterly pure. Having received the oral transmission from the Blessed Protector, I have composed this method for accomplishing the actualization of the tantra. May all beings in this age obtain the fruit of the two accumulations, which are perfect. The Siddhi of the Essence of Mañjuśrī-jñānasattva, composed by the Indian abbot Śrī Advayavajra, is complete. It was translated into Tibetan by the yogi, the mendicant Prajñāśrījñānakīrti, himself.