A Lamp for Clearing Away the Defilements in Regard to the Concentration of a Buddha’s Enlightenment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ། ས་མཱ་དྷི་བུདྡྷ་བི་ཥ་གཱ་ཏ་བོ་དྷི་དཱི་པཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བསམ་གཏན་གྱི་དུག་སེལ་བར་བྱེད་པའི་མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གིས་དམ་པའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨོ་ལ། ། ཡུན་རིང་བཏུད་པའི་མཐུ་ནི་གཟི་བརྗིད་ལྡན། ། གང་ཞིག་རྒྱུད་ལ་བཙན་ཐབས་འཇུག་བྱེད་པ། ། ཤེས་རབ་མིག་དང་མི་ལྡན་ཉམ་ངར་རྒྱུག། གདུང་བ་གཅོད་བྱེད་རྒྱུ་ནི་སེམས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་པའི་རིགས། ། རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་མ་ཞུགས་པའི། ། ། ། བསམ་གཏན་པ་ནི་ནགས་ཀླུང་བུང་བ་བཞིན། ། རིག་པའི་གནས་ལྔ་རྒལ་ཏེ་ཚར་གཅོད་གང་། ། གཞུང་ལུགས་མི་ལྡན་པས་ནི་དོན་མ་རྙེད། ། ཚོགས་རྒྱས་པ་ཡིས་རབ་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ། ། རྒྱལ་པོའི་སྒོ་བ་བཞིན་དུ་བདེ་བླག་བྲལ། ། ཡེ་ཤེས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་མ་ཞུགས་ན། ། ཡིད་ནི་ངང་ཚུལ་ངན་པས་རྒྱ་ཆེར་མིན། ། རྟོགས་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐའ་བྲལ་བས། ། བརྟེན་དང་གོམས་པ་མ་རྙེད་ཏ་ལ་འདྲ། ། ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། གསེར་ལ་རྩིས་བསྒྱུར་རྒྱན་དུ་བྱས་པ་བཞིན། ། གང་ཞིག་འབྲེལ་མེད་ཏིང་འཛིན་གང་བསྒོམ་པ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་རུང་སངས་རྒྱས་མིན། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་གནས་ན་རྫོགས་རིམ་མཆོག། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་སྦྱངས་ནས་གཅིག་འགྱུར་བ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བདེ་ཆེན་དེ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་གཙུག་ཏུ་བཏགས་པ་བཞིན། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་གཅེས་སྤྲས་མཛོད་འཛིན་ན། ། ལྷ་ཡི་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་མི་འགྱུར། །

In the language of India: Samādhibuddhaviṣagatavodhidīpaṃ nāma. In the language of Tibet: Sangs rgyas kyi byang chub bsam gtan gyi dug sel bar byed pa'i mar me zhes bya ba (The Lamp that Eliminates the Poison of the Buddha’s Enlightenment Meditation). Homage to the Great Wisdom Being Mañjuśrī. The power of those who have long bowed at the lotus feet of the Sublime One is majestic. Yet those who force [the teachings] into their mental continuums without possessing the eye of insight run into peril. The cause that severs suffering is the insight of the mind; it is the lineage that enters the path of the Great Vehicle. Those meditators who have not entered the path of the treatises are like bees in a forest grove. Having crossed over the five fields of knowledge, those who lack the scriptural systems do not find the meaning. Those who are excessively arrogant due to a vast accumulation of [learning] are as far from ease as a king’s gatekeeper. If one does not enter the domain of the six wisdoms, the mind will not become vast due to its base nature. Since it is free from the extremes of conceptualization and experience, if one finds no reliance or cultivation, it is like a palm tree. The wisdom of the utter purity of all phenomena is like gold transformed by an artisan into an ornament. Whoever meditates on a disconnected samādhi is unfit for omniscience and is not a Buddha. If one abides in the generation stage, the completion stage is supreme. Having purified even that essence into oneness, that great bliss endowed with the supreme of all aspects is like a wish-fulfilling jewel worn upon the crown. If one cherishes the generation stage as a treasury, one will not be liberated by the very habitual tendencies of the deity.

དེ་བཞིན་ནང་དང་ཟབ་མོའང་དེ་ཡིན་ཏེ། ། གླང་ཆེན་མིག་སྲུང་ཟུག་རྔུར་གྱུར་པ་བཞིན། ། ལྡོག་པ་གཅོད་ལ་ཆོས་རྣམས་བརྒྱད་ཁྲིར་བདེན། ། དེ་ཕྱིར་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་གསུང་། ། རང་བཞིན་ཤེས་ན་གར་ཡང་བདེ་བ་མེད། ། མི་བདེན་མེད་ཕྱིར་ཀུན་མཁྱེན་ཚིག་གིས་དབུལ། ། དེ་ལྟར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ། ཀ་ཤི་ཝ་རྣམས་མུ་ཏིག་རྙེད་པ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེ་ལ་གནས། ། གོ་ཅིག་འདྲེས་ཤིང་འདུས་པས་མཉམ་པ་ཉིད། ། གཅིག་ལ་བསྟོད་པས་ཐམས་ཅད་བསྟོད་འགྱུར་བ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བརྗོད་པ་ཐུགས་མཐུན་ཡིན། ། འཁོར་དང་མྱང་འདས་ཆོས་སུ་ཅི་སྣང་དང་། ། སྣ་ཚོགས་འབྲུ་དང་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་དང་། ། སོ་སོའི་རྒྱུད་ལ་བདེན་པར་སྣང་མོད་ཀྱང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྤྲུལ་པ་ནོར་བུ་བཞིན། ། འོད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཐམས་ཅད་ཡོད། ། གསུང་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཕགས་པ་མཐོང་། ། ཡིད་འོང་དེ་ནི་དགེ་བའི་ལས་ལས་བྱུང་། ། སྡུག་བསྔལ་མི་བསྟེན་ཕྱིར་ན་སྤང་བས་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་གསང་སྔགས་རྟེན་འབྲེལ་འབྱུང་བ་ཡི། ། མན་ངག་རྒྱ་མཚོའི་གནས་ནི་རིན་ཆེན་བརྒྱུད། ། འདི་ལས་འབྱུང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རིམ་པར་བགྲོད། ། མ་རིག་དང་བཅས་ཤེས་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། གོ་བར་མི་རིགས་ཞེན་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་། ། མི་གནས་སྙིང་པོ་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པས་ན། ། འཁྲུལ་པར་མི་རིགས་གདོད་མའི་མཐུ་ལས་བྱུང་། ། རང་བཞིན་རྟག་ཅིང་མི་འགྱུར་རྟག་པ་ཉིད། ། དྲི་ལྡན་ངེས་ཤེས་རང་རིག་རྒྱུད་ལས་བྱུང་། ། རང་བཞིན་རྒྱུད་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་གནས་པ། །

Likewise, the internal and the profound are also that; like an elephant guarding its eyes from a thorn, the eighty thousand dharmas are true for the purpose of severing the reversal. Therefore, the Sugata spoke of the lineage and wisdom. If one knows the nature, there is no happiness anywhere. Because there is nothing untrue, the words of the Omniscient One are beyond poverty. Thus, the sequence of activity is like finding pearls in the Kashi region. All Buddhas abide in great bliss; through the merging and uniting of the single realization, there is equality. By praising one, all are praised; this is the harmony of the mind of the wisdom-being (jñānasattva). Whatever appears as the phenomena of saṃsāra and nirvāṇa, the various grains and various agents, though they appear truly in the individual continuums, are like the emanations of the wisdom-being, like a jewel. Even the light exists as everything in the mere conventional. By relying on the pure speech, the Noble Ones are seen. That which is pleasing arises from virtuous karma. Because one does not rely on suffering, it should be abandoned. Therefore, the ocean of pith instructions on the dependent origination of Secret Mantra is the lineage of jewels. As it arises from this, yogins should ascend step by step, like the rungs of a ladder. This consciousness, together with ignorance, is not fit to be understood; it arises from the power of attachment. Since the non-abiding essence is born from the continuum, it is not fit to be deluded; it arises from the primordial power. The nature is permanent and unchanging, the very permanence itself. The scent-like certainty arises from the continuum of self-awareness. However the nature abides within the continuum—

བསམ་པར་མི་ནུས་ཨེ་མ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བསམ་གཏན་གྱི་དུག་སེལ་བའི་མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བསོད་སྙོམས་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། ། ། །

Inconceivable! How wondrous! This concludes "The Lamp that Dispels the Poison of Meditative Concentration: The Awakening of the Buddha," composed by the Indian abbot Śrī Advayavajra. It was translated into Tibetan by the yogi, the alms-seeker Prajñāśrījñānakīrti, himself.