The Clear Realization of the Jñānasattva, Ārya Mañjuśrī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་ཛྙཱ་ན་ས་ཏྭ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནོ་པི་ཀ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མེས་པོ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཏེ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བཅས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རང་གི་རིགས་ལ་བསྟོད་བྱས་ཏེ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལས་རྫོགས་འགྱུར་བའི། ། བརྗོད་དང་ངེས་བརྗོད་བཤད་པར་བྱ། ། ཐོག་མར་བསམ་གཏན་པས་དབེན་ཞིང་ཉམས་དགའ་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ཅུང་ཞིག་བློ་བདེ་བར་གནས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྦྱངས་ཤིང་དག་པར་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ཏེ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེས་བསྟོད་ལ་རྗེས་སུ་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཞུག་ཅིང་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བའི་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། འདུད་ཉི་ཤུས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལན་བདུན་དུ་བླངས་ཏེ། མེ་ཏོག་གི་མཆོད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་མི་བཟད་པ་གནང་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སེམས་མི་གཡོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཨཱ་ལིས་སྦྱངས་ཏེ། འོད་ཟེར་རྣོན་པོ་ཅན་དང་ལྡན་པའི་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྱའོ། །

In the language of India: Ārya-jñānasattva-mañjuśrī-nopika-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal ye shes sems dpa’i mngon par rtogs pa zhes bya ba. Homage to the noble Mañjuśrī-jñānasattva. The progenitor of all buddhas, The possessor of the vajra of body, speech, and mind, Mañjuśrī-jñānasattva Is the father of all the Victors. Having been praised by all the universal monarchs And their retinues as their own kin, I shall explain the recitation and the definitive recitation Of the completion stage arising from the generation stage. First, the meditator should dwell comfortably for a while in a secluded and pleasant location and generate the bodhicitta. Then, visualizing with the mind that the seed-syllable at one’s heart, endowed with brilliance, purifies and cleanses all wandering beings without exception, one should praise with the vowel letters and enter into the practice by means of the subsequent activity, performing the visualization. Then, having invited Mañjuśrī-jñānasattva, the teacher of wandering beings, one should praise him with the twenty verses of homage. Then, having taken up the mantra garland seven times, one should keep the mind unwavering, blessed by the granting of the inexhaustible buddha empowerment through the offering of flowers. Then, having purified again with the āli vowels, one should create the protection wheel endowed with sharp rays of light.

དེའི་དཀྱིལ་དུ་སྣ་ཚོགས་པའི་པདྨ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཡང་དག་པར་འདུས་པའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཚན་པའི་ས་བོན་ལས་སྔར་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བླ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཚོགས་ཇི་སྙེད་པ་བཅུག་སྟེ། ། དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལས་ཅུང་ཞིག་འགྱིང་བ། དཀར་བ་དང་སྔོ་ཞིང་དམར་བ་དང་། དམར་ཞིང་དཀར་བའི་མདོག་ཅན་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། ཨུཏྤལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཚན་པ་དང་། ཟླ་བ་དང་། གཞུ་དང་། ཨུཏྤལ་རྩ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་མཚན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ཁྲོ་བ་དང་ཞི་བ་མཉམ་པའི་ཉམས་མངའ་བ། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་སྤྲས་པ། ཟླ་བ་རྒྱས་པ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་(གིའི་,གའི་་)ས་བོན་གྱིས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་འམ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཡང་བསྟོད་ནས་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐོབ་ནས། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་བརྗོད་པའོ། ། ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔར་དམིགས་ཏེ། རང་གི་ས་བོན་ལས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཨ་དང་རེ་ཕ་ལས་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་འདུས་བྱས་པའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་མུ་དམར་སེར་གྱིས་འགྲོ་བ་སྦྱངས་ནས། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། སྟེགས་བུ་དྲི་ཞིམ་པ་རིན་པོ་ཆེའམ།

In its center, from the seed syllable marked by the wisdom of great intelligence—the perfect union of insight and method—upon a multicolored lotus, one should dissolve as many Sugatas and gurus as there are. From them arises Mañjuśrī Jñānasattva, with three faces and six arms, slightly poised in the vajra posture. His faces are white, blue, and red, and red, white, and blue. He holds a sun, a moon, and an utpala flower marked by great intelligence; a moon, a bow, and an utpala root marked by great wisdom. He possesses a mudrā marked by great wisdom and displays an expression that is an equal blend of wrath and peace. Adorned with various precious ornaments, he should be meditated upon as being like the full moon. Then, by means of the seed syllable in one's own heart, one should invite Mañjuśrī Jñānasattva or the great maṇḍala wheel. Having praised him again, the consecration, empowerment, and blessing should be fully completed according to that very [text]. Then, having attained the vision of all the Buddhas, one should perform the praise of the Nāmasaṃgīti. These are the words of expression. Alternatively, visualizing oneself instantaneously as Mañjuśrī Jñānasattva, one invites [the deity] from one's own seed syllable. In the center of the union of insight and method produced from the syllables A and REPHA, one purifies beings with the orange-red syllable MU. Having become one, one requests the Blessed One to remain in the expanse of space. Upon a fragrant pedestal made of jewels or—

མེ་ཏོག་གིས་གཅལ་བཀྲམ་པའི་སྟེང་དུ་གླེགས་བམ་བཞག་ལ། སརྫ་རརྫ་ལ་སོགས་པ་བཏུལ་ཏེ། ལྐོག་མ་སྦྱང་བ་བྱས་ནས། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱས་ལ། ཡང་སྔར་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ་ནས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་གི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཞལ་གསུམ་དཀར་ཞིང་ཞི་བ་དང་། ཕྱག་བཞི་པ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ཡངས་པའོ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གླེགས་བམ་གྱི་གོ་འཕང་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བྲག་ཅ་ལྟ་བུའི་ཁ་ཏོན་བྱ་སྟེ། ངེས་པར་བརྗོད་པའོ། ། བདག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་འདིས། བླུན་པོ་རྣམས་ནི་བློ་འཕེལ་ཞིང་། ། བློ་གྲོས་ཅན་རྣམས་བདེ་རྙེད་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གནས་འགྱུར་ཤོག། རིན་ཆེན་རྒྱུད་རྒྱལ་འདི་ནི་ས་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པ་དང་། ། འདོན་ཅིང་ཀློག་པར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་ནི། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བརྒྱ་བྱིན་གཙུག་ན་གནས་པ་བཞིན། ། བདུད་རྣམས་ཟིལ་གནོན་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་འགྱུར། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། ། ། །

Place the volume upon a surface strewn with flowers, and having subdued [the obstacles] with sarjaraja and so forth, and purified the throat, one should recite the Nāmasaṃgīti. Then, having performed the seven-limb practice, and having again received the precious empowerment of all the Buddhas as before, one should abide in the yoga of the coemergent (sahaja). The yoga of these is three-faced, white and peaceful, with four arms and the vastness of the sun and moon. Those who possess the status of the volume through the yoga of non-mental engagement should perform the recitation like an echo; this is the definitive expression. By this realization of mine, may the dull-witted increase in intelligence, and may the wise, having found happiness, become the abode of the wisdom-being (jñānasattva). In whatever region this King of Precious Tantras resides, and the person who recites and reads it, that very individual—like the wish-fulfilling jewel (cintāmaṇi) residing upon the crown of Śakra—will overpower the māras and all fears will become blissful. The Abhisamaya of the Noble Mañjuśrī Wisdom-Being, composed by the Indian abbot Śrī Advayavajra, and translated into Tibetan by the yogin Prajñāśrījñānakīrti himself.