Settling in Meditative Equipoise in the Samādhi of the Three Beings

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏྲཻ་སཏྭ་ས་མཱ་དྷི་ས་མཱ་པཏྟི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་ལེགས་གནས་ནས། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། ། རིམ་གཉིས་རྣམ་པར་གནས་ནས་ནི། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། ། སྤྲོས་དང་སྤྲོས་མེད་རོ་མཉམ་བལྟ། ། ལམ་གྱི་སྙིང་པོར་བསྟེན་པ་ལྟར། ། གཏི་མུག་དུས་དགྲའི་སྐུ་སོགས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་བསྡུས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གཙོ་བོ་འཕོ་བའི་ཚུལ་དུ་བསམ། ། བརྟན་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཉི་འོད་འཕྲོས་པ་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ། ། དངོས་ཀུན་དུས་དགྲའི་སྐུར་ཐལ་ནས། ། བསྡུས་ཏེ་བདག་ལ་ཐིམ་གྱུར་པས། ། བདག་ཉིད་ཡར་ཐིམ་ཐིག་ལེར་གྱུར། ། ཐིག་ལེར་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་དགོད། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། བདག་སོགས་ལྷ་རྣམས་གསལ་བར་བལྟ། ། ཏིང་འཛིན་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རིམ། ། སྙིང་གའི་ཡ་ཡིག་དབུས་ཀྱི་ཧཱུཾ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཇི་ལྟར་དབུགས་རླུང་མེ་ལོང་ལ། ། ཐིམ་པ་ཇི་བཞིན་ཧཱུཾ་ཡིག་བསམ། ། ཆུ་སྐྱེས་པདྨའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུཾ། ། ཡུངས་ཀར་ཚད་ཙམ་ཨ་ལ་ཐིམ། ། སྣང་བ་འོད་གསལ་ངང་དུ་རྫོགས། ། དང་བའི་ཆུ་ལས་ཉ་ལྡང་བཞིན། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་ལས། ། མཐའ་དྲུག་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ནི། ། རྟག་ཆད་བདག་གཞན་མ་ཡིན་ལ། ། འཁོར་འདས་དུས་གསུམ་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་སྣང་རྣམས། ། བུ་གའི་ལྷ་ཡི་སྙིང་གར་བསྡུ། ། ནང་གི་རྣམ་རྟོག་ལྷ་སྐུ་རྣམས། །

In the language of India: Traisattvasamādhisamāpatti-nāma. In the language of Tibet: Sems dpa' gsum gyi ting nge 'dzin la mnyam par bzhag pa zhes bya ba. Homage to the Blessed One, Vajrasattva. Those who, having well established themselves in the generation stage, desire the completion stage, should abide in the two stages and view the nature free from conceptual elaboration as the equal taste of elaboration and non-elaboration. Just as one relies on the essence of the path, the yogi should contemplate the maṇḍala, whether extensive or concise, in the form of the Body of Yamāntaka and so forth, by way of the transference of the principal deity. Once stable, the wisdom-being (jñānasattva) radiates light like the sun, pervading the ten directions. All things dissolve into the body of Yamāntaka; then, having been withdrawn, they dissolve into oneself. One’s own self dissolves upward and becomes a drop (bindu). Within that drop, one arranges the wheel of wisdom. By the garland of light from that, one clearly visualizes oneself and the other deities. Regarding the sequence of the yoga of the concentration-being (samādhisattva): in the center of the syllable yaṃ at the heart is the syllable hūṃ. Through the yoga of radiating and withdrawing, one should contemplate the syllable hūṃ just as breath dissolves into a mirror. The hūṃ at the center of the lotus is the size of a mustard seed and dissolves into the ā. Appearance is perfected within the state of clear light. Like a fish leaping from clear water, from the samādhi of universal emptiness, the maṇḍala of the six limits is perfected. It is not permanent, nihilistic, self, or other; it is utterly free from saṃsāra, nirvāṇa, and the three times. The external appearances of objects, such as forms, are withdrawn into the hearts of the deities of the apertures. The internal conceptual thoughts, which are the bodies of the deities, [are likewise withdrawn].

མེ་ཤེལ་ལྟ་བུར་སྙིང་གར་ཐིམ། ། འོད་ཟེར་སྟེང་འོག་མ་ལུས་པ། ། སྐར་མདའ་ལྟ་བུར་རབ་འཕྲོས་པས། ། ནམ་མཁའི་བུ་ག་རབ་འབྱམས་ཁྱབ། ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ལས། ། གང་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། མཁའ་ལྟར་རང་རིག་སྟོང་པ་ཉིད། ། རོ་གཅིག་མཁའ་མཉམ་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ། ། ཐོག་མཐའ་དབུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། འདིར་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ནི་ཆ་མེད་ཕྱིར། ། དུ་མར་ཡང་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ། ། གང་ཞིག་བྲལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ། འཁྲུལ་པ་གཉིས་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཁྲུལ་པ་མེད། ། བསྐྱེད་རིམ་སྤྲོ་བསྡུས་སེམས་རྟོགས་དོན། ། རོ་གཅིག་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་མངོན་རྟོགས་མེད། ། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་བསྒོམ་པ་མིན། ། ཁམས་ཀྱང་མིན་ཞིང་རྣམ་ཤེས་མིན། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བདག་མེད་པའི། ། ཆོས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། འབྱུང་བཞི་མ་ཡིན་ནམ་མཁའ་མིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། བསྐྱེད་པ་འདི་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཀུན་རྫོབ་དངོས་ཀུན་དངོས་པོ་མིན། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་དངོས་མེད་བསྒྲག། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཀྱི་སེམས་རིག་པ། ། རྟག་ཆད་ཕྱག་ཞལ་སྐུ་མདོག་དང་། ། གཉིས་འཛིན་དངོས་ཀུན་བདེན་མོད་ཀྱང་། ། འགག་མེད་ཉམས་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་། ། དེ་ལྟར་རིག་བྱས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཕུང་པོ་ཁམས་སུ་བདག་མེད་པ། ། བདེ་བ་དམ་པའི་གཟུགས་ཅན་བསྒོམ། ། སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བཞི། ། གཉིས་འཛིན་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། མཁའ་འགྲོའི་མན་ངག་འདིར་བརྗོད་དོ།

Dissolving like a sun-crystal into the heart, light rays radiate upward and downward without exception, streaming forth like shooting stars and pervading the infinite openings of space. From the stages of the four yogas, the wisdom of Mahāmudrā that arises is self-knowing awareness, empty like the sky. Meditate on the wisdom equal to space, the single taste. Because of the distinctions of beginning, middle, and end, it does not exist as a single entity here either; since atoms have no parts, it is not established as a plurality. That which is free from the nature of being one or many is the nature of phenomena (dharmatā). Because delusion is dualistic grasping, the nature of the mind is without delusion. The meaning of realizing the mind through the expansion and contraction of the generation stage is the dharmadhātu of single taste. In that, there is no manifest realization of enlightenment; it is not a meditation on a thing established as a substance. It is neither an element nor a consciousness; it is exactly like the center of space. Like space, the phenomena that are selfless are great bliss. It is not the four elements, nor is it space; it is the yoga of Vajrasattva. Abiding in this generation stage, all conventional things are not substantial entities. Therefore, they are proclaimed to be without substantiality. The yogi’s awareness of the mind—though the faces, hands, colors, and all dualistic entities of permanence and nihilism are indeed true, they appear as various things in unceasing experience. Having realized it thus, the supreme maṇḍala is the selflessness of the aggregates and elements. Meditate on the form of supreme bliss. These four yogas of the three beings are taught here as the pith instructions of the ḍākinīs in order to reverse the delusion of dualistic grasping.

། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཞི་ནས། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་མྱོང་གྱུར་ནས། ། དུས་དགྲ་མངོན་དུ་བྱེད་གྱུར་ཅིག། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་མན་ངག་སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་དངོས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། མཁས་ཤིང་གྲུབ་པ་བརྙེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཡུལ་དབུས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཨཱ་ནནྡ་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་སེ་ཚ་བསོད་ནམས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ཏི་ར་ཧ་ཏིའི་ལྷོ་ཕྱོགས་རང་བྱུང་གི་མཆོད་རྟེན་རྣམ་པར་དག་པའི་དྲུང་དུ་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་དཔེ་དང་མཐུན་པར་བསྒྱུར་ཞིང་བཅོས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། སླར་ཡང་གྲུབ་ཐོབ་ཀརྞ་ཤྲཱིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཉན་ཏེ་ཐར་པ་ལོ་ཙཱ་བ་ཉི་མ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ཤྲཱི་ན་ལེནྡྲའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོར་བསྒྱུར་བའོ། །

Once all conceptual elaborations are thoroughly stilled, may all beings directly experience the wisdom free from elaboration and thereby manifest the Enemy of Time. This concludes "The Meditative Absorption of the Three Beings: The Pith Instruction on the Union of the Generation and Completion Stages of the Blessed One Yamāntaka," which was directly blessed by Vajravārāhī. It was composed by the lord of yogis, Buddhajñānapāda, who was learned and attained realization. It was translated, edited, and finalized in accordance with the manuscripts from the Middle Country by the pandita Ānandabhadra of the Middle Country and the Tibetan translator Se-tsa Bsod-nams-rgyal-mtshan, in the presence of the self-arisen, pure stūpa to the south of the great city of Tirahati. Later, it was again translated at the great monastery of Śrī Nālandā by Thar-pa Lo-tsā-ba Nyi-ma-rgyal-mtshan, having heard it from the presence of the mahāsiddha Karṇaśrī.