A Sādhana of the Garland of Activities of Red Yamāri called “The Wish-fulfilling Jewel”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཀྟ་ཡ་མཱ་རི་ཨ་བ་ལི་སཱ་དྷ་ནཾ་ཙིནྟ་མ་ཎི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོའི་ལས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མ་ལུས་ཅོད་པན་གྱིས་བཏུད་པའི། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨ་དང་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ། ། བཏུད་ནས་དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་གསལ་བར་བྲི། ། འགྲོ་བའི་དལ་འབྱོར་གཡོ་བ་དང་། ། དམ་པའི་བཤེས་གཉེན་རྙེད་དཀའ་བས། ། འདོད་པ་མ་ལུས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྔགས་པས་འབད་པས་མཁས་པས་ཀྱེ། ། རེ་ཞིག་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པར་གདོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་། དད་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཅིག་གིས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོའི་བཟླས་པ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སམ། ལྷའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པས་གནོད་སྦྱིན་མོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བམ། སེམས་ལ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འགུགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་མི་འགྲུབ་བོ། ། ཞེས་སོ། ། ནགས་ཚལ་དབེན་པ་དག་ཏུ་ནི། ། ཡང་ན་སྔགས་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེ་བ་བཟླས། ། ལས་ནི་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་གསུངས། ། གང་ཞིག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་དེས། །

In the language of India: Rakta-yamāry-āvalī-sādhana-cintāmaṇi-nāma. In the language of Tibet: Gshin rje gshed dmar po’i las kyi phreng ba’i sgrub thabs yid bzhin nor bu zhes bya ba (The Wish-Fulfilling Jewel: A Sādhana of the Garland of Activities of Red Yamāri). Homage to Yamāntaka! I prostrate to the lotus feet of Mañjughoṣavajra, who are bowed to by the crowns of all gods and asuras without exception, and to the wrathful Yamāntaka, whose very nature is that [Mañjughoṣa]. Having bowed, I shall clearly write his sādhana. O wise ones, since the freedoms and advantages of beings are unstable and a sublime spiritual friend is difficult to find, the mantra practitioner should strive with diligence to accomplish all desires without exception. First, for the sake of liberating all beings without exception, one should generate the great bodhicitta. Then, one who possesses supreme faith, great compassion, and the discernment that all phenomena are like an illusion and so forth, should perform the recitation of Red Yamāri as a preliminary. Alternatively, having received the deity’s permission, one should accomplish the siddhis of yakṣiṇīs and so forth, or whatever desire is in the mind, by abiding in meditative concentration. As it is said: "Through the yoga of mantra and mudrā, And the yoga of the wheel of meditative concentration, Accomplishment is achieved by summoning; It is not achieved by any other means." "In secluded forests, Or else with all these mantras, Mantra practitioners should recite ten million times; It is taught that all activities are performed. Whoever possesses excellence, And desires all activities to be done..."

ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་སེམས་ཙམ་ཉིད། ། བདག་ཀྱང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱི་འགྲོ་བ་དང་། ། སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་སེམས་ཅན་ཀུན། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དེ་སྲས་རྣམས། ། བདག་གི་སེམས་སུ་གཉིས་མེད་བྱ། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་སོགས། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དཀར་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཞུགས་པ་ནི། ། རང་ཕྱོགས་འོ་མའི་འབབ་ཆུ་བཞིན། ། རང་སེམས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ལས། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། སྙིང་རྗེས་བསྐུལ་ནས་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ས་འོག་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨེ་མ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན། ། འཁོར་བར་ཡུན་དུ་གནས་པ་དང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བྲལ་བ་ཡིས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡུན་རིང་གནས། ། དེ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོར་བསྒོམ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ལྡན། ། ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེས་བརྒྱན། ། རིམ་གྱིས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད། ། ཀུན་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། ། ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ལ་ཡང་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་པ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ།

All stains of the afflictions are purified; mind-only is like the moon. I, too, am of that very nature. All beings of the world and its inhabitants, all sentient beings as mind-only, the perfect Buddhas and their sons—I shall make them non-dual within my own mind. With the hook of its light rays, I shall meditate upon the qualities of all the Buddhas, such as the stages and the perfections, as being like space. Abiding in a white form, like a stream of milk flowing toward my own side, by meditating on my own mind in that way, and through the power of former aspirations, I am impelled by compassion and meditate thus, down to the subterranean realms. "Ema! Sentient beings are suffering; they dwell for a long time in saṃsāra. Devoid of skillful means and insight, they remain there again and again for a long duration. In order that all of them may realize [the truth], I shall meditate on myself as Yamāntaka." Recite: Oṃ bodhicittam utpādayāmi. From that, light rays emerge, adorned with the letters beginning with ka. The nature of mind, arising in stages, completely embraces all sentient beings. All of this arises from the power of compassion. [This concludes] the teaching on the ritual of purification for any practice involving yakṣiṇīs and so forth. In that regard, all phenomena are naturally pure, like an illusion, like a dream, unborn from the very beginning, and naturally in a state of nirvāṇa.

ཐོག་མ་ནས་ཞི་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མར་མོས་པས་བདག་གི་ལུས་དང་ཕྱི་དང་ནང་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་བའི་མི་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པས། ནང་གི་ཁྲུས་ཆེན་པོ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། ། གང་ཞིག་ཕྱིའི་རྫས་ལ་ཆགས་པ་རྨོངས་པའི་བློ་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དཔྱོད་པས་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བར་མི་ནུས་པ་དེས་ཕྱིའི་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་བྱའོ། ། ཐོག་མར་རེ་ཞིག་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཁྲོ་བོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་པ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་འབར་བ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་འཁྲུག་པ། དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འོད་ཟེར་འབར་བའི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་བསྐལ་པའི་མེ་དཔུང་འབར་བ་ལྟར་འབར་བ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེ་འབར་བར་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་ནས། ཨོཾ་དྷུ་པི་དྷུ་པི་ཀཱ་ཡ་དྷུ་པི་པྲ་ཛྭ་ལི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་ནང་དུ་བསྟན་ཏེ། བར་དང་བཅས་པ་མཐེ་བོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་སྤྲད་ནས་ཕྱིར་གྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་མེའི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་བདག་ཉིད་འབར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་བཟོད་པར་དཀའ་བའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བསྐྱེད་རིམ་ཆེ་བར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་སྟེ། དེའི་རྗེས་སུ་ཨོཾ་བྷུར་ཛྭ་ལ་ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ས་བཟུང་ལ། ཆ་གསུམ་དུ་བྱས་ལ་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཁྲུས་བྱེད་པའི་སར་བཞག་སྟེ།

By means of the practice of non-apprehension, which analyzes one's own body and all external and internal phenomena into subtle particles through the conviction that all dharmas are primordially peaceful and so forth, one is swiftly brought to accomplishment; therefore, one should apply oneself diligently to the great inner ablution. Those of deluded intellect who are attached to external substances and are unable to dispel doubt through the investigation of conceptual analysis should perform this ritual of the outer ablution. First, from the complete transformation of the syllable HŪṂ, one emanates oneself as the wrathful deity with one face and two arms, seated in the sattvaparyaṅka posture, with a frowning brow. His body is blue in color, turbulent with great blazing light rays, and he is in the prideful posture of the primordial vajra. He emits sparks of blazing fire from the great vajra, and first brandishes the vajra, blazing like the conflagration of the kalpa. Having emanated oneself as the blazing Vajrasūrya, one recites: OṂ DHŪPI DHŪPI KĀYA DHŪPI PRAJVALINI SVĀHĀ. While reciting this, one forms the vajra-binding mudrā with the palms facing inward, and by joining the thumbs at the tips of the vajra points and then drawing them outward, one binds the samaya mudrā of the Vajra Fire and causes oneself to blaze. This mudrā of the blazing Vajrabhairava is difficult to withstand. Following that, as taught in the extensive generation stage, one dons the vajra armor. Then, reciting OṂ BHURJVALA OṂ HŪṂ SVĀHĀ, one takes possession of the site. Having divided the earth into three parts and consecrated them with this mantra, one places them at the place where the ablution is to be performed.

དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཆུའམ་ཆུའི་སྣོད་གནས་ལ་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསྐྲད་པའི་ཆེད་དུ་འོག་དང་སྟེང་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བྷུ་ཛྭ་ལི་སྭ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རིག་པ་འདི་བརྗོད་ཅིང་། གོང་དུ་བཤད་པའི་ས་ཆ་གསུམ་པོ་ལས་ཆ་གཅིག་གིས་བཤང་ལམ་བཀྲུས་ཏེ། ལག་པ་གཉིས་བཀྲུས་ལ་ཉེ་རེག་བྱའོ། ། ཆ་གཉིས་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ལུས་པོ་ཐམས་ཅད་ཁྲུས་བྱས་ཏེ་ཆ་གསུམ་པས་མགོ་བཀྲུས་ནས། ཨོཾ་བུྃ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་འདིས་ཉེ་བར་རེག་ནས་རང་གི་མགོ་ལ་སྔགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་གཏོར་ནས། ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཁྲུས་བྱེད་ས་ནས་ལྡང་བར་བྱེད་དོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་གོས་ལ་གཏོར་ནས། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱོན་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ཅིང་། ཡིད་ཀྱིས་ཆུའི་གནས་ཀྱི་སྲུང་མ་གཤེགས་ནས། སྐད་ཅིག་གིས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་དེའི་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ཅིང་བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པའི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རྐང་པ་གཉིས་བཀྲུས་ལ་རིག་མ་དེས་ཉེ་བར་རེག་ལ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསྐྲད་ནས། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ། ཡང་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྟན་ལ་སོགས་པ་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པ་ལ་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་གཏོར་ནས་ཉེ་བར་རེག་པར་བྱའོ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་གཡས་པ་བཀན་པར་བྱས་ལ། གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་ཙམ་བཀུག་ནས། ཕྱག་རྒྱ་འདིས་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ། ཙོག་པུར་བསྡད་དེ་སྨྲ་བ་བཅད་ལ།

Then, having bound the mudrā of Amṛtakuṇḍalī, one should bind the lower and upper directions in order to expel all obstructing spirits from the water or the water vessel. Reciting this vidyā: OṂ BHUJVALI SVĀHŪṂ SVĀHĀ, one should wash the anus with one part of the water from the three portions previously mentioned, wash both hands, and perform the ritual rinsing (upaspṛśet). With two parts, reciting HŪṂ, one should wash the entire body; then, with the third part, wash the head. Reciting OṂ BŪṂ JVALA HŪṂ SVĀHĀ, one should perform the ritual rinsing and sprinkle water accompanied by the mantra upon one’s own head. Having blessed oneself with the samaya-mudrā of one’s own deity, one should rise from the place of ablution. After that, having sprinkled water over one’s clothes with water consecrated by the recitation of the Amṛtakuṇḍalī mantra, one should put them on as usual. Reciting the hundred-syllable mantra, one should mentally dismiss the guardians of the water site. Instantly assuming the divine pride (devatāhaṃkāra), one should mentally recite its mantra and proceed to the vicinity of the meditation cell. Then, having washed both feet and performed the ritual rinsing with that vidyā, one should expel all obstructing spirits with the left fist while reciting HŪṂ PHAṬ. Having entered the meditation cell, one should again sprinkle and perform the ritual rinsing upon the seat and so forth, as well as the meditation cell itself, using the Amṛtakuṇḍalī mantra. Reciting SAMAYA STVAṂ, one should turn the right palm upward, slightly bend the middle and ring fingers, and place this mudrā between the two feet. Sitting in a squatting posture, one should maintain silence.

པདྨའི་ཚུལ་གྱིས་ཁ་ལ་ཡང་ཡང་རེག་པར་བྱས། ལན་གཉིས་སམ་ལན་གསུམ་དུ་རྣ་བ་གཉིས་དང་མིག་གཉིས་དང་སྣ་དང་ཁ་དང་ལག་པ་གཉིས་དང་། ལྟེ་བ་དང་མགོ་ལ་རེག་པར་བྱ་བ་ནི་མགོ་བཀྲུ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་ཁྲུས་བྱས་པའམ་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་། རིའི་སུལ་ལ་སོགས་པ་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སྤྱོད་ལམ་ཡངས་པར་ངག་བཅད་ལ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གནོད་སྦྱིན་མོའི་སྒྲུབ་པར་ཉེ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བྱས་ལ། བི་མ་ལོ་དྷེ་དྷི་དྷཱུཾ་ཞེས་པ་བརྗོད་པས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཨ་པ་ཙ་ལ་བི་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྟེང་ཨོཾ་ཨ་པ་ཙ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་རིའི་རྒྱལ་པོ་ཚད་མེད་པ། མེ་ཏོག་དང་ཤིང་ཐོག་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ནགས་ཚལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གིས་བརྒྱན་པ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བར་བསྒོམས་ཏེ། དེར་ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེ་ལས་པདྨ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱ་ལི་དང་པོ་ཨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཀྵིཾ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྒྲ་དང་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བསམ། འོད་ཟེར་དེ་དག་གནོད་སྦྱིན་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཚུར་འདུས་ནས་ཀྵིཾ་དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་པར་གྱུར། ཀྵིཾ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གནོད་སྦྱིན་མོ་ལོངས་སྤྱོད་ཅན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལང་ཚོ་རྒྱས་པ་སྒེག་པའི་རོ་དང་ལྡན་པ། མཛེས་མ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ལྟ་བུ་འཛིན་པ།

One should repeatedly touch the mouth in the manner of a lotus. Touching the two ears, the two eyes, the nose, the mouth, the two hands, the navel, and the head two or three times is the ritual for washing the head. Whether one has performed the bath or not, in a secluded place such as a mountain cleft, free from all attachments, one should maintain a relaxed posture and observe silence. Through the yoga of the noble Yamāntaka, one should proceed with the sādhana of the yakṣiṇī. In that regard, one should purify all beings into emptiness with the syllable HŪṂ. By reciting "Vimalodhedhidhūṃ," and then "Oṃ apacala vire svāhā" upon the great ocean, and "Oṃ apacala hūṃ," one should meditate on an immeasurable king of mountains composed of precious jewels, adorned with various flowers, fruits, and forests, graced by wish-fulfilling trees, and endowed with the enjoyments of the five sensory qualities, which is delightful to the mind. Upon that, from the syllable HRĪḤ, a lotus arises; above that, from the total transformation of the first of the vowels, A, comes a moon maṇḍala; and upon that, one should visualize the syllable KṢIṂ. One should imagine that the sound and clouds of light rays of that syllable pervade the entire sky. Those light rays transform into the forms of yakṣiṇīs, which then gather back and dissolve into that very KṢIṂ. From the total transformation of that KṢIṂ, there appears the yakṣiṇī known as Bhogavatī, in the full bloom of youth, possessing a graceful and charming demeanor, holding the beautiful form of a goddess.

སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གོས་དཀར་པོས་སྨད་གཡོགས་དང་སྟོད་གཡོགས་བྱས་པ། ཕྱག་གཡོན་པ་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་འཇུག་པ། ཕྱག་གཡས་པ་མེ་ཏོག་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པས་བརྒྱན་པ། སྟེང་ན་གདུགས་དཀར་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ། འགྱིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འགྱིང་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཁ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གཟུགས་ཅན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ། སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འབར་བ། ཉི་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ། བགེགས་མ་ལུས་པ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་བསྡིགས་པར་བྱེད་པའི་ཁྲོ་བོ་ཅིག་སྤྲོས་ལ། དེ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་བྱས་པས་གནོད་སྦྱིན་མོ་བཀུག་ནས། བདག་གི་སྐུ་ལ་ཞུགས་ནས་སླར་ཕྱིར་སྤྲོས་ཏེ་གནོད་སྦྱིན་མོའི་མགོ་བདག་གི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ནས་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚམས་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། གོང་བཞིན་དུ་གདན་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་དང་། མཐེབ་མཛུབ་གཉིས་སྐམ་པ་ལྟར་བྱས་ལ་སོར་མོ་གཞན་རྣམས་ཕྱིར་བསྐྱེད་དེ་ཞབས་བསིལ་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ལ་དམ་ཚིག་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་བསྟན་ཏོ། །

Visualize her with a green complexion, wearing a white lower garment and a white upper garment. Her left hand grasps a wish-fulfilling tree, and her right hand is adorned with a five-colored flower. Above her, a white parasol remains naturally suspended. She stands in a majestic, poised, and unwavering manner. Then, having blessed with the mantra and mudrā taught above, bind the mudrā resembling a mouth. With the mantra Oṃ Yamāntaka Hūṃ, emanate from your heart a wrathful deity in the form of Yamāntaka as previously described, holding a vajra hook, with a body blazing intensely with light rays like ten million suns, terrifying all obstructors without exception, and threatening the three worlds. By commanding him, he summons the yakṣiṇī; she enters your body and is then emanated back out again. Meditate that she remains with her head pressed down by your feet. Preceded by the summoning and so forth with the vajra hook and other implements, as well as the sealing of the boundaries and so forth, offer the seat and the water for the face as before. Form the two thumbs and index fingers like tongs and extend the other fingers outward; offer the water for the feet with the mantra for the water for the feet and display the mudrā of the samaya lady. The mantras and mudrās for the vajra hook and so forth have been taught above.

འདིར་དམ་ཚིག་མ་ལ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སོར་མོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ཏེ་སྲིན་ལག་གཉིས་ཕྱིར་བསྐྱེད་ལ་ཚིགས་གསུམ་པ་བཀུག་སྟེ་ཕྱེ་བ་འདི་ནི་གནོད་སྦྱིན་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བྷ་ག་ཝ་ཏི་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་རང་རང་གི་རྟོག་པ་ནས་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་བཤད་པའི་སྔགས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་ལྔས་མཆོད་དོ། ། ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཏོག་དང་། དྲི་དང་། མར་མེ་དང་། པི་ཝང་དང་། གླིང་བུ་དང་། དུང་དང་། རྔ་རིང་དང་། རག་དུང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་བྱེ་བྲག་དང་། གླུ་དང་། གར་དང་། སྒེག་མོ་དང་། བཞད་མ་དང་། རླུང་གཡབ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། གདུགས་དང་། རྔ་དང་། གོས་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། དོ་ཤལ་དང་། རྐང་གདུབ་དང་། བླ་རེ་དང་། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་དང་། གཡེར་ཁའི་དྲ་བ་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་ལ་ཡོད་པ་དང་། གཞན་ཡང་མཆོད་པའི་ཚོགས་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་ཁེངས་པས་མཆོག་སྦྱིན་མོ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་པར་བསམ། དེ་ནས་གོང་བཞིན་དུ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་མཆོད་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གོང་བཞིན་དུ་གནོད་སྦྱིན་མོའི་རིན་པོ་ཆེའི་རི་ལ་གནས་ལ། སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ། རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་ནམ་མཁའ་གང་བར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཐུན་གསུམ་མམ་བཞིར་བསྒོམས་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་བོ། །

Here, regarding the samaya of the yakṣiṇīs: interlace the fingers of both hands, extend the two ring fingers outward, and bend the third joints to open them; this is the samaya mudrā of all yakṣiṇīs. Oṃ bhagavati dṛśya hoḥ. Likewise, one should hold the mantras as they are explained in the respective conceptualizations of each goddess. Then, one should confer empowerment with oṃ vajra-ratna abhiṣiñca; the mudrā for this has already been shown above. Then, make offerings with the five types of drinking water. One should imagine that offerings are made to the Bestower of Boons, filling the expanse of space with flowers, perfumes, lamps, and various musical sounds such as lutes, flutes, conchs, long drums, and brass trumpets arising from the syllable oṃ; as well as songs, dances, the goddesses of Grace, Laughter, the Fan, the Victory Banner, the Banners, the Parasol, the Drum, garments, armlets, necklaces, anklets, canopies, lattices and half-lattices, networks of tinkling bells, celestial palaces, and all other such offerings existing in their proper places, as well as other collections of offerings seen or heard. Then, as before, ring the bell and bless the offerings with the blessing mudrā. As before, one will certainly achieve accomplishment by meditating for three or four sessions on the yakṣiṇīs dwelling upon the mountain of jewels, who have come under the power of the practice and fill the sky with clouds of their own forms.

གང་ཞིག་བསྒོམས་པས་འགྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དེས་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་སྔགས་བཞིན་དུ་བཟླས་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། གནོད་སྦྱིན་མོའི་སྔགས་རང་གི་སྙིང་ལས་བསྐྱེད། རང་གི་སྔགས་གནོད་སྦྱིན་མོའི་སྙིང་ལ་ཐུན་གསུམ་མམ་བཞིའི་རིམ་པས་བཟླས་པ་བྱ། ངལ་ན་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ལ། ཨོཾ་མུཿ། ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་དགྲོལ་བའི་བསམ་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཁ་སྟེང་དུ་བསྟན་པས་དགྲོལ་ལོ། ། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཉི་མ་རེ་རེས་ཡི་གེའི་གྲངས་ཀྱི་འབུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གོས་སར་པ་མིས་མ་གྱོན་པའམ་ཤིང་ལེབ་བམ་གང་ཡང་རུང་བ་སྐྱེ་བོས་དབེན་པ་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ། བླ་རེ་དགྲམ་པ་དང་གདུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བདུག་སྤོས་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་དང་ས་གཞི་ལ་དྲིའི་བྱུག་པ་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་མོ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྔོན་དུ་བསམས་ཏེ། རྗེས་ལ་ཇི་ལྟར་བདེ་བས་རང་གིས་བྲི་བའི་རི་མོ་མཁན་ལ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྲུང་བ་བྱས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐང་ཀ་ལ་སྐྱེ་བོས་དབེན་པ་འམ། ཚལ་དུ་རབ་གནས་བྱས་ལ། ཉ་ལ་དཀར་གསུམ་གྱི་གཏོར་མ་དང་མར་མེ་བཞི་ཕུལ་ནས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ།

For one who is unable to achieve accomplishment through meditation, the mantra to be recited according to the mantras explained in the Kalpa is: Oṃ bhagavate svāhā. Having performed the ritual for generating the yakṣa and all the offerings, generate the yakṣiṇī mantra from one's own heart. Recite one's own mantra into the yakṣiṇī's heart in three or four sessions. When weary, make perfect offerings and recite the hundred-syllable mantra. Then, with the intention of releasing the mudrās and so forth, say Oṃ muḥ and release the samaya mudrā by turning it upward. In that very manner, complete one hundred thousand recitations of the syllables every day. Then, through the yoga of the noble Yamāntaka, in a secluded and pleasing place where people have not worn new clothes, or on a wooden board or any suitable surface, spread out a canopy, a parasol, and so forth. Adorn it with fragrant flowers, incense, lamps, and the like, and place it upon a ground smeared with fragrant ointment. Emanating the yakṣiṇī in the form previously described, preceded by the summoning and so forth, first visualize the mudrā of the noble Yamāntaka. Afterwards, at your own convenience, provide protection for the artist who paints the image through the yoga of Yamāntaka. Once such a thangka has been consecrated in a secluded place or a grove, on the full moon day, offer the three white substances as a torma and four lamps. Having blessed all the aforementioned assemblies, perform a great offering.

དུང་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ལ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་ལ་བསྲེས་པས་གང་བར་བྱས་ལ་ལག་པས་སྣོད་ལ་རེག་ལ་དགོངས་མོ་ནས་བརྩམས་སྨྱུང་གནས་བྱས་ལ་དེ་སྲིད་བར་དུ་བཟླས་པ་བྱས། ཇི་སྲིད་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་བྱེད་མ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ལྟ་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཅན་མ་འོངས་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལག་པ་གཉིས་ནས་འཛིན་ཏེ་བྱུང་ན་མིག་མི་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བལྟས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་རེངས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། མཚམས་བཅད་པ་ནི་དྲ་བ་དང་། གུར་དང་། བ་དན་དང་། ཁྱེད་བདེ་བར་སྤྱོན་ལ་སོགས་པར་བྱས་ལ། བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་སྙིམ་པ་སྦྱར་ལ་མཐེ་བོང་གཉིས་རྩེར་བཞག་ལ་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་སརྦ་དེ་བ་ཏཱ་ཙིནྟྱ་མྲྀ་ཏ་དྷཱ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ལ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྙིམ་པ་ཁ་ཕྱེ་ལ་ཆུ་གཉིས་བསྣོལ་མར་བྱས་ལ། དེའི་ནང་མཐེ་བོང་གཉིས་བཅུག་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་མཐེ་བོང་མནན་པར་བྱས་ཏེ། སྲིན་ལག་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་ནས་གུང་མོ་གཉིས་ཕྱིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་གཏོར་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ཧི་ཧི་ཏུ་རུ་ཏུ་རུ་སཾ་པུ་ར་ཡ་མ་ཧཱ་པ་ཡ་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲྀ་ཏ་དྷཱ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། ། གང་གི་ཚེ་སྨྲ་ན། ཁྱེད་ཀྱི་བདག་གིས་ཅི་བགྱི་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་གོང་དུ་གང་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བླང་པར་བྱའི་གཞན་ནི་མི་སྨྲའོ། ། ཨོཾ་ཧྲི་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདི་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་མཆོག་བླངས་པ་དེ་ལྟའི་བར་འགྱུར་རོ།

Fill a vessel for the offering water, such as a conch shell, with fragrant white flowers mixed with water. Touch the vessel with your hand and, beginning from the evening, observe a fast while performing the recitation for that duration. As long as the goddess Bhogadā, who bestows enjoyments and appears like a goddess of wealth, does not arrive and seize both your hands, you must not look at her. If you look, the practitioner will become paralyzed and so forth. To establish the boundary, create a lattice, a canopy, and banners, and say, "Come in peace," and so on. Offer the offering water with the mudrā of the stream of nectar. Join the palms, place the tips of the two thumbs together, and perform the mudrā for offering the water. Recite the mantra: oṃ sarvadevatācintyāmṛtadhāra svāhā. Then, having made offerings, offer the fragrance, flowers, incense, and so forth. Open the palms, interlace the two hands, and place the two thumbs inside. Press the thumbs with the two index fingers, join the tips of the two ring fingers, and extend the two middle fingers outward; this is the mudrā for the peaceful torma. Recite: oṃ hi hi turu turu saṃpuraya mahāpayana hūṃ hūṃ phaṭ svāhā amṛtadhāra svāhā. When she speaks, if she asks, "What shall I do for you?", at that time you should take whatever you previously desired and say nothing else. Recite the mantra oṃ hrīḥ khaṃ svāhā together with the essence mudrā, and you will obtain the supreme [attainment] in that manner.

། ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་མཐེ་བོང་ཕྱིར་བསྐྱེད་ལ་བསྟན་པ་སྙིང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འོག་ཏུ་ཁ་བལྟ་ན་མཆོག་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཨ་མ་ཉིད་དུ་བླངས་ན་བུ་ལྟ་བུར་སྐྱོང་བར་འགྱུར་རོ། ། གྲུབ་ཐོབ་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་ལ་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤིང་ཐོག་ཀྱང་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་ཟོས་པ་དེ་ཚེ་བསྐལ་པ་ཙམ་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྲིན་མོ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ན་འདིས་ནོར་བཅུ་གཉིས་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་འཁོར་བཅུ་གཅིག་དང་བཅས་པ་ལ་ཁ་ཟས་བསྒྲིམ་པ་མེད་པར་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། འཚོ་བ་བར་མི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་བྱས་ན་དཔག་ཚད་བརྒྱའི་ཕ་རོལ་ནས་ཀྱང་སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་གང་འདོད་པ་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཨ་མའི་དོན་ཡང་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཁྱིམ་ཐབ་མར་གྱུར་པས་རི་རབ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་གནས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱི་གནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། རིག་འཛིན་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་བསྐལ་པའི་བར་དུ་ཐུབ་པར་བྱ་བའི་རོ་བྲོ་བའི་ཤིང་ཐོག་རྣམས་སྟེར་ཞིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། གང་ཞིག་གནོད་སྦྱིན་མོ་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་དུས་ལ་འགལ་ནས་འོང་བར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱས་གནོད་སྦྱིན་མོ་དེ་དུས་ལ་མ་བབ་བར་དུ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་ཧཱུཾ་བཾ་ཞེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་སྨྲ་ན། ། དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་བཞད་མའི་ཕྱག་རྒྱས་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །

Forming two fists with both hands and extending the thumbs outward is the heart mudrā. If it is directed downward, the supreme [substance] should be taken. If the practitioner takes her as his mother, she will protect him like a son. He will associate with siddhas. He will associate with those who dwell in the ocean of milk. She will also grant fruit. Whoever the practitioner eats it with will remain for an eon. If one says, "Rākṣasī, act!" she will grant the twelve riches. She will provide food without effort to the practitioner and his eleven attendants. His livelihood will be uninterrupted. If she is employed as a messenger, any man or woman desired, even from a hundred yojanas away, will be summoned. She will also perform the functions of the mother as explained above. Alternatively, having become a housewife, she will show the practitioner the abodes of ascetics dwelling on Mount Meru and other such places. One should understand that she grants the flavorful fruits of the vidyādharas that sustain life for an eon, and so forth. If the yakṣiṇī does not arrive at the time explained in the ritual manual, then one should bind that yakṣiṇī until the time has come using the vajra-iron-chain mudrā. The mudrā for "Oṃ vajra sphoṭa hūṃ baṃ" has already been shown above. If she says nothing at all, then one should make her speak using the vajra-laughter mudrā.

དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ན་མོ་བཛྲ་པཱ་ཎི་སྤ་ལ་ཧ་སེ་ཧ་ས་བཛྲ་ཎི་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། ཀཾ་པ་ཀཾ་པ་ཙ་ལ་ཙ་ལ་ཀལྤ་ཀལྤ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་མ་བྱིན་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་སྲིན་ལག་གཉིས་ནང་དུ་བསྣོལ་ཏེ་མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱིས་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་མནན་པར་བྱས། གུང་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་ནས་དེའི་རྩ་རུ་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་རྩེ་སྤྲད་དེ་གཞག། མཐེ་ཆུང་གཉིས་བསྣོལ་ཏེ་ཕྱིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆུ་ལ་བཟླས་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་དག། ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་དང་། གཞན་ཡང་ཡི་དྭགས་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཅན་མའི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། །

In this regard, the mantra is as follows: Namo vajrapāṇi spalaha sehasa vajraṇi kuru kuru kaṃpa kaṃpa cala cala kalpa kalpa svāhā. If the siddhi does not come and one is about to depart, one should bind [the spirit] with that very [mantra]. As for the mudrā: join the palms, interlace the two ring fingers, and press the bases of the two ring fingers with the two thumbs. Join the tips of the two middle fingers, and at their base, join the tips of the two index fingers in the form of a vajra and leave them there. Interlace the two little fingers and extend them outward. This is the mudrā to be recited while sprinkling water over all bhūtas. For yakṣiṇīs, Aparājitā, and furthermore for pretīs and so forth, this ritual should be applied according to the specific application. The Bhogavatī-kalpa is complete.