A Prabhādharā Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་བྷ་ཝ་དྷ་རིསཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། འོད་འཛིན་མ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། བདུད་རྩིའི་མངའ་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་ཁ་ཟས་ཉུང་བ་ཡིས། ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ངོས་ན། ། སོམ་ཉི་བཟའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཅུད་ལེན་བཤད། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སོང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གནས་བཞི་ལ་སོགས་སྔོན་སོང་བས། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལས་ཡུལ་རྣམས་དང་། ། ཡུལ་ཅན་སྟོང་པའི་ངང་ཉིད་ལས། ། པཾ་ལས་མཚོ་སྐྱེས་དབུས་སོན་པའི། ། ཉི་མའི་དབུས་སུ་ལྷ་མོ་ནི། ། ཆུ་ཤེལ་ལྟ་བུ་གྲི་གུག་དང་། ། བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་གཡས་དང་གཡོན། ། དར་དཀར་གོས་དང་རིན་ཆེན་རྒྱན། ། ལང་ཚོ་རྒྱས་ཤིང་ཤ་རྒྱས་མ། ། ལི་བའི་སྐྲ་དང་བུང་བའི་དྲི། ། མཛེས་ལྡན་མ་ཡི་བྲང་དབུས་སུ། ། རང་དང་འདྲ་བའི་ལྷ་མོ་ནི། ། དངས་པའི་ཤེལ་དྲུང་མུ་ཏིག་ལྟར། ། དཀར་ཞིང་འཚེར་བའི་འོད་ཅན་བལྟ། ། དེ་ནས་རང་སྙིང་ཤིང་འབྲས་ལྟར། ། རྩེ་མོ་གྱེན་ལྟར་རྩ་ལྟ་དང་། ། བཅས་པ་ཕྱེད་ནས་མཚོན་གྱིས་གཅད། ། སྟེང་གི་ཕྱོགས་ནི་སངས་རྒྱས་ལྷའི། ། རྩ་དང་བཅས་ཏེ་ལྟོས་མེད་དབུལ། ། ཉོན་མོངས་ལྷ་ཡི་རྩ་སྦུབས་ནས། ། དྲི་མ་མ་ལུས་བཤང་ལམ་ནས། ། འཐོན་ཏེ་རྒྱ་མཚོའི་ངོགས་སུ་བསྐུར། ། རྩ་སྟོང་བུམ་པའི་བདུད་རྩིས་བཀང་། ། ལུས་དང་རྩ་དང་ཁམས་བདུད་རྩི། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོའི་རླུང་རྒྱས་ཏེ། ། ཕྲུ་མ་མར་གྱིས་གང་བ་ལྟར། ། རང་གི་ལུས་དང་དེ་བཞིན་སེམས། ། ཟག་མེད་བདེ་བས་རབ་རྒྱས་ཏེ། ། དམིགས་ཤིང་སྤྲོས་པ་བཅད་པ་ཡིས། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གཏད་དེ་གཞག།

In the language of India: Prabhāvadharīsādhana. In the language of Tibet: ’Od ’dzin ma sgrub pa’i thabs (The Method for Accomplishing the Goddess Prabhāvatī). Homage to the Blessed One, Yamāntaka, the Lord of Nectar. For those who subsist on little food and are limited by the necessities of life, I shall explain the alchemy of meditative concentration (samādhi) in order to consume the essence of doubt. Having first gone for refuge to the Three Jewels, generated the mind of awakening (bodhicitta), and performed the four foundations and so forth, one should, in a single instant, from the state of the emptiness of objects and subjects, visualize: From the syllable paṃ, in the center of a lake-born lotus and the midst of a sun disk, is the goddess. She is like crystal, holding a curved knife and a vase of nectar in her right and left hands. She wears white silk garments and jewel ornaments; she is in the full bloom of youth with plump limbs. Her hair is tawny and her scent is like that of a bee. In the center of the chest of this beautiful lady, one should visualize a goddess identical to oneself, white and radiant with light like a pearl before clear crystal. Then, like a fruit, the heart is visualized with its tip pointing upward. Having opened it, it is severed with a weapon. The upper portion, together with the channels of the Buddha-deities, is offered without attachment. From the hollow channels of the affliction-deities, all impurities emerge through the anus and are cast onto the shore of the ocean. The channels are filled with the nectar of the vase. The body, channels, and elements become nectar, and the wind of the King of Wisdom expands. Like a membrane filled with butter, one’s own body and mind flourish with uncontaminated bliss. By focusing on this and cutting through conceptual elaboration, one should rest the mind, directed in meditative concentration.

དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་གོམས་པ་ཡིས། ། ཏིང་འཛིན་ཟས་སུ་མི་འགྱུར་བའི། ། སྲིན་བུ་ཀུན་ཡང་འཛག་འགྱུར་བས། ། དེ་དོན་བྱ་ཕྱིར་གསང་སྔགས་དང་། ། སྨོན་ལམ་ཆེ་ལ་འབད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བརྟེན་ན་ཟག་མེད་ཀྱི། ། ཏིང་འཛིན་མཆོག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། ། གཉིད་རྨུགས་ལ་སོགས་བྱེད་པའི་ཟས། ། ཏིལ་ཙམ་དགོས་པར་མི་འགྱུར་བའི། ། སྐྲ་དཀར་གཉེར་མ་སྤོང་བ་དང་། ། ལུས་རྒྱས་དངས་ཤིང་ཤ་སྟོབས་རྒྱས། ། ཐིག་ལེ་རྒྱས་ཤིང་འཛག་མི་འགྱུར། ། དུས་མིན་འཆི་བས་མི་གོས་ཏེ། ། ཕྱི་ནང་མཁའ་འགྲོ་བྲན་དུ་འགྱུར། ། འདྲེ་སོགས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ། འགྲོ་ཀུན་དགའ་ཞིང་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཅི་འདོད་དམ་པའི་མཆོག་སྟེར་ཏེ། ། འདོད་སྲེད་མ་ལུས་རབ་བཅད་ནས། ། དུས་ཀྱི་དགྲར་ནི་མྱུར་འགྲོའོ། ། དེ་ལྟར་བླ་མས་གནང་བ་ཡི། ། མན་ངག་གསལ་ལ་ནོངས་མཆིས་རྣམས། ། བཟོད་པར་གནང་ཞིང་དེ་ཡི་ནི། ། དགེ་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གྱུར་ཅིག། འོད་འཆང་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཅུད་ལེན་གྱི་མན་ངག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་དཔལ་འཛིན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ལོ་པཎ་སྔ་མ་དང་འདྲ། འདིའི་མན་ངག་གཅིག་སྔར་ཡང་སྙན་བརྒྱུད་དུ་བྱུང་འདུག་སྟེ། གཞུང་སྔར་མ་འགྱུར་གསུང་། །

Through such repeated familiarization, even all the worms that do not subsist on the food of meditative concentration will be expelled. To achieve that purpose, one should exert oneself in the secret mantra and great aspirational prayers. By relying on this, the supreme untainted meditative concentration will arise, and not even a sesame seed’s worth of food that causes sleep or lethargy will be required. White hair and wrinkles will be abandoned; the body will flourish, become clear, and gain strength; the bindu will increase and not leak; one will not be stained by untimely death; outer and inner ḍākinīs will become one’s servants; demons and the like will not cause harm; all beings will be joyful and brought under one’s power; whatever one desires will be granted as the supreme sublime state; and having completely severed all craving and desire, one will swiftly proceed to the Enemy of Time (Yama). Thus, may any errors in these clear pith instructions granted by the guru be forgiven, and by this merit, may I become Yamāntaka. This concludes the Sādhana of Prabhāvatī: The Pith Instruction on the Alchemy of Meditative Concentration, composed by Śrīdhara, who attained mastery over meditative concentration. The translators are the same as the earlier ones. It is said that while one of the pith instructions for this appeared previously in the oral lineage, the root text had not been translated before.