Personal Instructions called “The Sustaining Suchness of Red Yamāri”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་རཀྟ་ཡ་མཱ་རི་ཛཱི་བཾ་ཏཏྟྭ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོའི་འཚོ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་མན་ངག། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དག་ཅིང་དྲི་མེད་བདུད་བཞི་འཇོམས། ། དཔའ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བཏུད་དེ། ། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྒྱུད་ལས། ། སྦས་པ་བླ་མའི་ལུང་གིས་བཤད། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། ། དུས་དགྲའི་ཚུལ་འདི་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ས་འོག་རིམ་པ་བདུན། ། སྒོ་མེད་མུན་ཁུང་བཅུ་དྲུག་གནས། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ལས་ཀྱི་འཁོར། ། བྱེ་བ་འབུམ་བཅས་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། གྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ཉི་མའི་མདོག་ལྟར་གསལ། ། མ་ཧེ་ལ་བཞུགས་དེ་ཡི་གཤེད་ཡིན་ཏེ། ། ལྷར་བཅས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་གཙུག་གིས་མཆོད། ། གདུག་ཅིང་གཏུམ་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་། ། ལོག་པར་ལྟུང་བ་གཤིན་རྗེ་ཡིན། ། སྙིང་རྗེས་བསྟན་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། ཚར་གཅོད་པ་ནི་གཤེད་ཡིན་ནོ། ། ཀཱ་ལི་ཡ་སྟེ་ཨཱ་ལི་མ། ། གཡས་དང་གཡོན་པ་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། ཀུན་འདར་མ་ནི་དབུས་གནས་སུ། ། གང་ཞིག་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཤེད། ། ཉི་མ་ཟླ་བའི་ལམ་གཉིས་པོར། ། འགྲོ་བ་གང་ཡིན་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། དེ་ཡང་དབུས་སུ་གང་གནས་པ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་གཤེད་ཡིན་ནོ། ། མནན་པའི་སྙིང་གི་དབུས་སོང་རྩ། ། ཉོན་མོངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཤིན་རྗེར་བཤད། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚུལ་དེ་ཉིད། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་གཤེད་ཡིན་ནོ། ། གཟུང་བ་ཡ་སྟེ་འཛིན་རྟོག་མ། །

In the language of India: Śrī-rakta-yamāri-jīva-tattva-upadeśa-nāma. In the language of Tibet: Dpal gshin rje gshed dmar po’i ’tsho ba’i de kho na nyid ces bya ba’i man ngag (The Pith Instruction on the Suchness of the Life of Glorious Red Yamāri). Homage to the glorious Red Yamāri! I bow to the hero Yamāntaka, pure and stainless, who subdues the four māras. From the glorious Yamāri Tantra, I shall explain the hidden meaning through the oral instructions of the guru. One should understand this mode of the Enemy of Time (Yama) through the outer, inner, and alternative [perspectives]. In the south, seven levels beneath the earth, there is a place of darkness without doors, the abode of the sixteen [Yamas]. There, the King of Dharma’s wheel of karma consists of ten million and a hundred thousand Yamas, possessing the excellence of accomplished siddhis. With one face and two arms, he is as radiant as the color of the sun. Seated upon a buffalo, he is the slayer (Yama) of that [world]; he is worshipped by the crowns of all the worlds, including the gods. Whoever is a malicious and fierce being, fallen into error, is Yama. Out of compassion, in order to lead them into the Teaching, the act of subduing is the "slaying" (Yama). Kāli is the male, Āli is the female; the right and left are Yama. Kun ’dar ma (All-Trembling) resides in the center; that which is non-dual is the slayer. Whoever travels upon the two paths of the sun and moon is Yama. That which resides in the center is the wisdom that is the slayer. The channel that has gone to the center of the suppressed heart is the very essence of the afflictions. The root of existence is explained as Yama. For the yogi, that very mode becomes authentic wisdom itself; that is his slayer. Ya is the grasped, and ma is the conceptualization of the grasper.

གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ན། ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། ཨ་ནི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད། ། རི་ནི་གང་ཡིན་སྙིང་རྗེའོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་པ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་ཏེ་གཤེད། ། གང་ཞིག་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་ནི། ། སྙིགས་མ་གང་ཡིན་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། དངོས་པོར་གྱུར་པ་གཤེད་ཡིན་ནོ། ། མདོར་ན་སྲིད་པའི་ཀུན་རྟོག་ཚོགས། ། གང་ཡིན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་སྟེ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ཀུན་མཁྱེན་པ་ནི་གཤེད་དུ་གསུངས། ། ལྟེ་སྙིང་མགྲིན་པ་སྤྱི་བོར་ནི། ། བདུད་བཞི་གནས་པ་གཤིན་རྗེ་སྟེ། ། མཐར་བྱེད་བཞི་ནི་གཤེད་ཡིན་ནོ། ། ཡ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ནི། ། མ་དག་ལས་ཀྱི་གཤིན་རྗེ་ནི། ། མི་བཟད་སྲིད་པའི་ལས་ཀྱིས་བཟིར། ། དག་པས་དཔལ་ལྡན་དུས་ཀྱི་དགྲ། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཞིང་། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་ཆེན་མཆོག་སྟེར་ཡིན། ཡ་མ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། ། སྤྲོས་མེད་འོད་གསལ་ཨནྟར་བརྗོད། ། ཀ་ཡིག་བླ་མས་བསྟན་པ་ཉིད། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཅེས་བྱར་གྲགས། ། འཚོ་བ་ཞེས་བྱ་སྲོག་ཏུ་བརྗོད། ། འཚོ་བའི་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སྲོག། འོད་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། ། སྲོག་གི་གསང་འདི་གང་གིས་ཤེས། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་ཅིང་རང་དབང་འགྱུར། ། གཞན་ཡང་སྲིད་དང་ཞི་བ་ལས། ། སྲོག་ནི་དེ་བཞིན་གཉིས་སུ་བརྗོད། ། དངས་མ་དང་ནི་སྙིགས་མ་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་བསྡུས་པ། ། བླ་མའི་ཐུགས་སུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། མི་ཕྱེད་བརྟན་པའི་གུས་པ་ཡིས། ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་བསྙེན་བཀུར་བྱ། །

When the conceptualizations of subject and object arise, they are the root of saṃsāra, the Lord of Death (Yama). "A" is the state of non-arising; "Ri" is whatever is compassion. The single taste of emptiness and compassion is the non-abiding nirvāṇa, the Slayer (Yamāntaka). Whatever dregs of body, speech, and mind exist are the Lord of Death; through the wisdom of body, speech, and mind, that which has become a functional entity is the Slayer. In brief, the entire collection of conceptualizations of existence is the Lord of Death, Yamāntaka. The body of completely pure wisdom, the Omniscient One, is taught to be the Slayer. At the navel, heart, throat, and crown, the four Māras reside as the Lord of Death; the four who bring an end to them are the Slayers. The letters Ya and so forth are the impure Lord of Karma, tormented by the unbearable karma of existence. Through purity, he is the glorious Enemy of Time (Kālarātri), liberated from the bonds of existence and the bestower of the supreme siddhi of great bliss. "Ya-ma" is the grasping at duality; the non-elaborated luminosity is called "Antar." The letter Ka is that which is shown by the Guru; it is renowned as "Yamāntaka." "Jīva" is said to be the life-force (prāṇa). Regarding the "divisions of life-force," there is the mundane and the supramundane life-force. The luminosity that is non-conceptual—whoever knows this secret of the life-force will achieve everything and become independent. Furthermore, regarding existence and peace, the life-force is likewise said to be twofold: it abides as the essence and the dregs. One should know the Guru’s mind to be the union of all Buddhas; with unwavering and firm devotion, one should perform service and honor without expectation.

སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པས། ། མི་འགྱུར་བ་ནི་སྲོག་གི་མཆོག། དེ་ལས་གཞན་པའི་བསྐྱོད་པ་ཡི། ། ཡིག་འབྲུ་རྣམས་དང་ཕྱག་མཚན་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ། ། རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་སྲོག་ཡིན་ཏེ། ། དད་པས་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་པོའི་སྙིང་རྗེ་ཅན། ། རྣལ་འབྱོར་ལམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་འདོད་རྣམས་ཀྱི། ། སྲོག་ནི་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་བྱ་བ། ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས། ། ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སྲོག་གཅིག་ཏུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཀུན་འདར་བརྗོད། ། བླ་མ་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། བྱིན་བརླབས་སྲོག་ནི་མི་ཕྱེད་པའི། ། གུས་པས་བརྟན་པ་མེད་ན་མིན། ། དེ་ལས་གཞན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི། ། འབྱུང་པོ་ཕལ་ཆེའི་སྲོག་གི་གནས། ། སྲོག་དང་འཚོ་བ་དང་ནི་ཚེ། ། འདི་རྣམས་དབྱེ་བས་ཤེས་པར་བྱ། ། རྩ་བའི་སྲོག་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ས་སྟེང་འབྱུང་པོ་ཁ་ཅིག་གི། ། དབུགས་རླུང་སྲོག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི། བོད་པའི་སྔགས་དང་ས་བོན་དང་། ། མ་ཎི་རྣམས་ནི་སྲོག་ཡིན་ནོ། ། སྡེ་ཚན་བཞི་པའི་དང་པོ་ལ། ། མེས་བརྒྱན་དབྱངས་ཀྱི་གསུམ་པས་བརྒྱན། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་ལ་གནས། ། དེ་ལས་གཞན་པ་འབྱུང་པོའི་སྲོག། ཁ་ཅིག་གནས་ལ་གནས་པ་ཡོད། ། ཞུག་ཤང་ལ་སོགས་གནས་པ་ནི། ། ཁ་ཅིག་རྫས་ལ་བརྟེན་ཏེ་གནས། ། ཁ་ཅིག་རང་གི་གྲིབ་མར་གནས། ། ཁ་ཅིག་ཕྱི་ཡི་འབྱུང་བར་གནས། ། ནོར་བུ་རི་རབ་གོས་ལ་སོགས། ། ཁ་ཅིག་སྨན་དང་ཁ་ཅིག་དུག། ཁ་ཅིག་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་གཟུགས། །

Through the inseparability of emptiness and compassion, the unchanging is the supreme life-force. Other than that, the syllables, hand-symbols, mudrās, essences, and so forth, are the life-force of the Victors and their Sons; one should invoke their heart-pledge with faith. For yogis on the path who possess the compassion that is the essence of emptiness, the life-force is the life-force of the path. For those who desire the great siddhis, the life-force is the samaya vows. The life-force to be accomplished by yogis—both mundane and supramundane—is the source of all qualities; it is called the "all-shaking" bodhicitta. The life-force of the blessings of the gurus and the meditational deities is inseparable; it does not exist without stable devotion. Other than that, the life-force of most mundane spirits resides in their respective abodes. One should understand the distinctions between "life-force," "sustenance," and "vitality." The root life-force is as described before. For some spirits on the earth, the breath-wind is certain to be the life-force. For spirits, their respective summoning mantras, seed-syllables, and maṇi mantras are the life-force. The first letter of the fourth group, adorned with fire and adorned with the third vowel, resides in the life-force of spirits. Other than that, the life-force of spirits resides in some places. Some reside in zhug-shang and the like; some reside depending on substances; some reside in their own shadows; some reside in the external elements. Some reside in jewels, Mount Meru, clothing, and so forth; some in medicine, some in poison; some in the forms of other beings.

ས་སྟེང་འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག། བདག་གི་(རྩལ་,རྩ་ལ་)གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཡིས། ། སྲོག་གི་དབྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ། ། འདི་རུ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྲོག་གྱུར་པ། ། མིང་དང་མིང་ཡིན་དང་པོ་དང་། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚེ་གཟུགས་ཡིན། ། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་ལ་སོགས་པ། ། མདོར་ན་བརྟན་གཡོ་མ་ལུས་པའི། ། སྲོག་ནི་ཕྱི་དང་ནང་དུ་གནས། ། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། ། འཁོར་བར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མི་འགྱུར་བདེ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པའི་སྲོག། སྲིད་པ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། རྩ་ཡི་བདག་ཉིད་ལུས་ལ་གནས། ། ལྟེ་བ་མགྲིན་སྙིང་སྤྱི་བོ་ལ། ། རླུང་མེ་ཆུ་ས་ཞེས་བྱ་བ། ། ཕྲག་དོག་ཞེ་སྡང་ཆགས་དང་རྨོངས། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མི་ཕྱེད་གནས། ། བདུད་བཞི་པོ་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ལམ་དང་འགོག། བདེན་པ་བཞི་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྒྱུ་མཐུན་རྣམས་སྨིན་སྐྱེས་བུ་ཅན། ། དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་བཞི། ། སྲིད་པའི་སྐྱེ་གནས་བཞི་པོ་དང་། ། ཨེ་ཝཾ་མ་ཡ་ཡི་གེ་བཞི། ། དེ་བཞིན་ཡ་མ་རཱ་ཛ་བཞི། ། སྤྱན་དང་མཱ་མ་གོས་དཀར་སྒྲོལ། ། ཡུམ་བཞི་ཕོ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། ། གཤིན་རྗེ་ཤེས་རབ་པདྨ་དང་། ། བགེགས་ཞེས་བྱ་བ་མཐར་བྱེད་བཞི། ། ཚད་མེད་བཞི་དང་མཐར་བྱེད་བཞི། ། དགའ་བ་བཞི་དང་སྐད་ཅིག་བཞི། ། དམ་ཚིག་ལས་ཆོས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། ། རིགས་བཞི་ཡེ་ཤེས་བཞི་ཡི་དངོས། ། སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་ལྡན། ། ཁམས་གསུམ་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །

The life-force of the spirits upon the earth resides in my [channel]. Through these and many others, the various classifications of life-force cannot be fully described here. That which constitutes the life-force of humans is the name, the nominality, the primary [consciousness], and the consciousness that is the form of life. In brief, the life-force of all things, both stable and moving, without exception—such as the planets and constellations—resides externally and internally. Conceptualization and ignorance are the great [life-force]; it is the life-force of those dwelling in saṃsāra. Emptiness, compassion, and unchanging bliss are the life-force of non-abiding nirvāṇa. Existence and nirvāṇa abide in the body as the nature of the channels. At the navel, throat, heart, and crown, there are those called wind, fire, water, and earth. Envy, hatred, attachment, and delusion abide inseparably in the three—body, speech, and mind. The four māras are fully present. The four truths—the nature of suffering, origin, the path, and cessation—are the four results: the concordant, the ripened, the person-made, and the stainless. There are the four birthplaces of existence and the four syllables E, VAṂ, MA, and YA. Likewise, there are the four Yama-rājas. The four consorts—Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā—are the female aspects. The four who bring an end—Yama, Prajñāntaka, Padmāntaka, and Vighnāntaka—are the male aspects. The four immeasurables and the four who bring an end, the four joys and the four moments, the samaya, action, dharma, and great mudrās, are the nature of the great mudrā. They are the reality of the four families and the four wisdoms; they possess the four bodies and the four wisdoms. The Great Self of all, including the three realms, is the Vajradhara.

བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཕྱིར་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷར་གསལ་བས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རབ་བརྗོད་པས། ། སྤྱི་གཙུག་ནས་ནི་རྐང་མཐིལ་བར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ། ། མི་ཕྱེད་པར་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རྩ་གཉིས་པོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡི་གེས་བསྲུང་། ། གཉིས་མེད་རྩ་ནི་རྡོ་རྗེས་བསྲུང་། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། རང་གི་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ལ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཐོག་མ་ནས་ནི་མཐའ་རུ་སྦྱར། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྦྱོར་བ་ཡི། ། ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རང་གི་གསང་སྔགས་བརྟན་པར་འགྱུར། ། རང་མིང་རིགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དག། ཡ་དང་མ་ཡི་ནང་བཅུག་སྟེ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་གཉིས་མེད་པའི། ། ཟ་མ་ཏོག་གི་ནང་སོན་ལ། ། ལྟོ་བའི་ཆུ་སྐྱེས་འོག་ཏུ་སྦ། ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་ན། ། ཤ་ཟ་ཕྲ་མོ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་པ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདེ་བ་ཆེ། ། འོད་གསལ་ཏིང་འཛིན་མཆོག་གི་ནི། ། ལྷག་པའི་བསྲུང་བ་གཞན་མེད་དོ། ། ས་བཅུ་པས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་དོ། ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་མུཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྙ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵཿ། ཤེས་རབ་ཡི་གེས་འཇིག་རྟེན་དང་། ། འདས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དབང་དུ་འགྱུར། ། རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ། ། ཐབས་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྟན་པར་འགྱུར། །

In order to guard against the obstacles of Māra, I shall therefore explain the secret. Through the union of the vowels and consonants, one should protect the three—body, speech, and mind. By clearly visualizing oneself as the meditational deity and reciting the vowels and consonants, one should bind [the body] inseparably from the crown of the head to the soles of the feet, circling in the direction of wisdom and method. The two channels of the vowels and consonants are protected by the syllables of method and wisdom; the non-dual channel is protected by the vajra. This is the nature of the outer and the inner. In one's own king of secret mantras, the supreme wisdom of method and wisdom is joined from beginning to end. Through the union of Oṃ Āḥ Hūṃ Phaṭ, the vajra arising from Hūṃ makes one's own secret mantra firm. Placing the syllables of one's own name and family within the letters Ya and Ma, and having them enter the casket of the non-dual vowels and consonants, one should conceal them beneath the lotus of the belly. If even Śakra cannot harm them, what need is there to mention minor flesh-eating spirits? The single taste of method and wisdom is non-conceptual great bliss. There is no other superior protection than this supreme samādhi of clear light; even those on the tenth ground cannot pierce it. A Ā, I Ī, U Ū, Ṛ Ṝ, Ḷ Ḹ, E Ai, O Au, Aṃ Aḥ. Oṃ Arapacana Muṃ Hūṃ Phaṭ. Ka Kha Ga Gha Ṅa, Ca Cha Ja Jha Ña, Ṭa Ṭha Ḍa Ḍha Ṇa, Ta Tha Da Dha Na, Pa Pha Ba Bha Ma, Ya Ra La Va, Śa Ṣa Sa Ha Kṣaḥ. Through the letters of wisdom, the worldly and transcendent goals are brought under control. For practitioners at all times, the letters of method shall become firm.

ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། བླ་མའི་མན་ངག་རྗེས་འབྲང་འདི། ། བློ་ལྡན་སློབ་མས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ། མེ་ལོང་ལྟར་གསལ་བྱས་པ་ལ། ། བླ་མ་ལྷར་བཅས་བཟོད་མཛད་རིགས། ། དགེ་བ་གང་དེས་འགྲོ་བ་ཀུན། ། བདུད་བཞིའི་དགྲ་ལས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་འཚོ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་དརྤཎ་ཨཱ་ཙཱརྱའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་(གྱིས་ཎྜི་,གྱི་པཎྜི་)ཏ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་དརྤཎ་ཨཱ་ཙཱརྱ་དེ་ཉིད་དང་། གློ་བོ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་གྱིས། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་མཁར་ཉི་ཟུངས་སུ་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Through the hundred-syllable secret mantra, May the meditational deity be pleased. This work, following the guru’s pith instructions, Was composed at the request of an intelligent disciple. May the gurus and deities grant their forbearance For this which has been made as clear as a mirror. By whatever virtue there is in this, May all wandering beings be victorious over the four maras. The Tattvopadeśa of the Glorious Yamāntaka, composed by the Indian paṇḍita and ācārya Darpaṇa, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized at the royal palace of Nyizungs by the Indian paṇḍita and attained-siddha Darpaṇa Ācārya himself, together with the Lo-vo translator, the monk Sherab Rinchen.