Personal Instruction on Self-Empowerment called “The Suchness of the Four Yogas”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སྭ་ཨ་དྷིཥྛ་ན་ཙ་ཏུ་ཡོ་ག་ཏ་ད་ཏྭ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་མན་ངག། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཐུགས་རྗེས་བརླན། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། རང་བྱིན་བརླབས་པའི་རིམ་པ་ནི། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་གསལ་བར་བཤད། ། བླ་མ་ལ་གུས་དམ་ཚིག་ཅན། ། སྙིང་རྗེ་སེམས་ཅན་དོན་སེམས་པའི། ། སྒྲུབ་པོས་དབེན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་བཞིར་བཤད་དོ། ། དབྱིབས་དང་སྔགས་དང་བྱིན་རླབས་དང་། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་འགྱུར། ། རིམ་པའམ་ཡང་ན་ཅིག་ཅར་དང་། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། གོང་བུར་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ལུས་འདི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོ། ། འདི་ནི་བེམས་པོ་མ་ཡིན་ལ། ། ཤ་དང་ཁྲག་ཀྱང་དེ་མ་ཡིན། ། བདེན་མིན་རྫུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐ་མལ་མ་ཡིན་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། དང་ཞིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། ཕུན་ཚོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན། ། འདི་ནི་བདག་ལས་ཐ་དད་མེད། ། སྤང་ཞིང་བསྣན་དུ་ཅུང་ཟད་མེད། ། མ་འཁྲུལ་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ལུས་ཅན་ཀུན་གྱིས་འདི་མཐོང་དང་། ། གང་གིས་ཐོས་དང་དྲན་ཙམ་གྱིས། ། བསམ་པ་རྫོགས་མཛད་ཟུང་འཇུག་སྐུ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བལྟ། ། བདག་གི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས། ། ས་གསུམ་འོད་ཟེར་རབ་འཕྲོས་ནས། ། མཐོང་ཐོས་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ། །

In the language of India: Svādhiṣṭhānacaturyogatatvopadeśa-nāma. In the language of Tibet: Rnal ’byor bzhi’i de kho na nyid ces bya ba rang byin gyis brlab pa’i man ngag (The Instruction on Self-Consecration: The Suchness of the Four Yogas). Homage to the Blessed One, Red Yamāntaka. I prostrate to the glorious Great Bliss, whose compassion is utterly free from conceptual elaboration. Through the kindness of the guru, I shall clearly explain the stages of self-consecration. A practitioner who is devoted to the guru, possesses the samaya, and possesses a compassionate mind intent on the welfare of sentient beings, should achieve the supreme siddhi in a secluded place. The supreme yoga is explained as fourfold: Form, Mantra, Consecration, and Pure Wisdom. Through these, one is liberated from the bonds of cyclic existence. One should meditate on the recollection of the Buddha, either gradually or instantaneously. With the nature of abiding as a single mass, this body is Red Yamāntaka. This is not inanimate matter, nor is it flesh and blood. It is neither true nor false. It is not ordinary; it is the wisdom body (jñānakāya), pure, luminous, and stainless. It is the support of all perfect qualities. This is not separate from oneself; there is nothing to be removed and nothing to be added. Through the unerring kindness of the guru, one should know it to be primordially established. All embodied beings who see this, or who merely hear or remember it, have their intentions fulfilled. Thus, one should clearly visualize oneself as the body of union. From the seed syllable at my heart, light rays radiate throughout the three realms, [reaching] the sphere of experience of those who see, hear, or remember.

མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡིན། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ཇི་སྙེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེགས་དམར་པོ། ། ཁམས་གསུམ་མིན་འདི་གཞལ་མེད་ཁང་། ། སྲོག་ཆགས་མིན་འདི་རྒྱལ་བ་རྣམས། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་མིན། ། ཁམས་གསུམ་མིན་འདི་དཀྱིལ་འཁོར་པ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ངོ་བོ་ཉིད། ། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་གོམས་བྱས་ཏེ། ། བར་མའི་སྲིད་པ་རབ་སྦྱོར་བས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དབྱིབས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་གྱུར་པ། ། རླུང་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཀུན་བྱེད། ། འདི་ནི་རྣམ་ཤེས་བཞོན་པ་སྟེ། ། སྲིད་དང་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་བྱེད་པའོ། ། བྱ་དྲ་དང་ནི་བྷ་ར་ཏ། ། མུ་ས་ལ་དང་ཨ་ཏྲ་ཏས། ། ཐོག་མར་ལུས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ལུས་སྦྱངས་པས་ནི་རྩ་དང་རླུང་། ། ལེགས་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་སོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དགང་བའི་སྦྱོར་བས་དགང་བྱ་སྟེ། ། དགུག་པའི་སྦྱོར་བས་དགུག་པར་བྱ། ། ཞི་བ་ཡིས་ནི་ཞི་བ་ཉིད། ། རེངས་པའི་སྦྱོར་བས་མི་གཡོའོ། ། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡིས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། རྩ་གསུམ་ཟུར་གསུམ་སྦྱངས་ནས་ནི། ། ཅུང་ཟད་སྤྱོད་ལམ་དལ་བར་བྱ། ། དབང་པོ་ངལ་ཞིང་དུབ་པའི་ཚེ། ། སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་ཉིད་དུ་གཞག། དུ་བ་ལ་སོགས་ལྔ་པོ་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་འཆར་བར་འགྱུར། ། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ། ། གྲོལ་བའི་དངོས་གྲུབ་གོ་འཕང་འཐོབ། ། རླུང་གི་གཡོ་བས་འཁོར་བ་སྟེ། །

Without exception or remainder, however many things there are, animate or inanimate, the glorious red Yamāntaka is the celestial palace of the three realms. These are not sentient beings, but the Victors; they are not the aggregates, elements, or sense bases. These are not the three realms, but the maṇḍala deities. Their essence is the natural luminosity, like a reflection in a mirror, the illusion-like samādhi. By training in this like a dream, and through the application of the intermediate state, the siddhi of the Tathāgata is attained. This is the yoga of the stage of form. That which is the life-force of embodied beings, called "wind," performs all activities. This is the mount of consciousness, that which brings about existence and liberation. First, one should train the body through qādrā and bhārata, musala and atratas. By training the body, the channels and winds will become perfectly pure. Having abandoned all conceptual elaborations, one attains siddhi through meditative equipoise. One should fill by the application of filling, and summon by the application of summoning. Through pacifying, there is pacification itself; through the application of paralyzing, one becomes immovable. Through these four applications, the great siddhi will arise within oneself. Having purified the three channels and the three corners, one should remain somewhat relaxed in one's conduct. When the senses are weary and exhausted, the mind should be placed in one-pointedness. Then the five signs, such as smoke and so forth, will arise in an instant. One will attain the state of the siddhi of liberation, including clairvoyance, miraculous powers, and the rest. Through the movement of the winds, there is saṃsāra.

མི་གཡོ་བས་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། སྙིང་གི་ཆུ་སྐྱེས་དབུས་སོགས་པས། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་མཉམ་གཞག་པས། ། ནང་པར་བྱ་རོག་མི་གྲག་པར། ། འཇུག་པའི་རླུང་ནི་གང་ཡིན་ལ། ། སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ནི་བགྲང་བར་བྱ། ། སྒྲུབ་པོས་སྒྲ་དང་བྲལ་བ་ནི། ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ནི་རྫོགས་པ་ན། ། ཚེ་ཟད་པ་ཡང་ལོ་ལྔ་རུ། ། འཚོ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ལ། ། ཡུལ་སོགས་དམིགས་པར་མི་བྱེད་པས། ། རླུང་གི་སྦྱོར་བས་གོམས་བྱེད་ན། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། རྣམ་ཤེས་གོང་དུ་འཕོ་བ་ནི། ། འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པའི་ཚེ། ། བུ་ག་རྣམས་སུ་སོན་པའི་རྩ། ། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་དགབ་པར་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རླུང་གིས་ནི། ། བུ་གའི་རླུང་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ཡིག་ཤེས་དང་སྦྱར། ། ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི། ། འོག་དང་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ལ། ། དེ་ཡི་འོག་གི་ཆ་རླུང་གིས། ། ས་བོན་སྟེང་འོག་བལྟས་པ་ཡིས། ། རླུང་གི་ས་བོན་གཉིས་གཞག་པས། ། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་ཁ་སྦྱོར་བཅིང་། ། ཡི་གེ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱི་སྔགས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རིམ་པར་བརྗོད། ། རླུང་ནི་རྣམ་ཤེས་བཞོན་པ་སྟེ། ། གང་དང་གང་དུ་བགྲོད་པ་ཡི། ། རླུང་ནི་སྒོ་རུ་བརྩམས་པས་ཏེ། ། དགུག་པ་ལྡོག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ལྟར་སྦྱངས་པའི་གོམས་པ་ལས། ། གྲོལ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའོ། ། སྒོ་ཡི་བྱེ་བྲག་བཤད་པར་བྱ། ། འདོད་ཁམས་བདེ་འགྲོ་ལྟ་བ་གནས། ། གཟུགས་ཁམས་སྨིན་མཚམས་ཐིག་ལེ་ལས། ། ཚངས་པའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་མེད་དོ། ། དེ་ནི་མཐོ་རིས་བྱེད་པའོ། །

Through immovability, one attains nirvāṇa; by focusing on the center of the heart lotus and so forth, the yogi attains non-abiding nirvāṇa through meditative equipoise. In the morning, before the crows have called, the practitioner should count one thousand inhalations of the breath. When the practitioner completes one hundred thousand repetitions free from sound, even one whose life is exhausted will live for five more years; of this there is no doubt. By focusing on the white syllable HŪṂ at the heart without perceiving objects and so forth, and by training in the application of the winds, one will attain the superknowledges. Regarding the transference of consciousness: when the time of death has arrived, one should block the channels leading to the orifices with syllables. The winds of the vowels and consonants should purify the winds of the orifices. The syllable HŪṂ at the heart is joined with consciousness; the syllables "half and two" are placed below and above. By the wind of the lower portion, the seed-syllables are viewed from above and below. By placing the two seed-syllables of the wind, the yogi binds the union. The mantra of the "half and two" syllables is recited twenty-one times in succession. The wind is the vehicle of consciousness; wherever it travels, the wind is initiated at the gate. Through the application of summoning and reversing, from the familiarity of such training, the siddhi of liberation is attained. The distinctions of the gates shall be explained: the desire realm is the abode of the happy migrations; the form realm is from the bindu at the brow; the formless realm is from the Brahmā-gate. These are the means for attaining the higher realms.

སྣ་ནས་གནོད་སྦྱིན་གནས་སུ་སྐྱེ། ། རྣ་བ་ལས་ནི་མི་འམ་ཅི། ། མིག་ལས་མི་ཡི་དབང་པོར་འགྱུར། ། གཅིན་གྱི་སྒོ་ལས་དུད་འགྲོར་འགྱུར། ། བཤང་བ་ལས་ནི་དམྱལ་བར་འགྱུར། ། བདེ་འགྲོ་ལས་ནི་གཞན་དུ་འགྲོ། ། དེ་ལྟར་མ་ནུས་སྟོབས་ཆུང་བ། ། རྣམ་ཤེས་བླ་མར་འཕོ་བ་ནི། ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་ནས་ནི། ། རྒྱལ་སྲས་ལམ་ལ་གཏང་བར་བྱ། ། ལུས་ནི་ལེགས་པར་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཡང་ན་སེང་གེའི་ཉལ་ཐབས་བྱ། ། རྣམ་སྨིན་ལས་གྲུབ་ཕུང་པོ་འདི། ། བླ་མ་ལྷ་དང་འབྱུང་པོ་ལ། ། སྟོས་པ་མེད་པར་གཏང་བར་བྱ། ། མཆོག་གི་སྒོ་ནི་གསལ་པོར་དབྱེ། ། སྙིང་གི་ཆུ་སྐྱེས་པདྨོ་ཡི། ། ཧཱུཾ་ལས་རྣམ་ཤེས་བསྟིམ་པར་བྱ། ། སྤྱི་བོར་བླ་མ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་རོ་གཅིག་པ། ། མཆོད་སོགས་བྱས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་ནས་རླུང་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྣམ་ཤེས་ཐུགས་ཀར་འཕང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། ། རང་གི་རྣམ་ཤེས་དབྱེར་མེད་དུ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་པར། ། མི་འགྱུར་བདེ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཕྲིན་ལས་དང་། ། བཅས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མཚམས་མེད་ལྔ་ནི་བྱེད་པ་དང་། ། ཉིན་བཞིན་བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་ཡང་། ། འདི་ཡི་ལམ་གྱིས་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། ། སྡིག་གིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དུས་ལ་བབས་ན་འཕོ་བར་བྱ། ། དུས་མིན་ལྷ་ནི་གསོད་པར་འགྱུར། ། ལྷ་ནི་བསད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། མནར་མེད་གནས་སུ་སྲེག་པར་བྱེད། ། འདི་ནི་བདེ་བར་གནས་དུས་སུ། ། ཅུང་ཟད་གོམས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། འབྱིན་དང་འཇུག་པའི་རླུང་ལ་ནི། །

From the nose, one is born as a yakṣa; from the ears, as a kinnara; from the eyes, one becomes a lord of men; from the urinary opening, one becomes an animal; and from the anus, one goes to hell. Thus, for those who are unable and lack strength, the transference of consciousness to the guru should be performed. Having cut through all conceptual elaborations, one should direct the mind onto the path of the Bodhisattvas. The body should be properly protected, or else one should adopt the lion’s posture. This aggregate, produced from karmic maturation, should be surrendered without attachment to the guru, the deities, and the spirits. One should clearly open the supreme gate and dissolve the consciousness into the syllable HŪṂ at the heart-lotus. At the crown of the head, one should visualize the guru and the meditational deity, the Sugatas of the three times in a single flavor; having made offerings and the like, one should offer supplications. Then, through the application of the winds, the consciousness should be projected into the heart. One should meditate on the inseparability of the wisdom of all Buddhas and one’s own consciousness, as the single flavor of emptiness and compassion, the unchanging bliss. Through this, the siddhi of the Dharmakāya together with its enlightened activities will be attained. Even those who have committed the five crimes of immediate retribution or who kill Brahmins every day will be liberated by this path and will not be stained by sin. One should perform the transference when the time has come; to do so at the wrong time is to kill the deity. By merely killing the deity, one will be burned in the Avīci hell. This should be practiced slightly while one is in a state of well-being, training in the winds of inhalation and exhalation.

སྦྱར་ཏེ་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་ཚུལ། ། ནམ་མཁར་རྗེ་བཙུན་བལྟས་ནས་ནི། ། ཡུད་ཙམ་མཉམ་གཞག་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས། ། བླ་མའི་མན་ངག་རིམ་པ་ཡིས། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་འདོད་པས། ། མི་འགྱུར་བདེ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རིགས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་བཤད། ། ཙརྩི་ཀ་ནི་པདྨ་ཅན། ། ཕག་མོ་གླང་པོ་ཅན་དུ་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཅན་དུང་ཅན་མ། ། དཀར་མོ་རི་མོ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ། རིགས་ནི་བཞི་ཡི་མཚན་ཉིད་རྣམས། ། དེ་ལྟར་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། པདྨ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། བཞིན་ནི་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། སྣ་ནི་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་མཚུངས། ། རུས་སྦལ་རྒྱབ་འདྲའི་སེན་མོ་དམར། ། ནུ་མ་མཁྲེགས་ཤིང་འཇམ་པ་དང་། ། རྐང་མཐིལ་མཉམ་ནས་བྲང་ཡང་མཛེས། ། བ་སྤུ་འཁྱིལ་ཞིང་ངང་པའི་སྐད། ། རི་མོ་གསུམ་ཅན་ཆུ་སྐྱེས་མཆོག། པདྨའི་དྲི་ལྡན་གླང་ཆེན་འགྲོས། ། པདྨའི་འདབ་ལྟར་རེག་ན་འཇམ། ། པདྨའི་བྱེད་པས་བསྟེན་ཕྱིར་སྟེ། ། པདྨ་ཅན་གྱི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། གླང་པོ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། སྣ་གཡོན་བ་སྤུ་འཁྱིལ་བ་དང་། ། འདོད་པས་མྱོས་ཤིང་འདོད་ལ་སྲེད། ། ཆང་གི་དྲི་ལྡན་བྱིན་པ་སྦོམ། ། ལུས་ནི་སྦོམ་ལ་མི་སྲུན་པ། ། བཞིན་གྱི་མདངས་ཆེ་ང་རོ་ཆེ། ། གླུ་དང་རོལ་མོ་ལ་དགའ་བ། ། བྱེད་པ་བཅིངས་པའི་(སྤྱོར་,སྦྱོར་)བ་ཡིས། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་མཆོག་སྒྲུབ་བྱེད། ། དུང་ཅན་མ་ཞེས་གྲགས་པ་ནི། ། ཧ་ཅང་སྐེམ་ཞིང་སྦོམ་པ་མིན། ། སྐྲ་རིང་སྣ་ཡང་ཅུང་ཟད་རིང་། ། ནུ་མ་ན་ར་ཀ་འབྲས་ལྟར།

Having joined [the visualization], in the manner of radiating and absorbing, one should gaze upon the Venerable One in the sky and perform the yoga of meditative equipoise for a moment. This is the stage of mantra, the subsequent yoga. Through the mudrā of wisdom and method, and by the stages of the guru’s pith instructions, those who wish to destroy the suffering of existence should meditate on unchanging bliss. The characteristics of the yoginīs are explained as being of four types: Cāmuṇḍā is the Lotus-like; Vārāhī is explained as the Elephant-like; Vajradhātvīśvarī is the Conch-like; and Gaurī is the Marked-like. The wise should understand the characteristics of these four types in this way. The characteristics of the Lotus-like are as follows: her face is perfectly round; her nose is like a flax flower; her nails are red like the back of a tortoise; her breasts are firm and smooth; her soles are even and her chest is beautiful; her body hair curls and her voice is like a swan’s; she has three lines and a supreme lotus; she has the scent of a lotus and the gait of an elephant; she is soft to the touch like a lotus petal. Because she is relied upon through the lotus-act, the siddhi of the Lotus-like is attained. As for the one called the Elephant-like: her left nostril has curling hair; she is intoxicated by desire and craves passion; she has the scent of wine and thick calves; her body is stout and she is fierce; her complexion is radiant and her voice is loud; she delights in song and music. Through the application of the bound act, she accomplishes the supreme Elephant-like siddhi. The one renowned as the Conch-like is neither too thin nor too stout; her hair is long and her nose is also somewhat long; her breasts are like the nara-ka fruit.

། ཞོ་དང་འོ་མའི་ཚོགས་ལ་དགའ། ། བྱ་རོག་སྐད་ཅན་བུང་བའི་སྒྲ། ། བ་ལང་ལྕེ་ལྟར་རྩུབ་པ་སྟེ། ། གི་ཝང་ར་ཏའི་བཅིངས་པས་བསྟེན། ། རི་མོ་ཅན་ཡང་བཤད་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་ཞིང་ངོ་ཚ་སྤངས། ། རྟག་ཏུ་རྩོད་པ་ལ་དགའ་ཞིང་། ། ལུས་ཐུང་དེ་ཡི་བྲང་རྣམས་མཛེས། ། པ་ལའི་འབྲས་ལྟར་ནུ་མ་ཟབ། ། བྱིན་པ་ཕྲ་ཞིང་ཕྱིས་གན་ཉལ། ། གསུས་པ་སྦོམ་ཞིང་མཆུ་ཡང་འཕྱང་། ། ཤ་བའི་དྲི་ལྡན་ཕུག་རོན་སྐད། ། དེ་ནི་རི་མོ་ཅན་ཞེས་བྱ། ། པི་ལ་ས་ཡི་བཅིངས་པས་བསྟེན། ། རི་མོ་ཅན་གྱི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་སྐད་བཟང་མ། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། དང་པོར་ལེགས་པར་སྦྱང་བ་དང་། ། དབང་བསྐུར་ནས་ནི་སྒྲུབ་པ་བརྩམ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་རྡོ་རྗེ་ནི། ། དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་རྣམས་སུ་དགོད། ། སྭཱ་ཧཱ་གསང་བ་གཙུག་ཏོར་དུའོ། ། དེ་ནས་པདྨ་རྡོ་རྗེ་སྦྱང་། ། ཨ་ཡིས་པདྨའི་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཨ་ཡིས་ཟེ་འབྲུ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ཕཊ་ཀྱིས་སྒོ་ལ་རབ་ཏུ་བརྟག། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་པདྨ་བཅས། ། བྷ་གར་ལིངྒ་བཞག་ནས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤྲོ་མི་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་བསམ། ། བྷ་གར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱེད། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་ངོ་བོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་རབ་དབྱེ་བས། ། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི། ། རྩ་ནི་ཉེ་བར་བཙལ་བྱ་སྟེ། ། བྱེད་པ་བཅིངས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཇི་སྲིད་དུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འབྱིན་མི་བྱ། །

She delights in curd and milk, her voice like the cry of a crow or the hum of a bee. Her tongue is rough like a cow’s, and she is adorned with the binding of gi-wang and ra-ta. She is also described as having markings. She is extremely wrathful and has abandoned shame; she always delights in disputation. Her body is short, yet her chest is beautiful. Her breasts are deep like pala fruit, her calves are slender, and she sleeps on her back. Her belly is thick and her lips hang down. She has the scent of a deer and the voice of a pigeon; she is called "The Marked One" (Ri-mo-can). She is to be served through the pila-sa binding, and the siddhi of the Marked One will be attained. A sixteen-year-old with a beautiful voice, perfect in form and youth, should first be well-purified. Having conferred empowerment, one should begin the practice. The Body, Speech, and Mind Vajras are to be placed on the forehead and so forth; Svāhā is at the secret crown. Then, the lotus and vajra are purified: with A, the eight petals of the lotus are visualized; with A, the filaments are clearly examined. With Hūṃ, the five-pronged vajra is formed; with Phaṭ, the opening is clearly examined. Thus, with the vajra and lotus joined, having placed the liṅga in the bhaga, the bodhicitta must not be emitted. The yogi should contemplate Hūṃ Phaṭ and hold the vajra in the bhaga. One should meditate on the three realms without exception as being the essence of the Buddha. Through the distinctions of the concordant cause and so forth, one should meditate on the atyoga (supreme yoga). One should seek the channel of Vajradhātvīśvarī; through the application of binding the agent, the yogi should not emit the bodhicitta for as long as possible.

གང་ཚེ་ཆུ་ཡི་རི་མོ་ལྟར། ། དེ་ཚེ་ཐོབ་འགྱུར་རྒྱུན་མི་འཆད། ། དགའ་བ་ལས་སྐྱེས་དེ་བཞིན་ཅི། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་བ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཉམས་གྱུར་ན། ། ཕུང་པོ་རྣམ་ཤེས་བརྒྱལ་འགྱུར་བས། ། མ་སྨད་དངོས་གྲུབ་ག་ལ་ཐོབ། ། མཁའ་ཁམས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་སྦྱོར་དང་། ། རེག་བྱས་ཀྱིས་ནི་རྨད་བྱུང་ཆེ། ། བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བྱེད་པའོ། ། དགའ་བྲལ་དག་གི་དབུས་སུ་ནི། ། མཚོན་པར་དེ་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། པདྨའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ལྟེ་བས་མནན་པའི་གནས་དག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལས་སེམས་ནི། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་སོན་པ་ལྟར། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ། ། ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། དབུ་མར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གང་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་མཐོང་། ། བདེ་བ་གནས་སུ་འགྱུར་མི་བྱ། ། ཐུན་མོང་ཡང་ན་ཉིན་གཅིག་དང་། ། ཟླ་ཕྱེད་ཟླ་བ་ལོ་དང་ནི། ། བསྐལ་པའམ་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་ཡང་། ། ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བས་གནས་པར་བྱ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། མཁའ་འགྲོའི་ཕོ་བྲང་ཆུ་སྐྱེས་དབུས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་དངོས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་ངལ་བསོ་བྱ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སོན་དཔའ་བོ་ལ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་དབུགས་རླུང་མེ་ལོང་ལ། ། ཇི་ལྟར་ཐིམ་པ་བལྟ་བར་བྱ། ། ལྟེ་བའི་ཆུ་སྐྱེས་པདྨོ་ལ། ། ཡུངས་ཀར་ཙམ་དུ་བརྟག་བྱ་གང་། ། བདེ་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །

When it is like a drawing in water, at that time the attainment will be uninterrupted. If the bodhicitta, which is the treasury of all accomplishments and is born of joy, should decline, the aggregates and consciousness will faint; how then could one obtain the irreproachable accomplishments? Through the union of the vajra and the space-element, and by means of touch, the great wonder that produces bliss is the supreme joy. In the midst of the "separation from joy," that should be shown as the illustration. In the center of the lotus, at the place where the vajra is pressed by the navel, the mind—like the vajra posture—enters into the jewel. Whatever wisdom arises is called the "essence of wisdom." It is neither passion nor the absence of passion; it is not perceived as a middle. When the yogi sees that wisdom, one should not remain in the state of bliss for a common duration, or for a day, a half-month, a month, a year, an eon, or even a thousand eons; one should remain through the application of wisdom. This is the application of blessing, the "extreme yoga." In the center of the lotus, the palace of the ḍākinīs, through the union of method and insight, the yogi of great yoga should rest within the entities of the three realms, both moving and non-moving. Having reached the center of the navel, the hero, through the application of radiating and absorbing, should observe how the breath dissolves, just as [vapors] on a mirror. That which is to be examined as the size of a mustard seed in the lotus of the navel becomes the wisdom of bliss and clarity. It is neither permanent nor annihilated.

བདག་མིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ། སྲིད་མིན་མྱ་ངན་འདས་པ་མིན། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས། ། འོད་གསལ་བ་ལས་དེ་གསལ་ན། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ལས། ། གང་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་གི་དངོས། ། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། ། འཇིག་རྟེན་ཁྱབ་བྱེད་གསལ་བར་སྣང་། ། མི་འགྱུར་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ལ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྱུང་གནས་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འགྲུབ་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་བླ་མའི་མན་ངག་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བྱས་བརྩེ་ཆེན་བཟོད་པར་གསོལ། ། འདིར་འབད་བསོད་ནམས་དྲི་མེད་གང་སྐྱེས་དེས། ། སྲིད་གསུམ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་མན་ངག་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་མཐུ་སྟོབས་ལས་མངའ་བརྙེས་པ། དཔལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བྲམ་ཟེ་དཔལ་འཛིན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དར་པཎ་ཨཱ་ཙཱརྱ་དང་། གློ་བོ་ལོ་ཙཱ་བས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Neither self nor other, neither existence nor nirvāṇa, Completely free from beginning, middle, and end, When that which is luminous is made manifest from luminosity, From that, one becomes a Vajradhara. From the sequence of the four yogas, The wisdom-mahāmudrā that arises Is the very nature of method and insight, Like a reflection in a mirror, Clearly appearing, pervading the world. The supreme, unchanging great bliss, The inseparability of emptiness and compassion— The great wisdom, the source of all excellence, Will be accomplished. This is called the "Application of Wisdom," the Great Yoga. Thus, following the oral instructions of the guru, I have clarified suchness; I pray for your great compassion and forbearance. By whatever stainless merit has arisen from this effort, May the three realms become the glorious Vajradhara. The "Suchness of the Four Yogas," an instruction on self-consecration, composed by the glorious lord of yogis, the Brahmin Śrīdhara, who attained mastery over the power and strength of the wheel-turning siddhas, is hereby complete. Translated by the Paṇḍita Ācārya Darpaṇa and the translator Lo-bo Lotsāwa.