Personal Instructions on Suchness Utterly Free of Elaborations

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སུ་ནི་པྲ་པཉྩ་ཏཏྟྭ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པའི་སྐུ། ། སྲིད་གསུམ་བདེ་ཆེན་ངོ་བོ་ཉིད། ། སྤྲོས་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞབས་འདུད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་རྙེད་དཀའ་བ། ། བླ་མ་མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་འཆར་བ་ནི། ། བླ་མ་ཉེ་བར་བསྟེན་པར་བཤད། ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་ལྟོས་མེད་པའི། ། རྣམ་རྟོག་ཀུན་སྤངས་དཔའ་བོས་ནི། ། དོགས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བློ་གྲོས་མཆོག་ལྡན་སྒྲུབ་པ་པོས། ། གཟའ་སྐར་ཚེས་གྲངས་འདིར་མེད་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། ཕྱི་རོལ་བཀོད་པ་འདིར་མི་དགོས། ། བསམ་གཏན་བཟླས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྲེག་བླུགས་དང་ནི་གཏོར་མ་མེད། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་སོགས། ། ཕྱི་རོལ་གཡེང་བ་ཀུན་སྤངས་ཏེ། ། བརྩེ་ལྡན་གཞན་གྱི་དོན་སེམས་པ། ། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལ་བརྟེན་ནས། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། ཐོག་མར་བླ་མ་ལྷར་བཅས་ལ། ། མཎྜལ་དབུལ་ཞིང་མཆོད་གསོལ་གདབ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་རྗེས་དྲན་ནས། ། སེམས་ནི་དག་ཅིང་ལས་རུང་འགྱུར། ། བླ་མ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། ཐ་དད་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་དགེ་འདུན་བླ་མ་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་གོ་འཕང་མཆོག་འདོད་པས། ། ཀུན་ནས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །

In the language of India: Suni-prapañcatattvopadeśa-nāma. In the language of Tibet: Shin tu spros pa med pa de kho na nyid kyi man ngag ces bya ba (The Instruction on Suchness Free from Elaboration). Homage to the Blessed One Mañjughoṣa. I bow at the feet of the Guru, the Vajra-holder, whose body is the unity of emptiness and compassion, whose very nature is the great bliss of the three realms, and who is untainted by the stains of conceptual elaboration. That which is difficult to find in the three worlds, which dawns in a single instant through the grace of the supreme Guru, is explained as the close reliance upon the Guru. In a most terrifying charnel ground, the hero who is indifferent to worldly dharmas and has abandoned all conceptual thought should practice without hesitation. For the practitioner endowed with supreme intelligence, there are no fixed days, lunar dates, or constellations. Here, maṇḍalas and the like, the deities, and external arrangements are not required. There is no meditative concentration or recitation; there is no fire offering or torma. Having abandoned all external distractions such as binding mudrās and yogic exercises, one who is compassionate and intent on the welfare of others will, by relying on the Guru’s blessings, attain siddhi in a single instant. First, one should offer a maṇḍala to the Guru together with the deities and make requests and offerings. By recollecting the king of secret mantras, the mind becomes pure and serviceable. One should not differentiate between the Guru and Vajrasattva. The Guru is the Buddha, the Dharma, and likewise the Sangha; the Guru is the Guru. Those who desire the supreme state of siddhi should please the Guru in every way. Vajradhara is the embodiment of all Buddhas.

རྩོད་པའི་དུས་འདིར་བདག་དོན་དུ། ། ཀུན་དང་མཐུན་པར་སྟོན་མཛད་པ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་དངོས་ཀུན་གྱིས། ། བསྟེན་བྱ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་སྣོད་དུ་འགྱུར། ། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་དང་། ། བདག་འཛིན་ལ་སོགས་མ་ལུས་པ། ། ཞེན་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ལྟོས་པ་མེད་པར་གཏང་བར་བྱ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བླ་མ་ལ། ། བསམ་པ་ཐག་པས་སྐྱབས་སོང་བས། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྒྲིབ་པ་གང་། ། བག་ལ་ཉལ་དང་བཅས་པས་གྲོལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་དང་དབྱེར་མེད་འགྱུར། ། འདི་ཉིད་གསལ་ཞིང་སྟོང་པ་དང་། ། རིག་པ་དེ་ཉིད་མ་འགགས་ལ། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ། ། འདིར་ནི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད། ། སྲིད་མེད་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། བདག་མེད་གཞན་ཡང་མེད་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་ཆེན་ཉིད། ། འདི་ཉིད་གསལ་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད། ། འདི་ལས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱ། ། འདི་ནི་རང་བཞིན་སྐུ་གསུམ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་བསྟན་པ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། གཞན་དུ་བཙལ་བས་རྙེད་མ་ཡིན། ། ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས། ། འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། ཐབས་མཁས་སྤྱོད་པས་མཐའ་ཡས་པ། ། ཡུལ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཛིན་མེད་པ། ། རྒྱ་ཆེན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལ་འབད། ། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་བྱེད་ཡིན། ། རྟོག་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ། ། དེ་ཚེ་མཆོག་གི་ལམ་རྙེད་དོ། །

In this age of strife, for my own sake, You teach in a way that accords with all. Knowing this, by relying on you with all things, One becomes a vessel for the vast siddhis of the Buddhas of the three times. The root of existence—afflictions, Self-grasping, and so forth, without exception— Should be relinquished without dependence, By means of a mind free from attachment. Having gone for refuge from the depths of one's heart To the Three Jewels and the Guru, Whatever obscurations of body, speech, and mind, Along with their latent tendencies, are liberated. The wisdom of the enlightened body, speech, and mind Becomes inseparable from the vajras. This very state is clarity and emptiness; That awareness itself is unceasing. In the wisdom of self-knowing awareness, in a single instant, There is no beginning, middle, or end. There is no cyclic existence and no nirvana; There is no self and no other. This is the supreme great bliss itself. This very state is clarity and emptiness; From this, one should understand through illustration. This is the nature of the three kayas And the identity of the five wisdoms. Sentient beings are the Buddha themselves; No Buddha is taught to exist elsewhere. The wisdom body of the Buddhas Is not found by searching elsewhere. Through realizing the emptiness of all phenomena, Compassion for beings flows without interruption. Through skillful means and conduct, infinite Objects and entities are without inherent existence. Grasping is like an illusion; Exert yourself in the vast accumulation of merit. Conceptual thought is great ignorance, That which causes one to sink into the ocean of existence. When liberated from the bonds of conceptualization, At that time, the supreme path is found.

ཕྱི་རོལ་ཡུལ་གྱི་འཆིང་བྱེད་རྣམས། ། བུ་ག་དགུ་ནས་སྙིང་གར་བསྡུ། ། ནང་གི་རྣམ་རྟོག་ཟུག་རྔུ་ཡང་། ། སྤྱི་གཙུག་ནས་ནི་རྐང་མཐིལ་བར། ། མེ་ཤེལ་ཙམ་དུ་སྙིང་གར་དགུག། སྙིང་གི་བུ་ག་གསལ་པོར་ཕྱེ། ། སྐར་མདའ་འཕོ་བ་ཇི་ལྟ་བར། ། རྒྱ་མཚོའི་མཐར་ཐུག་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྟོག་པ་དང་ནི་བྲལ་བ་ནི། ། ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཅན་དེར་སོན། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་གསང་སྔགས་བརྗོད། ། མཁའ་དང་རང་རིག་སྟོང་པ་ཉིད། ། རོ་གཅིག་ནམ་མཁའ་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཐུགས་ཀྱི་གསང་ཆེན་བླ་ན་མེད། ། འདི་ནི་སྲིད་དང་ཞི་ལས་གྲོལ། ། བླང་དང་དོར་བ་ཅི་ཡང་མེད། ། བདེ་བ་དང་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ཡོད་མ་ཡིན། ། ལྷ་དང་སྲིན་པོ་འདིར་མེད་དེ། ། ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་གོས། ། འདིས་ནི་བདུད་དང་ཉོན་མོངས་འཇོམས། ། འཇོམས་བྱེད་བཅོམ་ལྡན་འདས་(ཞས་,ཞེས་)བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡིན་པ། ། ཆོས་ཀུན་གཉེན་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། ། རྟོག་པའི་འཆིང་བས་འཆིང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་ནས། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི། ། སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་རྣམ་པར་བཅད། ། ཡུལ་གྱི་འཛིན་པ་རྣམ་པར་བཤིག། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཏད་ལེགས་ན། ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་སྤོང་བར་འགྱུར། ། རྟེན་དང་(བརྟན་,བརྟེན་)པ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་གོམས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་པའི། ། བླ་མའི་མན་ངག་བཤད་པར་བྱ། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་སྐུ། ། འོག་མིན་བདེ་ཆེན་དེར་བསྒོམས་ཏེ། ། མི་ཕྱེད་བསམས་པས་གསོལ་བ་གདབ། །

The bonds of external objects, Draw into the heart through the nine apertures. The thorns of internal conceptualization From the crown of the head down to the soles of the feet, Summon into the heart, the size of a sun-crystal. Open the aperture of the heart clearly; Like a shooting star, Radiate it to the very edge of the ocean. Free from conceptualization, One arrives at that blissful body. Recite the secret mantra of the three syllables. Space, self-awareness, and emptiness— Meditate on them as the single taste, the wisdom of space. This is the unsurpassed, great secret of the mind Of all the Buddhas. This is liberated from existence and peace; There is nothing to be accepted or rejected. Pleasure and pain, Māras and afflictions do not exist here. Gods and rākṣasas are not found here; One is unstained by disease or suffering. This conquers the Māras and afflictions; The Conqueror is called the "Vanquisher." Whatever else exists besides this, No dharma will serve as an antidote, Because it is all conceptualization. One is bound by the bonds of conceptualization. When the yogi understands that very reality, The nets of elaboration—outer, inner, and other— Are completely severed. The grasping at objects is utterly destroyed. If one is well-focused on emptiness, The net of conceptualization will be abandoned. Distinguish between the support and the supported; Cultivate meditative equipoise. Then, the pith instructions of the guru For generating the mind of enlightenment shall be explained. Meditate on the guru in the form of Vajradhara In Akaniṣṭha, the realm of great bliss; With indivisible devotion, offer supplications.

མཐར་ཕྱིན་ཚེ་ན་རང་ལ་བསྟིམ། ། ཐོག་མེད་བརྩེ་བས་བསྐྱངས་པ་ཡི། ། དྲིན་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བསམ། ། གནོད་བྱེད་འདི་རྣམས་བདག་གི་མ། ། སྔོན་ཚེ་ཡང་ཡང་ཕན་བཏགས་ཀྱང་། ། སྨྱོན་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་མེད། ། མི་དགེའི་ལས་ཀྱིས་མནར་མེད་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་དྲན་པས་སྲིད་གསུམ་ལ། ། སྙིང་རྗེ་མཐར་ཕྱིན་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཕྱི་ནང་སྤྱོད་པ་མི་སྲུན་པས། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུགས་པའི་ཚེ། ། བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། དེས་ནི་བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ཚོགས། ། འཇོམས་ཤིང་སྤྲོས་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། སྲོག་འགག་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གོམས་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བས། ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ལུས་འདི་རྣམ་དག་སྦྱང་བར་བྱ། ། དགང་བའི་སྦྱོར་བས་སྤྱི་གཙུག་ནས། ། རྐང་མཐིལ་བར་དུ་དགང་བྱས་ལ། ། རྔུབ་པའི་སྦྱོར་བས་ཞི་བར་བྱ། ། དང་པོར་སྲུབ་ཅིང་བསྲུབ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་རྒྱ་མཚོ་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་བསད་པ་ནོར་ལྷ་གཉིས། ། བཞི་པ་ཡན་ལག་བརྐྱང་བསྐུམ་འདི། ། ཕྱོགས་བཞི་གཡོ་ཞིང་སྲིད་གསུམ་བསྒྲགས། ། འདི་ཡི་སྦྱོར་བས་གོམས་བྱས་ན། ། ནད་ཀུན་ལས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང་། ། འདི་ལྟར་རྒུད་དང་རྒས་པ་དང་། ། འཆི་བདག་ཐག་རིང་ཀུན་རྟོག་འཇོམས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཞིང་། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་གོ་འཕང་འཐོབ། ། དག་པའི་བཞི་མཉམ་བླང་བྱས་ཏེ། ། གླ་རྩི་ཡིས་ནི་དུག་མེད་འགྱུར། ། གཉྫི་དང་ནི་བ་རུ་ར། ། སྒ་སྐྱ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱས། ། བུ་རམ་མར་དང་སྦྲང་རྩིར་བཅས། ། གསང་སྔགས་བཟླས་ཤིང་ཞག་བདུན་བསྒྲུབ། །

When [the practice] is perfected, dissolve [the deity] into yourself. Contemplate compassion for those kind ones who have nurtured you with beginningless love. "These harm-doers were my mothers; though they benefited me again and again in former times, like madmen they lack self-control and, through non-virtuous karma, will fall into the Avīci hell." By recollecting this, compassion for the three realms will reach its ultimate limit. When your inner and outer conduct is unruly and your intellect is utterly agitated, you should recollect the bodhicitta that exchanges self and others. By this, the hosts of Māras and afflictions are destroyed, and you will become free from conceptual elaboration. Through the yoga of the "cessation of the life-force," the yogi who practices this should purify this body through the vajra-yoga. By the yoga of filling, fill [the body] from the crown of the head down to the soles of the feet; by the yoga of inhaling, pacify [the winds]. First, perform the churning and stirring; second, the churning of the ocean; third, the "killing" and the two "wealth deities"; fourth, the extension and contraction of the limbs. This causes the four directions to tremble and proclaims throughout the three realms. If one becomes habituated to this yoga, one will be liberated from all diseases. In this way, decline, old age, and the Lord of Death are cast far away, and conceptual thought is destroyed. One is liberated from the bonds of existence and attains the state of non-conceptual wisdom. Taking the four equalities of purity, the musk becomes free of poison. Combined with gñid and ba ru ra, along with fresh ginger, together with molasses, butter, and honey, recite the secret mantra and practice for seven days.

དམ་ཚིག་བརྟན་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ནང་པར་དུས་སུ་བསྙེན་པ་བྱ། ། སྐྲ་དཀར་གཉེར་མ་ལ་སོགས་སྤང་། ། དབང་པོ་རྣམས་ནི་མཆོག་ཏུ་གསལ། ། ལུས་ཀྱི་མདོག་རྒྱས་ཟོ་མདོག་བདེ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་གོ་འཕང་འཐོབ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྒྱལ་བའི་ཚོགས་སུ་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་གི་ཀུན་རྫོབ་སྣ་རྩེ་ནས། ། སོར་བཞི་བཅལ་ནས་དབུ་མར་གཞུག། ནོར་བུའི་བར་དུ་སྲོག་འཛིན་པ། ། སྟེང་གི་དག་པས་ཟིན་པ་ཡིན། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། གཡས་པའི་མཐིལ་གྱིས་བུམ་པ་སྦྱོར། ། ཙཀྵུ་གྱེན་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཅིག་ཤོས་གཡོ་བར་མི་བྱེད་དེ། ། བ་ཐག་ཙམ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་བྱུང་བ་ན། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་ཚར་གཅོད་དོ། ། འོག་རླུང་བསྡམས་པས་དགྲ་ཚོགས་ཞི། ། སྟེང་རླུང་མནན་པས་བདུད་རྣམས་འཇོམས། ། དབུས་རླུང་དཀྲུགས་པས་བར་ཆོད་སེལ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དུ་བ་ལ་སོགས་མངོན་ཤེས་སོ། ། རྣམ་རྟོག་དྲ་བ་མ་ལུས་གཅོད། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་གོ་འཕང་ཐོབ། ། སྒྲུབ་པོའི་ལམ་གྱི་གེགས་བྱེད་པ། ། བར་དུ་གཅོད་པ་དེ་སེལ་བ། ། ཕྱི་རོལ་བདུད་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་དང་། ། ལུས་ལ་སེམས་དང་རང་རིག་དང་། ། ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་རེངས་པ་ཡིས། ། བར་དུ་གཅོད་པ་ཕལ་ཆེར་ལ། ། སྔར་གྱི་མན་ངག་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། མཁའ་ལ་སྤྲིན་ཚོགས་འཁྲིགས་པ་ལ། ། མི་བཟད་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་བཞིན། ། གཞན་ཡང་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་གང་། ། སྤྲོས་མེད་དེ་ཉིད་དབྱིངས་སུ་བསྟིམ། །

The yogi possessing stable samaya should perform the approach practice at dawn. White hair, wrinkles, and the like are abandoned; the sense faculties become supremely clear. The complexion of the body flourishes and physical vigor is restored; the ḍākinīs grant their blessings. One attains the samādhi of great bliss and the state of unelaborated wisdom. Through the application of Vajrabhairava, having pleased the assembly of Victors, one measures four finger-widths from the tip of the nose—the conventional heart—and enters the central channel. Holding the vital wind within the jewel, it is seized by the purity of the upper [wind]. One should grasp Vajrapāṇi; with the palm of the right hand, join the vase. The eyes (cakṣu) should be directed upward. The other [hand] should not move, and not even a thread of breath should escape. If it should emerge externally, the ḍākinīs will subdue it. By binding the lower wind, the host of enemies is pacified; by suppressing the upper wind, the māras are destroyed; by stirring the central wind, obstacles are cleared. Through this yoga, the practitioner attains the clairvoyances of smoke and so forth. The entire web of conceptual thought is severed, and the state of utter non-elaboration is reached. Regarding the obstacles that hinder the practitioner’s path, those intervening hindrances are cleared: disturbances by external māras, and obstacles such as the mind and self-awareness within the body, as well as illness, suffering, and stiffness. For most of these intervening obstacles, by meditating on the previous pith instructions, they are dispersed like a mass of clouds in the sky driven by a fierce wind. Furthermore, whatever obstacles of māras there may be, they are dissolved into the expanse of that very non-elaborated reality.

རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སོ་སོར་བྱ། ། འཛིན་པ་ཉིད་ལ་གཏད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་གོམས་པས་སྤྲོས་མེད་འགྱུར། ། དགའ་དང་བདེ་བ་དང་བ་ཡིས། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་མཚོན་པར་བྱ། ། བློ་ཡི་རྟོག་པ་མ་ཞི་ན། ། སེམས་ཅན་ལམ་གྱི་དཔའ་བསྐྱེད་ལ། ། ཏིལ་མར་ངར་བཏགས་རལ་གྲི་བཞིན། ། ཐོགས་པ་མེད་པར་གཞོམ་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་བླ་མའི་གསུང་། ། བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་(གམས་,གོམས་)ན་ཡང་། ། སྤྲོས་པ་རྩུབ་མོས་བསྐྱོད་པའི་ཚེ། ། བློ་ལ་སྤྲོས་མེད་ཀྱིས་ལ་རེག། བློ་ནི་ཕལ་པར་བརྟན་པར་གནས། ། དེ་ཚེ་སྤྲོས་པ་སྤྲོས་མེད་དུ། ། རོ་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐིམ། ། འདྲེ་དང་སྲིན་པོ་འཇིགས་པའི་ཚོགས། ། དུར་ཁྲོད་རོ་ལངས་ལ་སོགས་པ། ། འཁུན་དུང་རང་བ་བཤུགས་པ་འབོད། ། འཇིགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ། ། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་གཞན་མེད་པས། ། རང་སེམས་སྐར་མདའ་འཕོ་བ་ལྟར། ། དེ་ཡི་སྙིང་ལ་ཐིམ་པ་ཡིས། ། བློ་དང་གཞན་དང་སྤྲོས་མེད་རྣམས། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཡང་ན་བློ་དེ་ཉིད་ལ་གཏད། ། བདག་གི་གཅེས་དེ་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། ། མི་བཟད་གདོན་དང་འགོ་བའི་ནད། ། སྡིག་པའི་རྨི་ལམ་འཕོ་བ་སོགས། ། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་གདོན་ལ་སོགས། ། ནད་དང་མྱ་ངན་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། དགྲ་དང་འབྱུང་བའི་གནོད་པ་དང་། ། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ཡིས། ། ཉེ་བར་འཚེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ། ། ཐག་པའི་སྦྲུལ་ནི་སངས་པ་བཞིན། ། སྐྱུག་བྲོ་བ་དང་གཙང་སྦྲ་དང་། ། འཛེམ་བག་དང་ནི་ངོ་ཚ་དང་། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞོམ་བྱ། ། བླ་མ་འདོད་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། དགའ་དང་བདེ་དང་རངས་པ་དང་། ། ཚིམ་དང་ང་རྒྱལ་དྲེགས་པ་དང་། །

Separate the support and the supported; focus upon the grasper itself. By training in this way, one becomes free from conceptual elaboration. Through joy, bliss, and clarity, the outer and the secret are indicated. If the conceptualizations of the mind are not pacified, arouse the heroism of the path for sentient beings; like a sword tempered in sesame oil, destroy them without obstruction. Even if the Guru’s words on the utterly non-elaborate are familiar to the mind, when one is stirred by harsh conceptual elaborations, let the mind touch the state of non-elaboration. When the mind remains stable in its ordinary state, then elaboration dissolves into non-elaboration in the equality of a single taste. As for the hosts of terrifying demons and rākṣasas, the charnel grounds, the vetālas, and so forth, who shriek, howl, and call out in lamentation—since these various forms of fear exist nowhere other than in the mind, one’s own mind is like a shooting star. By its dissolving into their hearts, the mind, the other, and all elaborations become the wisdom of non-elaboration itself. Alternatively, focus on that very mind and perform the offering of one’s own dear self. Terrible spirits, contagious diseases, sinful dreams, and the like, the planets, constellations, and demons, illness, sorrow, suffering, enemies, and the harms of the elements, and the various afflictions caused by humans and non-humans—all these are like a snake released from a rope. Disgust, notions of purity, inhibition, and shame should be destroyed by the wisdom of non-elaboration. One should accomplish the desires of the Guru; joy, bliss, delight, satisfaction, pride, and arrogance—

སྒེག་དང་ཚུལ་འཆོས་རྒྱན་ལ་སོགས། ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཞུམ་དང་སྒྱིད་ལུག་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། ཐམས་ཅད་སྤྲོས་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། མི་བཟད་ཉོན་མོངས་གང་ཡིན་པ། ། སྤྲོས་མེད་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མིན། ། དེ་ལྟར་བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་པ། ། ཡིད་དུ་འོང་དང་མི་འོང་བ། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེན་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་རྣམས་དང་མཐུན་པ་ཡི། ། རྣམ་གཞག་ཧྲུལ་པོ་བཤིགས་ནས་ཀྱང་། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དཔའ་བོ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད། ། དེ་ལས་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ཨེ་མ་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་ཆོས། ། ཨེ་མ་ཁྲོ་བོ་འཇིགས་མཛད་པ། ། ཨེ་མ་མྱ་ངན་འདས་པ་མཆོག། ཨེ་མ་འཁོར་བ་ཞི་བ་ཉིད། ། ཨེ་མ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་མཚར། ། སྐྱོན་ནི་གང་ཡིན་ཡོན་ཏན་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མངོན་རྟོགས་བྱེད། ། དངོས་པོ་མིན་ཞིང་སྒོམ་པ་མིན། ། ཁམས་ཀྱང་མིན་ཞིང་རྣམ་ཤེས་མིན། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བདག་མེད་པ། ། ཆོས་འདི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ས་ཡང་མ་ཡིན་ཆུ་ཡང་མིན། ། མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་བཤད། ། དངོས་པོ་མེད་ཅེས་མ་བསྒྲགས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་ཞིང་། ། ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་པ་མིན། ། ཡན་ལག་མེད་ཅིང་ཁ་དོག་མེད། ། ཐོག་མ་དབུས་དང་མཐའ་ཡང་སྤངས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Coquetry, hypocrisy, ornaments, and the like, are the very essence of non-conceptual wisdom. Despair, laziness, and all opposing factors become non-conceptual themselves. Whatever terrible afflictions there may be, they are nothing other than that very non-conceptuality. Thus, regarding what is to be traversed and what is not, the pleasant and the unpleasant, with a mind utterly free of conceptual elaboration, one should not form any attachment. Having torn apart the tattered conventions that conform to the world, the hero should act like a lion with a mind free of doubt. From that, the excellence of all qualities is attained, and one becomes the glorious Vajradhara. Ema! The dharma of great peace! Ema! The wrathful one who strikes fear! Ema! The supreme nirvāṇa! Ema! Saṃsāra itself is peace! Ema! This is truly wondrous! Whatever faults there are, they become qualities; the bodhicitta is the clear realization. It is not a thing, nor is it a meditation; it is not an element, nor is it consciousness. It is exactly like the center of space. Being selfless like space, this dharma is great bliss. It is not earth, nor water; it is not fire, nor wind, nor space. Through the yoga of Vajrasattva, one is firmly established in this very life. All things are explained as being without entity; yet it is not proclaimed that they are "non-existent." Free from the yoga of practitioners, it is neither nihilistic nor eternal. Without limbs and without color, it is devoid of beginning, middle, and end. All things become non-existent; this is the characteristic of supreme joy.

བསོད་ནམས་སྡིག་པ་དག་དང་མ་འབྲེལ་བ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དྲི་མེད་དག་པ་ཡི། ། མགོན་པོ་དེ་ཉིད་གཏེར་ཆེན་གཅིག་པུ་སྟེ། ། ཀུན་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཉིད་མགོན་འདི་ཡོད། ། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོག། མཆོག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་ངོ་བོ་ནི། ། གཟུགས་མེད་བསོད་ནམས་མེད་ཅིང་སྡིག་པ་མེད། ། སྐྱེ་དང་འགག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་རང་ཉིད་ཡིད་ཆེས་དྲན་ཕྱིར་གསལ་བྱས་ལ། ། དེ་ལ་ནོངས་གྱུར་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཐུགས་ཀྱི་གསང་འདི་ལེགས་པར་བཀོད་པ་ཡིས། ། བསོད་ནམས་གང་སྐྱེས་དེ་ཡིས་འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་(གྱི་,ཀྱི་)མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་མཐུ་སྟོབས་ཀྱི་མགོན་པོ་ཐུགས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། སྐུའི་སྤྲོས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅོད་ཅིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དངོས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་བི་རཱུ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། བསྟན་པ་སྲུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་རྒྱལ་པོ་གཞན་གྱི་རྒོལ་བས་གླགས་ལྟ་བར་མི་ནུས་པའི་ལྗོངས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་མཁར་ཉི་མ་གཟུགས་སུ་རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་དཔལ་དརྤན་ཨཱ་ཙཱརྱ་དང་། གློ་བོ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Unconnected to merit or sin, Supremely joyful, stainless, and pure, That Protector is the sole great treasure; All are the Protector, the very nature of compassion. The essence of all phenomena is the supreme great bliss; The essence of the supreme coemergent joy Is formless, without merit, and without sin; It is neither arising nor ceasing. Thus, having clarified this so that one may remember and gain conviction through the kindness of the guru, I pray for forgiveness for any errors to the glorious guru and the goddesses. By the merit generated through this excellent arrangement of the secret heart-essence of the Victors and their Sons, may all beings become Vajradharas. The Instruction on Suchness Beyond Elaboration is hereby complete. It was composed by the great lord of yogis, Virūpa, who was directly blessed by the Blessed One. While the glorious protector of power and might, the master, did not waver from the expanse of the non-elaborated mind, he subdued the malevolent through the immeasurable elaborations of his form. In the fortress of the Dharma King, the Sun-Form, a land where the gods who protect the teachings guard it like an only child so that the attacks of other kings cannot find an opening, the Indian abbot and paṇḍita who attained siddhi, the glorious Darpaṇācārya, and the translator from Lo, the monk Sherab Rinchen, translated, edited, and finalized this text.