A Sādhana of the Glorious Great Vajrabhairava

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་བ་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མུན་ནག་ལྟ་བུའི་སྐུ་འཛིན་ཞིང་། ། ཉི་མ་འབུམ་གྱི་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། གདུག་པའི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་བསྣམས། ། བདུད་དགྲ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ནི་བསྲུང་བ་དང་། ། གདུག་པ་གདུལ་བར་བྱ་བ་དང་། ། ཐར་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་དང་ནི་ཆུ་བོའི་འགྲམ། ། ཤིང་གཅིག་དང་ནི་མཚན་གཅིག་སོགས། ། དབང་དང་དགུག་སོགས་གནས་དེར་བྱ། ། དང་པོར་རང་སྙིང་ཟླ་བ་ལ། ། རང་གི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱ། ། འོད་ཟེར་བླ་མར་རང་ལྷ་རྣམས། ། གསལ་བྱས་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་སོགས་བྱ། ། ཚངས་པའི་བཞི་ཡི་བསམ་གཏན་ནི། ། བྱམས་པས་དགྲ་ཟུན་མཉམ་པོར་དམིགས། ། སྙིང་རྗེས་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བར་བསྒོམ། ། དགའ་བས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་དགའ། ། བཏང་སྙོམས་ཡལ་བར་མི་འདོར་རོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒོམ། ། ར་བ་དྲ་བ་སྦྱོར་བར་བྱ། ། མ་ཡི་བུ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ། ། སེམས་ཀྱི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་བྱ། ། དེ་སྟེང་ཧཱུཾ་ལས་གསལ་སྤྲོས་པས། ། གདུང་རྣམས་བགེགས་ནི་སེལ་བྱེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་ར་དང་བླ་རེ་ནི། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སུམ་བྷ་ནི་སུམ་བྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྡོ་རྗེའི་ས་ལ་ནམ་མཁའ་ནི། ། བྷ་གའི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrīvajramahābhairavasādhana. In the language of Tibet: dPal rdo rje ’jigs byed chen po’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Great Vajrabhairava). Homage to the glorious Vajrasattva! To you who bear a body like the darkness of night, Possessing the brilliance of a hundred thousand suns, Wielding various weapons of the malevolent— To you, the enemy of Māra, I prostrate. In order to protect the commands of the Sugatas, To subdue the malevolent, And to attain liberation, I shall compose this sādhana. In charnel grounds, on riverbanks, Under solitary trees, or at crossroads and the like, One should perform the rites of magnetizing, summoning, and so forth. First, upon a moon at one’s own heart, One should visualize one’s own seed-syllable. Having clearly visualized the Guru and one’s own deities With rays of light, one should perform prostrations, offerings, and so on. Regarding the four meditative concentrations of Brahmā: Through loving-kindness, one regards enemies and friends as equal. Through compassion, one meditates on their freedom from suffering. Through joy, one rejoices in their attainment of liberation. Through equanimity, one does not abandon them. Then, one meditates on the awakening of emptiness. One should arrange the fence and the lattice. Upon the son born of the Mother, One should visualize the seed-syllable of the mind. One should perform the meditation on the crossed vajra. From the HŪṂ above that, clearly emanated, The beams of light dispel the obstructors. The vajra fence and the canopy Should be meditated upon with this mantra: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ PHAṬ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ PHAṬ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ PHAṬ | OṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ | Upon the vajra ground, one should meditate On the sky within the expanse of the bhaga.

དབུས་སུ་ཡཾ་རཾ་བཾ་དང་ལཾ། ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་སྟེང་སུཾ་ལས་རི་བོ་སྟེ། ། བྷྲཱུཾ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྒོམ། ། དེ་ཡོངས་གྱུར་ལས་གཞལ་མེད་ཁང་། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ལ། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་སྤྲས། ། ཕྱི་རོལ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར། ། ཤིང་བརྒྱད་ཀྱིས་ཀྱང་མཛེས་པར་བྱས། ། ཚིག་པ་དང་ནི་མ་ཚིག་པ། ། དུམ་བུར་གྱུར་དང་མ་གྱུར་པ། ། འཇིགས་པར་བྱེད་དང་འཇིགས་པ་དང་། ། ཙང་ཆེན་བཙུགས་དང་ཤིང་ལ་སྦྱངས། ། བནྡྷ་པུ་ཏ་ལི་ལ་སོགས། ། ཤིང་བརྒྱད་ལ་ནི་གནས་པའོ། ། སྲིན་པོ་རོ་ལངས་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས། ། ཤ་ཟའི་གདོན་ཅན་བརྒྱད་པོ་ནི། ། བྱ་རོག་འུག་པ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར། ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་ནི། ། དང་པོའི་ཡི་གེ་སོགས་པ་ལ། ། ཟླ་བས་བརྒྱན་པའི་ཆུ་སྐྱེས་བསམ། ། དབུས་སུ་བཞི་པའི་བཞི་པ་ལ། ། དབྱངས་ཡིག་བཞི་པས་བརྒྱན་པ་བསམ། ། དེ་ལ་རལ་གྲིར་གྱུར་པ་དང་། ། རལ་གྲི་ལྟེ་བར་དེ་ཉིད་བསམ། ། དེ་ཡོངས་གྱུར་པས་འཇམ་དཔལ་བསམས། ། གུར་ཀུམ་མདོག་ནི་གཞོན་ཚུལ་ཅན། ། རལ་གྲི་གཡས་ལ་ཨུཏྤལ་གཡོན། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རབ་མཛེས་པ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ལྔ་བསྐྱེད་ནས། ། མ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཉི་མ་ནི། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་ཕྱོགས་བཅུ་ཡི། ། རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ཁྲོ་ཚོགས་ཀུན། ། སྤྱན་དྲངས་ཉི་མ་ལ་བཞུགས་བསམས། ། དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་དེ་ཉིད་དང་། །

In the center are Yaṃ, Raṃ, Vaṃ, and Laṃ; these are the maṇḍalas of the four elements. Above them, from Suṃ, is a mountain, and from Bhrūṃ, one should meditate on the Lord of Form. From the total transformation of that, there is a celestial palace, square with four doors, possessing four archways, adorned with lattices and half-lattices, and perfectly embellished with eight pillars. The exterior is surrounded by the eight charnel grounds, beautified by eight trees. These are: the burnt and the unburnt, the fragmented and the unfragmented, the terrifying and the fearful, the great charnel ground, the planted tree, and the tree of training. The eight trees are inhabited by the bandhaputali and so forth. The hosts of rākṣasas, vetālas, and ḍākinīs, along with the eight classes of flesh-eating spirits, are surrounded by flocks of crows and owls. In the center of the celestial palace, upon the first letter and so forth, one should visualize a lotus adorned with a moon. In the center, one should visualize the fourth of the fourth [vowels] adorned with the fourth vowel. That becomes a sword, and one should visualize that very [syllable] in the hub of the sword. From its total transformation, one should visualize Mañjuśrī, saffron-colored and youthful in appearance, with a sword in his right hand and an utpala lotus in his left, exquisitely beautiful with all ornaments, seated in the bodhisattva posture. Having thus generated the five awakenings, one should meditate on a sun disk generated from Ma at his heart. Light radiates from that, inviting all the Victors and their Sons, as well as all the goddesses of knowledge and the hosts of wrathful deities, who are then visualized as residing within the sun. Then, that very Mañjuśrī and...

དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ལས་ནི། ། འབར་བ་དཔག་ཚད་བརྒྱད་སྟོང་ཁྱབ། ། དེ་གྱུར་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ལས། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་ཁ་དོག་ནག། འོད་ཟེར་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱ། ། དེ་གྱུར་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་ནི། ། ཁ་དོག་ནག་པོར་གྱུར་པར་བསམ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་སངས་རྒྱས་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བ་ནི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་བསམས། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམས་སྦྱངས་ནས། ། སླར་བྱོན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ལ་ཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་གཟུགས། ། མ་ཧེའི་གདོང་ཅན་ཞལ་དགུ་པ། ། ཕྱག་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་ཕུག། གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་བརྒྱད་གཉིས་ཞབས། ། ཕཊ་ཀྱི་སྒྲ་ཅན་གསུས་པ་འཕྱང་། ། སྤྱི་གཙུགས་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། སྟག་གི་པགས་པས་སྨད་དཀྲིས་ཤིང་། ། ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་རྒྱན་དུ་བྱས། ། འཇིགས་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་ལྟར་འབར། ། ཧ་ཧ་ཞེས་དགོད་ལྗགས་བསྐྱོད་ཅིང་། ། འཇིགས་པའི་ཁྲོ་གཉེར་མེ་ལྟར་འབར། ། འཇིགས་པའི་སྤྱན་ནི་ཉི་ཤུ་བདུན། ། ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ཚོགས་ཟ་བ། ། རྩ་ཞལ་མ་ཧེའི་གདོང་ཅན་ཁྲོ། ། རྭ་ཡི་བར་ན་གནས་པའི་ཞལ། ། དམར་པོ་འཇིགས་བྱེད་ཁྲག་འཛག་པ། ། སྟེང་ཞལ་སེར་པོ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ། ། རལ་པ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན། ། གཞོན་ནུའི་ཆ་ལུགས་འཆང་བ་པོ། ། གཡས་པའི་རྭ་ལ་བརྟེན་པའི་ཞལ། ། དང་པོ་མཐིང་ག་འཇིགས་པར་བྱེད། ། གཉིས་པ་མདོག་དམར་ཁྲོ་བོའི་ཞལ། ། གསུམ་པ་སེར་པོ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ། ། གཡོན་པའི་རྭ་ལ་བརྟེན་པའི་ཞལ། །

All the Tathāgatas become one; from that mass of light, a blazing radiance extends for eight thousand yojanas. From that, which is the seed of the mind, five-colored rays of light—black in hue—are emitted and reabsorbed. One should visualize that this transforms into an upraised vajra, black in color. From it, light radiates, filling the entire expanse of space with Buddhas, Bodhisattvas, and other principal figures, all residing within a solar maṇḍala. Having purified the realms of sentient beings, they return and enter the form of the vajra. The great vajra completely transforms into the form of the Great Vajrabhairava: with the face of a buffalo, nine faces, and thirty-four arms; with eight legs, the left extended and the right drawn in; uttering the sound "phaṭ," with a protruding belly, and adorned with a garland of skulls upon his crown. His lower body is wrapped in a tiger skin, and he is adorned with the eight nāgas. He blazes like the fire at the end of an eon, laughing "ha ha" and flicking his tongue. With terrifying frowns blazing like fire, he has twenty-seven terrifying eyes. He devours the hosts of Brahmā and Śakra. The central face is the wrathful buffalo face; the face situated between the horns is red, terrifying, and dripping with blood. The upper face is yellow and slightly wrathful, possessing five locks of hair and the appearance of a youth. The faces resting upon the right horn: the first is dark blue and terrifying; the second is red, a wrathful face; the third is yellow and slightly wrathful. The faces resting upon the left horn: [continue as in the source].

དང་པོ་དཀར་པོ་རྨོངས་པར་བྱེད། ། གཉིས་པ་དུད་ཀ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ། ། གསུམ་པ་ནག་པོ་ལྗགས་དྲིལ་བ། ། གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་གླང་པོ་ཆེའི། ། པགས་པ་བརྒྱངས་ཏེ་འཛིན་པའོ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་རིམ་པ་བཞིན། ། ཀར་ཏརི་དང་བྷིཎྜི་པ་ལ་དང་། ། གཏུན་ཤིང་ཆུ་གྲི་ཀ་ཎ་ཡ། ། སྟ་རེ་མདུང་དང་མདའ་དང་ནི། ། ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་ཏོ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཅང་ཏེའུ་འཛིན། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཐོད་པ་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་། ། ཕུབ་ཆུང་རྐང་པ་ཞགས་པ་དང་། ། གཞུ་དང་རྒྱུ་མ་དྲིལ་བུ་དང་། ། ལག་པ་མི་ལྤགས་རྩེ་གསུམ་མེ་ཡི་ཐབ། ། ཐོད་ཚལ་སྡིགས་མཛུབ་བ་དན་རླུང་རས་འཛིན། ། གཡས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན། ། མི་དང་མ་ཧེ་གླང་བོང་དང་། ། རྔ་མོ་ཁྱི་ལུག་ཝ་བརྒྱད་མནན། ། གཡོན་པའི་ཞབས་ཀྱི་གོ་རིམ་བཞིན། ། བྱ་རྒོད་འུག་པ་བྱ་རོག་དང་། ། སེང་གེ་ཁྲ་དང་བྱ་རྒོད་ཆེན་པོ་དང་། ། ནེ་ཙོ་ཀྲུང་ཀྲུང་བརྒྱད་པོ་མནན། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་སེར། ། རང་གི་སྙིང་གར་བཞུགས་པ་ཡི། ། སྙིང་ལ་ཉི་མའི་ལྟེ་བ་ལས། ། འོད་འཕྲོས་དགྲ་མགོན་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བཅིངས་བྱས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱ་ཧི་བྷ་ག་བཱན། ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཨཱ་གཙྪ་ཡ། ཨོཾ་ས་མཱ་ཛ་ཧཱུཾ། མདུན་དུ་བྱོན་པར་མོས་ནས་ནི། ། རང་གི་སྔགས་བཏབ་(མཆོད་,མཆོད་ཡོན་)མ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་བྱུག་པ་དང་། ། མར་མེ་ལ་སོགས་མཆོད་བསྟོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ།

The first is white, causing delusion; the second is smoke-colored, a wrathful face; the third is black, with the tongue rolled back. With the two hands on the right and left, he stretches and holds the skin of an elephant. In the right hands, in successive order, he holds: a katarī dagger, a bhindipāla javelin, a pestle, a knife, a kaṇaya spear, an axe, a lance, an arrow, a hook, a staff, a khaṭvāṅga, a wheel, a vajra, a hammer, a sword, and a hand-drum (ḍamaru). In the left hands, in successive order, he holds: a skull-cup, the head of Brahmā, a small shield, a foot, a lasso, a bow, intestines, a bell, a hand, a human skin, a trident, a fire pit, a skull-fragment, a threatening gesture, a banner, and a wind-cloth. With the right feet, in successive order, he tramples: a human, a buffalo, an ox, a donkey, a camel, a dog, a sheep, and a fox—these eight. With the left feet, in successive order, he tramples: a vulture, an owl, a crow, a lion, a hawk, a great eagle, a parrot, and a crane—these eight. Mañjuśrī Jñānasattva has one face and two hands, and is yellow in color. Residing in one’s own heart, from the center of a sun disk in the heart, light radiates forth, inviting the Protector of Enemies. Having performed the vajra-gathering mudrā, one should recite this secret mantra: OṂ EHYĀHI BHAGAVĀN YAMĀNTAKA ĀGACCHAYA OṂ SAMĀJA HŪṂ. Visualizing that he has arrived in front, one should offer the water for the feet (argha) with one’s own mantra, and perform offerings and praises with incense, flowers, unguents, lamps, and so forth. OṂ YAMĀNTAKA ARGHAṂ PRATĪCCHA HŪṂ SVĀHĀ.

ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བིདྱེ་ཧཱུཾ། སྙིང་པོའི་མཇུག་ལ་བཏགས་ལ་དབུལ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། དགུག་ཅིང་གཞུག་ལ་དབང་དུ་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོའི་ང་རྒྱལ་བྱ། ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། ། ལུས་དང་དེ་བཞིན་ཡིད་རྣམས་ལ། ། ས་སྙིང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། སྒྲིབ་ཀུན་སེལ་དང་ཀུན་དུ་བཟང་། ། མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་བསམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། རང་སྙིང་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ནི་སྤྱན་དྲངས་མཆོད། ། བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བུམ་པ་ཡིས། ། སྤྱི་བོར་བླུགས་ནས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཡཾ་དང་རཾ་བསྐྱེད་རླུང་མེའི་སྟེང་། ། ཐོད་པ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡིན། ། ནང་ན་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ནི་དག་པར་བསམ། ། ཨཱཿཡིས་རྟོགས་བྱ་ཨོཾ་གྱིས་བར། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བསམས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡིས་འཇིབ་པར་བསམ། ། འཁོར་བཅས་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ཡིས། ། སྟོང་པའི་སྒྲ་བརྙན་ཚུལ་དུ་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱ་བ་ནི། ། སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྩ་བའི་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་བསམ། ། དུས་བཞི་ཡི་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཡེང་བ་མེད་པར་བསམ་གཏན་བྱ། ། སྐབས་སུ་སྟོན་མོ་བཟའ་བར་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། སྔགས་པ་གཞན་ལ་ཕན་བརྩོན་པས། །

OṂ VAJRA DHŪPE HŪṂ. OṂ VAJRA PUṢPE HŪṂ. OṂ VAJRA GANDHE HŪṂ. OṂ VAJRA DĪPE HŪṂ. OṂ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ. Append these to the end of the essence mantra and offer them. Reciting JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, summon, cause to enter, and bring under control. Assume the divine pride of Yamāntaka. In the eyes, ears, nose, tongue, body, and likewise the mind, generate the first syllable of the names of Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Avalokiteśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. Contemplate the three vajras at the three places: OṂ ĀḤ HŪṂ. Light radiates from the seed syllable at one’s own heart; invite the Sugatas and make offerings. With a vase filled with the five nectars, pour it over the crown of the head and confer empowerment. The great mudrā of Vairocana: OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKATA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Above the wind and fire generated from YAṂ and RAṂ, a skull cup is generated from the syllable A. Contemplate it as being filled with the five nectars and purified by the syllable HŪṂ. Through ĀḤ it is realized, and through OṂ it is transformed; contemplate the maṇḍala of the body as being pleased. Contemplate the vajra tongue licking it. Through the assembly of the wheel and its retinue, act in the manner of an echo of emptiness. As for the recitation of the mantra: at the heart, upon a sun maṇḍala, contemplate the root essence and the near-essence mantras. Through the application of the four times, practice meditative concentration without distraction. At intervals, partake of the feast. This is the sequence for pleasing the deities. The mantra practitioner, striving for the benefit of others, [should proceed].

དབང་དང་དགུག་དང་བསད་པ་དང་། ། བསྐྲད་དང་དབྱེ་བ་རྨོངས་ལ་སོགས། ། རྒྱུད་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་བྱ། ། དེ་ལས་འདིར་ནི་དྲག་པོའི་ལས། ། འཁོར་ལོའི་ལས་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་སྦྱོར་བ་རྣམས། ། ལས་འདི་དག་གིས་བརྩམ་པར་བྱ། ། བླ་མ་སྨོད་སོགས་དམ་ཚིག་མེད། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྨོད་པ་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཕྱ་བ་དང་། ། བསད་དང་བསྐྲད་དམ་རིང་པར་བྱེད། ། སྙིང་རྗེ་ཡིས་ནི་ངན་སོང་ལས། ། བཟློག་པར་བྱ་བ་གཞན་ལས་མིན། ། སྔགས་པས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ནི། ། བྱེ་བ་བཟླས་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམས། ། ཡང་ན་མཚན་མ་ཐོབ་ནས་བྱ། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་འཇིག་རྟེན་བཅས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་སྐུ་མདུན་དུ་ནི། ། དང་པོར་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྣང་མཛད་ཀྱིས་ནི་ལུས་ལ་བྱུགས། ། ཞིམ་པའི་ཆང་ནི་བཏུང་བར་བྱ། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུ་བྱས་ནས་ནི། ། ནམ་ཕྱེད་ཌ་མ་རུ་དཀྲོལ་བྱ། ། བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་དུ་གནས་ནས་ཀྱང་། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཧ་ཧ་ཞེས་དགོད་རྩེ་གཅིག་པས། ། མ་ཡེངས་པ་ཡིས་གསང་སྔགས་བཟླས། ། དེ་ནས་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ། ། སྔགས་པས་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། ། འཇིགས་པར་གྱུར་ན་བར་ཆད་འགྱུར། ། དེས་ན་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་གང་འདོད་ཅེས་གསུངས་པ། ། ཡིད་ལ་གང་འདོད་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། མར་གྱི་ངོ་ལ་སྔགས་པ་ཡིས། ། དུར་ཁྲོད་རས་ནི་བླངས་ནས་སུ། ། དག་པར་བཀྲུས་ཏེ་བརྐྱང་བར་བྱ། ། སུམ་པའི་སྦྱོར་བས་མཚམས་བཅད་ནས། ། ཝ་ཡིས་རྟོགས་པའི་ལྷག་མ་ལ། ། སྣང་མཛད་དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་དང་། ། འབྲས་ཐུག་བཅས་པར་རང་ལ་བྱུགས། །

Subjugation, summoning, killing, Expelling, separating, bewildering, and so forth— One should perform these as they appear in the tantras. Among these, here one should undertake the wrathful activities: The activities of the wheel, fire offerings, And the applications of meditative concentration. One should initiate these activities [against those who] Revile the guru and lack the samaya, Who revile the Mahāyāna, Who mock the mantra tantras, Or who kill, expel, or distance [the practitioner]. It is through compassion, and not otherwise, That one should turn them back from the lower realms. The mantrin should first perform the preliminary service, Reciting ten million [mantras] before beginning the activities. Alternatively, one should act after obtaining the signs. If done otherwise, together with the world, In front of a maṇḍala or a painted image, Having first made offerings, One should anoint the body with Vairocana [ointment], And drink fragrant liquor. With hair disheveled and naked, At midnight, one should sound the ḍamaru. Remaining in the posture of extended and contracted [legs], Possessing the divine pride of the deity, Laughing "ha ha" with one-pointedness, One should recite the secret mantra without distraction. Then, great terrors will arise; The mantrin should not be afraid. If fear arises, obstacles will occur; Therefore, one should not be afraid. Regarding what is said, "Whatever siddhi is desired," One should pray for whatever is desired in the mind. Then, one should begin the activities. During the waning moon, the mantrin Should take a cloth from a charnel ground, Wash it clean, and spread it out. Having established the boundary with the "threefold application," One should anoint oneself with the leftovers Perceived by the fox, With the ash of the Vairocana charnel ground, And together with rice gruel.

བརྒྱངས་ནས་མདུན་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུར་བྱུང་ནས་སུ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཁ་བལྟས་ལ། ། མ་ཧེའི་གདོང་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རས་དང་སྣག་ཚའི་རྫས་རྣམས་ལ། ། ལག་པ་རེག་ནས་གསང་སྔགས་ནི། ། འབུམ་ཕྲག་གཉིས་སུ་བཟླས་པ་བྱ། ། ཉི་མ་ཕྱེད་ནས་བཟུང་ནས་སུ། ། འཁོར་ལོ་བྲི་བར་བརྩམ་པར་བྱ། ། བྱ་རོག་སྒྲོ་རྩའི་སྙུ་གུ་ཡིས། ། བཅུ་དྲུག་རྩིབས་ཅན་གཉིས་བྱས་ཏེ། ། གཡས་དང་གཡོན་སྐོར་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། སུམ་ཅུ་གཉིས་དང་བཅུ་པས་བསྐོར། ། བགེགས་དགྲའི་སྦྱོར་བས་དེ་ལྟར་བྲི། ། བདག་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་ལྷ་དང་བྲལ་ནས་ནི། ། རྣམ་ཤེས་བསྡུས་ལ་འཁོར་ལོར་གཞུག། ཞུགས་པར་གྱུར་ནས་འཁོར་ལོ་དྲིལ། ། ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་གཞུག། ཤི་བའི་སྐྲ་ཡི་སྐུད་པས་དཀྲི། ། རོ་བསྲེགས་སར་ནི་བསྲེག་ཤིང་གིས། ། མེ་སྦར་ནས་ནི་ཐོད་པ་བསྲོ། ། སྔགས་པས་འགྲེང་སྟེ་རྐང་གཡོན་གྱིས། ། མནན་ནས་ཡི་གེ་བཅུ་པ་བཟླས། ། རོ་བསྲེགས་ལ་སོགས་ས་འོག་གཞུག། རིམ་གྱིས་ཐེབས་ནས་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཡང་ན་ལས་འདི་བརྩམ་པར་བྱ། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་སྔར་བཞིན་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་གཞི་མདོ་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། སྔགས་པས་གནས་ནས་ལས་འདི་བྱ། ། གྲོག་མཁར་ཆུ་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས། ། སྣང་མཛད་མི་བསྐྱོད་རུས་ཕྱེ་དང་། ། ཕུབ་མ་དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་སོར་བརྒྱད་བྱ། ། སྙིང་ག་ལྟེ་བ་གསང་བ་དང་། ། ལྐོག་མ་དང་ནི་སྨིན་མཚམས་སུ། ། ནི་རང་སུ་ཡི་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཚིགས་རྣམས་ཚེར་མ་རྣོན་པོས་དགང་། ། ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་གཞུག།

Having stretched [the hide] and placed it before oneself, with hair disheveled and naked, facing the southern direction, one should perform the application of the buffalo-faced [deity]. Touching the materials of cloth and ink with the hand, one should recite the mantra two hundred thousand times. Starting from midday, one should begin to draw the wheel. Using a pen made from the quill of a crow feather, one should make two [wheels] with sixteen spokes, surrounded by thirty-two and ten [syllables] respectively, in a clockwise and counter-clockwise manner. One should draw it in this way through the application of the Foe of Obstacles. Through the wrathful emanations projected from oneself, one separates the target from their deity, collects their consciousness, and causes it to enter the wheel. Once it has entered, the wheel is rolled up and placed between two skull-cups. It is wrapped with a cord made of hair from a corpse. At a cremation ground, one kindles a fire with firewood and heats the skull-cups. The mantra practitioner stands and, pressing down with the left foot, recites the ten-syllable mantra. It is then buried underground at a cremation site or similar location; once the sequence is completed, the target will die. Alternatively, one may undertake this rite: perform the preliminary service and so forth as before. The mantra practitioner, dwelling at a charnel ground, a crossroads, or the foot of a solitary tree, should perform this rite. Using earth from an anthill and from both banks of a river, along with the bone powder of Vairocana and Akṣobhya, chaff, and charcoal from a charnel ground, one should fashion an image of the target eight finger-widths in height. At the heart, navel, secret place, throat, and between the eyebrows, one should strike it with kīla-stakes of human bone. The joints should be filled with sharp thorns, and the image should be placed between two skull-cups.

གནས་བདུན་གྲོག་མཁར་ས་དང་དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་ལ། ། གཤིན་རྗེའི་སྐྱེས་བུ་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཕྱག་གཉིས་རལ་གྲི་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཐོད་པ་གཞུག། མར་གྱི་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་ཡི། ། རོ་བསྲེགས་དུར་ཁྲོད་ས་དག་ལ། ། ཁ་སྦུབ་བཟློག་ལ་ལྷོ་རུ་ཁ་བསྟན་འཕྲེད་ཉལ་གཞག། ཁྱིམ་དུ་འོངས་ནས་ཁྲོས་ནས་ཡི་གེ་བཅུ་པ་བཟླས། ། ཞག་གསུམ་གྱིས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཕྱུང་ནས་འོ་མས་བཀྲུས་ན་འཚོ། ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་ཕྱེ་བའོ། ། ལས་དེ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ནི། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འདི་ལྟར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་མེད་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གང་ལ་བྱ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། ར་ལས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཏིལ་མར་གྱིས་ནི་ལུས་བསྐུས་ནས། ། འདར་ཞིང་མདུན་ན་འདུག་པར་བསམ། ། ལུས་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་བཅད་ཅིང་བཅོམ་ནས་ནི། ། ལྷ་རྣམས་དག་གིས་ལུས་ལ་བཟའ། ། སླར་ཡང་ཁྲོ་བོར་གྱུར་ནས་སྤྲོ། ། རལ་གྲི་དབྱུག་པ་གཏུན་ཤིང་དང་། ། འཁོར་ལོ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་སོགས་པས། ། དུམ་བུར་བཅད་ཅིང་གཏུབ་པ་དང་། ། ཟ་ཤིང་ཁྲག་རྣམས་འཐུང་བར་བསམ། ། གཤིན་རྗེ་ཡིས་ནི་ཟོས་པར་བསམ། ། གཞན་ཡང་སྲིན་པོ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ཀང་ཀ་བྱ་རྒོད་འུག་པ་དང་། ། སྟག་དང་སེང་གེ་ཝ་དང་ཁྱི། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཟོས་པར་བསམ། ། བསྟོད་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ནས་སུ། ། ཚིག་གིས་ཀྱང་ནི་འདི་སྐད་བསྒོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྨོད་པ་དང་། ། དགེ་འདུན་འདུ་བའི་སྒོ་འཕྲོགས་པ། ། དམ་ཚིག་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་དང་། །

From earth from an anthill and from the ashes of a charnel ground, fashion a figure of Yama’s messenger about one cubit in height, with one face, bared fangs, and two hands holding a sword and a noose with the threatening gesture. It is naked with disheveled hair; place a skull-cup at its heart. On the eighth and fourteenth days of the waning moon, using earth from a charnel ground where a corpse has been cremated, place it face down, overturned, and lying on its side facing south. Having returned to your home, recite the ten-syllable mantra in a state of wrath. Within three days, the target will die. If it is extracted and washed with milk, they will be restored. This is the sequence for the wheel. At the time of performing this rite, one should practice as follows through meditative concentration. Even without a physical wheel, success will be achieved. Visualize the target of the rite within a maṇḍala generated from the syllable RA, with disheveled hair and naked, their body anointed with sesame oil, trembling and standing before you. Imagine wrathful emanations from your own body cutting and destroying the target, and the deities devouring their body. Again, becoming wrathful, they are projected forth. With swords, clubs, pestles, wheels, tridents, and so forth, they cut and hack the body into pieces; imagine them eating and drinking the blood. Imagine Yama devouring them. Furthermore, imagine various rākṣasas, kaṅka vultures, eagles, owls, tigers, lions, foxes, and dogs also devouring them. Having offered various praises, command them with these words: "Those who revile the Three Jewels, those who plunder the assembly halls of the Saṅgha, those who destroy the samaya, and..."

སྐྱེ་བོ་ཡོངས་ལ་འཚེ་བ་འདི། ། ངན་སོང་གསུམ་དུ་ངེས་པར་འགྲོ། ། ཐུགས་རྗེས་སྒྲོལ་བའི་དུས་ལ་བབ། ། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། ནད་དང་གནོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྲལ་བར་མཛོད། ། བསམ་གཏན་གྱི་རིམ་པ་ཕྱེ་བའོ། ། བླ་མའི་ཞལ་གྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། འདི་བྱས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། ། འགྲོ་རྣམས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལྟ་བུ། ། འཁོར་བ་ལས་ནི་ཐར་བར་ཤོག། ། ། སློབ་དཔོན་ཛྙཱ་ནཱ་ཀཱ་རས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བྷཻ་ར་བ་སྟུ་ཏི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་བསྟོད་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧཱུཾ་འཇམ་དཔལ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་གསེར་མདོག་ཅན། ། འཇམ་དཔལ་ཐུགས་ལ་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་གསལ། ། འཇམ་དཔལ་གསུང་གི་དབང་ཕྱུག་འཇམ་དཔལ་དབྱངས། ། འཇམ་དཔལ་བདག་ནི་རེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འདུད། ། ཐུགས་མཆོག་འཇམ་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་། ། ཐུགས་རྗེས་གདུག་པ་འདུལ་ཕྱིར་གཤིན་རྗེའི་གཤེད། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་འཇིགས་པའི་ཆར་བསྟན་ནས། ། མི་བཟད་དུས་མཐའི་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར། ། ཞལ་གདངས་ཁྲོ་གཉེར་སྨིན་མ་གློག་ལྟར་འགྱུ། ། སྤྱན་བགྲད་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་རབ་ཏུ་འབར། ། རྡོ་རྗེའི་རྟ་གད་དྲག་པོ་ཧ་ཧར་བཞད། ། མཁའ་འགྲོ་སྡུད་པའི་ཕེཾ་སྐད་གནམ་དུ་འདོན། ། ཁྲོས་པའི་ཞབས་ཆེན་བརྡབས་པས་ཁམས་གསུམ་གནོན། ། སྡིགས་མཛུབ་གནམ་དུ་བསྒྲེངས་ཤིང་ལྷ་ཆེན་འདུལ། ། ལྗགས་འདྲིལ་ཚེམས་ཆེན་གཙིགས་ཤིང་ཁྲག་གིས་མྱོས། །

This harming of all beings will certainly lead to the three lower realms. The time has come to liberate them through your compassion. Through the suffering of the three lower realms, and through the suffering of disease and harm, may they be separated from these in this very life. This concludes the section on the stages of meditative concentration. By the grace of the Guru’s speech, whatever merit is gained from composing this, may all beings, like Yamāntaka himself, be liberated from saṃsāra. This concludes the work composed by the master Jñānākara. Translated by Dawa Özer. In the language of India: Śrīvajrabhairavastuti. In the language of Tibet: dPal rDo rje ’jigs byed kyi bstod pa (Praise of the Glorious Vajrabhairava). Homage to the glorious Vajrabhairava! Hūṃ! Mañjuśrī, born from space, golden in color; Mañjuśrī, in whose mind the nature of all phenomena is clear; Mañjuśrī, Lord of Speech, Mañjughoṣa—Mañjuśrī, I bow with a mind of hope. Although your supreme mind never wavers from the state of gentleness, out of compassion to subdue the wicked, you appear as Yamāntaka. Manifesting as the Great Terrifier, you blaze like the fire at the end of the eon. With mouth agape and frowning brows flashing like lightning, eyes wide and fangs bared, you are intensely radiant. With a fierce vajra-laughter, you roar "Ha Ha," and you utter the "Phem" sound that gathers the ḍākinīs into the sky. Striking the great feet of the wrathful one, you trample the three realms. Raising the threatening gesture toward the sky, you subdue the great gods. With tongue curled and great fangs bared, you are intoxicated with blood.

ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཞལ་དུ་གསོལ། ། གླང་ཆེན་ཀོ་རློན་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཞགས། ། གཅེར་བུ་འཇིགས་བྱེད་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཚུལ། ། འཇིགས་བྱེད་མ་ཧེ་ཁྲོས་པའི་ཞལ་གདངས་ཤིང་། ། ཞལ་དགུ་འབར་བས་སྲིད་པ་ཟད་པར་རྔུབ། ། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འབར། ། བདུད་བཞི་གནོན་པའི་ཞབས་ནི་བརྐྱང་བསྐུམ་གནས། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལ་རྟག་ཏུ་འདུད། ། དབུ་དགུ་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་གསུམ་བགྲད་པ་ནི། ། མཐིང་ག་དམར་དང་སེར་བའི་ཞལ། ། གཡོན་གྱི་ཞལ་གསུམ་གདངས་པ་ནི། ། དཀར་དང་དུད་ཀ་གནག་པའི་ཞལ། ། དབུས་ཀྱི་ཞལ་གསུམ་འབར་བ་ནི། ། ཁྲོ་དང་ཆགས་དང་ཞི་བའི་ཚུལ། ། ཕྱག་རྒྱ་འོད་ཟེར་འབར་བ་ལས། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་བཅུ་དྲུག་ནི། ། རྡེག་ཅིང་འཇོམས་པས་མཚོན་ཆ་གདེངས། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་མཚན་བཅུ་དྲུག་ནི། ། རོལ་ཅིང་སྟོབ་པའི་མཚན་མས་མཛེས། ། བརྗིད་རྔམ་ཞབས་ཀྱི་ཚམ་ངམ་ལས། ། གཡས་ཀྱི་ཞབས་བརྒྱད་བསྐུམ་པ་ནི། ། དྲེགས་པའི་ལྷ་བརྒྱད་ཐབས་ཀྱིས་འདུལ། ། གཡོན་གྱི་ཞབས་བརྒྱད་བརྐྱང་བ་ནི། ། དྲེགས་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ལ་རོལ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་གདུལ་བའི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་ལིངྒ་རྒྱས་པའི་ཚུལ། ། དྲག་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེ་སྡང་འདུལ། ། འདུལ་སྐུ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། བདུད་དང་གཤིན་རྗེ་ཐབས་ཀྱིས་འདུལ། ། མ་མོ་མཁའ་འགྲོ་དབང་དུ་སྡུད། ། དབང་སྡུད་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། དབང་མེད་དད་པས་འདུས་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། །

The world, including the gods, is offered as your food. Clad in an elephant hide and a garland of skulls, you are naked, in the manner of the great lord Bhairava. With the terrifying face of a wrathful buffalo, you open your nine blazing mouths and swallow existence whole. Your blazing mudrās subdue the various classes of beings. Your feet, which trample the four māras, are in the posture of extension and contraction. I constantly bow to the body of the great Bhairava. From the blazing maṇḍala of your nine heads, the three faces on the right are wide open: blue, red, and yellow. The three faces on the left are gaping: white, smoke-colored, and black. The three blazing faces in the center display the modes of wrath, passion, and peace. From the blazing rays of light of your mudrās, the sixteen implements in your right hands are brandished to strike and destroy. The sixteen implements in your left hands are beautified by the signs of play and bestowal. From the majestic and terrifying treading of your feet, the eight right feet are drawn up, subduing the eight arrogant gods through skillful means. The eight left feet are extended, sporting with the eight arrogant goddesses. In order to subdue great passion, your liṅga is always in a state of full expansion. Through your fierce manner, you subdue hatred. I prostrate to you, the body of subduing. From the maṇḍala of the great charnel ground, you subdue māras and Yama through skillful means. You bring the mamos and ḍākinīs under your power. I prostrate to you, the one who gathers through power. From the maṇḍala of Maheśvara, you are surrounded by a retinue of those gathered through involuntary faith and the emanations of primordial wisdom.

འཁོར་བཅས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། ཇི་ལྟ་བུར་ནི་སྤྲུལ་གྱུར་ཀྱང་། ། རྣམ་དག་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པའི། ། མཉམ་ཉིད་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྫོགས་སོ། །

Homage to you and your retinue! From the maṇḍala of your wisdom mind, however you may manifest, you never waver from the utterly pure expanse; homage to your body of equanimity. It is complete.