A Sādhana of the Glorious Vajrabhairava

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བྷཻ་ར་ཝ་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་རྟོག་དྲ་བ་རབ་བསལ་ཞིང་། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་བློ་མངའ་བའི། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་རབ་བཏུད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་སྔགས་པ་ཡིས། ། དུར་ཁྲོད་དང་ནི་ཆུ་ཡི་འགྲམ། ། ཤིང་གཅིག་དང་ནི་མཚན་མ་གཅིག། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་རི་བོའི་རྩེ། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་མ་མོའི་གནས། ། ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་རྩོད་པའི་ས། ། གྲོང་ཁྱེར་གྲོང་གི་མཐའ་རྣམས་དང་། ། རང་ཉིད་རྗེས་དགའི་གནས་འདུག་ནས། ། འཇམ་དབྱངས་ཁྲོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་ལ། ། ཉི་མ་ལ་གནས་ཡི་གེ་མཆོག། ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། ། བླ་མ་དང་བཅས་ལྷ་དམིགས་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་ཅིང་བསྔོ་མཐར་ཐུག། རྣམ་བདུན་བསགས་ནས་དེ་རྗེས་སུ། ། ཚངས་པའི་གནས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་བསྒོམས་ནས། ། ཡཾ་རཾ་ཝཾ་ལཾ་ཡི་གེ་ལས། ། རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ནི། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་ཧཱུཾ་གི་རྣམ་པ་ལས། ། རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ར་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་ནི། ། བླ་རེ་ཡང་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ནི། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྩིབས་བཅུ་རབ་འབར་ཅུང་ཟད་སེར། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་དང་བཅས་པ་བསམ། །

In the language of India: Śrīvajrabhairavasādhana. In the language of Tibet: dPal rdo rje ’jigs byed kyi sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Vajrabhairava). Homage to the glorious Yamāntaka! Having bowed deeply to Mañjughoṣa, who has cleared away the web of conceptual thought and possesses an intellect that is an ocean of wisdom, I shall explain the sādhana of Vajrabhairava. First, the mantra practitioner should dwell in a place that delights the mind, such as a charnel ground, a riverbank, a solitary tree, a solitary signpost, a crossroads, a mountain peak, an empty house, a dwelling of the mātṛs, a site of divine conflict, the outskirts of a city or village, or any such location. There, one should practice the sādhana of the wrathful Mañjughoṣa. At one’s own heart, upon a lotus and a sun disk, one should meditate on the supreme syllable, the essence of the enlightened mind. Then, one should visualize the deity together with the guru. For the sake of the accumulation of merit other than wisdom, one should perform prostrations, offerings, and dedications until the end. Having gathered the sevenfold accumulation, one should subsequently meditate on the four immeasurables. OṂ SVABHĀVA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀḤ SVABHĀVA ŚUDDHO ’HAṂ. OṂ ŚŪNYATĀ JÑĀNA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Having meditated on emptiness, from the syllables YAṂ, RAṂ, VAṂ, and LAṂ, one should visualize the maṇḍalas of wind, fire, water, and the great powerful earth. In the center of that, from the form of the syllable HŪṂ, one should visualize the vajra ground, the fence, and likewise the vajra canopy and the ceiling. In the center of that, one should meditate on the King Sumbharāja as the wheel of command. One should visualize the ten spokes blazing intensely and slightly yellow, together with the ten wrathful deities.

གནོད་མཛེས་ལ་སོགས་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་ཟླ་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དང་པོ་ཡི། ། ཕྱག་གཉིས་རང་གི་ཤེས་རབ་འཁྱུད། ། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་འཁོར་ལོ་འདི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་སྤྲིན་ལྟ་བུས། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་རབ་ཏུ་འཇོམས། ། གནོད་མཛེས་དང་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་རྟ་མགྲིན་དང་། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་རྣམས་དབུས་དང་ནི། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསམ། ། འདོད་པ་དབྱུག་པ་སྟོབས་མི་གཡོ། ། བྱིན་ཟ་ལ་སོགས་མཚམས་སུའོ། ། གཙུག་ཏོར་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ནི། ། དེ་བཞིན་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་བསམ། ། དབུས་དང་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ། ། དེ་བཞིན་སྟེང་གི་ཁྲོ་བོ་རྣམས། ། མཐིང་དང་དཀར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་དཀར་དང་དམར། ། དཀར་པོ་མཐིང་ག་དམར་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་དམར་དང་མཐིང་ག་དཀར། ། སེར་ལྗང་མཐིང་ག་དཀར་པོ་ནི། ། གནོད་སྦྱིན་བདེན་བྲལ་རླུང་གི་ཕྱོགས། ། མདོག་རྣམས་དབང་པོའི་ཕྱོགས་ལྟར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་བྱིན་ཟ་དབང་ལྡན་དང་། ། འོག་རྣམས་དབུས་མ་ཇི་ལྟ་བུའི། ། རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་བེ་ཅོན་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་པ་དཔལ་རྩེ་དང་། ། རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོའི་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་པ་རལ་གྲི་སྟེ། ། མི་གཡོ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡས་གཡོན་བར་མ་ཐམས་ཅད་ལ། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨས་སྦྲེལ། ། བདག་པོའི་གཡས་གཡོན་ཐ་མར་ནི། ། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་ཞགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྟ་མགྲིན་ལ། ། པདྨའི་གནས་སུ་འཁོར་ལོའོ། །

The hosts of wrathful deities, such as Sumbharāja and the rest, stand firmly upon various lotuses, suns, and moons with their left legs extended. They have three faces and six arms; with the first two hands, they embrace their respective consorts. This mandala, like a mass of blazing vajra-clouds, utterly destroys the hosts of obstructors. One should visualize Sumbharāja, Yamāntaka, Aparājita, Hayagrīva, and Amṛtakuṇḍalī in the center and in the directions of the east and so forth. Kāmadeva, Daṇḍa, Bala, and Acala are in the intermediate directions, such as the southeast. Similarly, Uṣṇīṣa and Vajrapātāla are to be visualized above and below. The wrathful deities of the center, east, south, west, and likewise above, are blue, white, red, and blue-white-red respectively; red-blue-white; and red-blue-white. Yellow-green-blue-white are in the directions of the yakṣas, the southwest, and the wind. Their colors follow the directions of Indra and so forth, as well as the southeast, the northeast, and the lower ones, just like the central one. In their right hands, in successive order, they hold a vajra hammer, a club, a lotus, a vajra, a hook, a staff, a glorious spear, a sword, a wheel, and a vajra. Likewise, in their left hands, they hold a sword, and for Acala, a vajra. In the middle hands of all, they hold a jewel and a lotus. In the final right and left hands of the lords, they hold a hook and a noose. Similarly, for Hayagrīva, there is a wheel in the place of the lotus.

གནོད་མཛེས་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོས་རྒྱས་བཏབ་སྟེ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་རྟ་མགྲིན་ལ། ། དེ་བཞིན་སྐུ་དང་གསུང་གིས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་པོ་ཡོངས་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསམ་བྱས་ཏེ། ། དཀར་དང་མཐིང་ག་དམར་པོའི་ཞལ། ། ཕྱག་དྲུག་དང་པོས་རིག་མ་འཁྱུད། ། ལྷག་མ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ། རིན་ཆེན་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནི། ། མདོག་དཀར་གྱེན་བསྒྲེང་གཟུགས་ཅན་ལ། ། ཆུ་སྐྱེས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མཁས་པས་བསྒོམ། ། དེར་ནི་བྷྲཱུཾ་དང་འཁོར་ལོའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་འདྲ་བ་ཡི། ། རྟག་པའི་རྒྱལ་པོ་བསམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་རྣམ་པར་མཛེས། ། དྲིལ་བུ་འཕན་བཅིང་ལ་སོགས་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། གྲྭ་རྣམས་དང་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་དག་གི་གནས་སུ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་བརྒྱན། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་སོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ནི། ། རེའུ་མིག་དགུ་པ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། སྒོ་གཅིག་དག་ནི་བཞག་ནས་ནི། ། ལྷག་མའི་སྒོ་ནི་གཅད་པར་བྱ། ། སྒོ་བཞི་དང་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། ཡི་དྭགས་ཆེན་པོ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ལས། ། བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེར་ནི་དྷཱིཿལས་གྱུར་པ་ཡི། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་བསམ་པ་ནི། ། གཞོན་ནུའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་ཏེ། ། ཅུང་ཟད་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན། །

All [deities] such as Ucchuṣma and the rest are sealed by the Lord of Mind. Likewise, Yamāntaka and Hayagrīva are sealed by Body and Speech. Then, the Lord having completely transformed, one should visualize Vajrasattva, with faces white, blue, and red, and six arms; with the first [pair of] hands he embraces the consort, and the remaining [hands] hold a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. Then, the source of phenomena (dharmodaya), white in color and standing upright, should be meditated upon by the wise as being adorned with a variegated lotus and a crossed vajra. Therein is the syllable BHRŪṂ and a wheel. One should visualize the King of Permanence, who is similar to Vajradhara, as a wheel resting upon a vajra. From that arises the celestial palace, square with four doors, beautifully adorned with four archways, and highly decorated with bells, banners, garlands of flowers, and so forth. At the corners and in all the locations of the door-surrounds, it is adorned with vajras and jewels, as well as with half-moons. In its center is a circular wheel with nine squares; having left one door open, the remaining doors should be closed. At the four doors and the intermediate directions, one should place the great pretas. In the center of that, one should visualize a moon maṇḍala arising from the first vowel. Therein, one should visualize Mañjuśrī Kumārabhūta, arisen from the syllable DHĪḤ, adorned with the ornaments of a youth, with one face and two hands, slightly yellow in color, and with a [sword] in his right hand.

རལ་གྲི་གཡོན་ན་གླེགས་བམ་བསྣམས། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་དབྱངས་ཡིག་ནི། ། བཅུ་དྲུག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་བསམས་ནས། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན། ། བཞུགས་པའི་བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས། ། སྤྱན་དྲངས་འཇམ་དཔལ་དང་བཅས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ཀུན་རབ་བཞུགས་པས། ། འོད་ཟེར་དྲུག་པོས་ཁྱབ་པ་ཡི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་སྟེང་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཧཱུཾ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་བསམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཚོགས། ། སྔོན་བཞིན་སྤྱན་དྲངས་རབ་བཅུག་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི། ། སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ཁྲོ་བོ་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་པར་བསམ། ། འགྲོ་ཀུན་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་དེ། ། དེ་རྣམས་དང་བཅས་རྡོ་རྗེ་ལ། ། བཅུག་པས་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། འཇིགས་བྱེད་སྐུ་མདོག་ནག་པོར་བསམ། ། ཞལ་དགུ་ཕྱག་ནི་སུམ་ཅུ་བཞི། ། བཅུ་དྲུག་ཞབས་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བ། ། གཅེར་བུ་མཚན་མ་གྱེན་དུ་འགྲེང་། ། ལྗགས་བརྐྱང་གད་མོ་རྣམ་པར་སྒྲོག། སྤྱན་གསུམ་དཔྲལ་བའི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འོད་འབར་ཞིང་། ། ཐོད་པས་བརྒྱན་ཞིང་ཕེཾ་གྱི་སྒྲ། ། སྒྲོགས་ཤིང་འཇིགས་པ་བསྡིགས་པར་མཛད། ། གསུས་པ་ཆེ་ཞིང་སྐྲ་བརྫེས་པ། ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་མ་ཧེའི་སྟེ། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ། ། གཡས་ཀྱི་རྭ་ཡི་ཞལ་གསུམ་ནི། ། དང་པོ་མཐིང་ག་གཡས་དམར་པོ། ། གཡོན་སེར་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་གྱི་རྩ་བའི་ཞལ། །

Holding a sword in the left hand and a volume of scripture, one should visualize a sun maṇḍala arising from the sixteenth vowel at his heart. Through its light, the Sugatas and their sons residing in the ten directions, the goddesses of knowledge, and the hosts of wrathful deities, together with Mañjuśrī, are invited. As the entire assembly of Buddhas enters, one should visualize a sun maṇḍala pervaded by six rays of light. Above that, one should visualize a white syllable HŪṂ endowed with five-colored rays of light. Through its light, the assembly of Buddhas is invited as before and absorbed; one then meditates on the Great Vajra. One should imagine that from its rays of light, the Buddhas and their sons, the wrathful deities, the goddesses of knowledge, and so forth, pervade the entire expanse of space. Having established all beings in enlightenment, they are absorbed into the vajra, and one visualizes oneself as the Blessed One, Bhairava, black in color, with nine faces and thirty-four arms, sixteen legs in the posture with the left extended, naked, with the sexual organ erect, tongue protruding, and laughing loudly. With three eyes and a frowning brow, blazing like the fire at the end of an eon, adorned with skulls and making the sound "pheṃ," he utters terrifying threats. With a large belly and hair bristling upward, the first face is that of a buffalo, black in color and slightly wrathful. The three faces on the right horn are: the first dark blue, the right red, and the left yellow, all extremely wrathful. Likewise, the root face on the left—

དཀར་པོ་དུད་ཀ་དེ་བཞིན་དུ། ། ནག་པོ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པ་ཡིས། ། རྭ་གཉིས་དབུས་སུ་ཞལ་དམར་པོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཞལ་ནས་ཁྲག་འཛག་བསམ། ། དེ་སྟེང་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་ཞལ། ། སེར་བ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ་བ་སྟེ། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་གཞོན་ནུ་ཡི། ། རྒྱན་གྱིས་ལེགས་པར་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞལ་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པོ། ། གཡས་གཡོན་དང་པོའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། གླང་ཆེན་པགས་པ་རློན་པ་བསྣམས། ། གྲི་གུག་བྷིནྡི་པཱ་ལ་དང་། ། གཏུན་ཤིང་ཆུ་གྲི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཀརྞ་ཡ་དང་སྟ་རེ་དང་། ། མདུང་དང་མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། དབྱུག་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། ། རལ་གྲི་རྔེའུ་ཆུང་གཡས་པ་ཡི། ། ཕྱག་མཚན་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་བསམ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་གྱི་ཕྱག་རྣམས་ནི། ། ཐོད་པ་དང་ནི་མགོ་བོ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྐང་པ་དང་། ། ཕུབ་དང་དེ་བཞིན་ཞགས་པ་གཞུ། ། རྒྱུ་མ་དྲིལ་བུ་མིའི་ལག་པ། ། དེ་བཞིན་དུར་ཁྲོད་རས་དང་ནི། ། རྩེ་གསུམ་མཚོན་བཙུགས་སྐྱེས་བུ་དང་། ། མེ་སྣོད་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་དང་། ། སྡིགས་མཛུབ་རྩེ་གསུམ་བ་དན་དང་། ། རླུང་གི་རས་རྣམས་རིམ་བཞིན་བསྣམས། ། མི་དང་མ་ཧེ་གླང་དང་ནི། ། བོང་བུ་རྔ་མོ་དེ་བཞིན་ཁྱི། ། ཐུག་རེ་ཅེ་སྤྱང་གཡས་པ་ཡི། ། ཞབས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རིམ་པས་མནན། ། དེ་བཞིན་གཡོན་པའི་ཞབས་རྣམས་ཀྱིས། ། བྱ་རྒོད་འུག་པ་བྱ་རོག་དང་། ། ནེ་ཙོ་ཁྲ་དང་ནམ་མཁའ་ལྡིང་། ། ཁྱིམ་བྱ་བཞད་རྣམས་རིམ་བཞིན་མནན། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་སྐྱེ་མཆེད་དག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་ལུས་ལ་སོགས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ། །

White and smoke-colored, and likewise black and extremely wrathful, with a red face in the center of the two horns, one should visualize blood dripping from the mouth of Bhairava. Above that is the face of the youthful Mañjuśrī, slightly yellow and somewhat wrathful, with five topknots and beautifully adorned with the ornaments of a youth. All the faces have three eyes. With the first two hands on the right and left, he holds a fresh elephant hide. One should visualize the ritual implements in sequence: a curved knife, a bhindipāla spear, a pestle, a small knife, a karṇaya, an axe, a lance, an arrow, a hook, a staff, a khaṭvāṅga, a wheel, a vajra, a vajra-hammer, a sword, and a small drum in the right hands. Likewise, the left hands hold a skull-cup, a head, and similarly a foot, a shield, a noose, a bow, intestines, a bell, a human hand, a cemetery cloth, a trident, a man impaled on a stake, a fire-vessel, a skull-fragment, a threatening gesture, a trident, a banner, and a wind-cloth. With his right feet, he successively treads upon a human, a buffalo, an ox, a donkey, a camel, a dog, a hyena, and a jackal. Likewise, with his left feet, he successively treads upon a vulture, an owl, a crow, a parrot, a hawk, a garuḍa, a domestic fowl, and a crane. Then, having conferred empowerment and blessed the sense bases, one should meditate on the body and so forth as the vajras of body, speech, and mind.

དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔར་བསམ། ། དེ་ནས་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི། ། སྤྱན་དྲངས་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པས། ། རིམ་བཞིན་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་བྷོ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་ཨཱ་གཙྪ། ཨསྨ་ཏ་པཱུ་ཛ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏུ་པྲ་སཱ་དྷ། མེ་དྷི་མཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། སྤྱན་དྲང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཨ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཞབས་བསིལ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་དུཥྚཱཾ་སཏྭ་ད་མ་ཀ་གཿགཿདྲིའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀུ་མཱ་ར་རཱུ་པི་ཎི་ཛ་ཛ་ཧཱུཾ་ཧ། མེ་ཏོག་གི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧོ་ཕཊ། བདུག་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་དཱིཔྟ་ལོ་ཙ་ནེ་བི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་མ་ཧཱ་ཨཊྚ་ཧ་ས་ན་དི་ནི་དཱིཔྟཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མར་མེའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཝི་དྱེ་ཨཱཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་བཤོས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་ལ་རཱུ་པ་སརྦ་སཏྭ་ད་མ་ཀ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་པ་ཏི་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྣཱ་པ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། བཟླས་དུས་རང་གི་སྙིང་གར་ནི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། རང་གི་གསང་སྔགས་རྣམ་བཀོད་བྱ། ། དེ་རྗེས་མ་ཡེངས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འབར་བའི་གསང་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཡ་མ་རཱ་ཛ། ས་དོ་མེ་ཡ། ཡ་མེ་དོ་རུ། ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ཡ་ད་ཡོ་ནི། ར་ཡཀྵེ་ཡ། ཡཀྵེ་ཡཙྪ། ནི་རཱ་མ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། འདི་ནི་འཇམ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བའི། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་མཆོག། འཁོར་ལོ་མ་ཧེའི་ཞལ་ན་ནི། ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ལས་ཀུན་བྱེད། ། གསང་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས་པ་ཡིས། །

Likewise, one should visualize the wisdom being. Then, the wise one should invite the great Vajrabhairava and please him with offerings such as the water for the feet, in due order. OṂ HRĪḤ HA BHO MAHĀ KRODHA ĀGACCHA ASMAT PŪJA PRATIGṚHṆA TU PRASĀDHA MEDHIMAM KURU SVĀHĀ. This is the mantra for inviting. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ A. This is the mantra for the water for the feet. OṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. This is the mantra for the water for the feet. OṂ VIKṚTĀNANA DUṢṬĀṂ SATVA DAMAKA GAḤ GAḤ. This is the mantra for the fragrance. OṂ KUMĀRA RŪPIṆI JA JA HŪṂ HA. This is the mantra for the flowers. OṂ HRĪḤ HA HO PHAṬ. This is the mantra for the incense. OṂ DĪPTALOCANE VIKṚTĀNANA MAHĀṬṬAHĀSANA DINI DĪPTĀYA SVĀHĀ. This is the mantra for the lamp. OṂ VAJRA NAIVIDYE ĀḤ HŪṂ SVĀHĀ. This is the mantra for the food offering. OṂ KĀLARŪPA SARVASATVA DAMAKA MAHĀBHŪTAPATI IDAṂ BALIṂ GṚHṆA GṚHṆĀPAYA SVĀHĀ. This is the mantra for the torma. Then, one should recite the mantra correctly. At the time of recitation, one should visualize a sun maṇḍala at one’s own heart and arrange one’s secret mantra there. Thereafter, with an undistracted mind, one should recite the blazing secret mantra: OṂ YAMARĀJA SADO MEYA YAME DORU ṆAYODA YA YADAYONI RAYAKṢEYA YAKṢEYACCHA NIRĀMAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. This is the supreme root mantra of the great Vajrabhairava, known as Mañjuśrī. Within the wheel of the buffalo face, it performs all activities. By reciting this secret mantra one hundred thousand times, [the results are attained].

ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། མ་ཧེའི་ཞལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་བྱེད་པའོ། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་ནི་བཟླས་ནས་སུ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་མ་ཧེའི་གདོང་ཅན་གྱི། ། སྙིང་པོའི་སྔགས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཡི་གེ་རེ་ལ་འབུམ་བཟླས་ན། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཁམས་གསུམ་ལ་ནི་གང་དང་གང་། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་རབ་ཏུ་གྲུབ། ། དེ་ནས་བཟླས་པ་བཏང་འདོད་ན། ། སྤྱན་དྲངས་ཁྲོ་བོ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཛ་ཡ་ཛ་ཡ་སུ་ཛ་ཡ་བི་ཤྭ་རཱུ་པ་དྷ་རི། གཙྪ་གཙྪ་སྭ་སྠཱ་ནཾ། ཀྲྀ་ཏྭཾ་ཏེ་ན་ཏ་ཐཱ་གཙྪ་སརྦ་བུདྡྷ་ཤྩ་བི་སརྫ་ཡ་མ་མ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། གང་གཞན་ལྷག་པའི་སེམས་མེད་ཀྱང་། ། བརྩེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདི་བྲིས་པའོ། ། བསོད་ནམས་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་རྣམས། ། འཇམ་དཔལ་དབྱངས་དང་མཚུངས་པར་ཤོག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། གྲུབ་པའི་སློབ་དཔོན་ལ་ལི་ཏས་མཛད་པའོ། ། ། །

It will perform all activities. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ PHAṬ. This is the king of secret mantras; through the application of the buffalo face, it performs all activities. Having recited it three hundred thousand times, one should thoroughly carry out all activities. OṂ YAMĀNTAKA HŪṂ PHAṬ. This is renowned as the heart mantra of the buffalo-faced one. If one recites it one hundred thousand times for each syllable, all activities will be thoroughly accomplished. Whatever exists in the three realms, it will be thoroughly accomplished through perfect meditative equipoise. Then, if one wishes to conclude the recitation, one should request the wrathful deity to depart: OṂ JAYA JAYA SUJAYA VIŚVARŪPADHĀRI GACCHA GACCHA SVA-STHĀNAṂ KṚTVĀ TENA TATHĀ GACCHA SARVA-BUDDHĀŚCA VISARJAYA MAMA KĀRYAṂ KURU SVĀHĀ. This is the mantra for requesting departure. Although I lack any superior intention, I have written this through the power of compassion. By this merit, may all beings become equal to Mañjuśrī. The Sādhana of Śrī Vajrabhairava is complete. Composed by the accomplished master Lalitavajra.