A Sādhana of the Glorious Vajrabhairava

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བྷཻ་ར་བ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནོ་པི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཟུགས་མཆོག་རབ་ཏུ་དྲག་པོ་ཆེ། ། དཔའ་བོ་མཆོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། ། གདུལ་དཀའ་འདུལ་བའི་དོན་མཛད་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་ཡང་དག་པར། ། བདག་གིས་ངེས་པར་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྟོགས་དགའི་རྒྱུད་རྟོག་ལ་བཏུད་ནས། ། རིམ་པ་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་སོགས་མཚན་ཉིད་ཅན། ། བླ་མ་དང་པོ་མཉེས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མཆོག་གི་དོན། ། ཐམས་ཅད་སློབ་མར་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་སྙིང་རྗེ་བ། ། ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔགས་པས་ཐོག་མར་ལངས་ནས་ནི། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དང་པོ་དུར་ཁྲོད་ཆུ་འགྲམ་མམ། ། ཤིང་གཅིག་གམ་ནི་མཚན་གཅིག་གནས། ། བཞི་མདོའམ་ནི་རི་བོ་ཡི། ། རྩེ་མོ་དང་ནི་ཁང་སྟོང་གནས། ། མ་མོའི་ཁྱིམ་མམ་ཡང་ཐོག་མཛེས། ། ལྷ་ཡི་ཁང་པ་དག་ཏུ་དང་། ། འཐབ་མོའི་ས་དང་གྲོང་ཁྱེར་སྟོང་། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་གྲོང་དག་ཏུ། ། འབོལ་བའི་སྟེང་སོགས་ལ་འདུག་ནས། ། ཐང་ཀ་ལ་སོགས་གཟུགས་གཞན་བསྒོམ། ། མཆོད་དང་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་རྣམས། ། ཤ་རྣམས་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་ནི། ། འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་འཇིགས་ལ་སྦྱིན། ། དང་པོར་ལྷ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཞིང་སྐྱོང་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་གཤེགས། ། སྙིང་གར་ཟླ་བ་ཉི་དཀྱིལ་གནས། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་འབར་བའི་མཆོག། དེ་ལ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་འཕྲོ་བས། །

In the language of India: Śrīvajrabhairavasādhananopikā. In the language of Tibet: dPal rdo rje ’jigs byed kyi sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Vajrabhairava). Homage to the glorious Vajrabhairava! To the one of supreme and most fierce form, Whose sphere of activity is the supreme hero, Who acts for the sake of taming those difficult to tame— Having prostrated to Vajrabhairava, I shall now definitively explain The method of accomplishment. Having bowed to the Tattvasaṃgraha Tantra, I shall enter into this sequence. First, one should please the guru Who possesses the characteristics of excellence and so forth. Likewise, all the disciples of the supreme Vajrabhairava Should always cultivate compassion Toward all embodied beings. The mantrin, having first arisen, Should meditate as is convenient. First, in a charnel ground, on a riverbank, Or at a solitary tree or a solitary crossroads; Or at a four-way junction, on a mountain peak, Or in an empty house; Or in a temple of the Mātṛs, or a beautiful upper story, In a temple of the gods, a battlefield, Or in an empty city or a charming village— Sitting upon a soft cushion or the like, One should meditate on the forms of the deity, such as a thangka. With offerings, nectar, and so forth, One should offer the specific tormas of all meats To the spirits and others who cause fear. First, one should ask the deities for forgiveness, And all the field-protectors and others should depart. At the heart, resting upon a moon and sun disk, Is the syllable HŪṂ, the supreme blazing one. From it, garlands of light radiate forth.

འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་བཀུག་ནས་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ལག་ན་ཐོགས་པ་ཡི། ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མཆོད། ། དེ་ཡིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དགྱེས། ། འཁོར་རྣམས་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་དབུལ། ། སྡིག་པ་རྣམས་ནི་བཤགས་པར་བྱ། ། སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་བསལ། ། མི་བྱེད་པར་ནི་སྤྱན་སྔར་བརྗོད། ། དེ་བཞིན་བསོད་ནམས་རྗེས་ཡི་རང་། ། བདག་གིས་བདེ་འགྲོ་ཡོངས་སུ་བསྔོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བསྒྲལ། ། བྱང་ཆུབ་གནས་ལ་དགོད་པར་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། ཚད་མེད་བཞི་ཡི་ཁང་བཟང་ལམ། ། མཆོད་པ་བདུན་ནི་རབ་ཏུ་བྱ། ། གཙོ་བོ་མཁའ་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ལྷ་དང་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བདག་མེད་པར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དང་པོར་སྔགས་འདི་བརྗོད་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་མེད་དྲན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། འདི་ཡིས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བདག་ཉིད་སྟོང་པར་རྣམ་པར་བསམ། ། སེམས་ཅན་བླ་མེད་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དྲན་པར་བྱ། ། སྟོང་ལས་ཡི་གེ་ཡཾ་དུ་གྱུར། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསམ། ། དུ་བའི་མདོག་ཅན་རྡོ་རྗེའི་གདན། ། དེ་དབུས་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཟླ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿ། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ཡི་ནི་གཟུགས། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་རྣམ་བསམ་པ། ། ཡི་གེ་ཨཿལས་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། བདག་དང་ཉི་མ་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་འཕྲོ། ། དེ་རྩེར་འོད་ཟེར་རྣམ་འཕྲོ་བ། །

Having summoned Bhairava and the others, one should properly worship the deities with offerings held in their hands. By this, the Blessed Ones are pleased; one should also present them to the retinue together. One should confess all misdeeds, eliminate those already committed and arisen, and declare before the [deities] that one will not commit them again. Likewise, one should rejoice in merit and dedicate it toward a happy rebirth. One takes refuge in the Three Jewels, vows to liberate all sentient beings, and resolves to establish them in the state of enlightenment. One should perfectly generate the mind of enlightenment (bodhicitta). On the path of the palace of the four immeasurables, one should perform the sevenfold offering. One should request the Principal Deity to remain in the sky. One should contemplate all deities and all phenomena as being without self. First, by reciting this mantra, one should likewise recollect selflessness: Oṃ svabhāva-śuddhāḥ sarva-dharmāḥ svabhāva-śuddho ’haṃ. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. By this, one should contemplate all phenomena and oneself as empty. In order to act for the sake of unsurpassed sentient beings, one should recollect former aspirations. From emptiness, the syllable Yaṃ arises; one should contemplate the maṇḍala of wind. It is the color of smoke, with a vajra seat. In its center, from the syllable A, comes a moon; upon that is the syllable Dhīḥ. This is the form of the youthful Mañjuśrī. One should contemplate it in the heart. From the syllable Aḥ, a sun maṇḍala arises. I and the sun become one. From that, light rays radiate forth; from the tips of those rays, further light rays radiate.

འཇམ་དཔལ་གཟུགས་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་གཡས་ན་འཛིན། ། གཡོན་པ་ན་ནི་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱང་། ། བགེགས་དང་བར་ཆོད་ཡང་དག་གསོད། ། སླར་འདུས་དེ་ཡི་དཀྱིལ་དུ་ཐིམ། ། སླར་ཡང་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཅུ་པོར་ནི་ཡོངས་སུ་གནས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རིག་པ་འཛིན་དང་ལྷ་ཡི་ཚོགས། ། ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་དེ་དག་ཀུན། ། སླར་འདུས་ཉི་མར་རྣམ་པར་ཐིམ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་འཇམ་པའི་དཔལ། ། རིག་པ་འཛིན་དང་ལྷ་ཡི་ཚོགས། ། ཉི་མར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ། ། གདུག་པ་ཆེན་པོའི་འོད་འབར་བས། ། དཔག་ཚད་དག་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱར། ། ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་རབ་ཏུ་གནས། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་གཞལ་ཡས་བསམ། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཛེས་པ་དང་། ། བ་དན་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་དང་། ། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་ཕུག་དག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སོགས་ཀྱིས་སྤྲས། ། འཁོར་ལོ་ཉིས་བརྩེགས་ཡང་དག་བསམ། ། ལྔ་བཅུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་དག། པདྨ་ཟླ་བ་ཡང་དག་གནས། ། དེ་དག་སྟེང་ན་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་བསྲེག་པ་ཡི། ། མེ་ལྕེ་འབར་བའི་འོད་ཟེར་ཅན། ། དེ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཡང་། ། ལྔ་བཅུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བའི། ། ལྷ་རྣམས་དེ་དཀྱིལ་རོ་སྟེང་བསམ། ། ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་ནི། ། བྱང་དང་དབུས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན། ། མགོ་དང་ལག་པ་རྒྱུ་མ་རྐང་། ། མེ་སོགས་གྲྭ་བཞི་དག་ཏུ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་ཐོད་པ་ཐོད་ཚལ་པ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་རས་ཀྱང་གཞག། སྐྱེས་བུ་གསལ་ཤིང་བཙུགས་པ་གཞག། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་མིང་། །

Mañjuśrī’s form is inconceivable; he holds a vajra and a sword in his right hand, and in his left, he makes the threatening gesture, which utterly slays obstructors and hindrances. These dissolve back into the center of that [maṇḍala]. Again, light rays are emitted and abide throughout the ten directions. The Tathāgatas, Bodhisattvas, Vidyādharas, hosts of gods, and all the wrathful deities and so forth, dissolve back and completely merge into the sun. One should visualize the Tathāgatas, Mañjuśrī, Vidyādharas, and hosts of gods as becoming one within the sun. Blazing with the light of great ferocity, it abides pervading a hundred thousand yojanas. In the center of that, one should visualize a celestial palace (vimāna), four-cornered and four-doored, beautified by four archways and adorned with banners, bells, garlands, and the like. In the niches of the door-surrounds, it is adorned with vajras, jewels, and so forth. One should visualize a double-layered wheel. Upon fifty minus one [petals], lotuses and moon disks are perfectly situated. Above those are sun maṇḍalas, possessing the light of blazing tongues of fire that burn all things supremely. Upon those, in sequence, one should visualize the deities upon corpses in the center of that [maṇḍala], fifty minus one. In the east, south, west, north, and center, in order, [place] the head, hands, intestines, and feet. Likewise, in the four corners of the fire and so forth, place skulls, skull-cups, and the rags of the charnel ground. Place a man impaled on a stake. Likewise, [place the items] known by the names of the mudrās.

ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྣམ་བུ་བཞིར། ། གྲི་དང་མཚོན་ནི་རྩེ་གཅིག་དང་། ། གཏུན་ཤིང་དང་ནི་ཆུ་གྲི་དང་། ། རྩེ་གཅིག་ལྕགས་ཀྱུ་མ་ཧེ་དང་། ། བ་ལང་ལྷན་ཅིག་ཤར་དུ་བརྒྱད། ། སྟ་རེ་མདའ་དང་དབྱུག་ཏོ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་ཞགས། ། ཕག་དང་བོང་བུ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི། ། སྣམ་བུ་ལ་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་རྔེ་ཆུང་དང་ནི་ཕུབ། ། གཞུ་དང་དྲིལ་བུ་རླུང་གི་རས། ། རྔ་མོ་ཁྱི་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི། ། སྣམ་བུ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་བྲི། ། སྡིགས་མཛུབ་དང་ནི་འཕན་རྩེ་གསུམ། ། གླང་ཆེན་ལྤགས་དང་ཐོ་བ་དང་། ། མདུང་དང་མེ་ཡི་ཐབ་དང་ནི། ། ལུག་དང་སྤྱང་ཀི་ལྷན་ཅིག་བརྒྱད། ། བྱང་དུ་རྟག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པ་ནི། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་བྱ་རྒོད་གཞག། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་འུག་པ་གཞག། ནུབ་ཏུ་བྱ་རོག་སེང་གེ་ཡང་། ། བྱང་དུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། མེ་གྲྭ་ཁྱུང་ནི་ལེགས་པར་གཞག། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཁྲ་གཞག་གོ། ། རླུང་གི་གནས་སུ་རི་སྐེགས་ཏེ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་དེ་བཞིན་བཞད། ། ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་རྣམ་པར་དགོད། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། དབུས་ཀྱི་ཟླ་བར་ཡི་གེ་དྷཱིཿ། ། སྔོན་གྱི་འཇམ་པའི་གཟུགས་འདྲ་བར། ། གཏི་མུག་རྫུན་དང་ཆགས་ཕྲག་དོག། ཤར་སོགས་ལེའུ་ཚེ་བཞི་ལའོ། ། མེ་ཡི་གྲྭ་སོགས་རྣམ་བསམ་པ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་དུ། ། རིན་ཆེན་རྡོར་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཆོས་ཀྱི་རྡོར་མ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ལས་ཀྱི་རྡོར་མ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་རྡོ་རལ་གྲི། ། བྱམས་པ་དང་ནི་འཇམ་དཔལ་གཞག། ཡེ་ཤེས་སྐུ་དང་ངག་དབང་ཕྱུག།

On the four bands of the east and so forth, there are a knife, a single-pointed weapon, a pestle, a dagger, a single-pointed hook, a buffalo, and a cow—these eight in the east. An axe, an arrow, a club, a khaṭvāṅga, a wheel, and likewise a noose, a pig, and a donkey are on the band of the southern direction in successive order. A vajra, a small drum, a shield, a bow, a bell, and a wind-cloth, a camel, and a dog are likewise to be drawn on the band of the western direction. A threatening gesture, a three-pointed banner, an elephant hide, a hammer, a spear, a fire-hearth, a sheep, and a wolf—these eight are to be constantly visualized in the north. As for those to be placed in the direction of the gates: a vulture is placed at the eastern gate; an owl is placed at the southern gate; a crow and a lion are in the west; and in the north, they are to be visualized. A garuḍa is properly placed in the southeast corner; a hawk is placed in the southwest; a starling is in the northwest; and likewise a crane is in the northeast. All are to be arranged in that manner. They are to be visualized in the form of the moon. In the central moon is the syllable Dhīḥ, resembling the form of Mañjuśrī of old. Ignorance, falsehood, attachment, and envy are in the four sectors of the east and so forth. One should meditate on the Vajradhātvīśvarī in the southeast corner and so forth, and likewise the Ratnavajrī. The Dharmavajrī is likewise, and one should visualize the Karmavajrī. The Vajratīkṣṇa, the Vajra Sword, Maitreya, and Mañjuśrī are to be placed. The Jñānakāya and Vāgīśvara.

ཟླ་བའི་འོད་དང་ཡེ་ཤེས་མཚོ། ། ཤར་དུ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་གཞག། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་གཞག་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་རྡོར་གནོན་སྦྱིན། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་ཆོས། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་རྣོན་རྡོ་རྗེ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་དང་དྲ་བའི་འོད། ། ནུབ་ཕྱོགས་དེ་བཞིན་བརྒྱད་གཞག་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆགས། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་དང་རྡོར་རིན་ཆེན། ། ཉི་མའི་འོད་དང་རྡོར་ཉི་མ། ། བྱང་དུ་ཡང་ནི་བརྗོད་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་དང་རྡོ་རྗེ་བཞད། ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡེ་ཤེས་རྟོག། ཐམས་ཅད་ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་མིང་དང་། ། རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་ལེགས་པར་གཞག། བློ་གྲོས་མི་ཟད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདུད་རྩི་འོད་དང་བརྒྱད་གཞག་གོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞི་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་རྡོ་རྗེ་ཞགས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་རྡོ་རྗེ་དྲིལ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་གྲྭ་རུ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་མཛེས་གཙུག་ཏོར་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དེ་བཞིན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའོ། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་པ་ཐམས་ཅད་གནག། དེ་བཞིན་ལྷོ་པ་ཐམས་ཅད་སེར། ། མུན་པ་ཐམས་ཅད་དམར་པོ་ཡིན། ། བྱང་ནི་ཐམས་ཅད་ལྗང་གུ་ཡིན། ། འདི་དག་ས་བོན་ཡི་གེ་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ། སཾ་རཾ་དྷཾ་ཀཾ། བཾ་ཁཾ་མཻཾ་མཾ། ཛྙཱཾ་བཾ་ཙཾ་ཛྙཱཾ། བིཾ་ཡཾ་མཱུཾ་དྷཾ། རཾ་ཏཾ་ཧཾ་ཛཱཾ། བྷཾ་བཾ་རཱཾ་རཾ། སཱཾ་རཾ་སཱུཾ་བཾ། ཀཾ་ཧཾ་གཾ་ཛྙཱཾ། སཾ་སཱཾ་ཨཾ་ཨཾ་ཨཾ་པྲཾ་སྤོཾ་གྷཾ། སུཾ་ཨུཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨ་སོགས་ནི། ། ཡི་གེ་ཧ་ཡི་མཐར་ཐུག་པ། །

Candraprabha and Jñānasāgara—these eight are to be placed in the east. In the southern direction, those to be placed are: Vajraviśva, Vajrapramardin, Vajramuṣṭi, Vajradharma, Vajrarakṣa, Tīkṣṇavajra, Vajrakāra, and Jālinīprabha. Likewise, the eight to be placed in the western direction are: Vajrabhāṣa, Vajrasattva, Vajrarāja, Vajrarāga, Vajrasādhu, Vajraratna, Sūryaprabha, and Vajrasūrya. Furthermore, those to be mentioned in the north are: Vajraśrī, Vajrahāsa, Gandhahasti, Jñānaketu, Sarvārthasiddhi, Sāgaramati, Akṣayamati, and Amṛtaprabha—these eight are to be placed. In the four gates, starting from the east, one should meditate in sequence on: Vajrāṅkuśa, Vajrapāśa, Vajrasphoṭa, and Vajraghaṇṭā. Also, in the intermediate directions starting from the southeast, there are: Vajrakuṇḍalin, Uṣṇīṣa, Vajrahūṃkāra, and likewise Vajrāparājita. All those of the eastern direction are black; likewise, all those of the south are yellow; all those of the west are red; and all those of the north are green. The seed syllables for these are: Oṃ, Āṃ, Jriṃ, Khaṃ, Saṃ, Raṃ, Dhāṃ, Kaṃ, Vaṃ, Khaṃ, Maiṃ, Maṃ, Jñāṃ, Vaṃ, Caṃ, Jñāṃ, Viṃ, Yaṃ, Mūṃ, Dhāṃ, Raṃ, Taṃ, Haṃ, Jāṃ, Bhaṃ, Vaṃ, Rāṃ, Raṃ, Sāṃ, Raṃ, Sūṃ, Vaṃ, Kaṃ, Haṃ, Gaṃ, Jñāṃ, Saṃ, Sāṃ, Āṃ, Āṃ, Āṃ, Praṃ, Spoṃ, Ghaṃ, Suṃ, Uṃ, Hūṃ, and A. Then, the letters starting from A and ending with Ha—

འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་གྱུར་ལས། ། གོང་གི་ལྷ་རུ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་ཡང་། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེ་བཞིན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ། འོད་ཟེར་དག་ནི་རྣམ་འཕྲོས་པས། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་བཞུགས་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དག་ཡང་དག་བསྐུལ། ། ཐམས་ཅད་དགྱེས་བྱས་སླར་ཡང་ནི། ། བསྡུས་ནས་ཉི་མ་དག་ལ་ཐིམ། ། དེ་ལ་ཞུགས་པ་བརྟན་པར་བསྒོམ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསལ། ། དེ་ཡིས་རང་བཞིན་དག་པའི་མིང་། ། འོད་གསལ་བ་ཡི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་འཇམ་དཔལ་སོགས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་ཀུན། ། གཙོ་ལ་བསྐོར་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཐིམ་ནས་ཀྱང་། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམ་བྱ། ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་དུ་གཙོ་སོགས་ཀྱི། ། ས་བོན་ཡི་གེ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་གཙོ་བོ་སྦྱིན། ། སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཉི་མ་ལ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན། གཏི་མུག་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོ། ། ཡཀྵེ་ཡཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ། ཤར་དུ་ཡང་དག་བསམ་པར་བྱ། ། ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ། དེ་བཞིན་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གནས། ། ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ནུབ་ཕྱོགས་སྣམ་བུ་ལ་ནི་སྦྱིན། ། ཡ་ད་ཡོ་ནི་ར་ཡཀྵེ་ཡ། བྱང་དུ་ལྷ་དེ་གཞག་པར་བྱ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀ་སྒོ་བཞི་རུ། ། ཤར་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་མེ་ལ་སོགས་པའི་གྲྭ་བཞི་རུ། ། ཐམས་ཅད་འོད་ཟེར་ལྔ་རང་བཞིན། ། དབུས་སོགས་ཤར་ཕྱོགས་དཀར་པོ་ཡིན། ། སེར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་གུའི་མདོག། ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་འོད་ཟེར་ནི། །

From the complete transformation of all these, one should visualize the aforementioned deity. Furthermore, in the same way for all [deities], from the syllable A arises a sun maṇḍala. Likewise, from the sun maṇḍala, rays of light radiate forth, perfectly invoking the Tathāgatas residing in all ten directions. Having pleased them all, they are gathered back and dissolve into the sun. Meditate on their entry there as stable, and clear away all conceptual thoughts. By that, the name of the naturally pure, the samādhi of clear light, is attained. Furthermore, Mañjuśrī and all others, as well as the Tathāgatas and the rest, surround the central figure and, having dissolved together in that same manner, one should visualize them as a sun maṇḍala, having the form of blazing rays of light. In the center of that, one should visualize the seed syllables of the central figure and the others. The syllable HŪṂ is assigned to the central figure. All the essence mantras are on the sun: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA. On the maṇḍala of ignorance and the rest: YAKṢE YAṂ CA NIRĀMAYA, one should visualize correctly in the east. YAMARĀJA SADO MEYA is likewise situated in the southern direction. YAME DORUṆAYODAYA is assigned to the western ledge. YADAYO NIRAYAKṢEYA is to be placed as the deity in the north. YAMĀNTAKA is to be visualized at the four gates, starting from the east. OṂ OṂ OṂ OṂ is in the four corners, starting from the southeast; all are of the nature of five-colored rays of light. The center and the eastern direction are white; yellow, red, and green are the colors of the south, west, and north respectively. Likewise, all the rays of light—

རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་བསམ་པར་བྱ། ། སྔོན་བརྗོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་སོགས། ། སླར་ཡང་བསྡུས་ནས་གཞུག་པར་བྱ། ། དབུས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་ཁྲོ་བོའི། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཁ་དོག་གནག། འོད་ཟེར་འགྱེད་པར་རྣམ་བསམ་བྱ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྲོ་བོ། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ནམ་མཁའི་སྟེང་། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་གང་བར། ། གནས་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་ཡང་། ། བཏུལ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལ་གཞག་སྟེ། ། ཡང་བསྡུས་འོངས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཐིམ་པར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འཁོར་བ་གནས་པ་བྱས་པ་ནི། ། སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་མགོ་སོགས་བརྒྱ། ། འོད་ལྟར་ཁ་དོག་ཁྱད་པར་སྦྱར། ། འོད་ཟེར་རང་བཞིན་རྣམ་བསམ་བྱ། ། སོ་སོ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་བཞིན་དུ། ། ནམ་མཁའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ནི། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་ཉི་མའི། ། གདན་ལ་མངོན་པར་གནས་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་དོན་བྱས་ན་ཡང་། ། འོངས་ནས་རང་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། སླར་ཡང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཐམས་ཅད་འོག་ཏུ་རང་གནས་སུ། ། རང་མཚན་ལྷན་ཅིག་ཡོངས་སུ་གྱུར། ། གཙོ་བོ་ལ་ནི་བསྐོར་ནས་གནས། ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སྐུ་རུ་རྫོགས། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿབརྗོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། གཙོ་བོ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་འདིར། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་གཟུགས། ། ཞལ་དགུ་པ་ནི་རྟག་ཏུ་དྲག། མ་ཧེ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། འཇིག་པའི་མེ་དང་མཉམ་པའི་འོད། ། ཐམས་ཅད་དྲག་པོའི་བདག་ཉིད་གཟུགས། ། དཔལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དོ། །

One should visualize them radiating forth. Having previously mentioned the Tathāgatas and so forth, they should be gathered back and reabsorbed. From the central syllable, one should visualize the great vajra of the wrathful deity, black in color and emitting rays of light. Likewise, in the form of subtle vajras, the Buddhas, Bodhisattvas, and wrathful deities, as well as the goddesses of knowledge, should be visualized as abiding in the expanse of space, filling it like a pod of sesame seeds. Likewise, having fully ripened and disciplined sentient beings through the Buddhas and so forth, and having established them in enlightenment, they return and are visualized as dissolving into the vajra. Having established the abiding of saṃsāra, the hundred [deities] previously mentioned, such as the head and so forth, should be applied with their specific colors like light; one should visualize them as being of the nature of light rays. Just like the deities of their respective families, they abide in the expanse of space; one should meditate on them as clearly situated upon solar seats, like a pod of sesame seeds. Even after they have performed the benefit of beings, they return and are absorbed into oneself. Once again, upon the solar maṇḍala, they all transform together with their own characteristics into their own abodes below, remaining encircling the principal deity. They quickly perfect the body, having the nature of the recitation of "Hrīḥ Ṣṭrīḥ." The principal deity is taught here in that same way, and the practitioner should meditate accordingly. That is the form of the vajra, with nine faces, eternally fierce, having the form of a buffalo, with a radiance equal to the fire of destruction, the form of the essence of all that is fierce—the glorious and great Vajrabhairava.

ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་ཟ་བར་ནུས། ། རྣམ་པར་གཙིགས་པའི་ཞལ་བགྲད་པ། ། ལྗགས་འདྲིལ་བ་ནི་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་དང་མཉམ་པར་འཕྲོ། ། རྣམ་པར་གཙིགས་པ་དྲག་པོར་གཙིགས། ། ཁྲོ་གཉེར་ཞལ་བགྲད་སྨིན་བགྲེང་སྤྱན། ། འཇིག་པ་ཆེན་པོའི་དུས་དང་མཉམ། ། འབྲུག་གི་སྒྲ་དང་རྟག་ཏུ་མཚུངས། ། མི་ཡི་ཁྲག་དང་རྐང་དང་ཞག། ཚིལ་བུ་ཀླད་པ་ཟ་རང་བཞིན། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་སོགས་པའི། ། ལྷ་ལ་བསྡིགས་པར་བྱེད་པའི་གཙོ། ། བརྒྱ་བྱིན་ཚངས་དབང་བིཥྞུ་དང་། ། གཞོན་ནུ་བི་ནཱ་ཡ་ཀ་སོགས། ། ཐམས་ཅད་ཡང་ནི་གསོལ་བར་བྱེད། ། ཐོད་པ་ཡིས་ནི་ཐོད་དུ་བྱས། ། ལྷ་ལ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོར་བྱེད། ། ཕེཾ་གྱི་སྒྲ་ནི་སྒྲོགས་པ་ཡིན། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པ་ཡི་ནི་གཟུགས། ། ཐོད་པའི་འཕྱང་འཕྲུལ་དག་གིས་བརྒྱན། ། ཁམ་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་བརྫེས། ། གཅེར་བུ་ཞབས་ནི་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ། གཡོན་པའི་ཞབས་ཀུན་བརྐྱང་བ་ཡིན། ། འདར་ཞིང་གཡོ་བར་ཡང་དག་སྦྱོར། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཡི་ནི་སྐུ། ། ཐམས་ཅད་འབར་བ་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། ཕྱག་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་སྟེ། ། གཉིས་ཀྱིས་གླང་པོའི་པགས་རློན་འཛིན། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་གྲི་གུག་འཆང་། ། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ། ། གསུམ་པ་གཏུན་ཤིང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བཞི་པ་ལྔ་པ་དྲུག་པ་ནི། ། ཆུ་གྲི་རྩེ་གཅིག་སྟ་རེའོ། ། བདུན་པ་མདུང་རྩེ་བརྒྱད་པ་ན། ། མདའ་སྟེ་དགུ་པ་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། དེ་བཞིན་བཅུ་པ་དབྱུག་ཏོའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། དེ་བཞིན་བཅུ་གཉིས་འཁོར་ལོའོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། བཅུ་བཞི་པ་ན་ཐོ་བའོ། ། བཅོ་ལྔ་པ་ན་རལ་གྲི་སྟེ། །

He is able to devour the three realms. With a gaping, wide-open mouth, his tongue is curled back in great majesty, radiating like vajra-fire. With a fiercely gaping maw, his face is knit with frowns and his eyes are wide and staring, equal to the time of the great destruction. He is always like the roar of thunder. His nature is to consume human blood, marrow, fat, and brain. He is the chief who threatens the gods of the world and the world-transcendent, including Śakra, Brahmā, Indra, Viṣṇu, Kumāra, Vināyaka, and all the rest, whom he devours. Wearing a skull as a crown, he strikes great fear into the gods. He utters the sound "Phem!" and possesses a form of extreme wrath. Adorned with hanging garlands of skulls, his lips are perfectly curled back. Naked, he has sixteen legs, all of the left ones extended, trembling and quivering in perfect union. His body is of great terror, with all his hair blazing and standing erect. He has thirty-four arms; with two he holds a fresh elephant hide. In the first right hand he holds a curved knife (kartṛkā); the second a single-pointed vajra; the third a pestle. The fourth, fifth, and sixth hold a short sword, a single-pointed spear, and an axe. The seventh is a trident, the eighth a bow, the ninth a hook, and the tenth likewise a staff. The eleventh is a khaṭvāṅga, the twelfth a wheel, the thirteenth a vajra, the fourteenth a hammer, and the fifteenth a sword.

བཅུ་དྲུག་པ་ན་རྔེའུ་ཆུང་ངོ་། ། གཡོན་པའི་དང་པོ་ཐོད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ན་ནི་མགོ་བོའོ། ། གསུམ་པ་ཕུབ་སྟེ་བཞི་པ་རྐང་། ། ལྔ་པ་དེ་བཞིན་ཞགས་པའོ། ། དྲུག་པ་གཞུ་སྟེ་བདུན་རྒྱུ་མ། ། བརྒྱད་པ་དྲིལ་བུ་དགུ་ནི་ལག། བཅུ་པ་ན་ནི་དུར་ཁྲོད་རས། ། བཅུ་གཅིག་སྐྱེས་བུ་གསལ་ཤིང་བཙུགས། ། བཅུ་གཉིས་པ་ན་མེ་ཐབ་བོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་ན་ཐོད་ཚལ་ཏེ། ། བཅུ་བཞི་པ་ན་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། བཅོ་ལྔ་པ་ན་འཕན་རྩེ་གསུམ། ། བཅུ་དྲུག་པ་ན་རླུང་གི་རས། ། རིམ་བཞིན་བསྒོམ་སྟེ་གཞན་ཡང་ནི། ། གཡས་ཀྱི་རྐང་པ་དང་པོས་མི། ། གཉིས་པ་ཡི་ནི་མ་ཧེའོ། ། གསུམ་པ་ཡིས་ནི་བ་ལང་སྟེ། ། བཞི་པས་དེ་བཞིན་བོང་བུའོ། ། ལྔ་པས་རྔ་མོ་དྲུག་པས་ཁྱི། ། བདུན་པས་ལུག་སྟེ་བརྒྱད་སྤྱང་ཀི། གཡས་ཀྱི་རྐང་པས་དེ་དག་ཞོན། ། གཡོན་གྱི་རྐང་པ་དང་པོ་ཡིས། ། བྱ་རྒོད་གཉིས་པས་འུག་པའོ། ། གསུམ་པས་བྱ་རོག་བཞི་པས་སེང་། ། ལྔ་པས་ཁྱུང་སྟེ་དྲུག་པས་ཁྲ། ། དེ་བཞིན་བདུན་པས་རི་སྐེགས་ཏེ། ། བརྒྱད་པ་ཡིས་ནི་བཞད་ཡིན་ནོ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞོན་པའོ། ། དཔལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ། ། དང་པོ་མ་ཧེའི་གདོང་པ་སྟེ། ། ནག་པོ་ཁྲོ་བ་གཡས་པ་ཡི། ། རྭ་རྩ་ན་ནི་ཞལ་གསུམ་སྟེ། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོའི་ཞལ་ནི་སྔོ། ། དེ་ཡི་གཡས་དམར་སེར་པོ་དང་། ། གཡོན་པའི་རྭ་རྩའི་ཞལ་གསུམ་ནི། ། དཀར་དང་དུད་ཀ་ནག་པོའོ། ། ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པ་སྟེ། ། ཞལ་གཙིགས་པར་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། རྭ་གཉིས་ཀྱི་ནི་དབུས་མའི་ཞལ། ། བརྒྱད་པ་ཡིན་ཏེ་དམར་པོའོ། ། ཞལ་ནས་ཁྲག་རྣམས་འཛག་པ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་དེ་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། །

In the sixteenth [hand] is a small drum. In the first left [hand] is a skull-cup; in the second is a head; in the third is a shield; in the fourth is a leg; likewise, in the fifth is a noose; in the sixth is a bow; in the seventh is intestines; in the eighth is a bell; in the ninth is a hand; in the tenth is a cemetery cloth; in the eleventh is a man impaled on a stake; in the twelfth is a fire-pit; in the thirteenth is a skull-fragment; in the fourteenth is a threatening gesture; in the fifteenth is a three-pointed banner; and in the sixteenth is a wind-cloth. These should be visualized in sequence. Furthermore, with the first right leg he treads upon a human; with the second, a buffalo; with the third, an ox; with the fourth, likewise a donkey; with the fifth, a camel; with the sixth, a dog; with the seventh, a sheep; and with the eighth, a wolf. He stands treading upon these with his right legs. With the first left leg he treads upon a vulture; with the second, an owl; with the third, a crow; with the fourth, a lion; with the fifth, a garuḍa; with the sixth, a hawk; likewise, with the seventh, a hoopoe; and with the eighth, a swan. He stands treading upon these in sequence. The glorious Great Vajrabhairava has faces: the first is the face of a buffalo, black and wrathful. At the base of the right horn are three faces: the first face on the right is blue; to its right is red, and then yellow. At the base of the left horn are three faces: white, smoke-colored, and black. All are extremely wrathful; one should visualize them with bared fangs. The central face between the two horns is the eighth, which is red. One should likewise visualize blood dripping from its mouth.

དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཀུན་བཟང་གི། ། ཞལ་ནི་ཅུང་ཟད་སེར་བའོ། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ནི་ཁྲོ་བའི་གཟུགས། ། གཞོན་ནུའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། གཙུག་ཕུད་ལྔ་ཡི་རྩེ་མོ་ཅན། ། དགུ་པ་ཡིན་ཏེ་དུས་ཀུན་དུའོ། ། ཞལ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་གསུམ་པར། ། བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཁོར་གྱི་ཚུལ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། མིང་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད། ། ཤར་གྱི་མིང་ནི་རྡོ་རྗེ་མགོ། ། ལྷོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལག་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་མ་སྟེ། ། བྱང་ནི་རྡོ་རྗེ་རྐང་པའོ། ། མེ་གྲྭའི་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་མོ། ། བདེན་བྲལ་རྡོ་རྗེ་ཐོད་ཚལ་མ། ། རླུང་དུ་དུར་ཁྲོད་རས་མའོ། ། དབང་ལྡན་མདུང་རྩེར་བསྐྱོན་པའོ། ། ཕྱི་རིམ་ཤར་ཕྱོགས་སྣམ་བུ་ལ། ། དེ་བཞིན་རིམ་པར་བསྒོམ་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་གྲི་དང་རྡོ་རྩེ་གཅིག། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་གཏུན་ཤིང་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་གྲི་མཚོན་རྩེ་གཅིག། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་བཞིན་གཞན། ། རྡོ་རྗེ་མ་ཧེ་རྡོ་རྗེ་བ། ། ཤར་ན་གནས་པ་བརྒྱད་ཀྱིའོ། ། སྣམ་བུ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ལྷོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྟ་རེ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མདའ་དང་རྡོ་རྗེ་དབྱུག། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ཞགས། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཕག་པ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་བོང་བུ་བརྒྱད་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྔེའུ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུབ་དང་རྡོ་རྗེ་གཞུ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དེ་ནས་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་རླུང་གི་རས་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་རྔ་མོར་ཤེས། ། རྡོ་རྗེ་ཁྱི་ནི་བརྒྱད་པའོ། ། བྱང་གི་རྡོ་རྗེ་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཕན་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། །

Above that, the face of Samantabhadra is slightly yellow. It has a slightly wrathful form and is adorned with the ornaments of a youth. It has five topknots at its crown; this is the ninth [face], present at all times. One should meditate on oneself with all the faces having three eyes. The names and forms of all the members of the retinue are now described. In the east is Vajra-Head; in the south, Vajra-Hand; in the west, Vajra-Intestine; and in the north, Vajra-Leg. In the southeast is Vajra-Skull-Woman; in the southwest, Vajra-Skull-Fragment; in the northwest, the Tattered-Rag-of-the-Charnel-Ground; and in the northeast, she who is mounted on a Spear-Point. On the outer rim, on the eastern ledge, one should likewise meditate in sequence: Vajra-Sword, Vajra-Single-Point, Vajra-Mortar, Vajra-Dagger, Vajra-Single-Pointed-Weapon, Vajra-Hook, and the others, Vajra-Buffalo and Vajra-Bull. These are the eight residing in the east; they should be known to be on the first ledge. In the south: Vajra-Axe, Vajra-Arrow, Vajra-Staff, Vajra-Khaṭvāṅga, Vajra-Wheel, Vajra-Noose, Vajra-Pig, and Vajra-Ass as the eighth. In the west: Vajra-Drum, Vajra-Shield, Vajra-Bow, Vajra-Bell, and then Vajra-Wind-Cloth. Likewise, Vajra-Camel is known [as one], and Vajra-Dog is the eighth. In the north: Vajra-Threatening-Finger and Vajra-Trident.

རྡོ་རྗེ་གླང་པགས་རྡོ་ཐོ་བ། ། རྡོ་རྗེ་མདུང་དང་རྡོར་མེ་ཐབ། ། རྡོ་རྗེ་ལུག་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱང་ཀི་བརྒྱད་པའོ། ། གནས་བཞི་རུ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤར་སྒོ་སྐྱོང་བ་བྱ་རྒོད་དོ། ། ལྷོ་ཡི་སྐྱོང་བ་འུག་པ་སྟེ། ། ནུབ་ཀྱི་སྐྱོང་བ་བྱ་རོག་གོ། ། བྱང་གི་སྐྱོང་བ་སེང་ཡིན་ནོ། ། མེ་གྲྭར་ཁྱུང་ནི་ལེགས་པར་གཞག། བདེན་བྲལ་གྱི་ནི་ཁྲ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་རླུང་གི་རི་སྐེགས་བསྲུང་། ། དབང་ལྡན་བསྲུང་བ་བཞད་ཡིན་ནོ། ། མིང་གི་ཐོག་མ་ཀུན་རྡོ་རྗེ། ། དང་པོ་གཟུགས་མདོག་ནག་པོར་བརྗོད། ། དེ་རྣམས་ཁ་དོག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ། ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་པའོ། ། རང་གི་མིང་བཞིན་ཕྱག་མཚན་འཛིན། ། གཡས་བསྐུམ་ཞབས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བཞུགས། ། ཐམས་ཅད་རོ་ཡི་གདན་ལ་བཞུགས། ། སྤྱན་གསུམ་པ་ནི་ཆེར་དྲག་པ། ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་འབར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཐོད་པས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དུ་བལྟ། ། ཆེར་འཁྲུགས་པ་ནི་བཞད་པའི་ཞལ། ། ཞལ་ནས་ཕེཾ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་འཕྲོ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་གཅེར་བུ་མཚན་གྱེན་འགྲེང་། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པར། ། རང་གི་ས་བོན་སྙིང་གར་དགོད། ། དེ་ལས་སྤྲུལ་པའི་འོད་འཕྲོ་བས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿའི་ཡི་གེས་དགུག། གཞུག་དང་བཅིང་དང་མཉེས་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་ཡང་ནི་གཅིག་པུ་ནི། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོད་པར་བྱ། ། བདག་གིས་ཐམས་ཅད་བསྟོད་པར་བྱ། ། མི་ཡི་ཤ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། ཁྲག་གིས་ཀྱང་ནི་མཆོད་པར་བྱ། །

The vajra elephant-hide and the vajra hammer, the vajra spear and the vajra fire-hearth, the vajra sheep, and likewise the vajra wolf—these are the eight. One should meditate upon them in the four locations. The guardian of the eastern gate is the vulture; the guardian of the south is the owl; the guardian of the west is the crow; and the guardian of the north is the lion. The garuḍa is properly placed in the southeast corner; the hawk is in the southwest; likewise, the hoopoe guards the northwest; and the swan is the guardian of the northeast. All have "Vajra" at the beginning of their names; their primary form is described as black in color. They are all of a single color, with two arms and one face. They hold their respective hand-symbols according to their names. With the right leg drawn in, they stand firmly; all are seated upon corpses as their seats. They have three eyes and are extremely fierce, with tawny hair that blazes. All are adorned with skull ornaments and gaze toward the face of the Blessed One. With a face of great agitation and a laughing expression, they emit the sound "Phem" from their mouths. Likewise, the Blessed One and all of them are naked, with their sexual organs erect. For all the deities alike, one should place their respective seed-syllables at the heart. From that, light rays are emanated, and the wisdom wheel is invited. One should summon, enter, bind, and please them with the syllables Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ. Furthermore, the mantrin alone should meditate upon the empowerment. One should present various offerings and I shall praise them all. One should also make offerings of human flesh and so forth, as well as blood.

འདི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ནི། ། སྙིང་རྗེས་འཁྲུགས་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དོན་དུ་ནི། ། སྔགས་བཟླས་དེ་བཞིན་དྲན་པར་བྱ། ། བརྙས་པའི་སེམས་ཅན་གདུལ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས། ། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་ཡང་ནི་སྙིང་པོའི་སྔགས། ། ཨོཾ་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ། ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ། ཡ་ད་ཡོ་ནི་ར་ཡཀྵེ་ཡ། ཡཀྵེ་ཡཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་དག་ནི་རྩ་སྔགས་སོ། ། འདི་རྣམས་དེ་ནི་གང་འདོན་པར། ། སྔགས་བཟླས་པར་ནི་དེ་བཞིན་བྱ། ། ཡི་གེ་འབར་བར་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་དག་ནི་མྱུར་བ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་དབང་བསྒྱུར་བར། ། སྙིང་གར་ཉི་མ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བར་ཡང་། ། མ་ཧེའི་གདོང་གི་སྙིང་གར་དགོད། ། སྙིང་པོའི་སྔགས་སོགས་དང་པོར་ནི། ། སྔགས་གསུམ་བཟླས་པ་ཡང་དག་སྦྱར། ། དེ་བཞིན་སྔགས་ནི་སོ་སོར་བཟླས། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་གང་འདོད་བྱ། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་བརྟན་གནས་པ། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དགོད། ། ཤ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟ་བ་ན། ། དང་པོར་མ་ཧེའི་གདོང་ལ་དབུལ། ། གཏོར་མ་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྔགས་བཟླས་པས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བྷཱུ་ཙ་ར་ཎཾ། ཡ་པཱ་ཏཱ་ལ་ཙ་རཱ་ཡ། མཾ་ཁེ་ཙ་རཱ་ཡ། ཏ་པཱུརྦ་ནི་གཱ་ནཾ། ཀ་དཀྵི་ཎ་དཱི་གཱ་ཡཱ། ཧཱུཾ་པཤྩི་མཱཾ་མཱཾ། ཕཊ་ཨུཏྟ་ར་དཱི་གཱ་ཡ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཡཥྚྲྀཿབཱ་ཝི་ཀྵི་ཀྲྀ་ཀོ། ། ཏཱ་ན་ན་དེ།

The completion of this maṇḍala is as follows: through the samādhi agitated by compassion, for the sake of wrathful activities, one should likewise recite the mantra and maintain mindfulness. One should subdue sentient beings who are contemptuous and bring all into harmony. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ PHAṬ. This is the near-essence mantra. OṂ YAMĀNTAKA HŪṂ PHAṬ. This is also the essence mantra. OṂ YAMARĀJA SADO ME YA | YAME DO RUṆA YO DA YA | YA DA YO NI RA YA KṢE YA | YA KṢE YA CCHA NI RĀ MA YA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. These are the root mantras. Whichever of these one recites, one should likewise perform the mantra recitation. By meditating on the syllables as blazing, the siddhis are swift. To gain mastery over all, one should visualize a sun at the heart. One should also arrange [the syllables] in a circle around all [the deities] at the heart of the buffalo-faced one. First, the three mantras, such as the essence mantra, should be correctly applied. Likewise, the mantras should be recited individually; the practitioner should do whatever is desired. One should likewise arrange the deities, who abide firmly in the essence mantra and so forth. When eating all kinds of meat, one should first offer it to the buffalo-faced one. The torma should be given to all the bhūtas by reciting the mantra: OṂ BHŪCARAṆAṂ | YAPĀTĀLACARĀYA | MAṂ KHECARĀYA | TA PŪRVANIGĀṆAṂ | KA DAKṢIṆADĪGĀYĀ | HŪṂ PAŚCIMĀṂ MĀṂ | PHAṬ UTTARADĪGĀYA | OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VĀVI KṢI KṚ KO | TĀ NANA DE.

ཧཱུཾ་བྷྱོ་ཕཊ་སརྦ་བྷཱུ་ཏེ་བྷྱཿརྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། བརྟན་པ་རུ་ནི་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། འདི་ཡིས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསྒྲུབ་པའི་མིང་། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ། ། རྒྱུན་དུ་བརྟན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་གང་བྱེད་པ། ། བདག་ཉིད་མ་ཧེའི་ཞལ་གྱིས་སོ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་ནི་སེམས་ཀྱིས་བྱ། ། འཁྲུགས་པའི་འབར་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱོར། ། སེམས་ཅན་མཐུན་དང་མི་མཐུན་དག། ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱ། ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རབ་གདུལ། ། སེམས་ཅན་མཉམ་པར་ཡང་དག་བྱུང་། ། དམ་པའི་དོན་དུ་རྣམ་དག་པ། ། དུས་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་གཟུགས། ། ཞལ་བརྒྱད་ཐུན་ཚོད་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། ། ཞལ་དགུ་ཐུན་ཚོད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་དང་ཞབས་གཉིས་ཟླ་བ་དང་། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ཡང་དག་སྦྱོར། ། བཞོན་པ་བཅུ་དྲུག་དུས་དང་ནི། ། ཟླ་བ་ཡི་ནི་ཞག་ཏུ་ཤེས། ། ཞལ་ནི་གཟའ་དགུ་དག་ཏུ་ཤེས། ། ཕྱག་ནི་རྒྱུ་སྐར་དག་དང་སྦྱར། ། ཞབས་ནི་འཕོ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་། ། དུས་བཞི་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་དག་ནི་བཅུ་དྲུག་གཉིས། ། གླང་ཆེན་པགས་པ་བགེགས་ཆེན་ཏེ། ། དྲག་པོའི་གཟུགས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། ། སེལ་བར་བྱེད་པའི་གཙོ་བོའོ། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་བྱམས་པ་ཆེ། ། ཐོད་པའི་རྒྱན་ནི་མི་འགྱུར་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ནི་ཐམས་ཅད་དག། རང་བཞིན་འབྱུང་བའི་དུས་དག་གོ། ། སྔགས་གསུམ་དག་པ་སྐུ་གསུམ་མོ། ། ལྷ་རྣམས་ཉིད་ནི་རང་མིང་ནི། ། དང་པོར་ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་མཐའ། །

HŪṂ BHYO PHAṬ SARVA BHŪTEBHYAḤ: consecrate with this root mantra. By meditating with stability, one shall complete everything through this. This is the name of the accomplishment of meditative absorption (samādhi); it is the clearing away of all obscurations. Accomplish in that manner during the three times; accomplish with constant stability. Whatever activity is performed among all [beings], it is done by oneself in the form of the buffalo-faced [deity]. The three meditative absorptions are performed by the mind; apply them with a mind of turbulent blazing. Whether sentient beings are favorable or unfavorable, perform the activities with the mind. I shall thoroughly subdue [them] for the sake of awakening; sentient beings have truly arisen in equality. In the ultimate sense, they are utterly pure; in time, they are the form of the Great Hero. The eight faces are the eight watches (yāma); the nine faces are the general watches. The two hands and feet are joined with the moon and the half-moon. The sixteen mounts are known as the seasons and the days of the moon. The faces are known as the nine planets; the hands are joined with the constellations (nakṣatra). The feet are the twelve transits (saṃkrānti), and the four seasons are likewise. The weapons are emptiness and the two sixteen-fold compassions. The elephant hide is the great obstructer; the fierce form is the great suffering. It is the principal one that clears it away. The black color is great loving-kindness; the skull ornaments are the unchanging. All the deities of the maṇḍala are the times of the naturally arising [elements]. The purity of the three mantras is the three bodies (kāya). The deities themselves are their own names, preceded by OṂ and ending with HŪṂ PHAṬ.

ཐོད་པར་བཏུང་བའི་དུས་དག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། ། ཞོན་པ་ས་རི་སནྟི་ཀ། མདོག་སོགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ། དག་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའོ། ། འདི་ནི་དག་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ། ། འཇམ་དཔལ་རྒྱུད་ན་རྒྱས་པ་ཡིན། ། བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བྱས་པས། ། བསོད་ནམས་དེ་ནི་གང་རྙེད་པ། ། དེ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་བསོད་ནམས་ཤོག། བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བསྡུས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྟོག་པ་ནི། ། སུམ་བརྒྱ་པ་སྟེ་འཇམ་དཔལ་གྱི། ། རྒྱུད་ལས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་ཕྱུང་། ། མ་ཚང་ལྷག་པ་གང་ཡིན་པ། ། བདག་ལ་ལེགས་པར་བཟོད་པར་མཛོད། ། སྔོན་དུ་བདག་གིས་གང་ལས་མཐོང་། ། དེ་ནི་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཙམ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སློབ་དཔོན་ལ་ལི་ཏ་བཛྲའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་དེ་བ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཅོག་གྲུ་བནྡེ་ཤེས་རབ་བླ་མས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

The time for drinking is in the skull-cup. The maṇḍala consists of the factors of enlightenment. The mounts are the mountains, and the colors and so forth are the tathāgatas; this is the knowledge of all purity. This is but a slight portion of the purity; it is explained extensively in the Mañjuśrī Tantra. By my composing this sādhana, whatever merit is obtained, may the world possess merit through it, and may I be freed from suffering. This concise sādhana of the Glorious One was extracted as a mere fraction from the three-hundred-verse section of the Mañjuśrī Tantra, the Vajrabhairava-kalpa. Whatever is deficient or redundant, please grant me your forgiveness. I have merely sought to please [the deity] by what I previously observed. This concludes the Sādhana of the Glorious Vajrabhairava composed by the master Lalitavajra. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Prajñāśrīdeva and the Tibetan translator Chokdru Bande Sherab Lama.