Food Offerings to Vajrabhairava

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་བྷཻ་ར་བ་ག་ཎ་ཙཀྲ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྩོལ་བ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བདག་གིས་བཤད། ། སྔགས་པ་མཆོག་ཏུ་རྟོག་མེད་པས། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་མཉམ་པར་གཞག། རྒྱུད་ཀུན་གྱི་ནི་རྗེས་འབྲང་ཤེས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་མཆོག་ཏུ་རིག། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཆོས་རྣམས་ལ། ། ཡིད་ནི་དལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། ང་རྒྱལ་མེད་པའི་སློབ་མ་རྣམས། ། ལེགས་པར་ཐོས་འདོད་དང་རྣམས་ལ། ། ཚོགས་ཀྱི་ལྷ་ནི་ཡོངས་རྫོགས་པས། ། འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡི་འབྲས་བུ་སྟེར། ། དབེན་ཞིང་ཉམས་དགའི་ཁང་པ་རུ། ། དེར་ནི་རང་གིས་མཆོད་པ་བརྩམ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒན་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ཕྱག་དང་མཆོད་པ་བྱ་བར་གྲགས། ། ཡང་ན་ཡོན་ཏན་ཆེ་བའམ། ། མགྲོན་པོ་ཡིན་ཕྱིར་གུས་པ་དང་། ། ཁྲུས་དང་དྲི་ཞིམ་གོས་དང་ནི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་དང་། ། མཆོད་ཡོན་བདུག་པ་ཅི་ནུས་པས། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཉམ་བཞག་པས། ། འདི་དག་ལ་ནི་བསང་གཏོར་བྱ། ། མཛོད་སྤུ་སྤྱི་བོར་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་སྣོད་སོགས་གཏོར་མ་གཞག། རྒྱལ་བ་འཇིག་རྟེན་འདས་ལ་དབུལ། ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་སྔགས་ལྷ་ལ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་མཆོད་པ་བརྩམ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། པདྨའི་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་ཆེ། ། ལྕགས་ཀྱུ་བཅུ་ནི་ཡང་དག་བཟླས། །

In the language of India: Vajrabhairavagaṇacakra-nāma. In the language of Tibet: rDo rje ’jigs byed kyi tshogs kyi ’khor lo zhes bya ba (The Gaṇacakra of Vajrabhairava). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! Having first prostrated to Vajrasattva, the sovereign whose nature is both existence and non-existence, I shall explain the gaṇacakra, which bestows all that is desired. The supreme mantra practitioner, free from conceptualization, should remain in meditative equipoise at all times. Knowing how to follow all the tantras and being supremely proficient in the ten suchnesses, they should act for the sake of disciples whose minds are settled in the profound and vast Dharma, who are free from pride, and who desire to hear the teachings well. When the deities of the gaṇa are fully present, they bestow the fruits of the five sensory qualities. In a secluded and delightful dwelling, one should begin the offerings there. It is well known that one should perform prostrations and offerings according to the seniority of the yogis. Alternatively, out of respect for those of great qualities or for guests, one should bathe, wear fragrant garments, and be adorned with flower garlands. With whatever offering water and incense are available, one should begin the gaṇacakra. The Karma-vajra, remaining in meditative equipoise, should perform the purification and sprinkling for these [participants]. Joining the palms at the ūrṇā-kośa and the crown of the head, one should prostrate with the eight limbs. One should place the torma in a precious vessel or similar container and offer it to the transcendent Victors. For the worldly deities and the mantra deities, the knower of suchness should begin the offerings. Through the application of the intent of the tantras, the great nectar is placed in a lotus vessel, and the ten hooks are correctly recited.

དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཐུན་མོང་ཀུན་གྱི་མཆོད་པ་དང་། ། ཀུན་ལ་གསང་བ་མཆོག་གི་མཆོད། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་གནས། ། ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་འཇུག་པར་བྱ། ། བུ་མོ་དལ་བ་ཚང་ཞིང་ཞལ་གྱི་པདྨའི་མགོ་བོ་སྨད། ། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཡང་དག་རིག་པར་རུང་བ་ཉིད། ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་བྲལ་ཞིང་རྒྱན་རྣམས་ཀུན་དང་ལྡན། ། ནུ་མ་གཉིས་ནི་མཆོག་ཏུ་རྒྱས་པས་བདུད་རྩིའི་སྣོད་ནི་དེ་ཡིས་འབུལ། ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བས། ། འོད་འཕྲོ་གདན་གྱི་ལུས་འབུད་ཅིང་། ། ཁར་ནི་དེ་ཉིད་སྦྱིན་སྲེག་ཕྱིར། ། རོ་ལ་སོགས་པ་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ཟླ་དཀྱིལ་སར། ། ཐིག་ལེའི་ལྷ་ནི་མངའ་བདག་ཆེ། ། ཡང་ན་རང་གི་འདོད་སོགས་ལྷ། ། འཁོར་ལོ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། མིང་མེད་ཐིག་ལེས་ཐིག་ལེ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་བསྲུང་བསྲུབས་འོད་ཟེར་ཅན། ། ལྕེ་ཡི་རྩེ་ལ་ཉུང་ཟད་དགོད། ། བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་ཚིམ་བྱའོ། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་ནཱ་ད་ལས། ། བྱུང་བས་དེ་ཡི་རོ་བཀུག་ནས། ། ལན་གསུམ་དུ་ནི་འཐུངས་ནས་སུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་བདེ་བར་གནས། ། བི་མུ་མ་ར་ཤུ་ད་ཧ་ན་གོ་ཀུ་པཉྩ་ཀཾ། ། རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་བརྗོད་པ་ཡི། ། གཞན་ཡང་བདུད་རྩི་ཆེན་པོ་རྣམས། ། བར་སྣང་དུ་ནི་གནས་པ་ལ། ། ཀུན་ལ་མཛུབ་གཏོར་བྱིན་པར་བྱ། ། དཔའ་བོས་དཔའ་བོའི་ལྷ་དང་ནི། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་ཚོགས་ལ་གསལ། ། ལྕགས་ཀྱུ་བཅུ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། ། ཐོགས་ནས་སྦྱིན་བདག་སེམས་དག་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྟོགས་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་ལྷ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད། །

One should satisfy them all. With the common offerings for all, and the supreme secret offering for all, one should enter the assembly of the lord of the feast, abiding in the state of great bliss. The girl, whose limbs are complete and whose lotus-face is slightly bowed, possesses great qualities that are fully developed and is fit to truly know reality. Free from mental conceptualization and adorned with all ornaments, her two breasts are supremely full; she offers the vessel of nectar. By the blazing fire of self-arisen wisdom, the body of the seat is incinerated by radiating light. For the sake of the fire offering of reality in the mouth, the flavors and so forth should be brought down. Then, upon the lunar disk at the heart, is the great sovereign, the deity of the bindu; or else one's own desired deity, adorned with the ornaments of the wheel. The bindu of the nameless [ring finger] is the bindu itself; by churning that very [bindu], it possesses rays of light. One should place a small amount on the tip of the tongue and satisfy [the deity] with a stream of nectar. From the nāda at the navel wheel, the flavor is drawn forth; having drunk it three times, that yogi abides in bliss. Vimu mara shu da ha na go ku pañca kaṃ. Furthermore, the great nectars mentioned in this and other tantras, which abide in the intermediate space, should be offered to all with the aṅguṣṭha [thumb] torma. The hero clearly [offers] to the assembly of all the hero deities and goddesses. Holding the reality of the ten hooks, for the sake of purifying the mind of the patron, and having understood it as is appropriate, one should offer it to the external deities. For sentient beings, there is buddhahood itself.

ཀུན་གྱི་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལྡན་པས་བསྟོད། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ལ་བསྟོད་པར་བྱ། ། སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟེར་བ་དང་། ། མཆོད་རྫས་ཀྱི་ནི་སྣོད་དག་རྣམས། ། སོ་སོའམ་ཀུན་ལ་གཅིག་ཏུའོ། ། དག་དང་མ་དག་སྤྱད་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བཟའ་དང་བཏུང་བ་རྣམས། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་མཆོད་པ་ཡིན། ། ཅི་བདེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་གསོལ། ། དེ་ལྟར་སེང་གེ་བཞིན་དུ་དོགས་མེད་རྟོགས་བྲལ་བས། ། སྲིད་ཞིའི་གོ་འཕང་དེ་ཉིད་གནས་པས་བདེ་བར་ལྡན། ། རང་གི་ཡིད་འོང་ཀེ་ཤི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་གླུ། ། རྒྱལ་བ་མ་ལུས་ཚོགས་ལ་གར་གྱིས་ཀྱང་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། སྣོད་ནི་གང་གིས་ལག་པར་གཞག། གར་གྱི་ལག་པས་གཟུང་བར་བྱ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། སྨོད་པར་གྱུར་ན་ཆད་པ་ཐོབ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ནི། ། ལ་ལ་དུལ་བར་མ་གྱུར་ན། ། ཆད་པས་དེ་ནི་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བརྟག། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་གཙོ་བོའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། སྒེག་དང་རྩེ་བའི་རོ་ཡིས་བདེ། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་གཏམ་བརྗོད་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་བརྩོན་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། གླུ་དང་རྔ་སོགས་གར་གྱིས་ནི། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདེ་བའི་མཆོག། ཕན་ཚུན་དུ་ནི་མཉམ་པར་གུས། ། དམ་ཚིག་ཉན་པར་ཤིན་ཏུ་འདོད། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། ། འགྲོ་བར་འདོད་པས་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། སྔོན་དུ་བཟོད་གསོལ་འགྲོ་བར་བྱ། ། བྱ་བ་བྱས་ནས་བློ་ལྡན་གྱིས། །

Accomplished through the power of universal compassion, one should praise with the vajra and bell. One should offer praise to the Universal Monarch (Cakravartin). With a graceful manner, one should bestow [offerings]; the various vessels for the offering substances may be individual or all combined into one. One should not partake of pure or impure [substances] indiscriminately. With whatever food and drink are desired, and with many various offerings, the Vajra-holder is worshipped. Pray as you please and in whatever way you wish. Thus, like a lion, being fearless and free from conceptualization, one dwells in the state of existence and peace itself, endowed with bliss. With songs such as the delightful Keśika and others, one should also worship the entire assembly of Victors through dance. In whichever vessel it is placed in the hand, it should be held with the hand of dance. If one who is ignorant or deluded should disparage [this], they will incur punishment. If, through the actions of body, speech, and mind, some do not become disciplined, then for the sake of pacifying them through punishment, one should examine what is appropriate. With the mudrās of both hands, according to the ritual of the Principal Deity, one should satisfy one another. Blissful through the flavors of grace and play, and speaking of profound and vast discourse, one should worship with diligence in that very way. Through song, drum, and dance, the supreme bliss of method and insight is mutually and equally honored. One intensely desires to hear the samaya. Through the application of the ten perfections, the practitioner of ascetic conduct should perform the sacrificial offering. Desiring to depart, one should join the palms and first ask for forgiveness before leaving. Having completed the activities, the wise one—

དེ་ནས་ཕྱག་བྱས་འཇུག་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་དང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་ལམ་ལ་ཞུགས། ། རྟག་ཏུ་འདུལ་བར་ལྡན་པ་ཡིན། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་བྱ། ། སྦྱིན་པའི་ཟས་སྦྱིན་པ་རྣམས་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐུན་མོང་དུ་ནི་བརྗོད། ། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་རང་གི་བདེ་འདོད་པས། ། འདི་ཉིད་རོལ་དང་སྒེག་པ་ཡིས། ། དེ་སྲིད་ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། གཉུག་མ་འདི་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཆེན་གྱིས། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་མ་ཡི་ཚོགས། ། རྣམ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་པོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་རྟག་ཏུ་འཇུག། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འདྲ། ། རྒྱལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབྱུང་བས་རང་བཞིན་མེད་པར་རང་བཞིན་ཅན། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་འཕགས་པས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཤེས་རབ་བཀའ་ཉན་ལས། ། དག་པའི་ལྕེ་ཡིས་ལེན་བྱེད་སེམས་ཅན་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དེ་ནས་གཤེགས་གསོལ་ཐོབ་པ་ན། ། བཀྲ་ཤིས་ཀླུ་དང་ལྷ་ཀུན་ལ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་བྱས་ནས། ། ཡོན་བདག་མགོ་ལ་མེ་ཏོག་གཞག། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་ལ་སྡོམ་པ་སྦྱར། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ། ། བླ་ན་མེད་པར་སྨོན་ལམ་གདབ། ། ལྷག་མའི་གཏོར་མས་ཚིམ་པར་བྱ། ། གཏོར་མ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་བསྡུས། ། ཆོས་བདག་ཡེ་ཤེས་གྱུར་ནས་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དགེ་ལ་སྦྱར། ། མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་མཐོ་བ་རུ། ། རྒྱལ་བ་ཆོས་ཀྱི་གཞི་བསམ་བྱ། ། དེ་ལས་བདུད་རྩི་རྒྱུན་འཛག་པ། ། རང་ཉིད་ལ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཡུངས་ཀར་ཙམ་གྱི་ཕྲ་བ་ནི། །

Then, having prostrated, one should enter. Always as a yogin, always entered upon that very path, always possessing the discipline, one should always perform the gaṇacakra. To those who give the food of generosity, the common mudrā is taught. Therefore, those who desire liberation should make offerings to themselves and others. As long as one desires one's own happiness, through this very play and charm, for that long one should offer together with the mudrā by means of this innate [practice]. Through the great methods of the eyes and so forth, the assembly of Vajra-forms and so forth, the great bliss of the consciousnesses, always enters from the outside. By the light rays of the vajra and lotus, like the white light rays of the moon, the light rays of the assembly of Victors arise, making the natureless into that which has nature. Through the command of the delightful insight, which is most blissful and supreme, that sentient being who receives with the pure tongue is Vajrasattva. Then, when the request for departure is obtained, having performed the gaṇacakra for all the auspicious nāgas and gods, one should place a flower on the head of the patron. Reciting the auspicious verses, one should apply the vows. One should make the aspiration that all spirits may become unsurpassed Buddhas. One should satisfy them with the remaining torma. Having properly gathered the great torma, and having become the wisdom of the Lord of Dharma, the wise should apply themselves to virtue. At a height of about a span, one should visualize the foundation of the Victors' Dharma. One should visualize a stream of nectar dripping from that onto oneself. As subtle as a mustard seed—

རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མཚན་མ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེའམ་སྣ་རྩེར་བསམ། ། བརྟན་པར་གྱུར་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྙིང་གའི་དཀྱིལ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་སྟེ། ། དེར་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་གནས། ། ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་རྟག་ཏུ་དྲན། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རོ་དང་ལྡན། ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་ཐར་གསུམ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་དོན་དག་ལ། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣལ་འབྱོར་དག། ལས་ཀུན་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ལེགས་སེམས་གཟུགས། ། དེ་ཉིད་བརྩོན་པས་བསམ་པར་བྱ། ། སྔགས་ནི་སྲོག་གི་ཡི་གེ་བཟླས། ། ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ལས་གྲོལ་བ། ། རྟག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་དུས་སམ་ཐམས་ཅད་དུ། ། གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་བརྩོན་པ་ཡིས། ། རྟག་པའི་དུས་སུ་བསྒོམ་བྱས་ན། ། དེ་ཡིས་གྲོལ་ཐོབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཀུན་གྱིས་མྱུར་དུ་ཡོངས་རྫོགས་ནས། ། བདག་མེད་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་རྟོག་རྨོངས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་བརྟག་བྱས་ནས། ། རྒྱལ་བའི་འཁོར་ལོ་གང་ཞིག་བསྐོར་བས་བླ་མའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་ཞིང་ཐར་པ་སྟེར་བྱེད་པ། ། འཕགས་པ་དེ་ཡི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ནད་རྣམས་རྟག་པར་ཤིན་ཏུ་གྲོལ་བར་བྱེད། ། ཟབ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གཏེར་ལྡན་པས། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་ལས་རྒྱལ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཡི། ། བག་ཆགས་བཅས་པའི་གནས་ལས་གྲོལ་ཞིང་རྣམ་གྲོལ་བའི། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་གྲོལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

The sign of the Vajra-holder is to be visualized at the tip of the vajra or the tip of the nose. Once it has become stable, one should radiate it. In the space at the center of the heart is a complete moon maṇḍala; therein resides the source of phenomena (dharmodaya). One should constantly recollect the subtle vajra, which possesses the flavors of the vajra and so forth, the nature of the mind, and the three doors of liberation. Regarding the meaning of all aspects, there is unchanging great bliss. Through the yoga of method and insight, in all activities and at all times, one should diligently contemplate that very form of the perfectly awakened, excellent mind. One should recite the mantra of the life-syllable, the luminosity that is the nature of the bindu, liberated from both dharma and non-dharma, and meditate upon it constantly. By striving on the path of liberation at all times or at any time, if one meditates constantly, one will attain the perfection of liberation. Having swiftly perfected the intentions of all beings through generosity and all other [perfections], and having examined the entire city of deluded conceptualization through selflessness, the vajra, and so forth, the wheel of the Victor is turned, which causes the wisdom of the guru to dawn and bestows liberation. Through the great compassion of that Noble One, illnesses are always and utterly liberated. To the yogi who is liberated from the state of habitual tendencies, who has abandoned the afflictions by conquering the conceptualization of conceptualization, and who is liberated from both existence and non-existence—to him I prostrate. To the one who possesses a treasury of qualities through the profound accumulations, who has triumphed over the conceptualization of conceptualization and abandoned the afflictions, and who is liberated from the state of habitual tendencies—to that liberated one, I prostrate.

ཡན་ལག་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། ། ནམ་མཁའ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཆ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་གང་། ། ཤེས་རབ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་བཅས་བླ་མའི་འཁོར་ལོ་ཅན། ། བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་འགྲོ་བ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། ། གང་ཞིག་ཕན་པའི་བསམ་པས་འདིར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱེད་པ་ཡི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་དྲི་མེད་དངོས་པོ་ཡི། ། བསྒོམས་པས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་བདེ་ཆེན་བསྡུས་པ་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། སློབ་དཔོན་རཏྣ་ཨཱ་ཀ་ར་ཤཱནྟིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་རཀྵི་ཏ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

I prostrate and bow to the one who is fully adorned with the ornaments of the limbs, who creates the various portions of the moon’s rays in the sky, and who is the very nature of the accumulation of insight. I prostrate and bow to the one who possesses the maṇḍala of the gurus, both worldly and transcendent, and who, for the sake of liberating beings, performs the gaṇacakra by meditating upon that which is to be meditated. I prostrate to the one who, with a beneficial intention, performs the maṇḍala here, and who, through meditation, gathers the great bliss that has become manifest as the stainless reality abiding in all sentient beings, together with the mudrā. The Glorious Vajrabhairava Gaṇacakra, composed by the master Ratnākaraśānti, is complete. It was translated by the Indian abbot Dīpaṃkara Rakṣita and the translator, the monk Dorje Drak.