A Sādhana of the Glorious Vajrasarasvatī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་སཱ་ར་སྭ་ཏི་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟླ་བ་ལྟར་གསལ་བློ་ངན་བསྲེག། དུག་འཇོམས་གཞན་དབང་བྱེད་མར་གྲགས། ། བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་སྟེར་མ། ། དཔལ་ལྡན་མ་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པས་སྔ་བར་ལངས་ཏེ། མཎྜལ་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་པར་བྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧྲཱིཿདཀར་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ནམ་མཁར་བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་བལྟས་ལ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་ཨ་འཐོན་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཤགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་རང་གི་རིག་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་བསྡུས་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་རང་གི་སེམས་བཾ་གྱི་རྣམ་པ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདཀར་པོ་བལྟའོ། །

In the language of India: Śrīvajrasarasvatīsādhana-nāma. In the language of Tibet: dPal rDo rje dbyangs can ma’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Vajra Sarasvatī). Homage to the glorious Yamāntaka. I prostrate with devotion to the glorious lady, who is as radiant as the moon, who burns away inferior intellect, who is renowned for conquering poison and bringing others under her power, and who bestows perfect bliss. In a place conducive to the mind, such as a charnel ground, a mantra practitioner endowed with the samaya and other requirements should rise early in the morning. Having performed the preparation of the maṇḍala and so forth, they should sit upon a comfortable seat. One should visualize a moon maṇḍala arising from the syllable A upon a lotus at one’s own heart. Above that, with light rays from a white syllable HRĪḤ, one should clearly visualize the Guru, Vajrasarasvatī, and the rest in the sky. After making offerings of water for the feet and so forth with goddesses emerging from the seed syllable at the heart, one should confess misdeeds and the like. Furthermore, one should meditate on loving-kindness and the other [immeasurables]. In order to realize the wisdom of emptiness, one should understand all phenomena to be like a dream through one’s own awareness, reciting: OṂ SVABHĀVA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀḤ SVABHĀVA ŚUDDHO ’HAṂ. Then, having gathered [the appearance] back into the seed syllable at the heart, one should make it non-referential. One should take up the divine pride, reciting: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, recollecting former aspirations, one’s own mind takes the form of the syllable BAṂ. From its complete transformation, a red lotus appears. Upon that, one should visualize a white syllable HRĪḤ upon a moon maṇḍala arising from the syllable A.

དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཤིང་བསྡུས་ཏེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ་པདྨ་དཀར་པོ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་གཡས་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་བསྣམས་པས་རྨོངས་པའི་དྲ་བ་གཅོད་པར་མཛད་མ། གཡོན་པ་བདུད་བཞིའི་ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་སྤྱན་གསུམ་དམར་ལ་ཟླུམ་པ། ལོ་བཅུ་དྲུག་གི་ཆ་བྱད་ཅན། ཅུང་ཟད་མཆེ་བ་གཙིགས་པའི་ཞལ། དབུ་སྐྲ་ཕྱེད་གྲོལ་ཞིང་། ཕྱེད་འཁྱིལ་བ། མེ་ཏོག་གི་ཐོད་ཅན། ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་ཐོད་ཅན་གྱིས་བརྒྱུས་པས་མཛེས་པ། འཁོར་ལོ་དང་རྣ་ཆ་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། གདུ་བུ་དང་། འོག་པག་གིས་བརྒྱན་པ། སུམ་ཁུགས་སུ་འཁྱོག་ཅིང་སྤྱོད་པའི་བ་དན་གྱིས་དགྱེས་པ། རུས་རྒྱུ་མ་ལ་བརྒྱུས་པའི་མི་མགོ་རློན་པ་ཁྲག་དང་བཅས་པའི་ཕྲེང་བ་འཆང་བ། གཅེར་བུ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་གཟི་བརྗིད་འབར་བ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་ཅན། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པ། སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་བརྩོན་པ། ཐུགས་ཀར་པདྨ་དམར་པོ་ལ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཧྲཱིཿདཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་གི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བའི་ལྷ་མོ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་སྟེ། མཆོད་ནས་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ས་བོན་དེས་བསྐུལ་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། སྤྱི་བོར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ།

From that, light rays radiate and reabsorb, and through their complete transformation, one visualizes oneself as Vajrasarasvatī, white like the autumn moon, seated in the posture with the right leg extended upon a white lotus and a moon disc. Her right hand holds a vajra-knife, severing the web of ignorance; her left holds a skull-cup filled with the blood of the four Māras. Her three eyes are red and round, and she has the appearance of a sixteen-year-old. Her face slightly bares its fangs, her hair is half-loose and half-bound in a coil, and she wears a flower crown. She is beautified by a diadem of vajras and skulls, and adorned with a wheel, earrings, a necklace, bracelets, and an anklet. She is graced by a banner that curves in three folds, and she wears a garland of fresh human heads with blood, strung on intestines. Naked, she blazes with majesty like the fire at the end of an eon, possessing the expressions of charm and so forth. She is like a reflection in a mirror, striving for the benefit of beings through various emanations. At her heart, upon a red lotus and moon disc, one should meditate on a white syllable HRĪḤ. Then, the goddess, perfectly invoked by the light rays from the seed-syllable at one's own heart, remains in the space in front; after making offerings, she should be absorbed into oneself. Furthermore, the Tathāgatas such as Akṣobhya, invoked by that same seed-syllable, are invited to the front and confer empowerment. One should seal the crown of the head with Amitābha, who resides upon a variegated lotus and sun disc. Then, one should also make offerings to oneself with the various offerings.

བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་ཉིད་དོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཡང་རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་དམར་པོ་དང་། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧྲཱིཿབསྒོམས་ཏེ། དེ་ལས་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དཀར་པོ་ཞལ་ནས་འཐོན་པ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་། སྔགས་དང་སྨན་དང་ནོར་བུ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་སྒྱུ་རྩལ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་དང་སྟོབས་རྣམས་བླངས་ཏེ་སྙིང་ག་ནས་འཇུག་ཅིང་། བདག་དང་གཞན་གྱི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་དང་། རྨོངས་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམས་ཏེ། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་བྲལ་བས་སྔགས་བཟླས་པར་བྱས་ཏེ། སྔགས་ནི་འདིའོ། ། ལྡང་བར་འདོད་ན་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཧྲཱིཿཡིག་ལ་བསྟིམས་ལ་མཆོད་པ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་སྟེ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ཅིང་། བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ཏེ། ལྷ་མོའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཐུན་གཞན་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས་ལྷ་དང་བླ་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཉལ་བར་བྱའོ། ། བློ་བརྟན་པོས་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་བཟླས་ན་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྒྱུ་རྩལ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྨྲ་མཁས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འཁོར་གྱིས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་དང་། འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་།

One should taste the nectar. One should stabilize the divine pride, thinking, "I am the Blessed One, Vajrasarasvatī herself." Furthermore, one should meditate on a red lotus and a moon maṇḍala at one's heart, upon which is the syllable HRĪḤ. From that, a white mantra garland emerges from the mouth; by its light rays, one should take up the collections of mundane and supramundane insight, wisdom, and qualities, as well as the powers and strengths of mantras, medicines, jewels, treatises, arts, and so forth. These enter through the heart, and one should meditate on them as having the nature of burning away all the darkness of ignorance and the darkness of delusion in oneself and others. Having meditated in this way for as long as desired, one should recite the mantra while free from faults such as haste through the yoga of emanation and absorption. The mantra is as follows: When wishing to arise, one should dissolve the mantra garland into the syllable HRĪḤ, perform offerings and supplications, recite the hundred-syllable mantra, and dedicate the merit. Then, maintaining the divine pride of the goddess, one should remain as comfortably as possible. In all other sessions, everything should be done in the same way. During the midnight session as well, having done everything in the same way, one should sleep in the lion’s posture while keeping the deity and the guru in mind. If one recites it ten hundred thousand times with a stable mind, there is no doubt of accomplishment. One will come to know all treatises, become skilled in all arts, become eloquent in speech, be unassailable by any assembly, and be fearless.

ཡིད་གཞུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། བློ་གྲོས་ཕྲ་བ་དང་། བློ་གྲོས་ཞིབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་གྲུབ་པ་ལས་ཐོད་ལེ་སྐོར་ལ་སྔགས་བཏབ་སྟེ། གང་ལ་བྱིན་པ་དེ་བློ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐབས་ཤེས་རབ་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དུག་གི་གནོད་པ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཟས་བདུད་རྩིར་འགྱུར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དུག་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མི་ནུས་སོ། ། འདིས་ཉེ་བར་གཙེས་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཕན་པར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སློབ་དཔོན་དཔལ་འཛིན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དཔལ་བི་བྷཱུ་ཏི་ཙནྡྲ་དང་། གློ་བོ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་སྐུ་མཁར་ཉི་གཟུངས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

One will become sharp-witted; one’s intelligence will become subtle and refined. By reciting the mantra over a spindle-whorl as part of the mantra accomplishment, whoever is given it will become endowed with intelligence. They will realize the correct view. The Mahāmudrā wisdom of the union of method and insight will be manifested. The harm of poison will be pacified. Food will be transformed into nectar. All ḍākinīs and others will be brought under one’s power. Venomous snakes and the like will be unable to cause harm. This will also be beneficial for others who are afflicted by such things. The Sādhana of the Glorious Vajra Sarasvatī, composed by the master Śrīdhara, a sovereign of the circle of accomplished adepts, is complete. It was translated and finalized by the great Indian Paṇḍita, the Conqueror’s Son Śrī Vibhūticandra, and the Lo-wo translator, the monk Sherab Rinchen, at the Sun-Holding Palace of the Dharma King.