A Sādhana of the Glorious Vajravārāhī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམར་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་སྒྲུབ་པ་པོས་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་དབེན་པའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་སྔོན་དུ་སོང་བས། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ། ཕྱག་གཡོན་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་གང་བ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་གྲི་གུག་འཇོག་པ། པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། གཡས་བསྐུམ་པས་དེའི་བྱིན་པའི་སྟེང་དུ་རེག་པའི་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱིས་བཞུགས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། གར་གྱི་རོ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་སྙིང་གའི་ཆུ་སྐྱེས་ལས་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་བལྟའོ། ། ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཁ་ཕྱེ་བ་ལ། ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་འདབ་མ་རེ་རེ་ལ་གཉིས་གཉིས་མདུན་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡས་སྐོར་དུ་མགོ་གྱེན་དུ་བསྟན་པ་མདོག་དམར་པོ་བསམས་ལ། ཇི་སྲིད་མི་སྐྱོའི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་འབུམ་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བཟླས་སོ། ། དེའི་མན་ངག་ནི། རང་གི་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཏེ་སོང་བས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ལ་ཕོག།

In the language of India: Śrīvajravārāhīsādhana. In the language of Tibet: dPal rDo rje phag mo’i sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Vajravārāhī). Homage to the glorious Red Yamāntaka. For the sake of causing those who are malevolent to enter the teaching of the Buddha, a fortunate practitioner should go to a secluded place, sit upon a comfortable seat, and, having first performed the offerings and the torma (bali), should meditate on Vajravārāhī. She has one face and two arms, and her body is red in color. In her left hand, she holds a skull-cup filled with blood at her heart; above it, she rests a curved knife (kartṛka) in her right hand. She stands upon a lotus and a moon disk in the posture of left leg extended and right leg bent, touching the opponent's thigh. She has three eyes, her hair is loose, and she has a slightly wrathful expression. She is adorned with bone ornaments and should be meditated upon as possessing the aesthetic flavor of the dance (nṛtyarasa). At her heart, upon a lotus and a moon disk, one should visualize a red syllable Hrīḥ. Upon the eight petals of the open lotus, one should contemplate the sixteen vowels (āli), two on each petal, starting from the front and proceeding clockwise, with their heads pointing upward and colored red. One should meditate in this way until one becomes weary. Then, one should recite the mantra: Oṃ a ā, i ī, u ū, ṛ ṝ, ḷ ḹ, e ai, o au, aṃ aḥ hrīḥ svāhā. One should recite this with a focused mind twenty-one hundred thousand times. The pith instruction for this is as follows: Light rays radiate from the syllables Hūṃ and Hrīḥ at one's own heart and strike the heart of the object of practice.

བདག་ལ་མ་དད་པའི་དྲི་མ་ཕྱིར་བསལ་ཏེ། གུས་པའི་སེམས་གསལ་བར་སྐྱེས་པར་བསམ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་སྙིང་གར་སྔགས་ཀྱི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསམས་ལ། བདག་གི་སྙིང་ག་ནས་སྣ་བུག་གཡས་ནས་ཧྲཱིཿཐོན་ཏེ། སྣ་བུག་གཡོན་ནས་ཞུགས་ཏེ། སྙིང་གའི་དབྱངས་ཡིག་དང་རང་གི་སྙིང་གའི་ཡིག་འབྲུ་ལ་བསིལ་ལ་བདེ་བ་བསམ་ཁོའི་སྙིང་གའི་ཡིག་འབྲུ་རྣམས་དང་། མིང་ཡིག་དང་པོ་སྐོམ་དུངས་དུངས་པར་བསམ་མོ། ། ཧྲཱིཿལ་ཐིམ་པས་སྐོམ་པའི་གདུང་བ་སེལ་བ་དང་། བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེ་གཞིབས་ནས། ཡང་སྙིང་གར་བསྡུས་པ་ལ་འོག་གི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་དྲན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་གྱི་མཐར་མཚན་ཐོག་ཐག་བྱའོ། ། དེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་རང་ཁ་ནུབ་ཏུ་བསྟན་པའི་མདུན་དུ་མེ་ལོང་ལ་དྲིས་བྱུགས་ཏེ། སིནྡྷུ་ར་བཀྲམ་ལ། དེ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བཞི་པ་ལྟེ་བ་དང་བཅས་པ་བྲིས་ཏེ། ལྟེ་བར་ཧྲཱིཿཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དུ་ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་རིམ་པ་བཞིན་བཀོད་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འབྱོར་པའི་མཆོད་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་ཡི་གེ་ལྔ་བྲིས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ནག་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོའི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། མེ་ལོང་གི་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་བསྟིམ། ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སྔགས་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་། མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་། ཆང་གི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་དམར་པོ་བཟུང་སྟེ། ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བཟླས་སོ། ། ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ལས་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་སྤྲོས་ཏེ། མདུན་གྱི་སྔགས་ལ་ཐིམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རྣམ་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ས་ཡ་ཕྲག་གཉིས་བཟླས་སོ། །

Imagine that the stains of lack of faith in oneself are cleared away and a mind of devotion is clearly generated. Then, visualize the vowel letters of the mantra at the heart of the person to be accomplished. From one's own heart, the syllable HRĪḤ emerges through the right nostril, enters through the left nostril of the other, and cools and brings bliss to the vowel letters at their heart and to the syllables at one's own heart. Imagine that the syllables at their heart and the first letter of their name are intensely parched and yearning. As they dissolve into the HRĪḤ, the torment of thirst is dispelled and bliss is born; having absorbed that, they are gathered back into the heart, and one should recollect the meaning of the verses below. In this manner, one should practice throughout the night for seven days. By that, success will be achieved. Furthermore, facing west, smear a mirror with fragrant substances and spread sindhūra upon it. Draw a four-petaled lotus with a center. In the center, place HRĪḤ; in the east, south, west, and north, place YAṂ, RAṂ, VAṂ, and LAṂ respectively. Visualize the offerings as they are available, and imagine the five syllables written in the sky as if black, red, white, and yellow. Dissolve these into the syllables on the mirror. Recite that very mantra to the five ḍākinīs in the form of the syllables and make offerings of red flowers and alcohol. Then, holding a red rosary, recite YAṂ RAṂ VAṂ LAṂ HRĪḤ. From the syllable in the center, a garland of light rays is emanated and dissolves into the mantra in front; perform the visualization of such emanation and absorption. Recite in this way twenty million times.

དེ་ནས་ཉའི་ནུབ་མོ་མཚན་ཐོག་ཐག་བྱའོ། ། དེ་ནི་བསྙེན་པ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་རང་བྱུང་གི་མེ་ཏོག་སིནྡྷུ་ར་དང་བཅས་པའི་མཎྜལ་སྔར་བཞིན་བཀྲམ་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཡིག་འབྲུ་ཡཾ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་ལ། སྔ་མ་ལྟར་ཡི་གེ་ལ་བསྟིམ། མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱ་ཞིང་། སྔགས་བཟླས་པས། ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ཧྲཱིཿལས་འོད་འཕྲོས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་བཀུག་སྟེ། འགྱེལ་བ་དང་། ཡང་ཧྲཱིཿའི་འོད་ཟེར་དམར་པོའི་སྙིང་གར་ཐིམ་པས། དམར་ཁྲིག་སྟེ་ཁེངས་ནས་མྱོས་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པས་བརྒྱལ་བར་བསམས་ལ། ཧྲཱིཿལ་ཐིམ་པ་དང་། ཡི་གེ་སྔགས་རྣམས་རྣམ་པར་ཡངས། ། སྒྲ་དང་ཐིག་ལེ་སེམས་ཀྱང་མེད། ། འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོག། བདག་དང་གཞན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སློབ་དཔོན་དཔལ་འཛིན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་སྲས་བི་བྷཱུ་ཏི་ཙནྡྲའི་ཞལ་སྔ་ནས། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་རང་བྱུང་དུ་མཛད་པ་ལས་གློ་བོ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་གྱིས་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Then, on the night of the full moon, one should practice throughout the entire night; this constitutes the approach phase (sevā). Then, having arranged a maṇḍala of naturally occurring flowers together with vermilion (sindūra) as before, one should place the syllables yaṃ and so forth in the east and other directions. As previously, one should dissolve [the visualization] into the syllables. Performing extensive offerings and reciting the mantra, light radiates from the hrīḥ in the lotus, summoning the object of accomplishment (sādhya) before one. One should visualize that they fall prostrate, and then, as the red light rays of the hrīḥ dissolve into their heart, they become completely filled with a crimson glow, become intoxicated, and faint from passion for oneself. Then, as they dissolve into the hrīḥ, one should recite: "The syllables and mantras are utterly vast; Sound, the bindu, and even the mind do not exist. This is the supreme great bliss; It exists as neither self nor other." In this way, accomplishment will be achieved in seven days. This concludes the Sādhana of Vajravārāhī composed by the glorious master Śrīdhara, a sovereign of the wheel of accomplished masters (siddha-cakravartin). It was requested and finalized by the translator from Lo, the monk Sherab Rinchen, from the presence of the great Indian Paṇḍita Jinasuta Vibhūticandra, at the glorious Dharmadhātu Temple, a self-arisen site.