Distinguishing the Vajra Words

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་པ་ད་བི་བྷེ་ད་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ། གང་ཞིག་ཁྲོ་བ་ལས་རྒྱལ་ལེགས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བའི་གནས། ། དུཿཁ་ཆེ་འཇོམས་བདེ་བ་རབ་རྒྱས་བདེ་ཆེན་མ་ཧེའི་ཞལ། ། ཆགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཆགས་བྲལ་རབ་འཇོམས་མཚན་མ་ལེགས་བསྒྲེངས་པའི། ། བཅོམ་ལྡན་འཇིགས་མཛད་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཀུན་ནས་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་ཁམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བདེ་བ་འཛིན་བྱེད་དགེ་སློང་ཆེན་པོ་ཡིན་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྡོམ་པས་བརྒྱན། ། རྒས་པའི་འཇིགས་བྲལ་རྣམ་པར་མཛེས་ལྡན་གཟུགས་བཟང་དྲི་མེད་གཟི་འོད་རབ་རྒྱས་ཡུན་རིང་བདེ་བར་འཚོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཐོབ་མཚན་དཔེས་རབ་བརྒྱན་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་གདེངས་ཀ་མཁའ་འགྲོ་དབང་དུ་བསྡུ། ། རྒྱལ་བའི་ཐུགས་མཐོང་དམྱལ་བའི་འཇིགས་འཇོམས་དེ་ཡི་མདུན་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གནས་གཤིན་རྗེའི་གྲོང་ལས་རིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉམས་མཁའ་འགྲོའི་གྲོང་ཁྱེར་བྱེ་བ་འཇིགས་འགྱུར་ལྷ་དང་བླ་མ་སྒྲུབ་ལ་སྤྱན་མི་བལྟ། ། བདེ་བ་སྤངས་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་གྱུར་དམ་ཚིག་ལས་འདས་ཐུབ་དབང་བསླུས་པས་དམྱལ་བའི་དུཿཁ་མྱོང་། ། གཟི་འོད་རབ་ཟད་རྒྱུད་ལས་ཉེར་གཟིར་ཕྲིན་ལས་ཉམས་ཤིང་དངོས་གྲུབ་རིང་གྱུར་རྒས་དང་འཆི་བས་འཇོམས། ། ལྟུང་བའི་བདེ་བས་ཡེ་ཤེས་མི་མཐོང་འདོད་ཆགས་དབང་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་ལམ་མིན་ཚེ་འདིར་འབྲས་བུ་འགག། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉམས་ཕྱིར་འབྲས་ཆང་ཟག་དང་དོན་མེད་ཚངས་སྤྱོད་སྐམས་གྱུར་དོན་ཆུང་གླ་རྩི་ངན། ། རྣལ་འབྱོར་ཐབས་དང་ལྡན་པའི་ཐིག་ལེ་དོན་ལྡན་འགྱུར་ཏེ་མཛངས་པའི་ནོར་ཡིན་ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་འཕེལ། །

In the language of India: Vajrapadavibheda-nāma. In the language of Tibet: rDo rje’i tshig rnam par dbye ba zhes bya ba (The Analysis of Vajra Words). Homage with total devotion to the Bhagavān Heruka, the Terrifier, who is the source from which many excellences arise for those who have triumphed over anger; who destroys great suffering and causes supreme bliss to flourish, the Mahādeva with the face of a buffalo; who is completely victorious over attachment and utterly destroys the absence of attachment, with his emblem perfectly raised. He who is the essence of the elements, the holder of bliss, and a great monk, is therefore adorned with the vows of samaya. Free from the fear of old age, he is exquisitely beautiful, possessing a fine form and a stainless, flourishing radiance, living in happiness for a long time. Having attained the vajra body, adorned with the major and minor marks, he brings under his power the gods, asuras, yakṣas, nāgas, and ḍākinīs. Seeing the mind of the Victors, he destroys the fear of hell; in his presence dwells Vajradhara, far removed from the city of Yama. If the bodhicitta degenerates, the city of the ḍākinīs will become a place of fear for tens of millions; one will not look upon the gods or the guru in practice. Because bliss is abandoned, ethical discipline becomes corrupted; having transgressed the samaya and deceived the Lord of Sages, one experiences the suffering of hell. With radiance utterly exhausted and the continuum severely tormented, enlightened activity declines, accomplishments become distant, and one is overcome by old age and death. Through the bliss of downfalls, one does not see primordial wisdom; falling under the power of desire, the path of yoga is not followed, and the fruit is blocked in this very life. Because ordinary beings degenerate, fermented rice beer is a stain; meaningless celibacy becomes parched, and musk is of little use and base. However, for a yogi endowed with skillful means, the bindu becomes meaningful; it is the wealth of the wise, and excellent qualities flourish.

སྦྱོར་ལམ་ལ་ནི་ཡུན་རིང་འབད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་ཉམས་ལོ་ཟླའི་འབྲས་བུ་སེར་བས་འཇོམས་པ་ལྟར། ། རྫས་དང་ལམ་ཁ་ཁ་ཟས་འཁྲུལ་འཁོར་རླུང་དང་དམིགས་པས་རང་ལུས་སྣ་ཚོགས་འདི་འཕེལ་བྱ། ། ཚད་མེད་སྙིང་རྗེ་རབ་རྒྱས་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་རྒྱ་ཆེན་སེམས་དཔའ་གསུམ་ལྡན་སྔོན་དུ་སྟོང་པར་སྒོམ། ། རྐང་པ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལག་གཉིས་མཉམ་གཞག་ལུས་བསྲང་མགྲིན་པ་དགུག་ཅིང་དཔུང་མགོ་ལེགས་པར་བརྐྱང་། ། སྣ་རྩེར་མིག་གཏད་ཕྱིར་ལ་རླུང་བུད་ནང་དུ་བསྡུ་དང་བསྐྱར་ཏེ་དགང་ཞིང་མཇུག་ཏུ་གྱེན་ལ་འཕང་རོ་རྐྱང་། ། མི་ཕྱེད་ཕྲ་གཟུགས་བརྟན་འཛིན་རྟོག་མེད་གང་བའི་དབུས་དེར་འབར་བའི་ཨ་ཐུང་ལ་སེལ་བྱ། ། མེ་དང་ཉི་མ་ལན་ཚྭ་སྤངས་ལ་མཐུན་པའི་ཟས་བརྟེན་ཐོག་མར་རང་ལུས་བསྒོམ་བྱ་དགེ་བ་བསྔོ། ། ཚ་ཞིང་གཟེར་ཟུག་འཐེམས་འཆུས་ལྷགས་པས་ལུས་དང་རྩ་ཡིན་སྟོང་དང་བུག་པ་རླུང་མེ་ཆུ་ས་སྒོམ། ། ནམ་མཁར་སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་རོལ་པ་སེང་གེ་རྣམ་གྲོལ་བརྐྱང་བསྐུམ་རོལ་སྟབས་རི་བོང་གྱད་འཛིན་དང་། ། ཀ་ར་ན་ཏེ་འཁྲུལ་འཁོར་འདི་དྲུག་མདུན་རྒྱབ་གཡས་གཡོན་རྡོ་རྗེ་གར་བྱ་དྲག་པོའི་རླུང་གི་བུ། ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་བལྟ་ཞིང་འདུག་སྟེ་བརྩོན་པས་འབད་ན་རྩ་ཡི་སྟོབས་རྒྱས་ལུས་ཀྱི་ནད་རྣམས་འཇོམས། ། དབུག་རྔམ་རྒོད་འགག་བཟློག་འཚུབ་གཏོར་བ་རླུང་དང་ངག་སྟེ་གཡས་གཡོན་མདུན་རྒྱབ་སྟེང་འོག་བུག་པ་སྒོམ། ། སྟག་མོའི་སྐྱུག་སྟངས་སྦྲུལ་གྱི་བྱ་བ་བསྙེངས་དང་རྒོད་ཀྱི་ལྡིང་ཐབས་རི་བོང་མཆོག་འགྲོས་རྨ་བྱའི་མཇིང་སྐོར་དང་། །

On the path of application, even if one strives for a long time, the results of months and years may perish in an instant, like a hailstorm destroying a harvest. To increase this diverse physical body, one should employ substances, paths, food, yogic exercises, winds, and visualizations. Preceded by the cultivation of immeasurable compassion, refuge, and the generation of bodhicitta, and endowed with the three types of bodhisattvas, one first meditates on emptiness. With legs in the vajra posture, hands in the gesture of meditative equipoise, the body straightened, the neck slightly bent, and the shoulders well-spread, one should fix the gaze on the tip of the nose. Exhale the wind outward, draw it inward, and repeatedly fill it, finally ejecting it upward. In the center of the rasanā and lalanā, which are inseparable, subtle in form, stable, and filled with non-conceptuality, one should clear away the blazing short A. Avoiding fire, the sun, and salt, rely on compatible food. First, meditate on your own body and dedicate the virtue. If there is heat, pain, stiffness, or cramps, meditate on the body and channels as empty, and on the orifices as wind, fire, water, and earth. The six yogic exercises (karana) are: the space-pointing vajra-play, the lion’s liberation, the extended and contracted play, the rabbit’s wrestler-grasp, and the karana of the hand. Perform these six in front, back, right, and left with the fierce wind. Looking upward and downward while seated, if one strives with diligence, the strength of the channels will increase and the diseases of the body will be overcome. To reverse labored breathing, agitation, and blockages, scatter the wind and speech through the orifices of the right, left, front, back, top, and bottom. Perform the tiger’s vomit, the snake’s movement, the vulture’s soaring, the rabbit’s supreme gait, and the peacock’s neck-turn.

སེང་གེའི་སྤྲུག་སྟངས་འཁྲུལ་འཁོར་འདི་དྲུག་ཧ་རིང་ཧི་ཐུང་ཧཱུཾ་ཞེས་དྲག་པའི་རླུང་དང་བཅས་ཏེ་བུ། ། དེས་ནི་བཟློག་འཚུབ་གཏོར་བའི་སྐྱོན་སྤོང་རླུང་གི་སྟོབས་རྒྱས་ངག་གི་ནད་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད། ། འབྱོངས་འདུས་ལྟེངས་པ་ཡིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཉམས་ཤིང་སྐམ་གྱུར་ཆག་དང་ཟུག་རྔུ་སྐྱེས་པ་ཐིག་ལེའི་གགས། ། སེམས་ནི་བསྡུས་ཕྱིར་ཧཱུཾ་གྱུར་སླར་ཞུགས་དབུ་མར་ཐིམ་སྟེ་གསང་ཞིང་འཕང་བྱ་གང་འདོད་ཡིད་ལ་བསམ། ། གུ་གུལ་ཡུངས་ཀར་ཐལ་ཆེན་གྲི་ཁྲག་དུག་དང་རུས་པ་སྦྲང་མར་གཅན་གཟན་པགས་པ་ཚ་བ་གསུམ། ། འཁྲུལ་འཁོར་དྲུག་དང་རྫས་སྔགས་དམིགས་པ་གཟུང་བཟློག་དགྲམ་སྟེ་ཐིག་ལེའི་སྟོབས་རྒྱས་ཡིད་ཀྱི་ནད་རྣམས་འཇོམས། ། མེ་ཕྲེང་སྡོང་པོ་གཙུབ་ཤིང་འཁོར་ལོ་སུམ་འགྱུར་ཀུན་ཁྱབ་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲོད་ཀྱི་བོགས་སུ་འགྱུར། ། རླུང་གི་གཞུ་ཡིས་མེ་ཡི་མདའ་འཕངས་ཧཾ་གི་འབེན་བཅོམ་ལྟེ་བའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིད་འཕྲོག་པདྨ་དང་། ། སྟེང་འོག་རླུང་གི་འཁོར་ལོ་ཁ་སྦྱོར་འོག་མ་འབྱེད་འཛུམ་ཡིད་ཀྱི་རིག་མ་བདེ་སྟོང་བོགས་སུ་འགྱུར། ། པདྨའི་ཕྲེང་བ་ཏིལ་གྱི་མར་མེ་མཐིང་གི་རྒྱ་མཚོ་རླུང་གི་བ་དན་གསལ་བའི་བོགས་སུ་འགྱུར། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་རིགས་ལྔའི་འཁོར་ལོ་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞི་བས་གསོར་ཏེ་དཀར་བསིལ་རི་བོང་དབབ། ། འོག་རླུང་འཐེན་ཞིང་སྒོ་གཅིག་བསྡམས་ཏེ་གླིང་བཞི་བསྡུས་ནས་རིག་བྱེད་སོར་མོས་ལམ་གཉིས་མཚམས་སུ་མནན། ། ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིད་འོང་ལ་སེམས་སྙོམས་འཇུག་ཏིང་འཛིན་གཡོས་པས་བདེ་སྟོང་དགའ་བ་དང་པོའོ། །

Perform these six yogic exercises (yantra) of the lion’s shake, together with the forceful breath of the long ha, short hi, and hūṃ. This eliminates the faults of reversed turbulence, increases the power of the winds, and subdues diseases of speech. The faults of the mind—stagnation, exhaustion, and the blockages of the bindu that cause dryness, fractures, and pain—are diminished. To gather the mind, the hūṃ enters back and dissolves into the central channel; then, whatever is desired to be secret or projected should be visualized in the mind. With guggulu, white mustard, human ash, blood from a sword-wound, poison, bone, honey, butter, the skin of a predator, the three hot spices, the six yogic exercises, substances, mantras, and visualizations, one performs the seizing, reversing, and spreading [of the winds], thereby increasing the power of the bindu and subduing diseases of the mind. The maṇḍalas of fire—the garland of fire, the fire-drill, the threefold wheel, and the all-pervading fire—become an enhancement for heat. The bow of the wind shoots the arrow of fire, piercing the target of the haṃ; the lotus of the navel’s meditative union captivates the mind. By joining the upper and lower wind-wheels in union, opening and closing the lower one, the consort of the mind becomes an enhancement for bliss and emptiness. The garland of lotuses, the sesame lamp, the blue ocean, and the wind-banner become enhancements for clarity. With the hand-mudrā, one brandishes the peaceful secret vajra of the five families’ wheel, causing the cool white rabbit [the bindu] to descend. Drawing up the lower wind and closing the single gate, the four continents are gathered; the fingers of the vidyā press the two paths at their junction. Through the mental mudrā, the mind enters meditative equipoise upon the lovely [consort], and as the samādhi is stirred, the first joy of bliss and emptiness arises.

མཆོག་གི་གཉེན་པོ་རྩོལ་བ་དོར་ལ་དབང་པོ་བཟློག་ཅིང་ལམ་གཅིག་གླིང་བཞི་རྩོལ་མེད་མགྲིན་པ་དགུག། སྟེང་དང་འོག་ལ་རླུང་ལ་འདོར་ལེན་བྱ་ཞིང་ཆགས་པས་མི་འཕྲོགས་ཏིང་འཛིན་རོ་མྱང་ཧཾ་ལ་གཏད། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གླིང་བཞི་བསྡུ་ཞིང་ངན་འགྲོའི་ལམ་དག་རྒྱ་མཚོ་རི་རབ་ལ་སྦྱར་ལྷུན་པོ་དགུག། རོ་འཛིན་ཉི་ཟླ་སྟེང་ཕྱོགས་ཐུར་སེལ་གྱེན་ལ་འདྲེན་ཅིང་སེམས་དང་ཐིག་ལེ་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་གཏད། ། ལྷ་དབང་ལྷུན་པོ་གླང་པོ་སྣར་འཛིན་རྣམ་འགྱིང་རོལ་པ་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དང་། ། རྩེ་གསུམ་གདེངས་ཀ་འདི་དྲུག་ཧིཀ་དང་ཧཱུཾ་གིས་སྟེང་འོག་རླུང་གཟུང་དྲག་ཏུ་འཐེན་པས་བདུན་གྱིས་འདྲོངས། ། སྤྲུགས་པ་གར་དང་སེང་གེ་རྣམ་རོལ་རྣམ་འགྱིང་གཞོན་ནུ་ཀུན་སྤྱོད་ལྷ་མོའི་རོལ་སྟབས་ཀྱིས། ། ལྡང་དང་འདུག་ཅིང་ཐམས་ཅད་བསྐྱོད་པས་སྣ་ཚོགས་ལུས་སྤྲུག་རབ་ཏུ་གསིག་ཅིང་སྐྱིལ་ཀྲུང་གདན་ལ་འཕགས། ། རླུང་དང་བཅས་པས་རོ་སྟོད་རོ་སྨད་མགོ་དང་དབང་པོ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ་གང་འདོད་རྣམས་སུ་དགྲམ། ། ཐིག་ལེ་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་རོས་གང་བསྒོམས་པས་བཞི་པའི་དགའ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་འགྱུར། ། སྒྲུབ་འདོད་སློབ་མ་ཐེག་ཆེན་རིགས་གྱུར་གསང་སྔགས་ལ་མོས་བླ་མ་བཟང་འཛིན་ཐར་པ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། ། དང་པོའི་དོན་དུ་རྣམ་བདུན་དབང་སྦྱིན་མཆོག་དབང་བསྐུར་ལ་སློབ་མ་སྨིན་བྱས་སྐལ་ལྡན་ཉིད་དུ་སྒྲུབས། ། བླ་མ་ལ་གུས་བློ་བཟང་ལང་ཚོ་བརྩོན་བཅས་གྱུར་ན་གདམས་པ་མཆོག་སྦྱིན་དམ་ཚིག་དོན་དུ་བསྟན། །

Abandoning effort, the supreme antidote, reverse the senses and unify the path; without exertion, draw the throat upward. Perform the release and retention of the winds above and below; unassailable by passion, savor the samādhi and focus on the syllable Haṃ. Gather the four continents with the vajra fists; purify the paths of the lower realms by joining the ocean to Mount Meru and summoning the mountain. Draw the tongue and the sun and moon upward; lead the downward-clearing wind upward and focus the mind and the bindu in the center of space. With the eight gazes of the Vajra-Uṣṇīṣa—Indra, Meru, the Elephant, the Nose, the Majestic, the Playful, and the Three-Pointed Crest—hold the upper and lower winds with Hik and Hūṃ and pull them forcefully; by these seven, they are drawn up. Through the shaking, the dance, the Lion’s Play, the Majestic, the Youthful Conduct, and the Goddess’s Playful Stance, rise and sit, and by moving everything, shake the various parts of the body, vibrate intensely, and leap from the cross-legged seat. Together with the winds, distribute them as desired throughout the upper and lower torso, the head, the sense organs, and the four limbs. By meditating on the bindu pervading all, filled with the taste of great bliss wisdom, one becomes Vajradhara through the fourth joy. For disciples who desire accomplishment, who belong to the Mahāyāna lineage, who have faith in Secret Mantra, who honor the guru, and who desire liberation: first, bestow the seven empowerments and confer the supreme empowerment to ripen the disciple and establish them as fortunate ones. If they are devoted to the guru, possess a noble mind, youth, and diligence, then bestow the supreme instructions and teach the meaning of the samaya.

རྣལ་འབྱོར་རྟོག་བྲལ་དཀར་པོ་མི་ཉམས་ཏིང་འཛིན་རྒྱས་བྱེད་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་ཕྱིར་ཐབས་དང་ལྡན་པས་བྱ། ། གང་ཞིག་དཀར་པོ་མི་འདོར་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྒྱལ་བའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་ཅིང་ཕོ་ཉའི་ལམ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་མ་ལུས་རྒྱུད་དུ་ཐུབ་དབང་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་ལམ་དུ་ཐབས་འདི་ལེགས་པར་གསུངས། ། སྒྲུབ་པོ་ལང་ཚོས་ལུས་དར་རྩ་བཟང་བརྩོན་བཅས་བློ་གྲོས་བཟང་ལྡན་དབང་གིས་རྣམ་པར་སྨིན། ། གསུམ་པའི་དབང་ཐོབ་སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕ་རོལ་སོན་ཅིང་བླ་མའི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་དང་སྐྱོན་སེལ་མཁས། ། དབང་གི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་རྩ་དང་རླུང་འབྱོངས་ཐིག་ལེ་ལ་དབང་གཉེན་པོ་འཛིན་ནུས་ཤིང་། ། དབང་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་སྔགས་རྫོགས་རིམ་ཐབས་ལམ་མཐར་ཕྱིན་སེམས་ཉིད་ངེས་རྟོགས་ས་བཅུ་མངོན་དུ་འགྱུར། ། དཔལ་ལྡན་རྒྱུད་མཆོག་རྒྱ་ཆེན་བླ་མའི་མན་ངག་རབ་ཟབ་རྣམས་ལས་དྲི་མེད་བདུད་རྩིའི་བཅུད་བབས་པས། ། ཐབས་ལམ་མན་ངག་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འབྱེད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཛིན་སྦས་པའི་གནད་འདི་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེས་ཕྱེ། ། དེ་ཡི་དགེ་བ་མཐའ་ཡས་རྒྱ་ཆེན་མི་ཉུང་དེས་ནི་བདེ་ཆེན་དབུས་སུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་རབ་ཏུ་འཁྱུད་གྱུར་ཅིག། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བསྐལ་པའི་ལམ་ཆེན་ཚེ་འདིར་བགྲོད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དབང་སྔོན་དུ་བྱེད་པར་ཤོག། རྒྱུད་དང་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་མཚན་མ་གྱེན་འགྲེང་ཐིག་ལེའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་མན་ངག། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཨ་མོ་གྷ་བཛྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

To attain omniscience, one should practice with skillful means, increasing the white, non-conceptual meditative absorption of yoga that does not decline. The yogi who does not discard the white accomplishes the bliss of the Victors through the path of the messenger. In all the glorious Guhyasamāja tantras, the Lords of Sages have perfectly taught this method as the authentic path. The practitioner, whose body is in the prime of youth, possesses excellent channels and diligence, and is ripened by the power of excellent intelligence. Having received the third empowerment, having reached the far shore of mantra and tantra, and being skilled in practice and the removal of faults through the guru’s oral instructions; having actualized the wisdom of empowerment, trained the channels and winds, gained mastery over the drops, and being able to hold the antidote; having perfected the empowerments, maṇḍalas, deities, mantras, and the completion stage of the path of methods, one realizes the nature of mind and manifests the ten grounds. From the vast, glorious, and supreme tantras, and from the most profound pith instructions of the guru, the essence of stainless nectar has descended. Amoghavajra has opened this hidden key point, this garland of flowers of vajra words that unravel the pith instructions of the path of methods. By this vast, immeasurable, and no small merit, may I be thoroughly embraced by the coemergent in the center of great bliss. May all beings traverse the great path of eons in this very life and precede the Lord Vajradhara. This concludes the Pith Instructions on the Yantra of the Vertical Upright Drop, which synthesizes the meaning of all tantras and pith instructions, titled The Detailed Analysis of Vajra Words, composed by the Paṇḍita Amoghavajra of Eastern India.