The Attainment of the Glorious Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཏཏྟྭ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཚེ་འདིས་འགྲུབ་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་ལེགས་གནས་པ། ། མེད་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུན་མི་འཆད། ། མེད་ན་དེ་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྟེན། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དག་པ་ལས། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ལོག་པར་ལྟུང་། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་། ། དེ་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། མཁས་པ་དག་པས་སྔོན་འགྲོ་སྤྱད། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པ་ནི། ། རྒྱ་མཚོར་བབས་ན་ལན་ཚྭར་འགྱུར། ། ལན་ཚྭ་འོ་མའི་མཚོར་ཞུགས་ནས། ། དེ་ཉིད་སླར་ཡང་བདུད་རྩིར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་དུག་སྦྲུལ་དེ་ཉིད་ཤེས། ། ནུས་པ་འཕྲོག་པར་བྱེད་ནུས་མེད། ། དེ་ཉིད་རྒྱུད་གཞན་དག་ལ་ནི། ། ལྔ་པོའི་གནས་སྐབས་ལས་མི་འདའ། ། གཞན་ཡང་འདོད་པས་ཟིལ་ནོན་ན། ། འདོད་པ་ཉིད་ནི་སྨན་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་དུག་གིས་གདུངས་པ་ལ། ། དུག་ཉིད་སྨན་དུ་ཆེ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་ཚིག་ལ་མེ། ། ཚེར་མས་ཟུག་ལ་ཚེར་མ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཉེན་ན། ། ཉོན་མོངས་ཉིད་ནི་བདུད་རྩིར་ཆེ། ། དཔེར་ན་དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། དུག་ཟོས་ཀྱང་ནི་གནོད་མི་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཡུལ་གྱི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། འདོད་པ་སྤྱད་པས་གནོད་པ་མེད། ། ཇི་ལྟར་འདམ་གྱི་པདྨ་ནི། ། འདམ་ལ་གནས་ཀྱང་དེས་མི་གོས། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་རྟག་ཏུ་ནི། ། འདོད་པ་རོལ་པས་སྤྱད་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrī-tattva-siddhi. In the language of Tibet: dPal de kho na nyid grub pa (The Glorious Establishment of Suchness). Homage to the glorious Vajrasattva. The awakening of the Buddha, the Vajra, is accomplished in this very life and not otherwise. Without the body, speech, and mind being well-established, accomplishment will not occur. If the continuous enjoyment of desired objects is lacking, that [accomplishment] also will not be achieved. Therefore, one should rely on whatever is desired, arising from the purity of non-dual wisdom. If it is not so, one will fall into error, and from that, suffering will arise in succession. For that reason, the wise, through the blessing of mantra, should practice the preliminaries. Just as a drop of water, when it falls into the ocean, becomes salt; yet when that salt enters an ocean of milk, it turns back into nectar. Just as one who knows the nature of a poisonous snake is unable to be robbed of its power; likewise, in other tantras, one does not transcend the five stages. Furthermore, if one is overwhelmed by desire, desire itself is the medicine. Just as for one tormented by poison, poison itself is the greatest medicine; just as fire is for one burned by fire, and a thorn is for one pierced by a thorn; likewise, when afflicted by the afflictions, the afflictions themselves are the greatest nectar. For example, if one knows the nature of poison, even if one eats poison, it will not cause harm. Likewise, if one knows the nature of sensory objects, there is no harm in indulging in desires. Just as a lotus in the mud, though it dwells in the mud, is not stained by it; so too, one who knows suchness should always enjoy desires through play.

དེ་ཕྱིར་ཀུན་ནས་དོགས་མེད་པར། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་འགྱུར། ། འདོད་པ་ལྔ་ལ་བརྟེན་བྱས་ན། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ངེས་ཐོབ་འགྱུར། ། དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་སྨྱུང་བ་ཡིས། ། ཁམས་རྣམས་སྐམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྐམས་པས་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སེམས་གཡེངས་འགྱུར། ། གཡེངས་པས་བྱང་ཆུབ་གཞན་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གཉེར་ན། ། དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བས་དེ་བཞིན་གནོས། ། བདེ་བ་སྤངས་ན་དངོས་གྲུབ་མེད། ། དེ་བས་ཡིད་འོང་གནས་སུ་ནི། ། ཉམས་དགའི་བུ་མོ་བཅུ་གཉིས་མ། ། ཡིད་འོངས་མིག་གི་དཀྱུས་རིང་མ། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། བརྟན་ཞིང་མི་གཡོ་དམ་ཚིག་ཅན། ། འདམ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲི་འབབ་མ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རོས་རོལ་པ། ། མཆོག་ཏུ་མཁས་ཤིང་སྒེག་པ་དང་། ། ཉམས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རང་ཉིད་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གནས། ། དམ་ཚིག་ཅན་ནི་རྒྱུད་དག་པའི། ། ནང་དུ་ཉིན་མཚན་འདུ་བར་བྱ། ། སྤུ་ལྡང་འདར་ཞིང་ཆེར་འདར་ལ། ། འཛུམ་དང་དགོད་དང་རབ་ཏུ་དགོད། ། མྱོས་པ་དང་ནི་བཅས་པ་ཡི། ། འབེབས་པ་རྣམ་པ་བདུན་དུ་བཤད། ། རེངས་དང་མྱོས་དང་འགྱུར་བ་སྟེ། ། རོལ་དང་ཡུར་དང་ཤིན་ཏུ་འཕེལ། ། རྐང་པ་འདོར་དང་ལག་པ་བསྒྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མ་ལྟ་སྟངས་དང་། ། སྔགས་དང་རྒོད་དང་དྲག་པོ་སོགས། ། ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཕྲེང་སྒྲོགས་བྱེད། ། རོལ་པ་དཔའ་བོ་རྣམ་པར་ཉེད། ། ས་བསྐྱོད་ཅ་ཅོའི་བྱེ་བྲག་ལྡན། ། བརྒྱལ་བ་རབ་ཞི་ངུ་བས་རྟོགས། ། བྱམས་ཤིང་དགའ་བ་རྒྱ་མཚོ་ནི། །

Therefore, without any doubt whatsoever, one should especially enjoy the sensory pleasures. If one relies upon the five objects of desire, the siddhis will certainly be swiftly attained. Through austerities, ascetic vows, and fasting, the constituent elements of the body will wither. Through that withering, suffering arises; through suffering, the mind becomes distracted. Through distraction, enlightenment is lost to others. Therefore, if one seeks the supreme siddhi, one should not practice austerities and ascetic vows. Abide just as you are in comfort. If comfort is abandoned, there is no siddhi. Therefore, in a pleasing place, a yogi who is supremely skilled, graceful, and endowed with aesthetic experience should remain in the center of the mandala with a twelve-year-old girl who is delightful, with long, alluring eyes, and exquisitely beautiful in form and youth. She should be steadfast, unwavering, and possess the samaya. She should emit the fragrance of a lotus born from the mud and sport in the flavor of great passion. The yogi, possessing the samaya and a pure continuum, should assemble with her day and night. The seven types of descent are explained as: the bristling of hair, trembling, and intense shaking; smiling, laughing, and loud laughter; and being intoxicated. Stiffness, intoxication, and transformation; play, wandering, and great increase; the lifting of feet, the movement of hands, mudras, signs, and gazes; mantras, laughter, and fierce actions; and the sounding of the "kili kili" garland. Play is the hero’s pressing; it possesses the movement of the earth and various cries. Fainting is realized through the pacification of intense weeping. It is an ocean of love and joy.

བདེ་བའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བའི་ཡིད། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པར་གསལ་བ་ཡི། ། རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་ཤེས་དག་དང་ལྡན། ། དེ་ལྟར་བདེན་དོན་རབ་ཞི་བའི། ། བྱེ་བྲག་བཅུ་གཉིས་དག་གིས་མཛེས། ། ཨེ་ཡི་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། ། དབུས་སུ་ཝཾ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། དེར་ནི་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། ། སྐད་ཅིག་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ནི། ། དགའ་བའི་གྲངས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་དག་སོ་སོར་གསལ་བར་བྱས། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ཉམས་སྦྱར་བས། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བས་དག་པ་ནི། ། མཆོག་གི་གོ་འཕང་དེ་གསལ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་མི་གཡོ་ཕྲ་བའི་ཡིད། ། ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་བས་མཚོན་བྱ། ། ཇི་སྲིད་གསལ་བར་མ་གྱུར་པ། ། དེ་སྲིད་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་བྱ། ། རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཐོབ་ནས་ནི། ། རང་དགའི་གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེར་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་དགའ་བ་བཞི། ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་སྐད་ཅིག་དང་། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྣམ་པར་ཉིད། ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡི། ། བྱེ་བྲག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་དུ་མའི་རྣམ་པ་ཅན། ། འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་སྨིན་དེ་ལས་གྱུར་པ་སྟེ། ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་དཔྱོད་མཛེས། ། རྣམ་ཉེད་དཔྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་དཔྱོད་མཛེས། ། དེ་དག་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། དགའ་བ་དང་པོ་མཆོག་དགའ་དང་། ། དགའ་བྲལ་ལ་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། དགའ་བའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་བདེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག།

Light born from the signs of bliss, A mind luminous by its very nature, Possessing the clairvoyance of miracles Through non-dual, vivid clarity. Thus, beautified by the twelve Distinct aspects of the perfectly peaceful truth, The excellent form of the syllable E, Adorned in its center by the syllable Vaṃ, Is the abode of all bliss, The jewel casket of the Buddhas. Therein, joy is born; Distinguished by the divisions of the moments, It is made clearly manifest Through the sequence of the numbers of joy. By practicing the three emptinesses, The "all-empty" is thoroughly clarified. Through the clarity of that very reality, The pure, supreme state is revealed. Therefore, the yogi endowed with A subtle, unwavering mind should perceive it. As long as it has not become clear, One should engage in meditation. Once supreme clarity is attained, One will be born in the form of one's own delight. Therein are the four moments And likewise the four joys. Regarding those, the wise should understand The distinctions of the "variegated" moment, The "ripened," and the "characterless," As they are described. The "variegated" has many aspects, Such as embracing, kissing, and so forth. The "ripened" arises from that, Beautifully examining one's own bliss. The "characterless" is the nature of examination, Beautifully examining one's own bliss. Other than those, it is devoid of characteristics. The first joy, supreme joy, Joy-free joy, and so forth, are the coemergent. The bliss of joy is slight bliss; Supreme joy is greater than that.

དགའ་བྲལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་སྟེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་དག་སྤངས། ། བརྒྱལ་དང་ཕྱི་མོ་ཕྱེད་ཙམ་དང་། ། ཕྱི་མོ་ཞེས་བྱ་སྐད་ཅིག་གསུམ། ། དམ་པའི་བདེ་བ་རྣམ་པར་རོལ། ། དབྱེ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཤེས། ། བརྒྱལ་བ་ཀུན་ནས་ཡེ་ཤེས་མེད། ། ཅུང་ཟད་ཤེས་པ་ཕྱི་མོའི་ཕྱེད། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱི་མོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གསལ། ། དེ་ལ་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་མེད། ། གཉི་ག་མ་ཡིན་སྟོང་ཉིད་མིན། ། ཀུན་མིན་ཐམས་ཅད་མིན་པ་མིན། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཐིམ། ། ཇི་ལྟར་ཆར་གྱི་རྒྱུ་སྣ་ཚོགས། ། རོ་གཟུགས་དུ་མ་གཞན་ཡིན་ཀྱང་། ། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ནི་ཞུགས་པ་ན། ། ཞུ་ནས་རོ་ཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་པོ། ། རྣམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་བཅོམ་པས་ན། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་འབབ་གཏོང་བའི་བློ། ། མཁས་པས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མཚོན། ། མི་གཡོ་སྒྲིབ་བྲལ་ཕྲ་བ་ཡི། ། ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་རྟོག་པ་མེད། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་ནི། ། མ་བྱུང་མ་བྱས་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེ་བོ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གཞི་ནི་དེ་ཉིད་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དེ་ཉིད་ལ། ། མཐོང་བ་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་བ། ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཅི་ཞིག་བསམ། ། དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་མཆོད་པ་སོགས། ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡིས་ཅི་བྱར་ཡོད། ། ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དེ་ཉིད་བསྒོམ། ། ཐམས་ཅད་འདི་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱོར་ལས། །

Free from joy and free from passion, Those coemergent states are abandoned. Fainting, half-mora, and the mora— These are the three moments. One sports in the sublime bliss; Through its divisions, the coemergent is known. Fainting is entirely without wisdom. A slight awareness is the half-mora. The wisdom endowed with the supreme of all aspects Becomes the mora itself. Therefore, that very wisdom Is the non-dual wisdom, most luminous. In it, there is neither passion nor freedom from passion; It is neither both, nor is it emptiness. It is not "all," nor is it "not all"; Or rather, everything is completely dissolved. Just as various causes of rain, Though having many tastes and forms, Upon entering a single vessel, Melt and become of one single taste, So too, the wisdom of great bliss Is luminous by its very nature. Through the yoga of non-dual aspects, When all phenomena are utterly destroyed, The mind that releases the flowing stream of wisdom— The wise should characterize it as such. Immovable, free from obscuration, subtle, Having the form of a drop, and non-conceptual— That reality without beginning or end Is the supreme, unarisen, and uncreated. It is the very ground of all phenomena for beings. For Buddhas, Bodhisattvas, and yogis, Regarding that reality: seeing it or not seeing it— What need is there to think of anything external? Therefore, what use are the offerings of the deluded and so forth? What is there for the outsiders to do? Abandoning everything, meditate on that reality; Everything will be accomplished from this. From the union of the vowels and consonants...

གང་ཚེ་ནོར་བུར་ཆུད་པ་ན། ། མན་ངག་གིས་ནི་རླུང་བཟུང་སྟེ། ། དེ་ཚེ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བས་འགྲུབ། ། བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་བར་དུ་ནི། ། དེར་ནི་འདོད་པ་ཡང་དག་གནས། ། འོད་གསལ་བ་ཡི་གནས་ཐོབ་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པའི། ། ཐ་མལ་སྣང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བཞི་པའི་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་བྱ། ། སྔོན་དུ་གོམས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེས་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་གདབ། ། རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཏུ་རྒྱས་བཏབ་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། མཚན་མོ་སྣང་བའི་ཆ་སྟེ་གསལ་བའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་སྣང་བ་མཆེད་པ་ཡིན། ། མཚམས་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱིས་ལན་ཅིག་མིན་པར་འགྲོ། ། མཚན་ཉིད་ཉིན་པར་མིན་པ་མཚམས་མིན་གང་ཞིག་རང་བཞིན་རྣམས་དང་རྣམ་བྲལ་བ། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པར་བླ་མ་མཆོག་བཤད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡུལ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང་། ། ཇི་ལྟར་ནང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ཏེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདིས། ། སྒྲུབ་པ་རུ་ནི་རིགས་པ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀེ་ར་ལི་པས་མཛད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་རྫོགས་སོ། །

When it has entered the jewel, hold the winds through the pith instructions; at that time, accomplishment is achieved through the vision of wisdom. For infinite eons, the desired state remains perfectly therein. Having attained the state of clear light, through the yoga of ordinary appearance, one should rely upon the suchness of the fourth. By the yogi who previously familiarized themselves with this, accomplishment will be swiftly attained. Seal the cause with the result, and seal the result with the cause; by sealing cause and result as one, Mahāmudrā will arise. The night is the aspect of appearance; the radiating rays of the clear sun are the increase of appearance. The twilight is the attainment of appearance, which repeatedly proceeds through its own natures. That which is not characterized by day or twilight, and is utterly free from natures—that is explained by the supreme guru to be awakening, the very object of the yogi. As it is externally, so it is internally; as it is internally, so it is externally. Through this yoga of non-duality, practice is indeed logical. This concludes the Tattvasiddhi (Establishment of Suchness) composed by the great master Keralipa.