A Maṇḍala Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མཎྜལ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དད་པ་དང་ལྡན་པ། དམ་ཚིག་དང་རང་གི་བརྟུལ་ཞུགས་བསྲུང་བ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་རྒྱུད་གཅིག་པ། བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལ་མོས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མས། དང་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ནས། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ཁྲོ་བ་མེད་པ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་མཁས་པ། ཐོས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ། རྒྱུད་འདིར་དབང་ཐོབ་པ། དམ་ཚིག་དང་། སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དེས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་དང་། མཉེས་པ་ལ་ཐུག་པ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་བཅུ་པའི་སྙིང་པོ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། དང་པོའི་བསྙེན་པའོ། ། དེ་ནས་རྒྱུད་ལས། དུར་ཁྲོད་ཆུ་བོའི་འགྲམ་དག་དང་། ། ཤིང་གཅིག་དྲུང་དང་མཚན་མ་གཅིག། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་རི་བོའི་སྟེང་། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་མ་མོའི་གནས། ། ལྷ་གནས་འཐབ་མོའི་གནས་དག་དང་། ། གྲོང་འདབ་དང་ནི་ནགས་ཀྱི་ཁྲོད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་གནས་གང་ཡང་རུང་བར་སོང་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། དེར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བསམ་པར་བྱས་ནས་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བྱ་སྟེ། སའི་ལྷ་མོ་ལ་བསླང་བ་ནི། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་བཅོམ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་བདུད་བཅོམ་ནས། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་བྱེད།

In the language of India: Maṇḍalavidhiḥ. In the language of Tibet: dKyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala). Homage to the glorious Yamāntaka! A disciple who possesses faith, who guards the samaya and their own ascetic observances, who is free from conceptual elaboration and of single-pointed mind, and who possesses the qualities of devotion to the guru and Vajrabhairava, should first perform the maṇḍala and the great feast offering, and then make a supplication to the guru. Then, the guru—who is free from anger, learned in the mantras and tantras, who has reached the far shore of learning, who has received empowerment in this tantra, and who abides by the samaya and vows—should perform the generation of the deities of the maṇḍala up to the point of pleasing them, and then recite the ten-syllable heart mantra one hundred thousand times. This is the initial approach. Then, having gone to any suitable place as stated in the tantra: "In charnel grounds, on riverbanks, At the foot of a solitary tree, or a solitary sign, At a crossroads, on a mountain peak, In an empty house, or a dwelling of the mātṛs, In a temple, or a place of battle, On the outskirts of a village, or in the depths of a forest," one should sprinkle the site with water consecrated by reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra. There, having visualized the deities of the maṇḍala, one should present offerings and torma. To request the Earth Goddess, one says: "O Goddess, you are the witness To the conduct, the distinctions, And the stages and perfections Of all the Buddhas, the Protectors. Just as the Lion of the Śākyas, The Protector, defeated the hosts of Māra, So shall I defeat the Māras And draw the maṇḍala."

། ཅེས་བརྗོད་ནས་ཐལ་མོ་ས་ལ་བརྡབ་པས། སའི་ལྷ་མོ་སྐུ་ཕྱེད་ཙམ་ས་ལས་འཐོན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱེད་པས་བདག་ལས་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས། ཁྱོད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཡིན་པས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ནས། སླར་ཡང་ས་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། ས་བླང་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ཏེ། སའི་ལྷ་མོ་ནམ་མཁར་གཤེགས་པར་བསམས་ལ་ས་བརྐོ་སྟེ། སའི་རོ་ལྔ་བསལ་ལ། དེར་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་འབྲུ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་བཅུག་ལ་རང་གི་སས་དགང་ངོ་། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་ཉིས་འགྱུར་དུ་སྤོས་ཀྱིས་ཆག་ཆག་དང་། བའི་རྣམ་ལྔས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིར་བསྒོམས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པར་བྱས་ལ། སློབ་མ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མིག་ཏུ་མ་ལས་གྲུབ་པའི་ཉི་མ་འབར་བ་དང་། ཨ་ལས་གྲུབ་པའི་ཟླ་བ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་བསམ། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་འོད་འབར་བ་བསྒོམས་ནས། ལངས་ཏེ་བྱང་ཤར་གྱི་མཚམས་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་བགེགས་གཞོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ནས། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱས་ཏེ།

Having spoken thus, he strikes the ground with his palms. The Earth Goddess emerges halfway from the earth and says, "Since you are constructing a maṇḍala for the benefit of sentient beings, grant me [a portion of the ground]." In response, he says, "Since you are the mistress of the maṇḍala, prepare the maṇḍala." Having said this, one should imagine her dissolving back into the earth. This is the sequence for taking the ground. Then, having performed the yoga of Amṛtakuṇḍalī, one should imagine the Earth Goddess departing into the sky and dig the ground. One should remove the five impurities of the earth and place a vase containing the five precious gems and the five grains, filling it with its own soil. Then, one should sprinkle the maṇḍala site, which is twice the size [of the intended maṇḍala], with perfume and smear it with the five products of a cow. Then, the Vajra Master sits in the center of the maṇḍala site and, preceded by the meditation on emptiness, assumes the divine pride of the deity. He meditates that the entire ground, from its nature of emptiness, becomes a vajra ground arising from the syllable HŪṂ. In the center of that, he abides in the divine pride of his own chosen deity. The disciples, possessing the divine pride of the deities, then offer a supplication to draw the maṇḍala. The Vajra Master visualizes a blazing sun formed from the syllable MAṂ in his eyes and a moon with radiant light formed from the syllable A. He meditates on a blazing crossed-vajra formed from HŪṂ beneath his feet. Rising up, he circumambulates from the northeast corner, subduing obstructors with the vajra gaze and the vajra gait. Then, sitting again in the center of the maṇḍala, he assumes the divine pride of Yamāntaka.

དེའི་སྙིང་གར་གནས་པའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་པ་བསྐྱེད་ནས་བདག་གིས་སྐེ་ནས་བཟུང་བས་ཕྱོགས་བཅུའི་བགེགས་དག་ལ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱན་ཕཊ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་པར་བྱའོ། ། ས་བཟུང་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ། ཁྲུ་གང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོར་བྱས་ནས། ལྷའི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཐིག་ལེ་དྲི་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་རེ་དབུས་སུ་བཞག་པ་གདན་དུ་དབུལ་བར་བྱས་ནས། འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པ་དང་། དང་པོ་བསྙེན་པའི་དུས་ན་སྤྱན་དྲངས་པའི་ལྷ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་དེར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ཏེ། མཁྱེན་པར་གསོལ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རིག་སྔགས་བདག་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སྙིང་རྗེ་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེ་ཕྱིར་བྱིན་རླབས་གནང་བར་མཛོད། ། དགོངས་ཤིག་སངས་རྒྱས་སྡེ་དང་ཚོགས། གང་གཞན་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཚོགས་དང་། ། ལྷ་རྣམས་བསྟན་ལ་མངོན་དགའ་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་རླབས་དངོས་གྲུབ་མཛོད། ། ཅེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ་ལྷ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་དངུལ་ལམ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བསྒྱུར་བ་ལྷའི་གྲངས་དང་མཉམ་པ་སྟེ་དགུ་དང་། ལས་བྱེད་པ་དང་བཅུ་པོ་དེ་དག་ཚང་བར་བྱས་ལ། དགུ་ལ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་རང་གི་མཚན་མ་བྲི་བར་བྱའོ། །

From the seed syllable residing in the heart, one should generate the wrathful kīla and, grasping it by the neck, strike the obstructors of the ten directions. Recite: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA | VAJRA DHĀRODĀJÑĀPAYATI | KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. One should strike with this mantra of Amṛtakuṇḍalī. This is the sequence for seizing the site. Then, in the center of the maṇḍala, construct a circular maṇḍala one cubit in size. Place drops of fragrant scented water equal in number to the deities, and set a flower in the center of each to be offered as a seat. Generate the nature of the wheel and invite the deities who were previously summoned during the initial approach stage to reside in the space before you. Having performed the offerings and praises, make this request for their attention: "Homage and praise to the Lord Mañjuvajra, the master of vidyā-mantras. With a mind of compassion, I shall draw the maṇḍala; therefore, please grant your blessings. Look upon me, O Buddhas and their assemblies, and all other hosts of mantra deities, as well as the gods who delight in the teachings. Grant the blessings and accomplishments of the maṇḍala." Recite this three times. This is the sequence for the deities taking their places. Then, prepare nine or ten vases—either of silver or gold—colored white, equal in number to the deities, including one for the activity. On the nine, draw their respective symbols upon variegated lotuses.

ལས་བྱེད་པའི་བུམ་པར་པདྨའི་ལྷ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། གཙོ་བོའི་བུམ་པར་འབྲུ་ལྔ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་དང་། སྨན་ལྔ་དང་། དྲི་ཆབ་བཟང་པོས་དགང་བར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ཏུ་ཡང་དྲིའི་ཆུས་དགང་བར་བྱའོ། ། མགུལ་ཆིངས་ཉིས་རིམ་བྱའོ། ། ཤིང་བཟང་པོའི་ལོ་མས་ཁ་རྒྱན་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་བུམ་པར་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཆོ་ག་གསུམ་པ་ལས་གཙོ་བོའི་སྐུ་བསྐྱེད། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བཀུག་ལ་གཞུག། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བཟླས་པ་བྱ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བཅས་པ་བདུད་རྩི་ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་ཞུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཞུ་བར་བྱས་ཏེ་གཞག་གོ། ། ལས་བྱེད་པའི་བུམ་པར་པདྨའི་སྟེང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཁྲོ་བོ་བསྐྱེད་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། མཆོད་པ་ཡན་ཆད་བྱས་ནས་བཟླས་པ་བྱས་ལ་ཞུ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བུམ་པ་དེ་དག་རང་གི་ཁང་པར་སྦ་བར་བྱ་སྟེ། བུམ་པ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཤར་ངོས་སུ་མཎྜལ་བྱ་སྟེ། དེར་འདུག་ནས། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ། སྟོན་པ་ཁྱོད་ལ་བདག་དགའོ། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཆེན་ནི། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་རིམ་པ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ། །

On the action vase, one should draw a crossed vajra upon a lotus. The principal vase should be filled with the five grains, the five precious gems, the five medicines, and excellent scented water. The others should also be filled with scented water. Double neck-cloths should be tied, and the mouths should be adorned with leaves of fine wood. Then, in the principal vase, one should generate the form of the principal deity upon a lotus according to the three rituals, endow it with the four mudrās, summon and dissolve the wisdom principal deity, and perform offerings, praises, and recitation. Then, by means of light rays emerging from the seed syllable at the heart, the Buddhas and others are summoned and dissolved into the nature of nectar-water. Then, in the other vases as well, one should likewise generate, dissolve, offer, and dissolve [the deities], and then set them aside. In the action vase, one should generate the wrathful deity of all activities upon a lotus, perform the summoning and offerings, and so forth, but one should not perform the dissolution; then, those vases should be hidden in one's own house. This is the sequence for the placement of the vases. Then, the disciples should prepare a maṇḍala to the east. Sitting there, they should supplicate the Vajra Master, who maintains the pride of the principal deity: "I delight in you, O Teacher! O Master, please attend to me! I seek the great protector, The great way of great awakening. Grant me the stages of the samaya And the bodhicitta as well. Grant me refuge in the Three Jewels. Into the city of great liberation..."

མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་པར་མཛོད། ། ཅེས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། བུ་གཅིག་འདིར་ཤོག་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ཆོ་ག་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚུལ་ཆེན་རྙེད་པར་གྱིས། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དཔག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསང་སྔགས་སྨོས་པ་ནི། ། གང་ཞིག་མཉམ་མེད་སྔགས་སྦྱོར་བས། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། དྲག་པོ་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་ནས། ། འཇིག་རྟེན་མཐུན་པར་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ཕྱིར་བློ་ལྡན་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དོན་ཐོབ་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་བླ་ན་མེད་པའི་ཕས་ཕམ་པ་བཅུ་བཞི་དང་། སྡོམ་པ་སྦོམ་པོ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དྲིའི་ཐིག་ལེ་རེ་རེ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། པདྨ་དག་བསྐྱེད་ལ། དེ་དག་གི་ལྟེ་བར་ས་བོན་གསུམ་བསམ་ཞིང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས་གནས་གསུམ་དུ་རྡོ་རྗེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཅན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་སྦྱིན་པར་བྱས་ནས། སློབ་མས་རང་གི་སོའི་རྩ་བ་དག་བྲུད་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་དོར་ཏེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྲུང་སྐུད་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མདུད་པ་བོར་ཏེ།

"Protector, please lead me in," thus one should make the supplication. Then, the Vajra Master takes the student by the hand and says: "Come here, my only son! I shall perfectly teach you the way of the conduct of mantras, the ritual of the Mahāyāna. May you attain the great way! The Buddhas who appear in the three times possess the vajra of body, speech, and mind. The attainment of immeasurable wisdom is proclaimed through the secret vajra mantras. By means of the peerless application of mantra, the Protector Śākyasiṃha conquered the fierce hosts of Māra, turned the wheel of Dharma in accordance with the world, and passed into nirvāṇa. Therefore, you, my wise son, must attain the goal of omniscience." Thus he speaks. Then, one should establish the common vows shared with the Kriyātantra and so forth, as well as the fourteen root defeats and the six gross infractions of the Unsurpassed Yoga Tantra, and so on. Next, one applies a drop of scented water to each of the student's three places, visualizing a vajra, a wheel, and a lotus. One should contemplate the three seed syllables at their centers and place the vajra upon the three places while reciting "Oṃ Āḥ Hūṃ." Then, having given a tooth-stick adorned with a flower garland that has been consecrated with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, the student cleanses the roots of their teeth and casts the stick onto the maṇḍala; one should then discern the signs of the activities, such as pacification, and the siddhis. One ties knots in a protection cord with the mantra of Amṛtakuṇḍalī.

དཔུང་པ་གཡོན་པར་གདགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་བྱིན་ལ་སྔས་སུ་བྱས། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་མགོ་བསྟན་ཞིང་ཉལ། རྨི་ལམ་གྱི་ལྟས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ནང་པར་སྔར་སྤྱན་དྲངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས་ཐིག་གི་ལས་བྱ་སྟེ། ཚོན་སྣ་ལྔའི་སྐུད་པས་སོ་སོར་བསྐལ་པ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡི་གེ་ལྔ་ལས་བྱུང་བར་བསམ། དེ་ནས་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་ལ་དྲི་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བླུགས། གཡས་གཡོན་དང་དབུས་སུ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་རིམ་པར་བཀོད་དེ། དམ་ཚིག་གི་སྐུད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་རིགས་ལྔའི་ཐུགས་གནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་འོད་དུ་འབར་བ་བསམས་ཏེ། རང་གི་མིག་གཉིས་སུ་ཉི་མ་བསམས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཛཿདམར་པོ་བསམ། དེ་ནས་མིག་གི་རྫི་མ་ལྷེབ་ལྷེབ་བྱེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་ཛཿས་དྲངས་ནས་དམ་ཚིག་གི་སྐུད་པར་གཞུག། དེ་ནས་མཆོད་པ་ལྔ་དབུལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བྱས་ཏེ། བསྐུལ་བ་དང་བཅས་ཏེ་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནུབ་ཏུ་འདུག་ནས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་བཟུང་ལ། གཙོ་བོར་བསྒོམས་པའི་ལྟེ་བར་ཁུ་ཚུར་བཞག་ལ། ཛ་ཛ་ཛ་གསུམ་གྱིས་སློབ་མའི་ལག་མཐིལ་དུ་གཡས་པས་དྲངས་ཏེ་བྱིན་ལ་ཚངས་ཐིག་དང་པོ་གདབ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཞེས་གྱེན་དུ་བཏབ་པའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དག་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་དུས་ལ་བབ་པར་བསྐུལ།

It should be tied to the left upper arm. Then, having given kuśa grass consecrated with the all-accomplishing mantra to serve as a pillow, the student should lie down with the head toward the southeast and examine the signs in the dream. This is the sequence for the student’s stay. Then, in the morning, having requested the Tathāgatas who were previously invited to depart into the space in front by means of the mantra, one should perform the work of the lines. Having separated them with threads of five colors, one should visualize them as arising from the five syllables preceded by emptiness. Then, having twisted them into one and poured in fragrance and the five nectars, one should arrange Oṃ Āḥ Hūṃ sequentially on the right, left, and center. This is the sequence for the samaya thread. Then, visualizing the wisdom threads blazing with light arising from the hearts of the five families residing in the space in front, one should visualize a sun in one’s two eyes and a red Jaḥ upon it. Then, by blinking the eyelids, the wisdom threads are drawn in by the Jaḥ and inserted into the samaya threads. Then, the five offerings are presented. This is the sequence for the wisdom thread. Then, having performed the offerings and the torma, one should twist them together with the exhortation. Then, the Vajra Master sits in the west, holds [the thread] with the left vajra-fist, and places the fist at the navel of the one visualized as the Principal Deity. With three Jaḥ Jaḥ Jaḥ, he draws it with the right hand and gives it into the palm of the student, and strikes the first Brahma-line. Reciting Oṃ Vajrasamayasūtra Matikrama Hūṃ, the sound of striking it upward exhorts the Tathāgatas that the time has come for the benefit of migratory beings.

དེ་ནས་ཚངས་ཐིག་གཉིས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁ་དོག་གཅིག་པའི་སྐུད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སའི་ཐིག་བཏབ་ལ། ཐིག་དེའི་སྟེང་དུ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཐིག་བཏབ་ལ། སྔ་མའི་ཐིག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལ་མཆོད་པ་བྱས་སླར་ཡང་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཐིག་ནི། དང་པོར་ས་ལ་ཚངས་ཐིག་དང་པོ་བཏབ་ལ། དེར་བྱ་རོག་རྗེས་གཉིས་བྲིའོ། ། དེ་ནས་གཉིས་པ་བཏབ་སྟེ། ཟུར་བཞིར་བྱ་རོག་རྗེས་བྲི་སྟེ། དང་པོར་ཀུན་གྱི་ཐིག་ཤར་དུ་གདབ། དེ་ནས་ནུབ། དེ་ནས་བྱང་། དེ་ནས་ལྷོར་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་མེ་དང་རླུང་གི་གྲྭར། དེ་ནས་བདེན་བྲལ་དང་དབང་ལྡན་གྱི་གྲྭར་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་ཤར་གྱི་ཚངས་པའི་ཐིག་ནས་ལྷོར་ཚངས་པའི་ཐིག་གི་སྣར་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ནས་ནུབ་ཏུ། དེ་ནས་ཡང་བྱང་། བྱང་ནས་ཀྱང་ཤར་གྱི་ཚངས་ཐིག་ཏུ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་ནང་གི་བྱ་རྗེས་བཞིར་ཐིག་བཞག་ནས། ནང་གི་ངོས་བཞིར་བཏབ་པས་ནི་ཕོ་བྲང་དང་། སྒོ་དང་། རྟ་བབས་ཀྱི་སྣམ་བུར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྣམ་བུ་བཞི་པོ་དེ་རེ་རེ་ལ་སྣམ་བུ་བཞི་བཞིར་བགོས་ཏེ། ཆ་ཆེན་པོ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་ཆུང་བཞི་བཞིར་བགོ་བར་བྱའོ། ། ཐིག་དེ་དག་གི་ཆ་རྣམ་པར་བགོས་ཏེ། དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོ་དང་གྲྭ་དང་སྒོ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཆར་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། ཐིག་གི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཚོན་སྣ་ལྔ་རིམ་པར་བཞག་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡི་གེ་ལྔ་ལས་བསྐྱེད་དེ། དྲི་དང་བདུད་རྩིས་བསང་།

Then, the second Brahmā-line should also be struck in the same manner. Next, having blessed a single-colored thread as the "all-encompassing" one, strike the ground-lines; then, upon those lines, strike the lines of the five wisdoms and bless the previous lines. Then, having made offerings to the wisdom-lines, request them to depart once again. As for the ritual lines: first, strike the first Brahmā-line on the ground and mark two crow-feet upon it. Then strike the second line and mark crow-feet at the four corners. First, strike the line for all [directions] toward the east; then the west, then the north, and then the south. Then, strike the corners of fire and wind, and then the corners of the realm of Yama and Ishāna. Then, from the eastern Brahmā-line, strike toward the tip of the southern Brahmā-line. Then, likewise from the south to the west, then again to the north, and from the north strike toward the eastern Brahmā-line. Then, having placed lines at the four inner crow-feet, by striking the four inner sides, the palace, the gates, and the tiers of the archways will become clearly manifest. Then, divide each of those four tiers into four parts each, making sixteen large sections. Each of those should also be divided into four small parts. Having thus divided the portions of those lines, the central circular palace, the corners, the gates, and so forth, should all be proportioned; this is the sequence of the lines. Then, having arranged the five colors in order, preceded by emptiness, generate them from the five syllables and purify them with fragrance and nectar.

དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོན་མིག་གི་ཚོན་ལ་བསྟིམ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བཟླས། དེ་ནས་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་དཀར་བ་དང་ནང་ནས་དྲངས་ཏེ་མཛུབ་གང་བླ་མའི་ལག་པ་གཡོན་པས་བྲིས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་དག་པས་ན། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རབ་སྒྲོལ་བྱེད། ། རྒྱལ་བ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་ཟངས་གཞོང་ལ་སོགས་པས་དགབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དབུས་ནས་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ནི། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་ནི་དུས་དག་ཏུ། ། མ་ཧེའི་གདོང་གི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་ནི་ལྷུག་པར་བྱས། ། དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་ལ་སོགས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། གྲུ་བཞི་པ་དང་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲིལ་བུ་དང་ནི་འཕན་ལ་སོགས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། གྲྭ་རྣམས་དང་ནི་སྒོ་ཁྱུད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ནི། ། རེ་མིག་དགུ་པ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། སྒོ་གཅིག་དག་ཏུ་འདུག་ནས་སུ། ། གཞན་གྱི་སྒོ་རྣམས་གཅད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དབུས་ལྟེ་བ་ཟླུམ་པོ་རེ་མིག་དགུ་པ། དེའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་དང་བཅས་པ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་། མེའི་ཕྲེང་བ་དང་། པདྨའི་ཕྲེང་བ་བྱའོ། ། མཚན་མ་བྲི་བར་དགོད་པ་ཡང་དེའི་དབུས་སུ་རོ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་མགོ་བོ། ལྷོར་ལག་པ། ནུབ་ཏུ་རྒྱུ་མ། བྱང་དུ་རྐང་པ། ཤར་གྱི་གྲྭར་ཀ་པཱ་ལ། ལྷོའི་གྲྭར་ཐོད་པའི་དུམ་བུ།

Then, as before, dissolve the wisdom colors into the eye-colors and recite: Oṃ vajracitra samaya stvaṃ. Then, in the northeast corner, draw a white line from the inside, measuring one finger-width, using the guru’s left hand. Recite: "Since the dharmadhātu is pure, it thoroughly liberates the realm of sentient beings; it is the Victorious Mañjuśrīvajra himself, the abode of all Tathāgatas." Having said this, cover it with a copper basin or similar vessel. Then, one should draw from the center. As it is taught in the Tantra itself: "At the time of midnight, endowed with the application of the buffalo face, naked and with hair loose, one should draw the maṇḍala with charnel ground charcoal and so forth. It is square with four doors, perfectly endowed with four archways, and adorned with bells, banners, and so forth, as well as garlands of flowers. At the corners and the door-surrounds, it is inlaid with vajras and jewels, and likewise with half-moons. In its center, one should draw a wheel, circular with nine squares; staying at one door, the other doors should be closed." One should draw it accordingly: a circular center with nine squares, and outside that, a square with four doors, complete with archways, a vajra garland, a fire garland, and a lotus garland. Regarding the placement of the symbols: in the center, one should draw a corpse. In the east, a head; in the south, a hand; in the west, intestines; in the north, a foot. In the eastern corner, a kapāla; in the southern corner, a skull-fragment.

ནུབ་ཀྱི་གྲྭར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས། བྱང་གི་གྲྭར་མདུང་གིས་ཕུག་པའི་སྐྱེས་བུའོ། ། འདི་དག་ནང་གི་མཚན་མ་སྟེ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་ཕྱག་རྒྱ་དགོད། ཤར་གྱི་སྣམ་བུར་ནི་གྲི་གུག་དང་། བྷི་ཏི་པཱ་ལ་དང་། རྩེ་གསུམ་དང་། ཆུ་གྲི་དང་། གཏུན་ཤིང་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྷོའི་སྣམ་བུ་ལ་སྟ་རེ་དང་། མདའ་དང་། དབྱུག་ཏོ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། ཕུབ་དང་། གཞུ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་རས་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། བྱང་དུ་ནི་སྡིགས་མཛུབ་དང་། འཕན་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། གླང་པོའི་པགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཐོ་བ་དང་། མདུང་དང་། མེ་ཐབ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྒོ་བཞི་དང་། གྲྭ་བཞིར་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་གྲི་གུག་བྲི་བར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་ཡང་རོའི་སྟེང་དུ་པདྨའི་སྟེང་དུ་གྲི་གུག་བྲི་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་དགོད་དེ། གཙོ་བོའི་དབུས་སུ་བཞག། གཞན་དགུ་ལས། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་བྱང་ཤར་དུ་བཞག་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བགེགས་བསྲུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ནས། བིགྷྣཱན་ཏ་ཀྲྀཏ་བཟླས་སོ། ། གཞན་བརྒྱད་ནི། དང་པོ་ལྷ་མོ་གང་བསྒོམ་པ་དེའི་ས་ཕྱོགས་སྒོ་དང་གྲྭ་བཞིར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་མཆོད་རྫས་ནི་མི་དང་། བོང་བུ་དང་། རྔ་མོ་དང་། ཁྱི་དང་། ཅེ་སྤྱང་དང་། མ་ཧེ་དང་། གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་ཡང་བྱ་རྒོད་དང་། འུག་པ་དང་། ཁྲ་དང་། བྱ་རོག་དང་།

In the western corner, a cemetery cloth; in the northern corner, a man pierced by a spear. These are the inner symbols; thereafter, the outer mudrās are to be arranged. On the eastern ledge, one should draw a curved knife, a bhitipāla, a trident, a small sword, a pestle, a hook, and so forth. On the southern ledge, one should draw an axe, an arrow, a club, a khaṭvāṅga, a wheel, a vajra-noose, and so forth. In the west, one should draw a vajra, a hand-drum, a shield, a bow, a bell, a cloth fluttering in the wind, and so forth. In the north, one should draw a threatening gesture, a three-pointed banner, an elephant hide, a vajra-hammer, a spear, a fire-pit, and so forth; one should draw them exactly as it is taught. In particular, at the four gates and the four corners, one should draw a curved knife upon a variegated lotus. In the center as well, one should draw a curved knife upon a lotus atop a corpse. This is the sequence for drawing the maṇḍala. Then, the vases are to be arranged. The principal vase is placed in the center. Of the other nine, the activity vase is placed in the northeast, and one recites, "May you protect against obstructors," while reciting the Vighnāntakṛt mantra. As for the other eight, they are placed in the directions of whichever goddess is being meditated upon, at the gates and the four corners. Then, the offering substances consist of human, donkey, camel, dog, jackal, buffalo, elephant, and so forth; and furthermore, vulture, owl, hawk, crow, and—

ཆུ་སྐྱར་དང་། ཐིང་རིལ་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ནེ་ཙོ་ལ་སོགས་པའི་ཤ་ལས་བྱས་པའི་ལྷ་བཤོས་བརྒྱད་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་གཞག། ཚིལ་ཆེན་པོའི་མར་ཁུའི་མར་མེ་བརྒྱད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གཞག། སྒོ་བཞི་དང་གྲྭ་བཞིར་ཁྲག་སྣ་ཚོགས་པའི་དམར་གྱི་ཨརྒྷ་ཐོད་པ་བརྒྱད་གང་བ་གཞག་པར་བྱའོ། ། མ་ཧཱ་མཾ་སའི་དྷཱུ་པེ་དང་། མེ་ཏོག་གི་སྣོད་བརྒྱད་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་དུས་ན་གྲངས་དང་མཐུན་པའི་གཏོར་མ་དང་། གཞན་ཡང་ལྷ་རྣམས་ལ་དབུལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་རྫས་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། རས་ཟུང་དང་བཅས་པ་ཡང་བཞག་སྟེ། མཆོད་རྫས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཤེས་ནས། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་གནོད་མཛེས་ཀྱིས་བགེགས་བསལ་བའི་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་དེ་ནས་བླ་མའི་མཆོད་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྒོམ་པ་དང་། འབྱུང་བ་རིམ་བརྩེགས་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། མཐར་སྙིང་གར་བསྡུ་བ་བྱས་ནས། སྦྱང་བ་དང་། འབར་བ་དང་། རྟོགས་པས་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཕྱིའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཀྱང་མཆོད་ནས། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས། བསང་གཏོར་དང་།

Place eight divine food offerings (naivedya) made from the flesh of herons, cranes, peacocks, parrots, and so forth, in the cardinal and intermediate directions. Likewise, place eight butter lamps of great fat. At the four gates and four corners, one should place eight skull cups filled with the red argha of various kinds of blood. In the cardinal and intermediate directions, one should also place eight vessels of dhūpe made from mahāmāṃsa and flowers. At the time of the disciples' entry into the maṇḍala, one should set out torma offerings corresponding in number [to the deities], as well as other feast substances (gaṇacakra) to be offered to the deities, the five nectars (pañcāmṛta), and pairs of cotton cloths; this is the sequence of the offering substances. Then, the Vajra Master, having ascertained that all the requirements of the maṇḍala are complete, should engage in the yoga of his own deity. First, having performed the preliminary practice of clearing away obstructors with Sumbharāja, he should then perform the guru offering, meditate on the branches of emptiness, merit, and wisdom, meditate on the successive layers of the elements and the celestial mansion (vimāna), and so forth. He should generate the samaya-maṇḍala, invite the wisdom-maṇḍala, and please them. Finally, having dissolved [the wisdom beings] into his heart, he should thoroughly satisfy them internally through purification, blazing, and realization, and then also make offerings with the external fire ritual (homa). Then, preceded by the meditation on emptiness, the Vajra Master should meditate in order to lead the disciples into the maṇḍala. Having become merged with the wisdom-maṇḍala, he should perform the sprinkling and...

མཆོད་པ་ལྔ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། རས་ཟུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཕྱི་རོལ་དུ་གནས་པ་དེའི་དྲུང་དུ་བླ་མས་ལས་ཀྱི་བུམ་པ་ཁྱེར་ཏེ། བིགྷྣཱན་ཏ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱིན་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ། ཞེས་པས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལེན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དར་དམར་པོ་མ་རྨས་པས་མིག་དགབ་པར་བྱས་ལ་ཆུས་གཏོར་རོ། ། དེ་ནས་ཡོལ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཀུག་ལ་དྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་དེ་ན་གནས་པའི་དེ་སུ་ཞིག་ཅེས་བྱའོ། ། སྐལ་བ་བཟང་པོ་བདག་ལགས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བརྗོད་ནས་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་བཀུག་པ་ལ་འདི་བརྗོད་དོ། ། དུས་འདི་ཉིད་དུ་ཁྱོད་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་ཆུད་པས་ན། ། ང་ཡིས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་གསུངས། ། གང་ཞིག་འདི་ཉིད་མ་མཐོང་བའི། ། མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། བག་མེད་སྨྲས་ན་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་གནས་པར་བྱའོ། ། ཞེས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། གཏམ་འདི་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་སྨྲས་གྱུར་ན། ། ཀླད་པ་ཚལ་བ་བདུན་དུ་འགས། ། དེ་ནས་ཙནྡན་དང་། གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་བསྲེས་པའི་ཆུ་ལག་པར་བྱིན་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། འཐུང་ཞིག་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཐུང་། །

One should also present the five offerings, the five nectars, and all pairs of cotton cloths. This is the sequence of offerings. Then, the guru takes the activity vase and approaches the disciple who is staying outside. Reciting vighnāntakṛt, he goes there and blesses the disciple as Vairocana. Then, with the mantra oṃ khaṃ vīra hūṃ, he causes the disciple to take the flower garland. Next, the eyes are covered with an unblemished red silk cloth and sprinkled with water. Then, having led the disciple outside the curtain, he should ask: "O, who is the one staying there?" The disciple replies, "I am one of good fortune." Then, having generated the mind of enlightenment, he recites: oṃ bodhicittam utpādayāmi. Having led the disciple inside the curtain, he says this: "At this very moment, since you have entered the family of the Buddhas, I shall bestow the wisdom vajra. It is said that by this, Buddhahood is accomplished. Do not speak of this in the presence of anyone who has not seen it. If you speak of it carelessly, your [samaya] will be impaired. Therefore, you must remain diligent." Having said this, he holds the vajra at the disciple's heart. Then, placing the vajra on the disciple's crown, he says: "Do not speak of this talk. If you speak of it to others, your head will split into seven pieces." Then, having given the disciple water mixed with sandalwood, saffron, and so forth, along with the five nectars, he says: "This is your hell-water. If you violate the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, you will attain siddhi. Drink! Drink this vajra nectar!"

ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཧཱུཾ་ཞེས་དམ་བདར་རོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དམ་ཚིག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འདི་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། དུས་འདི་ཉིད་ནས་བུ་ཁྱོད་ཀྱི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ང་ཡིན་ཏེ། ། ང་ཡིས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱོ་བ་མེད་པར་གྱིས། ། གང་ཡང་ང་ལ་མ་མོས་མིན། ། དེ་བཞིན་མོས་པར་མ་བྱས་ན། ། བདུད་ཀྱིས་བཅོམ་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་གནས་པར་གྱིས། ། མནའ་ཆུ་བླུད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་གཞན་ནས་བསྟན་པས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཇི་ལྟར་བསོད་ནམས་ཇི་བཞིན་ལྷའི། ། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འདི་ལ་ཡང་། ། རིགས་ཀྱི་ནང་ན་འདི་བཟང་ངོ་། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འདིར་བྱུང་ནས། ། དེ་ཡི་བསོད་ནམས་འདིར་འབྱུང་བ། ། དེ་འདྲའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ནས། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ་དོར་རོ། ། ལྷ་གང་ལ་བབས་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་སྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་དངོས་གྲུབ་བཟང་ངན་དག་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་ལྟས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་དེ་རིང་ཉིད། ། ཁྱོད་ནི་ཡེ་ཤེས་མིག་ཕྱེ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་གྱིས། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཙཀྵུ་པྲ་བེ་ཤ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་ནས་རང་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོ་ལ་ཐུག་པར་བསྟན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བུམ་པ་དག་གི་ཆུ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། དེས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ཞེས་སྤྱི་བོར་ཆུ་བླུགས་པས།

"Oṃ vajrāmṛta hūṃ," thus one makes the oath. Following that, the uncommon samaya should be spoken: "From this very moment, I am your Vajradhara. Whatever I command, you must carry out without weariness. Do not have any lack of devotion toward me. If you do not act with such devotion, you will be overcome by Māra and go to hell. Therefore, abide by the samaya." This is the sequence for administering the oath-water. Then, the disciple should be brought down [into the state of the deity] through the sequence of meditating on them as Amitābha and so forth, as taught elsewhere. Then, one says: "Just as merit is, so too is the deity; within this specific family, this one is the best. Having arisen here as its siddhi, such merit arises here in this maṇḍala." Having said this, one recites "Pratīccha vajra hoḥ" three times and casts [the flower]. One should understand the quality of the siddhi—whether good or bad—based on which deity the flower falls upon and the distinctions of the upper or lower parts of the body. This is the sequence of the flower-omen. Then, one says: "Today, Vajradhara, you shall open the eye of wisdom; likewise, may you see everything." Reciting "Oṃ jñānacakṣuḥ praveśa phaṭ," one shows [the disciple] the principal deity through the door of self-clarity. This is the sequence of entering the maṇḍala. Then, having combined the waters of the maṇḍala vases into one, one bestows the empowerment by pouring it from the crown of the disciple's head, saying: "Oṃ vajrābhiṣiñcāmi." By pouring the water upon the crown of the head...

རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་མི་བསྐྱོད་པས་མགོ་བརྒྱན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དབུ་རྒྱན་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ནས། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ལྔ་ལས་རིགས་ལྔ་བསྐྱེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་དག་དེར་གཞུག་པར་བྱས་ནས་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཞག་ནས། ཨོཾ་རཏྣ་ཀུ་ལ་མུ་ཀུ་ཊ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་པཾ་ལས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསྐྱེད་ནས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བཅུག་ལ། དེ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མིས་ལག་པ་གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན། ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷིར་བསྐྱེད་པ་དང་། གཞུག་པ་བྱས་ཏེ་གྱུར་པས་དབང་སྦྱིན་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པར་དྲིལ་བུ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཞེས་བདག་པོའི་དབང་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་གཉིས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བསྣོལ་ཏེ་བཟུང་ལ། མིང་གི་དབང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། ཞེས་པས་སྦྱིན་ཏེ། ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་ལྷ་གང་ལ་བབ་པའི་ཞབས་ཀྱིས་མཚན་པའི་མིང་གི་དབང་སྦྱིན་ནོ། ། དབང་ལྔ་པོ་འདི་ནི་རིགས་ལྔའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་པོས་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེར་བསྒོམས་ཏེ།

Visualize the head being adorned by Akṣobhya, the lord of the family. Then, having actualized the emptiness of the crown, generate the five families from the five syllables OṂ HŪṂ ĀṂ JRĪṂ KHAṂ. Having caused the five Tathāgatas to enter therein, place [the crown] on the head of the disciple and say: OṂ RATNAKULA MUKUṬA ABHIṢIÑCĀMI. This is the empowerment of the crown. Then, from the emptiness of the vajra, generate Amitābha from PAṂ and cause Amitābha to enter. Through that transformation, it becomes a vajra; with this, the empowerment is conferred. With OṂ VAJRA ABHIṢIÑCĀMI, the vajra is placed in the right hand. Then, the bell is also generated as Amoghasiddhi as before; having caused it to enter and it to transform, the empowerment is given. The bell is placed in the left hand, and with OṂ VAJRA ADHIPATI ABHIṢIÑCĀMI, the lord empowerment is bestowed. Then, holding the vajra and bell crossed over the crown of the disciple's head, the name empowerment—the nature of Vairocana, the nature of the utterly pure dharmadhātu—is bestowed. With VAJRA NĀMA ABHIṢIÑCA, it is given; the name empowerment is bestowed using the name of whichever deity has descended, such as "O, Glorious [Name]." These five empowerments are the empowerments of the five families. Then, the master empowerment is to be bestowed. The master empowerment is that which performs the benefit of oneself and others; request it, saying, "I pray that the Lord of Compassion grant it." Then, meditate on the vajra as arising from HŪṂ.

ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་སེམས་དཔའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་གཙོ། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨ་ལས་དྲིལ་བུ་བསྐྱེད་དེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་འདོད། ། རྟག་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ཡིན། ། རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མཆོད་པར་གྱིས། ། ཞེས་ལག་པ་གཡོན་པར་སྦྱིན་ནོ། ། སྲིད་པའི་ཚིག་དག་བརྗོད་དེ་དེས་དཀྲོལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་བྱིན་ཏེ་སྐུའི་དབང་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྷའི་རྣམ་པར་དག་པ་བཤད་ནས། དེ་ནས་གནང་བ་སྦྱིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པར། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། རྟག་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་གྱིས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་བྱིན་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྐྱེད་དེ། བླ་གོས་ཀྱི་མཐའ་མ་གཡོན་པས་བཟུང་བའི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཟུང་བས། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་དུ་བྱས་ལ་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལུང་བསྟན་གྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དང་བར་གྱིས། ། ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐྱབས་སྦྱིན་བྱས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ཡང་སྡིག་མེད་དེ། །

"Vajrasattva, the being without beginning or end, the great joy, Samantabhadra, the lord of the mind, Vajragarbha, the sovereign of the heart." Having spoken thus, he gives [the vajra]. Then, having generated the bell from the syllable A, he gives it into the left hand, saying: "This is held to be the melody of insight of all the buddhas; you must always hold it, and make offerings to the awakening of the Victors." Then, reciting the words of existence, he rings it. Then, having bestowed the meditation on the mudrā of the body of the disciple’s yidam deity, he bestows the empowerment of the body. Then, having explained the purity of the celestial mansion and the purity of the deity, he grants permission, saying: "In all world systems without exception, turn the wheel of discipline as is appropriate." Then, the vow of conduct is to be bestowed: "This is the vajra of all the buddhas, which resides in the hand of Vajrasattva; you must always hold it; it is the vow of conduct of Vajrapāṇi." Having given the vajra, the vow of conduct is firm. Then, the master generates himself in the form of a buddha; holding the edge of his upper robe with the left fist at the heart, and making the right hand in the gesture of supreme generosity, he should grant the prophecy, saying: "The buddhas, bodhisattvas, and noble ones, with one voice, prophesy you as a Vajra-holder; may you attain the siddhi of mantra." Then, having granted the refuge, he says: "In the three realms, there is no sin like that of being free from passion."

དེ་བས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱི་ནས་ཤི་བ་ཡོད་མེད་དེ། ། སྡུག་བསྔལ་སྲིད་ལ་མྱ་ངན་འདས། ། སྲིད་པ་བརྟན་དུ་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། རང་བདག་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བཟུང་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཅན། ། སངས་རྒྱས་དང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་དོན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་དག། བརྩོན་པར་བྲི་དང་རྒྱུད་ལ་ནི། ། ཉན་དང་བསྒྲུབ་པ་དག་ཏུ་གྱིས། ། ཞེས་སྐྱབས་སྦྱིན་ནོ། ། དབང་དེ་ལྟར་རྫོགས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སློབ་དཔོན་ལ་སྒྲ་དང་། རོལ་མོའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྐོར་བ་དང་། མཆོད་པ་བྱས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་རང་གི་སྙིང་གར་བཀོད་པ་བྱས་ནས། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ནི། བླ་མའི་ཞལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་དོན་ཡོད་པའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རྡོ་རྗེ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Therefore, being free from attachment to desires, you must never act [in such a way]. In this vehicle of great bliss, there is no death hereafter. Suffering is transcended within existence, and existence itself becomes a stable siddhi. Having completely cast aside your own self, you should not practice austerities. By maintaining yourself in whatever way is blissful, you will attain the siddhi of a buddha. Thus, the master, who possesses the activities of mantra and tantra, and who, through the power of compassion for the sake of sentient beings, is a buddha and a bodhisattva, should diligently draw the maṇḍala rituals and listen to and practice the tantras. Thus he grants the refuge. When the empowerment is thus completed, one should circumambulate the maṇḍala and the master with various sounds and musical instruments, and make offerings. Then, having placed the deities of the maṇḍala within one’s own heart, one should satisfy them with the inner fire offering. One should also perform the torma offering. Thereafter, the secret, insight, and wisdom empowerments are to be understood from the oral instructions of the guru. This concludes the maṇḍala ritual of the glorious Mañjuvajra, composed by the great master, the glorious Amoghavajrapāda. It was translated by that very paṇḍita and the translator Dorje Drak.