The Sādhana of Vajrabhairava With One Face and Two Arms

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་བྷཻ་ར་ཝ་ཨེ་ཀཱ་ན་ན་དྭི་བྷུ་ཛ་སཱ་དྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་བ་སྤུ་གཟི་མ་དུས་མཐའི་མེ་ལྟར་འབར་ཞིང་ལྗགས་འདྲིལ་བ། ། སྤྱན་གསུམ་རྭ་རྣོན་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་འཇིགས་གཟུགས་ཀླུ་བདག་རྒྱན་ཅན་མ་ཧེའི་ཞལ། ། གཡོན་བརྐྱང་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་མའི་སྟེང་ན་ཡོངས་གནས་པ། ། ཤིན་ཏུ་རྣོ་བའི་གྲི་གུག་ཐོད་པ་འཛིན་པ་མཉམ་མེད་བདེ་བ་སྟེར་ལ་འདུད། ། ཕྱག་དང་ཞལ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ། ། བསྒོམ་པ་རུ་ནི་མི་ནུས་པ། ། བསྡུས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་པ། ། སྐྱེ་བོ་ནུས་པ་མི་ལྡན་ཞིང་། ། བློ་དམན་པ་ཡི་ངོ་རུ་ནི། ། མདོར་བསྡུས་པ་ཡི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་མོས་པ་ལའང་། ། སྦྱོར་དོན་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པ་ཡི། ། རང་གིས་ཤེས་ན་རབ་ཏུ་འཇུག། གཙོ་བོ་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྒྱས་པར་བཤད། ། སྔགས་པས་རེ་ཞིག་ཐོག་མར་དུར་ཁྲོད་དམ་གཡུལ་ལ་སོགས་པའི་སའམ། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ་གནས་ནས། ཞལ་བཞིའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཞིར་བསྔགས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ། བྷ་ག་ཝཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་སོ། །

In the language of India: Vajrabhairava-ekānanadvibhuja-sādhana-nāma. In the language of Tibet: rDo rje ’jigs byed zhal gcig phyag gnyis pa’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of the Two-Armed, One-Faced Vajrabhairava). Homage to the glorious Vajrabhairava! Homage to the glorious Jñānasattva! With a beard, eyebrows, and body hair blazing like the fire at the end of an eon, with a curled tongue, three eyes, and sharp horns, his terrifying form is adorned with the lords of nāgas and he has the face of a buffalo. With his left leg extended, in a state of intense wrath, he stands firmly upon a multicolored lotus and a sun disk. Holding an extremely sharp curved knife and a skull-cup, I bow to him who bestows incomparable bliss. Since it is impossible to meditate on [the deity] with various hands and faces, and because people lack the capacity and have inferior intellects, this concise sadhana is for their sake. Furthermore, in order to generate the application of meaning for those who have faith in that very reality, I shall enter into this, knowing it myself as it was taught in the Buddha’s tantras. The primary samaya is thoroughly shown; therefore, it is explained in detail. First, the mantrin should stay on a comfortable seat in a place such as a charnel ground or a battlefield, or in a location that is pleasing to the mind. Having consecrated and blessed the four directions with the mantra of the four faces: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. With these, one should consecrate the four directions.

དེའི་རྗེས་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བའི་ཡུལ་ལ་བལྟས་ནས་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཉེ་བར་འདོད་པ་ནི་བྱམས་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཐོན་པར་འདོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་སེམས་རངས་པ་ནི་དགའ་བའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་རྙེད་པ་དང་མ་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་དེའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿ སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། དེའི་རྗེས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་ནས་སྔགས་ཀྱི་དོན་མངོན་དུ་བྱ་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་པ་ནི། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཐང་ཅིག་ཙམ་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས། ཡཾ་ཡིག་དུ་བ་ལས་བྱུང་བ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན། ། དེ་སྟེང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཨ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་ལ་དྷཱིཿཡིག་འོད་འབར་བ། ། བསྒོམས་ནས་དེ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། བདེ་གཤེགས་རྒྱལ་བ་ཡང་དག་བསྐུལ། །

Following that, light rays are emanated from the seed syllable at one’s heart, inviting the guru, buddhas, and so forth into the expanse of space. Having made perfect offerings and performed the ritual of confessing misdeeds and so on, one then gazes upon the objects of sentient beings submerged in the ocean of immeasurable suffering and meditates on the four immeasurables. In this context, wishing for the welfare and happiness of others is loving-kindness (maitrī). Wishing for them to be freed from the causes of suffering is compassion (karuṇā). Rejoicing in sentient beings being free from suffering and its causes and being established in happiness is sympathetic joy (muditā). Being untainted by the eight worldly concerns, such as gain and loss, because of the single taste of suchness (tattva) is equanimity (upekṣā). To meditate on this, one should recite the mantra that purifies the aspects of subject and object: oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Following that, one should meditate with certainty on the lack of intrinsic nature of all phenomena. Having realized that they are mere conceptualizations of mind-only, one should manifest the meaning of the mantra and recite the mantra of emptiness: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, having focused intensely on emptiness for a moment, from that emptiness, a yaṃ syllable arises from smoke, forming a bow-shaped wind maṇḍala. Above that is a moon maṇḍala arising from the seed syllable a. Upon that, one meditates on a blazing dhīḥ syllable. By its light rays, the Sugatas, the Victors, are perfectly invoked.

དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་འདུས། ། འཇམ་དཔལ་དབྱངས་སུ་ཡང་དག་བསྒོམ། ། རལ་གྲི་པོ་ཏིས་ཕྱག་བྲེལ་བ། ། གངྒཱའི་གསེར་གྱི་འོད་དང་ལྡན། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཨ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཕྱོགས་ནས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་བཞུགས་དང་། ། ཁྲོ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བཅས། ། དེ་བཞིན་རིག་པའི་ལྷ་མོ་ཚོགས། ། ཡང་ན་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ལ། ། བསྐུལ་ནས་ཡང་དག་བཞུགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡང་དུས་གཅིག་འཇམ་པ་ཡི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་གྱུར། ། རོ་གཅིག་ཏུ་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་། ། མཆོག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བའོ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་རུ་རྣམ་རྒྱས་པས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཁོངས་གསལ་བ་དང་། ། བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཡིད་ཀྱིས་བརྟན་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ནག་པོ་ཆེ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་པ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་ངེས་པར་འབྱུང་། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཡང་དག་འདུས། ། ཡང་ནི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་བྱས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་རབ་འབྱོར་པ། ། ཧཱུཾ་གིས་དེ་ཉིད་ལས་སྦྱོར་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་བརྩིགས་པ། ། རྩེ་དགུའི་འོད་ཟེར་ཤིན་ཏུ་རྣོ། ། བསྒོམས་ནས་དེ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཕྲ་མོའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྒྱལ་བ་སོགས། ། ཉི་མ་ཡི་ནི་འོག་ཉིད་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བར་ཡང་དག་བལྟ། ། དེ་ཡིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན། ། དེ་ཡིས་ངེས་པར་ཡང་དག་བསྡུ། ། རྡོ་རྗེ་གཟུགས་བརྙན་གཟུགས་གཅིག་ཏུ། ། བློ་ལྡན་གྱིས་ནི་བཞུགས་པར་བསམ། ། དེ་འོག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་གྱུར་པ། །

All of those perfectly gathered, one should meditate perfectly as Mañjuśrī. His hands are occupied with a sword and a volume of scripture, and he possesses the golden light of the Gaṅgā. At his heart, one should meditate on a sun maṇḍala arising from the syllable A. From that, light rays perfectly emerge, and from the directions, the perfect Buddhas reside, together with the wrathful ones and the Bodhisattvas, as well as the hosts of knowledge goddesses. Alternatively, having exhorted them, they come to reside perfectly upon that very sun. Then, in a single moment, they become a gentle sun maṇḍala. Arising as a single taste, it is supremely and utterly luminous. Expanding for a hundred yojanas, it illuminates the three worlds and destroys the hosts of Māras. One should meditate with a stable mind. Above that, the great black syllable HŪṂ, possessing five-colored light rays, emerges from that very place. Again, by a garland of light rays, all beings without exception are made into Buddhas. The five Buddhas are fully present; through HŪṂ, they are joined to that very essence. A great vajra is constructed, with nine prongs and extremely sharp light rays. Having meditated, by its light rays, the Victors and so forth, in the form of subtle images, are seen perfectly like reflections beneath the sun. By that, sentient beings are fully ripened; by that, they are definitely and perfectly gathered. The wise one should contemplate the vajra reflections as a single form, residing there. Below that, everything is completely transformed.

བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་བཟོད་དཀའ་བ། ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ་དྲག་ཆེན་པོ། ། འཇིགས་མཛད་ལྗགས་ནི་འདྲིལ་བ་ཡི། ། མ་ཧེའི་ཞལ་ནི་སྐུ་ཆེན་པོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཟ་བར་ནུས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་སོགས་གནོད་པ་ལ། ། སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས་ནི་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ། ། གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་ལ་སོགས་གསོད། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་བསྡིགས་པར་མཛད། ། དབང་པོ་ཉེ་དབང་དྲག་དང་ཚངས། ། ཧ་ཧའི་སྒྲ་ཡིས་སྐྲག་པར་བྱེད། ། བདུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འཇོམས་པ། ། གཡོན་བརྐྱང་བ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་གསོད། ། ས་འོག་ཏུ་ནི་རབ་ཏུ་གཡོ། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་འཕྲོག་ཆེན་པོ། ། ཐོད་པའི་ཅོད་པན་གྱིས་ནི་མཛེས། ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་། ། སྤྱན་གསུམ་དམར་ཞིང་ཟླུམ་པ་ཡིན། ། རྭ་རྣོ་སྐྲ་ནི་འབར་བ་བཞིན། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་རབ་མགྱོགས་འཇིགས། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཉི་མར་གནས། ། དབང་པོ་ཡི་ནི་གདེངས་ཀས་བརྒྱན། ། ཐུང་ཞིང་ལྟོ་འཕྱང་བརྗིད་པ་ཡི། ། མཚན་མ་གྱེན་འགྲེང་དྲག་དང་བཅས། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་བསྣམས་པ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་གྲི་གུག་འཛིན། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། དཔལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ནི། ། ཡང་ན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་བསྒོམས། ། ལྷག་མ་མདའ་གཞུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཕྱག་གཉིས་བགེགས་ཀྱི་པགས་པ་འཛིན། ། ཞལ་གསུམ་དཀར་དང་དམར་བའོ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་བསམ་གཏན་ནི། ། དྲག་དང་བཞད་དང་འཇིགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ཀུན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། གཤིན་རྗེ་གདུག་པ་མ་ཧེའི་སྟེང་། ། དེའི་མདུན་དུ་མགོན་པོ་ནི། ། ཅིག་ཅར་དུ་ནི་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དཔའ་བོ་ཡི། ། ཕྱག་དང་ཁ་དོག་མཆོག་ཏུ་འདྲ།

Difficult to endure like the fire at the end of an eon, black in color and extremely fierce, the great-bodied buffalo-faced one who terrifies, with his tongue curled back, is capable of devouring the three worlds. Against those who harm the Three Jewels and so forth, he is supremely victorious with the threatening gesture. He slays the Six-Faced Youth and others, and strikes terror into the gods and demigods. With the sound of "Ha Ha," he frightens Indra, Upendra, Rudra, and Brahmā. He utterly destroys the maṇḍala of Māra, slaying with his left leg extended. He causes the subterranean realms to tremble; he is a great plunderer adorned with a garland of heads and beautified by a crown of skulls. His fangs are bared, and his three eyes are red and round. His horns are sharp and his hair is like blazing fire; his beard and eyebrows are swift and terrifying. He stands upon a variegated lotus and sun disk, adorned with the hood of a serpent. Short and pot-bellied, he is majestic, with his sexual organ erect and fierce. In his right and left hands, he holds a skull-cup and a curved knife. The mantra practitioner should always meditate upon him. Or else, one should meditate on the glorious Great Vajrabhairava with three faces and six arms. The remaining two hands hold a bow and arrow and a khaṭvāṅga; two hands hold the skin of an obstacle-maker. His three faces are white and red. The right and left faces are wrathful, laughing, and terrifying. All the rest is as before. The fierce Yama is upon a buffalo; in front of him, the Protector is to be generated simultaneously. He is identical in hands and color to the heroic Vajrabhairava.

། སྤྱན་གསུམ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཡིས། ། རོ་ཡི་སྟེང་ན་ཡང་དག་གནས། ། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་བསད་པའི་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ། ། དེ་རྗེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་ཆོ་གས་གཞུག། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་སྦྱིན། ། དམ་ཚིག་ལ་ནི་ཡང་དག་གཞུག། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཡང་དག་སྦྱིན། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་སྤྱི་བོར་བརྒྱན། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་སྔགས་བཟླས་པས། ། མྱུར་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་ནི་བྱས། ། སྔགས་པ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་ནི། ། ལངས་ནས་བྱ་བ་གཞན་དག་བྱ། ། སྨོན་ལམ་དེ་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་བློ་ལྡན་དེ་ནས་ལངས། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་སྔགས་བཟླས་པས། ། མྱུར་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་ནི་བྱ། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པས། ། འགྲུབ་པར་འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་ཡི་གེ་བཅུ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཀུན་དུ་དེ་དྲན་བཟླས་པ་ནི། ། རིང་དང་ཐུང་དང་བུལ་བར་མ་ཡིན་བློ་ལྡན་མི་སྨྲར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་དུ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྔགས་པས་མི་སྤོང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ནི་གཞི། ། ངེས་པར་སེམས་ནི་བརྟན་བྱས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཇི་སྲིད་མཚན་མ་མ་བྱུང་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་མཆོག། ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བསད། ། འཇིགས་བྱེད་བསད་པའི་ལས་ནི་གཙོ། ། གཤིན་རྗེའི་གཟུགས་ནི་བྱ་བ་ལ། ། གྲོག་མཁར་བདུན་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས། ། དུས་སོགས་ཤེས་པས་འདུས་བྱས་པས། ། གཅེར་བུ་རལ་གྲི་མི་མགོ་གཟུང་། །

With three eyes and bared fangs, He dwells perfectly upon a corpse. To slay the malevolent ones, One should meditate on him as the embodiment of compassion. Thereafter, summon the wisdom-being (jñānasattva) And cause him to enter according to the ritual procedure. Offer the drinking water, the water for the feet, and so forth, And cause him to truly enter into the samaya. Then, bestow the empowerment perfectly, And adorn the crown of the head with the lord of the family. By reciting the mantra while in meditative equipoise, One swiftly accomplishes the welfare of beings. When the mantrin becomes weary, He should rise and perform other activities. Having likewise made the aspiration prayers, The wise yogi then arises. As for the ritual of the preliminary service, By reciting the mantra of the embodiment of compassion, One should swiftly accomplish the welfare of beings. With a fixed number of three hundred thousand, There is no doubt that accomplishment will be attained here. Regarding that, the ten-syllable mantra is to be recited continuously and with constant mindfulness: Neither too long, nor too short, nor too slow; the wise one, remaining silent, [recites] in all respects. The glorious Vajrabhairava mantra is the basis of siddhi that the mantrin must not abandon. Having firmly stabilized the mind, one should continue until the desired signs arise. Then, the yogi, possessing supreme compassion, And having generated the pride of the wrathful one in his mind, The Vajra-holder slays [the enemy]. The rite of slaying Bhairava is the primary [action]. In the performance of the Yama-form, It truly arises from seven anthills. The one endowed with the Bhairava yoga, Knowing the proper time and so forth, having prepared [the image], Naked, holding a sword and a human head.

གསུས་པ་ཆེ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ། ། སྐྲ་སེར་གྱེན་བརྫེས་མིག་དམར་བ། ། གདུག་སེམས་ཅན་ནི་འཇིགས་པ་ཡིས། ། དེ་ནི་གྲུ་གང་ཙམ་གྱི་ཚད། ། མི་ཐོད་ལ་བྲིས་སྙིང་གར་གཞུག། བླ་མའི་མན་ངག་རྟོགས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བར་བྱས་ནས་ནི། ། སྲུང་བ་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ལུས་ནི་སྟོང་པར་གྱུར་པ་ལ། ། བསད་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ། ། གཤིན་རྗེའི་ལུས་ནི་རྫོགས་པ་དང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཉི་མ་བདུན་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཆོ་ག་ཐུན་གསུམ་དུ། ། བཟླས་དང་སྦྱིན་སྲེག་སོགས་རྫོགས་པས། ། མངོན་སུམ་དུ་ནི་མཚན་མ་ཐོབ། ། མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ནི་དུས་སུ་བྱ། ། མི་མགོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་བསྡུ། ། ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདི་ལྟར་བརྟན་བྱས་རྣལ་འབྱོར་བ། ། གང་བསྟན་དེ་ནི་བྱས་པ་ན། ། ཐམས་ཅད་བོར་བར་ངེས་པར་འགྲོ། ། གང་ཡང་འདིར་ནི་དམྱལ་བ་ཡང་། ། སྤངས་ནས་བདེ་བ་ཅན་དུ་འགྲོ། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་མཐུ་དང་ནི། ། བསམ་གཏན་བསམ་བྱ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པ་ཡང་། ། དེ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ཡིན། ། ཉེ་བར་བྱས་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དུ་ན་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལས་བསྒྱུར་བས། ། གསོལ་བཏབ་པ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་ནས། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་ལྟར། ། འདི་ཉིད་ལ་གུས་བདག་གིས་བྱས། ། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་དགེ་བ་དེས། ། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི། ། ཆུ་རྒྱུན་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་ནི། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཤོག། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་རབ་མཛད་པ། །

With a large belly and a single face, With yellow hair bristling upward and red eyes, Terrifying those with malicious intent, He is the size of a single cubit. Drawn upon a human skull, place it at the heart. Through the realization of the guru’s pith instructions, One should certainly apply his sādhana. Having performed the union and the separation, Through the application of summoning the protection, And when the body has become empty, If one kills, the siddhi will be swiftly attained. When the body of Yamāntaka is complete, And the object of accomplishment is placed before one, Within the count of seven days, According to the ritual in three sessions, By completing the recitation, fire offerings, and so forth, One will obtain the signs in person. This should be done at the time of midnight. Gather [the essence] upon three human heads. With a mind of wrathful pride, The yogi who has thus become stable, When that which was taught is performed, All will certainly be cast away. Even those in hell here, Having abandoned it, will go to Sukhāvatī. Through the power of mantra and tantra, And the yoga of meditative concentration and its objects, Even for those who have committed great sins, This is the gift of skillful means. It is a method of close application; Otherwise, it would become a fault. Having been translated from the Vajrabhairava [tantra], Out of compassion for those who requested it, Like a precious jewel or the moon, I, with devotion, have composed this. By whatever merit has been gained, May this sādhana for achieving bliss Be for those sentient beings who desire the stream of water— May they become Vajrabhairava! Composed by Mañjughoṣa.

ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨཱ་ཙརྱ་ཨ་ནནྟ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The sādhana of the two-armed [form] is complete. It was translated by the Indian abbot Ācārya Ananta and the Tibetan translator, the monk Dorje Drak.