Annotations to the Verses of the Glorious [Great] Vajrabhairava Tantra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བྷཻ་ར་བ་ཏནྟྲ་སཱུ་ཏྲ་བི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྒྱུད་ཀྱི་མདོ་མདོར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོ་འཇིགས་བྱེད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཡི། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཡི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བཤད་པ་ནི། ། དེ་ཡི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འདིར་དེ་མ་ཐག་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་ཀྱི་དང་པོར་བསྟན་ཞེ་ན། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་པོའི་ཚིག་བོར་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་བསྟན་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་གྱི་རྒྱུད་གྲངས་སྟོང་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རྗེས་ལས་རྒྱུད་འདི་ཕྱུང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱས་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་དང་པོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་དེ་ནས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་རྟོག་པ་བདུན་པ་མ་ལུས་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་དག་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ཏེ་འདིར་བཟླས་པ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། འཇིགས་བྱེད་སྙིང་རྗེར་འདོད་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྦྱོར་བ་ལས། ། གཉི་ག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འགྲུབ། ། དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དོ། ། འདིའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ།

In the language of India: Śrīvajrabhairavatantrasūtravivaraṇa-nāma. In the language of Tibet: Dpal rdo rje ’jigs byed rgyud kyi mdo mdor bshad pa zhes bya ba (The Concise Explanation of the Sūtra of the Glorious Vajrabhairava Tantra). Homage to the glorious Vajrasattva! Homage also to the lotus feet of the glorious guru, the protector Bhairava. Through his kindness, I shall write an explanation of this king of tantras. Regarding the phrase "Then" (atha) and so forth: here, the word "then" should be understood as referring to what immediately preceded it. If one asks, "In that case, why is it taught at the very beginning of the tantra?"—having set aside the initial words "Thus have I heard" (evam mayā śrutam) and so forth—the presentation of the word "then" is because this tantra was extracted from the eighteen-thousand-verse Mañjuśrī Tantra immediately following the Sādhana of Great Bhairava. Having understood it in that way, it should be applied at the beginning of the tantra. Furthermore, the word "then" refers to the point at which the entirety of the seven chapters (kalpa) is reached. "Correctly explained" (samyag-ākhyāta) means the authentic meaning. Here, it refers to recitation, yantras, fire offerings (homa), meditative concentration (dhyāna), and enlightened activities (karma). Regarding the "sādhana of Vajrabhairava": "Vajra" is said to be emptiness (śūnyatā), and "Bhairava" is held to be compassion (karuṇā). From the union of Vajrabhairava, the identity of both is accomplished. Thus, emptiness and compassion are inseparable. Vajrasattva is Vajrabhairava. His "sādhana" is that which brings about accomplishment.

གཞུང་གི་ཚོགས་འདི་ཡིས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་འདི་ལྟ་བུར་བྱེད་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱང་འདི་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་དེ་ཉིད་རྒྱུད་དོ། ། དྲག་ཤུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཐུགས་ཉིད་ལས་སོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་གཟུགས་ལས་སོ། ། ཤིང་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་གང་ལ་ཤིང་གཞན་གྱི་གྲིབ་མས་མ་ཕོག་པའོ། ། དབང་དང་དགུག་པ་དང་། བསད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྟན་པའོ། ། ཉེ་བར་བཤད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པའི་རྟོག་པ་ལས་བསྟན་ཏོ། ། རོ་བསྲེགས་ཐལ་བས་ཞེས་པ་ནི་རྡུལ་ཚོན་དཀར་པོའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་ནི་རྡུལ་ཚོན་ནག་པོའོ། ། ལྡོང་རོས་ཀྱིས་ནི་སེར་པོའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོ་ཕག་གིས་ནི་དམར་པོའོ། ། ནིམ་པ་དང་། ནི་སུན་ད་རའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྗང་གུའོ། ། རྡུལ་ཚོན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པར་འབྲེལ་ཏོ། ། གྲུ་བཞི་ཞེས་པ་ནི་མི་མཉམ་པ་མེད་པས་ནའོ། ། སྒོ་བཞི་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་རྣམས་སོ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་ཞེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་འཁྲོལ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། བ་དན་དགུ་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དྲི་ཞིམ་པོ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཡང་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །

This collection of texts establishes the divine form of Vajrabhairava in this manner. The tantra is also this very thing, for since it arises from the detailed arrangement, it is the tantra itself. "Fierce" refers to the very mind of the wrathful deity. "Terrifier" refers to the transformed form. "Single tree" refers to a tree that is not struck by the shadow of any other tree. "Subjugation, summoning, killing, and so forth" are what is taught. "The detailed explanation" is taught in the ritual manual for accomplishing various siddhis. "With the ashes of cremated corpses" refers to white colored powder. "With charcoal from the charnel ground" refers to black colored powder. "With realgar" refers to yellow. "With bricks from the charnel ground" refers to red. "With the leaves of neem and niṣṭhura and so forth" refers to green. These colored powders are to be used to draw the maṇḍala; this is the connection. "Square" means it is without unevenness. "Four gates" refers to the four doors of the purified gates of liberation: emptiness, signlessness, wishlessness, and the unconditioned. "Adorned with four archways" refers to the purity of the four meditative concentrations. "Resounding with the sound of bells" means causing the realization that all phenomena are emptiness. "Nine banners" refers to the purity of the nine branches of the excellent speech. "Its fragrant flower garlands" refers to the purity of the five sensory qualities. "Vajra-jewel" refers to the vajra of emptiness.

རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་རྒྱས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་དག་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛེག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྟོན་པའོ། ། དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་རེའུ་མིག་དགུ་པ་བྲི་ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྒོ་བཞི་རྣམས་སུ་ཞེས་པ་ནི་སྒོ་བཞི་པོ་རྣམས་དང་ཉེ་བ་བསྡུའོ། ། རོ་ལངས་ཆེན་པོའོ་ཞེས་པ་ནི། རོ་ལངས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཏེ། ཕྱག་གཉིས་པ། ཞལ་གཅིག་པ། སྤྱན་གསུམ་འབར་བ། སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། གཅེར་བུ་ཞལ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། མདོག་ནག་པོ། ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་གྲི་གུག་གསོར་བར་བྱེད་པ། གཡོན་གྱིས་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན་པའོ། ། གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་བྲི་བར་བྱའོ། ། མར་ཁུ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔོན་དུ་བྱས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་པའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་སྒྲོགས་བྱེད་ཅེས་པ་གད་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་ཅེས་པ་ནི། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་མནན་པའོ། ། གལ་ཏེ་སྔགས་པས་མ་གྲུབ་ན་ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དགྱེས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེར་བ་ལས་བརྒྱ་ལམ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་བསོད་ནམས་མེད་པའི་དབང་གི་ཆ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དམན་པའི་ལས་དེ་ཡིས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་བོ། ། དེ་དག་གི་དད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Jewel" refers to the precious jewel of the expansion of unsurpassed joy, which is great compassion. These are shown to be non-dual. The crescent moon indicates the nature of ascending bodhicitta. The lattices and half-lattices represent the purity of method and insight. The instruction to "draw a nine-square grid in the center" is easy to understand. "In the four gates" includes those areas adjacent to the four gates. "Great vetālas" refers to the great vetālas, who have two arms, one face, and three blazing eyes; their yellow hair is bristling upward; they are naked with bared fangs and black in color; with their right hands they brandish curved knives, and with their left they hold skull-cups filled with blood. "Should be placed" means they should be drawn. "Great clarified butter" and so forth are easy to understand. "Previously performed" means having previously completed the service (sevā). "Uttering 'ha ha'" means manifesting through the eight types of laughter. "Deeply composed" means possessing the yoga of Vajrabhairava. "Accomplish in its center" refers to the desired siddhi. "Upon that" means treading upon it. "If the mantrin does not achieve [success]" means that although the Blessed One is pleased and bestows the Mahāmudrā, if—by the power of the practitioner's lack of merit—this occurs only once in a hundred attempts, then through that inferior rite, success will be achieved without a doubt. This is for the purpose of generating faith in them.

དེ་དག་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། འཇམ་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྲུལ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་པར་བསྟན་ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་བརྟགས་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པའོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོར་བསྟན་ཞེ་ན། དབང་མ་བསྐུར་བར་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལས་མི་བྱ་ཞིང་། རྒྱུད་ཉིད་ཀྱང་མཐོང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དང་པོ་ཉིད་དུ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ནི་རིགས་པའོ། ། རྫོགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་བརྟག་པ་དང་པོའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དགོས་པ་མེད་པར་ནི་སུ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་འདིས་ན། དགོས་པ་བསྟན་པའི་དོན་དུ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པའི་རྟོག་པ་གསུངས་སོ། ། སྔགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསད་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། ལས་གསུམ་སྟེ། ཁྲོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྷག་མའོ། ། མེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ནི་རེ་ཕའོ། ། གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། མེའི་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྙེད་དོ། ། ཧཱུཾ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་རྣམས་སུའོ། ། ཟུར་རྣམས་སུ་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་སུ་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྒྱད་བྲིའོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། ། ཡང་ན་རིམས་ཀྱིས་ཟིན་པར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"Those" refers to the complete [set]. "Mañjuśrī" refers to an emanation of Mañjuśrī. "The maṇḍala is definitively shown" refers to the maṇḍala of colored powders. "Definitively shown" means that when it is examined, it is shown exactly as it is. If one asks, "Why is the maṇḍala of colored powders shown first?" it is because one should not perform the activities taught in the tantra without having received empowerment, nor should the tantra itself be seen; therefore, it is logical to show the maṇḍala of colored powders at the very beginning. "Complete" means perfectly attained, or thoroughly attained. These are the explanations of the first chapter from the Vajrabhairava Yoga Tantra. Since no one will engage [in this] without a purpose, the purpose is shown by the words "Then," and so forth. The chapter on accomplishing various siddhis is taught. Regarding the phrase "the mantrin, being extremely wrathful," the remainder is that the three activities—killing, expelling, and separating—should be performed with a wrathful mind. "In the middle of two fires" refers to the syllable ra. If one asks, "How is this known?" it is because it is the seed-syllable of fire; by metaphorically applying the effect to the cause, it is understood as such. "Eight hūṃs" refers to the cardinal directions. "The syllable phaṭ in the corners" connects to the instruction that the eight syllables phaṭ should be written in the intermediate directions. Furthermore, "if one desires to afflict with fever" means:

གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་རིམས་ཀྱིས་ཟིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མཚོན་གྱིས་ཕོག་པའམ་སྦྱངས་པའི་མིའི་ཐོད་པ་ལ་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བའམ། རྡོ་རྒྱུས་ཀྱིས་རིམས་མངོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཚ་བའི་རིམས་ནི་དམར་པོ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འབར་བའོ། ། གྲང་བའི་རིམས་ལ་ཡང་དཀར་པོ་གསུས་པ་ཆེ་བ་སྐྲ་འཕྱང་ཞིང་དུ་བ་ཞེས་པའོ། ། གཉིས་ཀ་ཡང་རྐང་པ་གསུམ་པ་ལག་པ་གསུམ་པ་ཞེས་པའོ། ། ཕྱི་ནས་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བ་དང་། ས་དང་ཐལ་བ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་པའི་རྡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྲེགས་པ་ལས་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྙིང་ག་རུ་སྔར་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་བྲིས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་འདི་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་། དུག་དང་ཚ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བྱུགས་ལ། པདྨའི་སྣོད་གཞན་ཞིག་ཏུ་གཟུགས་དེ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གཉི་ག་ལ་ཡང་དགུག་ཅིང་གཞུག་པར་བྱས་ནས། བྲིས་པའི་ཐོད་པའི་སྟེང་དུ་ཁ་སྦུབ་ཏུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེ་ཡིས་གཟུང་བར་བསམ་ཞིང་། མེ་ཐབ་ཀྱི་འོག་ཏུ་བསྲེགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། མཚན་ཐོག་ཐག་བཟླས་ན་ངེས་པ་ཉིད་དུ་རིམས་ཀྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། བྱ་རོག་གི་ལྷག་མ་ཞེས་པ་ནི་བྱ་རོག་གིས་ཟོས་པའི་ལྷག་མས་སོ། ། བསད་པ་ལ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཞེས་པས་སྤེལ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིའོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་ཨུཙྪ་ཏ་ཡ་ཞེས་སོ། ། དབྱེ་བ་ལ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་བི་དྭེ་ཥ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

When a yogin desires to afflict someone with fever, the ritual procedure is as follows: one should draw the fever upon a human skull that has been struck by a weapon or purified, using lac juice or stone-ink. In that regard, a hot fever is red with hair blazing upward. A cold fever is white, with a large belly and hair hanging down, and is called "smoke." Both are described as having three legs and three arms. Subsequently, a clay image of the target is made from charcoal from a cremation ground, earth, ash, and the dust from the target's feet. Into the heart of this image, one should insert the yantra previously drawn according to the ritual procedure. It should also be smeared with poison, salt, mustard seeds, and so forth, and then placed inside another lotus-shaped vessel. Having performed the summoning and insertion for both [the target and the yantra], one should place it face down upon the drawn skull. Following that, one should visualize it being seized and burn it beneath a fire hearth. If the yogin of Vajrabhairava recites the mantra throughout the entire night, there is no doubt that the target will certainly be afflicted with fever. "Remnants of a crow" refers to the leftovers from what a crow has eaten. For the rite of killing, one should draw the yantra with the addition of "Kill so-and-so" (amukaṃ māraya). For expulsion, it is "Expel so-and-so" (amukam uccāṭaya). For causing division, it is "Divide so-and-so" (amukaṃ vidveṣaya). In such cases, one should understand that the procedure is to be applied to all [rites] in accordance with the specific action.

བསད་པ་ལ་ནི་གཤིན་རྗེའི་ལྟོ་བ་ལ་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་རྔ་མོའི་རྒྱབ་ཏུ་གནས་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཡིག་སྟེ། མན་ངག་ལས་ཧ་ཡིག་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་དབྱངས་དྲུག་པས་བརྒྱན་པར་བྱའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། རེངས་པ་ལ་ནི་རི་རབ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའི་དབུས་སོ། ། དབང་ལ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་དབུས་སོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་སེང་གེའི་རྒྱབ་ཏུའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཟླ་བའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་ཟླ་བ་སེར་བའོ། ། དབྱེ་བ་ནི་མ་ཧེ་དང་སྟག་གཉིས་ཀྱི་སྙིང་གར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཞི་བའི་འཁོར་ལོ་བྱ་བ། ཡ་དང་ཐ་མ་ཡ་ཡིག་ནི། ། དབྱི་བར་བྱ་སྟེ་ནི་གཉིས་ཀྱང་། ། ཕྱི་ནས་དཀྱིལ་དུ་ཡ་ཡིག་སྟེ། ། ཡི་གེ་ལྷག་མ་ཅི་བདེ་བའོ། ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། སྔགས་མེད་ན་མི་འགྲུབ་པས། སྔགས་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་དོན་དུ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔགས་བཏུ་བའི་རྟོག་པ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡ་ཡིག་ཞེ་སྡང་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཀྵེ་ཡི་ཡི་གེ་གཏི་མུག་བརྗོད། ། མ་ཡིག་ཕྲ་མ་རུ་ནི་གསུངས། ། མེ་ནི་འདོད་ཆགས་དགྲ་གསོད་པའོ། ། ད་ཡིག་ཕྲག་དོག་ལ་ཡིག་འགྱུར། ། ཡཙྪ་ཐོ་བ་དབྱུག་པ་དང་། ། ནི་ཡིག་ཕྱག་ན་པདྨའོ། ། རཱ་ཡི་ཡི་གེ་རལ་གྲི་གཙོ། ། ཛ་ཡིག་ལྷ་མོ་ཙཱརྩི་ཀཱ། །

For the rite of killing, one should draw a fire maṇḍala situated within the belly of Yama. For the rite of expelling, it is upon a wind maṇḍala situated on the back of a camel. Regarding the term "mindfulness," it refers to the syllable ha; according to the pith instructions, one should understand that the syllable ha is to be adorned with a crescent moon, a bindu, and the sixth vowel. For the rite of paralyzing, it is the center adorned by eighteen Mount Merus. For the rite of magnetizing, it is the center of a woman’s source of phenomena (dharmodaya). For the rite of summoning, it is upon the back of an eight-legged lion. For the rite of pacifying, it is the moon. For the rite of enriching, it is a yellow moon. For the rite of dividing, it is in the hearts of a buffalo and a tiger. Such locations and so forth should be drawn in accordance with the specific activity. Regarding the construction of the pacifying wheel: the initial and final ya syllables are to be elided, as are the two [subsequent yas]. Afterwards, the ya syllable is placed in the center; the remaining syllables are as convenient as possible. This is the explanation of the second chapter from the Vajrabhairava-yoga-tantra. Furthermore, since the very intent taught in that chapter is not accomplished without the mantra, the chapter on the extraction of the mantra is taught with the words "Then," and so forth, in order to eliminate any doubt regarding this mantra. The word "Then" is easy to understand. The syllable ya becomes hatred itself. The syllable kṣe is said to be delusion. The syllable ma is taught to be slander. Me is the slayer of the enemy, passion. The syllable da becomes envy, and the syllable ya. Yaccha is the mallet and the staff. Ni is the one who holds the lotus in hand. The syllable rā is the chief sword. The syllable ja is the goddess Cāmuṇḍā.

ཕག་མོ་ཡང་ནི་ས་ཡིག་སྟེ། ། དོ་ལ་དབྱངས་ཅན་མ་རུ་བརྗོད། ། རུ་ནི་གཽ་རཱིའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཎ་ཡོ་ནི་རའི་རང་བཞིན་ཡང་། ། ཐོད་པ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པའོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་བདུན་པོ་དེ་རྣམས་ནི། ལྷ་བཅུ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་པར་བྱས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ལྷ་བཅུ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མདུན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་སྦྱིན་ཞིང་། སྔར་བྲིས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བདག་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་སྔགས་ཡོངས་སུ་བཟླས་པས་ལས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་རྟོག་པ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དགོངས་པ་གསུངས་པ་དེ་ཡང་ལྷ་ལ་དམིགས་པ་མེད་ན་མི་འགྲུབ་ཅེས་པས་ལྷ་ལ་དམིགས་པའི་དོན་དུ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རྟོག་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་བཏུ་བའི་རྟོག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་པ་ནི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་དེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་དག་རབ་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ཏེ། འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ནི་བཤད་པའོ། ། དེ་ལ་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་ལྷ་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཕྱི་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་ཁོ་ནས་ཞེས་པ་ཉིད་ཐོག་མར་རོ། །

The syllable pa is Vārāhī, and do is said to be Sarasvatī. Ru is of the nature of Gaurī, and ṇa yo ni ra are also of their respective natures. The skull-cup is Yamāntaka. One should contemplate those seventeen syllables as being the nature of the seventeen deities. Then, by means of light rays from the seed-syllable at one’s own heart, one should invite the wisdom maṇḍala, which is the essence of the seventeen deities of Yamāntaka, from its abode and cause them to abide in front. One should present the water for the face and so forth, and then, using the application of the hammer and other implements, one should cause them to enter the previously drawn yantra. One should accomplish the activity by meditating on oneself according to the sequence taught in accordance with the specific rite and by fully reciting the mantra. This is the explanation of the third chapter from the Vajrabhairava Yoga Tantra. Regarding the intended meaning: since it is said that without focusing on the deity, [the practice] will not be accomplished, the chapter on the sādhana is taught beginning with the words "Then" (atha) and so forth, for the purpose of focusing on the deity. "Then" means immediately following the chapter on the extraction of the mantra. "The sādhana of Vajrabhairava" means that the object to be accomplished is oneself; one accomplishes it through that very method of Vajrabhairava himself. "Perfectly explained" (samyag-vyākhyāta) means the authentic meaning; here, the "explanation" refers to the oral instructions of the guru. In that regard, the oral instruction is as follows: one should focus on the deity after first establishing the selflessness of all phenomena—this is to be understood from the subsequent words. "At the very beginning" means at the outset.

དེ་ལ་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཁོ་ནར་སྔགས་པས་དབེན་པའི་གནས་གང་ཡང་རུང་བར་གནས་ཤིང་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་ཁར་བཅུག་ལ། གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ལྷོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་གྱུར་པས། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དུ་མངོན་པར་ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་བཀུག་ནས། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པར་བྱས་པ་དང་། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཙཱརྩི་ཀཱ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་རྫས་ལག་པ་དག་གིས་བཟུང་སྟེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་དང་། བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་སླར་གཤེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་རྣམ་བསམ་པ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་བྱམས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བརྩེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པར་སྒྲོལ་བར་འདོད་པའོ། ། དགའ་བ་ནི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟན་པར་འདོད་པའོ། ། བཏང་སྙོམས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བཏང་བ་ལགས་སོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བས་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱས་པ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པས་སྔགས་ཀྱི་དོན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། བདག་ཉིད་དང་ཁམས་གསུམ་པོ་ཡང་སྣང་བ་མེད་པར་བྱའོ། །

The intended meaning is as follows: First of all, the mantrin should dwell in any secluded place, sit upon a comfortable seat, and place the nectar and so forth in the mouth. Naked and with hair loose, facing south, one should cause rays of light from the sun situated at one’s own heart to pervade the worlds of the ten directions. Having summoned the assembly of deities—the buddhas, bodhisattvas, wrathful deities, and so forth—and caused them to abide in the space before one, the four goddesses such as Vajracarcikā, who have emerged from the light rays of the seed syllable at one’s own heart, should hold various offering substances in their hands and present them in perfect worship. Having performed the confession and so forth, they should then depart. Having thus visualized all of that, the text then teaches the meditation on the four immeasurables through the words, "All phenomena are selfless." In that regard, loving-kindness is characterized by affection for all sentient beings as if they were an only child. Compassion is the desire to perfectly deliver them from suffering and the causes of suffering. Joy is the desire for them to be stabilized in that very happiness. Equanimity is the complete relinquishing of all conceptualizations of subject and object. Then, having contemplated that all things are dependently originated and thus free from the four extremes, one should recite the mantra: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. By reciting this, one realizes the meaning of the mantra and renders both oneself and the three realms appearanceless.

དེ་ནས་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བར་སྣང་ལ་ཨ་ཡིག་དམར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་འོད་ཟེར་ལྔ་སྤྲོས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། གུར་དང་། བླ་རེ་དང་། ས་གཞི་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་ཕྱེ་ནས། ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཐིག་ལེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། དྷཱིཿཡིག་ཅེས་པ་སེར་པོའོ། ། འཇམ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མགོན་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། རལ་གྲི་པོ་ཏི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། རྒྱུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་ཉིད། ། དེ་ནས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས། བདག་ཉིད་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི། འབྲས་བུ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ལ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་དབྱེར་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱེད་པ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བྱས་ལ། རང་སྙིང་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སྣ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་བཞུགས། ། བཀུག་ལ་མདུན་དུ་བལྟས་པ་དང་། ། དེ་རྣམས་ལས་སྤྲོས་ཡང་ནི་གང་། ། རྡོ་རྗེ་ཙཱརྩི་ཀཱ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་བདུད་རྩི་རྣམ་ལྔས་བཀང་བ་བཟུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་དབང་བསྐུར་བར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་མཐར། མི་བསྐྱོད་ཕྱག་རྒྱ་མགོན་པོ་ཡི། །

Then, through the power of aspiration, from a red letter A in the space above, light rays of five colors radiate from a letter HŪṂ. From the total transformation of that, one should meditate upon a crossed vajra, and from the total transformation of that, a vajra fence, a canopy, a canopy-curtain, and the ground. Furthermore, having meditated upon all of those and opened them out, from YAṂ arises a wind mandala, which is perfectly endowed with a drop (bindu). The letter DHĪḤ is yellow. As for the one called Mañjuśrī: the Protector has one face and two arms, holding a sword and a book in his hands; he is in the vajra posture, the very nature of the Causal Vajradhara. Then, according to the sequence to be explained from the Tantra, one should transform oneself into the form of the resultant Heruka, adorned with the eight charnel grounds, and maintain the divine pride of the inseparability of cyclic existence and peace. One should recite the mantra: OṂ SVABHĀVA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀḤ SVABHĀVA ŚUDDHO ’HAṂ. Then, having performed the blessing of the eyes and so forth, and the blessing of the body and so forth, with light rays from the seed-syllable at one’s own heart, one summons the various Buddhas and their Sons who are seated there. Having looked at them in front, one should visualize that from them, Vajracarcikā and the others hold vases like the moon, filled with the five nectars, and confer empowerment upon oneself while reciting verses of auspiciousness. At the conclusion of the empowerment: "The Lord, the mudrā of Akṣobhya..."

རྩ་བའི་དབུ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་རོ་དང་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་ཅིང་། མདུན་དུ་བཞག་པར་བྱས་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་མཆོད་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་མུངྒར་ཛཿཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དགུག་པ་དང་། ཨོཾ་དཎྜ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་རབ་ཏུ་གཞུག་པ་དང་། ཨོཾ་པདྨ་བཾ་ཞེས་པས་རབ་ཏུ་བཅིང་བ་དང་། ཨོཾ་ཁཌྒ་ཧོཿཞེས་པས་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཙཱརྩི་ཀཱ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་མཁས་པས་མངོན་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་བསྒྲུབས་ལ་རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུས་དྲང་ཞིང་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། བདེན་མིན་རྫུན་པ་མ་ཡིན་ཉིད། ། དེ་ནས་རྣམ་དག་ཀྱང་དྲན་བྱ། ། ཐོད་པས་ཐོད་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདུད་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་སོ། ། ཐོད་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞབས་བཅུ་དྲུག་ཅེས་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གཅེར་བུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། ། མཚན་མ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །

One should meditate on the root [deity] at the crown of the head, possessing the flavors of the graceful and so forth. On the outside is the form of a wrathful deity. Then, by the light rays of the seed syllable at the heart, the wisdom-being (jñānasattva) is summoned and placed in front, and offerings such as the water for the mouth and the water for the feet are presented. Then, with the mantra oṃ muṅgara jaḥ, one summons; with oṃ daṇḍa hūṃ, one causes [the deity] to enter; with oṃ padma vaṃ, one binds; and with oṃ khaḍga hoḥ, one brings [the deity] under control. Then, the wise one should perform the manifest offerings with various offering substances by means of Vajracarcikā and the others, who have arisen from the seed syllable at one's own heart. Then, having accomplished [the nectar] through the ritual of the blazing nectar and so forth, one should draw it up with the vajra-tube and partake of it. Having meditated on oneself in the form of the deity, that is the yoga. "Neither true nor false"—then one should also recollect the purity. Regarding the phrase "having made a skull-crown of a skull," it is the nature of the five wisdoms. "Terrifying" means that it causes the māras to be afraid. "Adorned with the ornament of skulls" means because it is born from the dharmadhātu. "Sixteen feet" means the purity of the sixteen emptinesses. "Naked" means the realization that all phenomena are without obscuration. "The sign standing upright" means because it has become the nature of great bliss. "The left leg extended" means because all phenomena are individually pervaded by emptiness.

གཏུམ་ཞིང་ཁྲོས་པས་ན་གསུས་པ་ཆེ་བའོ། ། སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་སྟོན་པའོ། ། ཕེ་ཏའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། མ་རུངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྲག་པར་བྱེད་པས་ནའོ། ། ཕྱག་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞིའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བསྡུས་པའོ། ། ལེགས་པ་དང་མཉམ་པར་བཞག་ཅེས་པ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པའོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་དུའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི། བསྒོམ་བྱ་དང་། སྒོམ་པ་པོ་དང། བསྒོམ་པ་རྣམས་སུ་མི་དམིགས་པས་སོ། ། གྲི་གུག་ནི་མ་རིག་པ་གཅོད་པའོ། ། བྷིནྡི་ཕ་ལ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབིགས་པའོ། ། གཏུན་ཤིང་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པ་འཇོམས་པའོ། ། ཆུ་གྲི་ནི་སྲེད་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ཉེས་པ་འཇོམས་པའོ། ། སྟ་རེ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྲ་བའི་བག་ཆགས་འཇོམས་པའོ། ། མདུང་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་འབིགས་པའོ། ། མདའ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པའི་ཟུག་རྔུ་འབིགས་པའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ནི་འགུགས་པར་བྱེད་པའོ། ། བཻ་དབྱུག་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་འཇོམས་པའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཐོ་བ་ནི་སེར་སྣ་འཇོམས་པའོ། །

Because he is fierce and wrathful, his belly is large. His hair bristling upward indicates the state of nirvāṇa. His possession of the sound of the phetkāra is for the purpose of terrifying the wicked and so forth. His thirty-four arms are the purity of the thirty-four factors of enlightenment. The three—right effort, right mindfulness, and right samādhi—are subsumed within the nature of the Blessed One’s own body, speech, and mind. "Well-composed and in meditative equipoise" means that the three—body, speech, and mind—are without distraction. "Always" means throughout the three times. "Application to suchness" means that the object of meditation, the meditator, and the meditation itself are not perceived. The curved knife (kartṛ) cuts through ignorance. The bhindipāla pierces the conceptualizations of subject and object. The pestle destroys the loss of mindfulness. The dagger (churikā) cuts through craving. The single-pointed vajra destroys the faults of body, speech, and mind. The axe destroys the hard habitual tendencies of the mind. The spear pierces evil views. The arrow pierces the thorn of extreme delusion. The hook (aṅkuśa) summons. The vaiḍūrya staff destroys karmic obscurations. The khaṭvāṅga is the nature of bodhicitta. The wheel is the turning of the wheel of Dharma. The vajra is the identity of the five wisdoms that have become of one taste. The hammer destroys avarice.

རལ་གྲི་ནི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའོ། ། ཅང་ཏེའུ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐུལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་གང་བ་ནི། དམ་ཚིག་སྐྱོང་བས་ནའོ། ། བྲམ་ཟེའི་མགོ་བོ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་ནའོ། ། ཕུབ་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ནའོ། ། རྐང་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་གོ་འཕང་སྟེར་བས་ནའོ། ། ཞགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆིང་བའོ། ། གཞུ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བའོ། ། རྒྱུ་མས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སོ་སོར་རྟོགས་པའོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོའོ། ། ལག་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་པས་ནའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ལ་མ་རིག་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་སེལ་བའོ། ། གསལ་ཤིང་ལ་བཙུགས་ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཙུགས་པ་ཞེས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ཐབ་ཅེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་བར་སྟོན་པས་ནའོ། ། ཐོད་ཚལ་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདུད་རྩིས་གང་བའོ། ། སྡིགས་མཛུབ་ནི་བདུད་རྣམས་བསྡིགས་པར་མཛད་པའོ། ། འཕན་རྩེ་གསུམ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའོ། ། རླུང་གི་རས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མར་སྟོན་པའོ། ། གླང་པོའི་པགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གཏི་མུག་གླང་པོའིའོ། ། གཡས་པའི་ཞབས་ཀྱིས། མི་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་པོའི་དག་པས་སོ། ། གཡོན་པའི་ཞབས་བརྒྱད་ཀྱིས། བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ནི། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ཀྱི་དག་པས་སོ། ། ཞལ་དགུ་པོ་འདི་ལྟ་བུས་ནི།

The sword bestows the siddhis of the sword and so forth. The hand-drum (ḍamaru) invokes all the buddhas with the sound of supreme joy. The skull-cup filled with blood is for the sake of maintaining the samaya. The brahmin’s head is for the sake of acting for the benefit of beings through great compassion. The shield is for the sake of being completely victorious over the māras. The foot is for the sake of bestowing the state of a buddha’s body. The noose is for binding [beings] in authentic wisdom. The bow is for victory over the three worlds. The intestines are for the sake of individually realizing the essence of emptiness. The bell is the essence of the perfection of wisdom (prajñāpāramitā). The hand is for the sake of performing all enlightened activities. The cemetery cloth is for the sake of removing the veil of ignorance regarding the selflessness of all phenomena. "Impaled on a stake" means for the sake of individually realizing that all things are impaled upon emptiness. The fire-pit is for the sake of showing all phenomena as clear light. The skull-bowl is filled with the nectar of compassion. The threatening gesture (tarjanī) is for the sake of intimidating the māras. The three-pointed banner is for the sake of realizing the body, speech, and mind as a single nature. The wind-cloth is for the sake of showing all phenomena as an illusion. The elephant hide refers to the elephant of delusion. With the right feet, the eight [beings] such as the human and so forth are the purity of the eight great siddhis. With the eight left feet, the eight [beings] such as the vulture and so forth are the purity of the eight masteries. With these nine faces:

ཡན་ལག་དགུའི་ཆོས་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་ནའོ། ། མ་ཧེའི་གདོང་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོས་ནའོ། རྭ་གཉིས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ནའོ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་མཆོད་པར་བྱེད་པས་ན། སྟེང་གི་ཞལ་དམར་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ཁྲག་འཛག་པའོ། ། ཞལ་དགུ་པ་སེར་བ་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྲུལ་པ་སྟོན་པས་ནའོ། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། ། སྤྱི་བོར་རལ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་དག་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་ནི་དུས་གསུམ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བལྟས་ཏེ་བདག་ཉིད་ནི། ། ལྷ་ཡི་བདག་ཉིད་དེར་གཏད་ནས། ། སྔགས་བཟླས་དེ་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཡིད་ནི་ཇི་ལྟར་མི་སྐྱོ་བར་རོ། ། གང་ཡང་རུང་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཉིད་བརྗོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གཡས་སྐོར་དུ་མཎྜལ་གྱི་རྣམ་པར་བལྟས་ལ། སྣ་བུག་ནས་འབྱུང་བའི་རླུང་སྤྲོས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས། ཡང་བསྡུས་ཏེ་སྣ་བུག་ནས་འཇུག་པའི་རླུང་གིས་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་མི་སྐྱོའི་བར་དུ་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བཟླས་པའོ། ། དེ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བར་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་བསྒྲུབ་པའི་རྟོག་པ་སྟེ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་གསལ་བའི་དོན་དུ།

Because he teaches the Dharma of the nine branches, sentient beings are fully ripened. The buffalo face is because he is the lord of the three realms. The two horns are because of the two truths. The five mudrās are the nature of the five Tathāgatas. Because the Buddha makes offerings to sentient beings, the red upper face is like this, dripping with blood. The yellow ninth face is because he displays the emanation of Mañjuśrī. Being adorned with the ornaments of a child is because of his youthful form. Having five locks of hair on the crown of the head is the purity of the five manifest enlightenments. The three eyes are because he displays the three times. Having visualized in that way, one should focus on oneself as the identity of the deity. At that time, the yogi should recite the mantra without the mind becoming weary. One should utter the syllables of whichever mantra is appropriate. Furthermore, one should visualize them in the form of a maṇḍala circling clockwise upon a sun disk at one's own heart. Having performed the benefit of beings through the form of the wind emerging from the nostrils, they are then gathered back and enter through the nostrils with the incoming wind, remaining in that very place. Reciting in this manner according to the ritual until one is no longer weary is the recitation. When one becomes weary, one should offer the torma according to the ritual, request the wisdom being to depart, and remain in the deity yoga. These are the explanations of the fourth chapter, the "Chapter on Accomplishment," from the Vajrabhairava Yoga Tantra. In order to clarify the visualization in that way:

དེ་ནས་ཞེས་པ་བྲིས་སྐུའི་ཆོ་གའི་རྟོག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོ་སླའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པའོ། ། རི་མོ་མཁན་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི། དམ་ཚིག་བསྟེན་པའོ། ། རྩ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་སེམས་སོ། ། བསྒྲུབ་པས་ཞེས་པ་ནི་རི་མོའི་ལས་ཀྱིས་སོ། ། དཔའ་བོའི་རིམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ཆང་དང་ཤ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས། དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། གླེགས་བམ་ལ་ལར་ནི། དཔའ་བོའི་ཚོང་ཞེས་པའི་ཚིག། དེ་ལ་རི་མོ་མཁན་འདོད་པ་དེ་བྱིན་ལ། བྲི་བར་བྱ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དུང་ཆེན་གྱི་ཕྲེང་བ་དེ་རྣམས་དག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་དག་པའི་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོག་མ་རེ་རེ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་བལྟའོ། ། ཡང་ན་མིའི་མགོའི་ཁྲག་འཛགས་པའི་ངོ་བོར་བསམས་ཏེ། སྔགས་བཟླས་ཞེས་པ་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་དག་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་རྟོག་པ་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོ་ག་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྟན་པ་སྟེ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་འགྲུབ་པའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་གིས་གསད་པར་འདོད་ན་ཞེས་པ་ནི། གང་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་གསད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ལ། གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལ་འབད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས།

Then, the chapter on the ritual for painted images is taught. The phrase "Then" and so forth is easy to understand. "Free from conceptualization" means knowing suchness. "An excellent painter" means one who maintains the samaya. "The root" refers to the mind accomplished through meditative concentration (samādhi). "By means of accomplishment" refers to the work of painting. "The stage of the hero" means with a joyful mind through the enjoyment of alcohol and meat. In some manuscripts, the phrase "the merchant of heroes" appears; in that case, it is connected to the idea that one should give what the painter desires and then have the image drawn. The remainder is easy to understand. Those rosaries made of "great conch" (human bone) should be purified. Regarding that, the pith instruction for purification is as follows: one should visualize each bead as the transformation of the syllable HŪṂ into the essence of the glorious Great Vajrabhairava. Alternatively, one should contemplate them as the essence of dripping human head-blood and then recite the mantra. This is the explanation of the fifth chapter from the Vajrabhairava Yoga Tantra. Through the fire offering (homa) ritual, those who desire [attainments] perform the supreme rite for sentient beings. This is the teaching of Vajrasattva, by which all activities are thoroughly accomplished. The phrase "the ritual of the fire offering activity" is easy to understand. Regarding "if one desires to kill," when the yogi desires to kill, at that time he should go to a charnel ground and, through the yoga of Vajrabhairava as taught, apply himself to the fire of the charnel ground according to the sequence.

མེ་ལ་སོགས་པའི་ཞལ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཡང་ན་བཅུ་བཞི་ལ་ཁྱིམ་དུ་གནས་པ་དང་། དབེན་པ་བྱས་ལ། ཐབ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ། སོར་ཉི་ཤུའི་ཚད་ལ་ཟབས་སོར་ལྔ་གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེའམ་གཏུམ་པོའི་མེའི་དབུས་སུ་པཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ། མེ་ཉིད་གྲུ་གསུམ་གྱི་དབུས་སུ་རཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་མེ་ལྷ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པའོ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་གཞན་མི་འཇིགས་པའོ། ། གཡོན་པ་ནི་དབྱུ་གུ་གསུམ་པ་འཛིན་པ་དང་། ལྷག་མ་གཉིས་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བར་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་རཾ་གྱི་ས་བོན་གནས་པ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྷ་དགུག་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས། དམ་ཚིག་ལ་རབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་ཁ་རུ་རཾ་བཀོད་ལ་ཧ་ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཅུང་ཟད་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་དེའི་སྙིང་གར་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བསམས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ཞིང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་ཁར་ཡང་རེ་ཕ་བསམས་ལ་རང་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ནག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདག་ཉིད་རྫས་དེ་དག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་སྟེ། གསུངས་པར་འགྱུར་བས་སོ། ། བསད་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལ་ནི་ཁྱད་པར་འདི་ཡིན་ཏེ།

One should perform the fire offering (homa) with the substances prescribed for the mouth of the fire and so forth. Alternatively, on the fourteenth day, staying in the house and having made it secluded, one should prepare a triangular, red hearth, twenty finger-widths in size and five finger-widths in depth, adorned with a garland of vajras. In the center of that, within a fire from a charnel ground or a fierce fire, upon a multicolored lotus born from the syllable paṃ, is the fire deity himself, triangular in shape, born from the syllable raṃ, black in color, with three faces and six arms. In his right hands, he holds a rosary and the gesture of fearlessness; in his left, he holds a three-pronged staff, and the remaining two hold curved knives (kartṛka). He stands with his left leg extended, fully adorned with the ornaments of a wrathful deity. At his heart resides the seed-syllable raṃ. Then, having summoned the wisdom fire deity and offered the water for the face and the water for the feet and so forth, one should cause him to enter into the samaya and perform the offerings and so forth. Having placed the syllable raṃ in his mouth, one should perform a small amount of burning with this mantra: ha oṃ agnaye svāhā. Afterwards, one should visualize Vajrabhairava in the manner described for his heart, preceded by the blessing of the eyes and so forth, and perform the summoning of the wisdom being (jñānasattva) and the offerings and so forth. Furthermore, having visualized the syllable repha in his mouth, one should perform the fire offering with those substances while oneself is the nature of the yoga of black Vajrabhairava, for it is so taught. For the activities of sorcery (abhicāra), such as killing, expelling, and separating, this is the distinction:

བཅུ་བཞི་དང་ཁྲོས་པའི་སེམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་བསད་པའི་ཐབས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ནས་བསྐྲད་པར་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་བསྐྲད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། ཐབ་ཁུང་སྔོན་པོ་ཁྲུ་དོའི་ཚད་ལས་ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་ཙམ་གཞུའི་རྣམ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། དེར་གསུངས་པའི་རིམ་པས། ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ་བསྲེག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཞི་བར་བྱེད་པར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཚེས་གཅིག་ལ་ཐབ་ཁུང་བྱ་བ་ཡང་ཟླུམ་ཞིང་དཀར་བ་ཁྲུ་གང་པའི་ཚད་ལ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་ཕྱེད་པའོ། ། འཁོར་ལོས་བརྒྱན་པའོ། ། ཞི་བར་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི། ཞི་བ་སྟེ་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དཀར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། མེ་ཐབ་ནི་སྔར་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། གསུངས་པའི་སྲེག་རྫས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཚེ་རྒྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་ནི། གྲུ་བཞི་སེར་པོ་ཁྲུ་དོའི་ཚད་ལ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་སྔར་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སེར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་ཏེ། ཟླ་བ་ཉ་ལ་རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དགུག་པར་འདོད་ན་གང་གི་ཚེ། ཚེས་བརྒྱད་ལ་ཐབ་ཁུང་སྔར་བཞིན་དུ་རླུང་གི་རྣམ་པ་བྱས་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྔར་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དམར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ཆགས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པས་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ཏེ། གསུངས་པའི་སྲེག་རྫས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། །

[This is] the fourteenth [day] and a wrathful mind. Just as it is for the method of killing, so it is for the method of causing division. Then, regarding "desiring to expel": when one desires to expel, at that time, the hearth is blue, two cubits in width and one cubit in depth, shaped like a bow and adorned with a garland of vajras. Having performed everything there according to the stated sequence, one should perform the fire offering. Alternatively, regarding "desiring to pacify": its natural essence is that on the first day of the lunar month, the hearth should be circular and white, one cubit in width and half a cubit in depth, adorned with a wheel. Regarding "desiring to pacify": it is pacification, performed with a virtuous mind. By means of the yoga of white Vajrabhairava, having performed everything in the hearth as before, if one performs the fire offering with the stated substances, it will become pacified. At that time, the hearth for enrichment is square and yellow, two cubits in width and one cubit in depth, completely adorned with a garland of jewels. Having performed everything as before, by means of the yoga of yellow Vajrabhairava, facing north, if one performs the fire offering on the full moon with an enriching mind, it will become enriched. Then, regarding "desiring to summon": when [one desires this], on the eighth day, having made the hearth in the shape of wind as before, and having performed everything as before, by means of the yoga of red Vajrabhairava, possessing a mind of passion, facing west, if one performs the fire offering with the stated substances, one will summon [the target] without doubt.

ཇི་ལྟར་འགུགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་རྟོག་པ་དྲུག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་གི་ཚེ་སྔགས་པས་བསམ་གཏན་སྔགས་བཟླས་བྱས་པས་དུབ་པ་ན། དེ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། ། རྟོག་པ་བདུན་པ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། གལ་ཏེ་སྔགས་པས་གསོད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་དམིགས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཉི་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་དུ་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སོང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་དེ་དག་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ལས་བྱེད་པས་ན། གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དུ་དམྱལ་བར་འགྲོའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡོངས་སུ་བཏང་ལ་བྱོན་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་དང་བཅས་པའི་བསྲུང་བ་ཁྱེར་ནས་རང་གི་གནས་སུ་འོངས་ཏེ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་བྱིན་ལ། རང་གི་ཁའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས། རང་གི་སྙིང་གར་བཀོད་པས་མཉེས་ཏེ་གནས་པར་བྱའོ། ། བསྲུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ནི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེར་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་ལུས་སུ་མཐོང་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་ལས་བྱའོ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱར་གནས་པའི་སྐྱེ་བོའི་གཟུགས་ཅན་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལོ་དང་། མདོག་དང་། མཚན་མ་དང་། གཟུགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། བསམ་གཏན་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པར་འབྲེལ་ཏོ། ། ལག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པའོ། །

Just as it is for summoning, so it is for magnetizing. This is the explanation of the sixth chapter from the Vajrabhairava Yoga Tantra. When the practitioner of mantra becomes weary from meditative concentration and mantra recitation, the Omniscient One taught the seventh chapter for their benefit. The word "Then" is easy to understand. If the practitioner desires to kill, at that time, one should visualize oneself in the yoga of Vajrabhairava. Then, assuming an emanated form surrounded by a multitude of wrathful deities arising from the seed-syllable on the sun at one's heart, one goes forth. Having entered the heart of the target and perfectly worshipped the deities who grant blessings, one makes this petition: "Since this person performs such deeds, they will undoubtedly go to hell. Therefore, you must all abandon them and depart." Then, taking the protective deities along with them, one returns to one's own abode. Having offered the water for the feet and so forth, they enter through the path of one's mouth and, being placed in one's heart, remain there in a state of satisfaction. The protective deities are carried away by the wrathful ones and depart into the sky. Then, one should perform the ritual upon the target, who is seen as a body of emptiness. Regarding the phrase "having seized the form of a person dwelling a hundred leagues away," it means that one should understand their year, complexion, signs, and physical form, and then begin the meditative concentration. The phrase "holding an iron hook and a noose" means holding an iron hook and a noose.

གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་གཉིས་པ། ཞལ་གཅིག་པ་སྟེ། པདྨ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། ། མ་ཧེའི་གདོང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སོ། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཞེས་པ་ནི། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་སྟེ། དེའི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་དཀར་པོ་བདུད་རྩི་འཛག་པའོ། ། དེའི་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཨ་ཡིག་དཀར་པོ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། ། མགོ་ལ་ཨ་དང་ཨ་ཡིག་རྣམས་ཞེས་པ་ནི། ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ཨ་ཡིག་གནས་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་དག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་རྟོག་པ་བདུན་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྒྱུད་ལས་ནི། ། མདོ་མདོར་བཤད་པ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་རྣམས་རྒྱལ་བར་ཤོག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐབས་མདོ་མདོར་བཤད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་དཔལ་འཛིན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་(སློན་,སློབ་)དཔོན་དཔལ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Regarding the "form of Yamāntaka": it has two arms and one face, the form of Padma-Yamāntaka. This is because it possesses the yoga of the buffalo-faced [deity]. Regarding the "eight-petaled lotus": it is a white eight-petaled lotus, and upon its pericarp is a white syllable HRĪḤ dripping with nectar. Upon its eight petals are eight white syllables A. Regarding "on the head, the syllables A and A": this connects to the statement that the syllable A resides upon a moon maṇḍala that has been completely transformed from the syllable A. These are the explanations from the seventh chapter of the Śrī-Vajrabhairava-yoga-tantra. By means of whatever merit I have gained through clearly explaining the essential points of the Vajrabhairava-tantra, may all wandering beings attain victory. The essential explanation of the Śrī-Vajrabhairava-yoga is complete. This concludes the work composed by the great master Vajrasiddhi, a follower of the master Śrīdhara.