A Commentary on the Difficult Points of the Glorious Vajrabhairava Tantra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་(བྷ་,བྷ་ཻ)ར་བ་ཏནྟྲ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀའ་འགྲེལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་དད་པས་བཏུད་ནས་ནི། ། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྟོག་པ་འདིར། ། མན་ངག་གང་ཡོད་བདག་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་ནི། ། དཀའ་བའི་གནས་ཙམ་བདག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། བླ་མ་མཆོག་རྣམས་ལེགས་པར་ཡུན་རིང་དུས་སུ་དཀའ་བས་མཉེས་བྱེད་མི་ནུས་པ། ། དབུལ་པོས་གཏེར་ཆེན་ངོ་ཤེས་བརྐོ་བའི་བྱ་བས་ངལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་དོར་བ་བཞིན། ། དེ་ལྟར་དབུལ་པོ་འདྲ་བའི་བློ་ངན་རང་ལ་འཚེ་བ་དེ་ལ་ལུང་གི་ཚོགས། ། ལེགས་བསྲུབས་ལས་བྱུང་མར་གྱི་སྙིང་ཁུ་ལྟ་བུ་སླར་ཡང་བླུད་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་ཞག་གི་རིམ་པས་ཟླ་བའི་ཆ་ཤས་འཕེལ་ཞིང་བཅོ་ལྔར་མཐར་ཐུག་པ། ། བཅུ་དྲུག་ནས་བརྩམས་འདྲི་ཞིང་འཕེལ་མེད་མཁས་པའི་འགྲོ་བའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ལྟར། ། ཡུན་རིང་བསྙེན་བཀུར་དུས་སུ་དེ་ཡི་སྣོད་ནི་རིམ་གྱིས་བླ་མས་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། དད་བརྟན་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ལ་བླ་མ་དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་དེ་ཉམས་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སློབ་མ་བློ་གྲོས་དམན་པ་གུས་པར་གནས་ལ་བདག་གིས་ཡིད་དགའ་བས། ། རྟོག་པ་འདི་ལས་ཅུང་ཟད་སྙིང་པོ་སྦྱིན་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བསྡུས་པའི་གཞུང་འདི་དགོད། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལེའུ་བདུན་དུ་བྱས་པའི་རྟོག་པ་འདི་ནི། ལེའུའི་གྲངས་ཀྱི་གོ་རིམ་དང་། ། བསྡུས་པའི་དོན་དང་། མན་ངག་གི་གནས་བཤད་པ་སྟེ། ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་འཆད་དོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་།

In the language of India: Śrīvajrabhairavatantraṭīkā. In the language of Tibet: dPal rdo rje ’jigs byed kyi rgyud kyi dka’ ’grel (The Commentary on the Difficult Points of the Glorious Vajrabhairava Tantra). Homage to all buddhas and bodhisattvas! Having bowed with devotion at the feet of the guru, I shall write here, for the sake of my own recollection, only the difficult points of the instructions found in this ritual manual of the glorious Yamāntaka. Those of inferior intellect, who are like the poor, are unable to please the supreme gurus through hardships over a long period of time. Just as a poor man, having recognized a great treasure, becomes exhausted by the labor of digging and then completely abandons it, I shall not again offer the essence of butter produced from the thorough churning of the collection of scriptures to such a self-harming, poor-like mind. Just as the phases of the moon increase through the sequence of days until they reach the fifteenth, and from the sixteenth onwards they do not increase but wane—just as the knowledge of the wise is directly perceived—so too, the guru gradually prepares the vessel through a long period of service. If the guru does not grant his blessing at the proper time to one who is steadfast in faith and has performed service, that [vessel] will be ruined. Therefore, with a joyful mind, I shall set forth this concise text to provide a small measure of the essence from this ritual manual for the sake of a disciple of inferior intellect who abides in devotion. Now, this ritual manual, consisting of seven chapters beginning with the words "Then," is explained through three branches: the sequence of the number of chapters, the summarized meaning, and the explanation of the points of the instructions. Furthermore, these are: the approach, the accomplishment, and...

ལས་རབ་འབྱམ་དག་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་པས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་སྔགས་པས་ནི་ཕལ་ཆེར་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བར་རིགས་པས། དང་པོ་ཚིག་ཟུར་གྱིས་དབང་བསྟན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་གསུངས་སོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་པས་ནི་བསྒོམས་པའམ་བཟླས་པས་བསྙེན་པ་བྱེད་པས་ན་དེ་ནས་ནི་ལེའུ་བཞི་པ་གསུངས་པ་དྲང་ངོ་། ། བསྒོམ་པ་ཡང་རི་མོའི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པར་རིགས་པས་ན་དེ་ནས་ལེའུ་ལྔ་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རས་སམ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བསྒྲུབས་པ་གང་གིས་གསང་སྔགས་འཆང་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསང་ཆེན་བཤད་པར་བྱ་ཡིས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་རི་མོ་ལ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལས་རྣམས་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་བས། ། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ལེའུ་བདུན་པ་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བསྙེན་པ་བྱས་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་པ་སྲིད་པས་དེ་དག་གི་ཆེད་དུ་ནི་བཟླས་བརྗོད་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །

The vast array of activities is to be performed by a mantra practitioner who has received empowerment, whereas for a beginner mantra practitioner, it is generally appropriate to be empowered within a colored powder maṇḍala. Therefore, the chapter on the maṇḍala was taught first, as it indicates empowerment through its phrasing. Since a mantra practitioner who has received empowerment performs the approach through meditation or recitation, the fourth chapter is then cited. Furthermore, since meditation is appropriately based on a visualized image, the fifth chapter is taught next. Then, the Blessed One, the Great Vairocana, the Tathāgata, entered the samādhi called "The Vajra Manifestation through the Power of Great Wisdom" and addressed Vajrapāṇi as follows: "Vajrapāṇi, listen! I shall explain the great secret samādhi of the mantra assemblies, by which the images produced on cloth, walls, and so forth, bring the wisdom of mantra-holders to completion. When wisdom is perfected, buddhahood itself is easily attained; what need is there to mention other siddhis?" Thus, having attained the visualization by relying on the image, one becomes capable of performing the activities of samādhi; therefore, the seventh chapter on the application of activities based on meditative concentration was taught. If, despite performing the approach through recitation, it is possible that samādhi is not attained, then for their sake, the ritual of the fire offering arising from recitation is taught.

གལ་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བའམ། ། ཚོགས་པ་མི་རྙེད་པ་དག་གི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བསྙེན་པ་བྱས་པའི་སྔགས་པས་ལས་ཕྲན་ཚེགས་དེ་དག་ལ་མི་མོས་ཀྱི། མཆོག་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཡང་ལེའུ་དང་པོའི་མཆོག་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། ལས་རབ་འབྱམ་ཐམས་ཅད་དུ་དགོས་པ་ནི་སྔགས་ཡིན་ལ། སྔགས་དེ་ཡང་། མ་དག་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་མི་བྱེད་དེ། ། ཆོ་ག་ཉམས་ཤིང་ཡི་གེ་གུག་སྐྱེད་ཉམས། ། མཆོད་པ་མེད་ཅིང་མི་གཙང་བཟླས་བརྗོད་བྱས། ། གུག་སྐྱེད་ཡི་གེ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་མི་སྟེར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ། དེ་བས་ན་སྔགས་དག་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་བཏུ་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ལེའུ་གྲངས་བདུན་གྱི་གོ་རིམ་དང་མཚམས་སྦྱར་བ་མན་ངག་གིས་གསུངས་པའོ། ། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོ་མཆོག་གི་ཕྱིར་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་དང་པོ་གསུངས་སོ། ། དེས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གྲུབ་ན་ལས་ཕྲ་མོ་ལ་འཇུག་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས་གལ་ཏེ་སྔགས་པས་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་ན་ཡང་ལས་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འགྲུབ་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པ་གསུངས་སོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའི་ལས་དག་ཀྱང་གསང་སྔགས་དག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་བས་ན་གསང་སྔགས་དག་པའི་ལེའུ་གསུམ་པ་གསུངས་སོ། ། དག་པའི་སྔགས་དེ་ཡང་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པས་བཟླས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ལེའུ་བཞི་པ་བསྒོམ་པ་གསུངས་སོ། ། བསྒོམ་པ་ཡང་བྲིས་སྐུ་ལ་དམིགས་པར་རིགས་པས་ན། ལེའུ་ལྔ་པ་བྲིས་སྐུའི་ཆོ་ག་གསུངས་སོ། །

If one is disinclined toward the activity of fire offerings, or if the necessary assembly of materials cannot be found, the second chapter, concerning the activities of the yantra, is taught. Furthermore, if a practitioner who has completed the approach retreat is not interested in those minor activities but desires the supreme accomplishment, the first chapter, concerning the supreme accomplishment, is taught. Thus, the mantra is required for the approach, the accomplishment, and all the vast array of activities. Regarding that mantra: "An impure mantra does not grant accomplishments; If the ritual is impaired, or the vowel and consonant marks are lost, If there is no offering, or the recitation is performed while impure, If the vowel and consonant marks are in excess— The secret mantra will not bestow the great accomplishment." Thus it is said. Therefore, the third chapter, concerning the extraction of the letters to purify the mantra, is taught. This is the sequence and connection of the seven chapters as taught through the pith instructions. Furthermore, for the sake of the supreme practitioner, the first chapter, concerning the accomplishment of the sublime siddhi, is taught. If one achieves that supreme siddhi, one engages in the minor activities; as it is said in this very text, "Even if the practitioner does not achieve [the supreme], all minor activities will certainly be accomplished." For that reason, the second chapter is taught. Since the activities of the second chapter also depend upon the purity of the secret mantra, the third chapter, concerning the purity of the secret mantra, is taught. Since that pure mantra must be recited while possessing meditative cultivation, the fourth chapter, concerning meditation, is taught. Since it is appropriate to focus on a painted image for that meditation, the fifth chapter, concerning the ritual of the painted image, is taught.

བྲིས་སྐུ་ལས་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ལས་རབ་འབྱམ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པས་ན། སྦྱིན་སྲེག་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ལས་ཀྱི་ལེའུ་ལྔ་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གོ་རིམ་ངེས་པ་དང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི། ། རྣམ་པ་དུ་མར་ཡང་རང་གི་བློ་གྲོས་དྲི་མ་མེད་པས་ཤེས་པར་བྱ་ཡང་རུང་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡན་ལག་དང་པོ་མངོན་པར་བརྗོད་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ལེའུ་བདུན་པོ་དེ་དག་ལས་ལེའུ་གྲངས་དང་པོས་ནི། སྡུད་པ་པོ་གཞུང་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་དང་། གནས་ཀྱི་ཚུལ་དང་། སྔགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ལས་རབ་འབྱམ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་ཚུལ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་ཡོ་བྱད་དང་། སྒྲུབ་པ་པོ་བསྒྲུབ་ཅིང་མཆོད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དང་། དངོས་གྲུབ་བླང་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཡང་ཕྲ་མོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་གཉིས་པ་ལས་ནི་ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། གསད་པའི་ལས་རྣམ་པ་དྲུག་དང་། བསྐྲད་པའི་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། དབྱེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་བཞི་དང་། རིམས་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་། རེངས་པར་བྱ་བ་དང་། མནན་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དགུག་པ་དང་། སྨྱོ་བར་བྱ་བ་དང་། བུ་མོ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ཞི་བའི་བྱ་བ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་སྦ་བའི་གནས་དང་། སྦྱོར་བ་དགྲོལ་བ་དང་། ལས་དེ་དག་གི་བྱ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་ནི། རྩ་བའི་སྔགས་བཏུ་བ་དང་། ལས་ཀྱི་སྔགས་བཏུ་བ་དང་། སྙིང་པོའི་སྔགས་བཏུ་བ་དང་།

Having attained the visualization from the painted image, one gains mastery over the infinite outer and inner activities; therefore, the fifth chapter on the activities of fire offerings and meditative concentration is taught. Likewise, regarding the definite order and the transitions, it is said: "It is also appropriate to understand them in various ways through one's own stainless intelligence." This concludes the first branch, the introductory exposition. The second [branch] concerns the seven chapters. Among them, the first chapter teaches the greatness of the compiler’s purpose in correctly collecting the text, along with the nature of the location, the distinctions of the mantrin, the infinite activities, the manner of the master, the greatness of the maṇḍala, the offerings, the requisites for utilization, the practitioner’s performance of the practice and offerings, the method of accomplishment, the attainment of siddhis, and how even if the great siddhis are not attained, the minor ones will be accomplished. From the second chapter, the transition between chapters is given, and the six types of killing activities, the five types of expelling activities, the four types of separating activities, the seizing by fever, the paralyzing, the suppressing, the subjugating, the summoning, the causing of madness, the subjugating of maidens, and the brief presentation of pacifying activities are taught, as well as the locations for concealing the yantras, the release of the applications, and the clarifications of the performance of those activities. From the third chapter, the extraction of the root mantra, the extraction of the activity mantra, and the extraction of the heart mantra are taught.

དེ་དག་གི་བཟླས་པའི་ཚད་དང་། ཡི་གེ་བཏུ་བའི་དམ་ཚིག་རྣམས་བཏུ་བ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་བཞི་པ་ལས་ནི། ལེའུ་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། བཅས་ཏེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་རྣམས་བསྟན་པ་དང་། གདན་བསམ་པ་དང་། རྒྱུའི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ལྷ་དེའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། བསྙེན་པའི་གནས་དང་། བཟླས་པའི་ཆོ་ག་དང་། བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་དང་། གནས་དང་། ཁ་ཟས་དང་། ལས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་ལྔ་པ་ལས་ནི། ལེའུ་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། བྲིས་སྐུའི་རས་དང་། འདྲི་མཁན་དང་། ཡོན་དབུལ་བ་དང་། གནས་དང་། མི་གཡེང་བར་བྱ་ཞིང་གསང་བ་དང་། རི་མོ་ཇི་ལྟ་བར་བྲི་བ་དང་། བྲིས་སྐུ་དབེན་པར་མཆོད་པ་དང་། སྐུ་ཡི་སྤྱན་སྔར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་དང་། ཕྲེང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཐུན་མཚམས་ངེས་པ་དང་། བྲིས་སྐུ་སྦ་བ་དང་། ཁ་ཟས་ཀྱི་ཚུལ་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། ཆོ་ག་དེ་དག་གིས་མཆོག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་ནི། ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། སྤྱིར་སྦྱར་བའི་ཆོ་ག་དང་། གསད་པའི་ལས་གཉིས་དང་། དབྱེ་བ་དག་དང་། བསྐྲད་པའི་ལས་བཞི་དང་། མནན་པ་དང་། ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་། བུ་མོ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། རྒྱས་པར་བྱ་བ་དང་། དགུག་པར་བྱ་བ་དང་། སྨྱོ་བར་བྱ་བ་དང་། ནོར་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་དང་། ཡུལ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། འབྱོར་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། བུད་མེད་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའི་མཆོག་དང་། དགུག་པའི་མཆོག་དང་།

The measures for their recitation and the samayas for extracting the syllables are taught. In the fourth chapter, the connection between chapters is provided, followed by the teachings on the actualizations, the visualization of the seat, the generation of the causal deity, the generation of the resultant deity, the characteristics of the form and so forth of that resultant deity, the place for the approach practice, the ritual for recitation, the power of recitation and so forth, the location, the food, and the causes for accomplishing the activities. In the fifth chapter, the connection between chapters is provided, followed by the cloth for the painted image, the painter, the offering of the fee, the location, the need to remain undistracted and secret, the manner of drawing the image exactly as it is, the offering to the painted image in a secluded place, the approach practice before the image, the characteristics of the rosary, the determination of the session intervals, the concealment of the painted image, the manner of food, the incense, and how the supreme accomplishment is achieved through these rituals. In the sixth chapter, the connection between chapters is provided, followed by the general ritual, the two activities of killing, the activities of separating, the four activities of expelling, the suppression, the samayas of the activities, the subjugation of a maiden, the pacifying, the enriching, the summoning, the causing of madness, the mastery over wealth, the subjugation of a region, the generation of prosperity, the subjugation of a king, the subjugation of the world, the subjugation of women, the supreme subjugation, and the supreme summoning.

ལས་རབ་འབྱམ་གྱི་དམ་ཚིག་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་བདུན་པ་ལས་ནི། ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། གསད་པའི་ལས་དག་དང་། དབྱེ་བ་དང་། བསྐྲད་པའི་ལས་དག་དང་། དགུག་པ་དང་། དུག་བསལ་བ་དང་། བུད་མེད་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དམ་ཚིག་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ཡན་ལག་གཉིས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པའོ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གསུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀྲ་ཤིས་པའམ། དེ་མ་ཐག་པའམ། དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་རྟོག་པ་རིལ་ཡང་སྒྲུབ་པ་གཙོར་གྱུར་པ་སྟེ། ལས་རབ་འབྱམ་ཡང་སྒྲུབ་པས་བསྡུས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་ནང་ནའོ། ། རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལོ། ། ཡང་ན་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པས་འཇིགས་བྱེད་པའོ། ། གང་ཡང་རུང་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལའོ། ། གནས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ངེས་པའོ། ། འཐབ་མོའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་གཡུལ་འགྱེད་པའི་སའོ། ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་དགྲ་ནག་པོའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུད་དེ་ལས་འདིར་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དང་། གཏོར་མ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་དང་། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་དྲང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་ལ།

The samayas of the infinite activities are taught. From the seventh chapter: the transition between chapters, the activities of killing, separating, and expelling, summoning, removing poison, bringing women under control, bringing great beings under control, and the samayas are taught. This is the second branch, the "Manifest Expression." Now, one should enter the third branch. Regarding the word "then" (tatas): it signifies auspiciousness, immediate succession, or bringing under control. Regarding "the practice" (sādhana): the first chapter teaches practice alone, and the entire manual is primarily concerned with practice; thus, the infinite activities are also subsumed within practice. Regarding "of all": it refers to among those. Regarding "extremely agitated": it refers to the internal self. Regarding "terrifying": it refers to the external. Alternatively, it is "terrifying because of being extremely agitated." Regarding "any suitable place": it refers to those who explain it. Regarding "places": it refers to the definite locations for practice. Regarding "place of combat": it is the ground where kings wage war. Regarding "having received initiation": from this very tantra, the Kṛṣṇayamāri-tantra, and from tantras concordant with it, one should extract the methods of initiation, the offering cakes (bali), the activities of the yantra, the praises, and so forth. Therefore, the yogi who has been initiated in that manner accomplishes the subjugation and so forth; some of these are taught in this very tantra.

རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ལུགས་སུ་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། གང་ཉིད་དུ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་མེད་པ། ། དེ་ནི་སྤྱི་རྒྱུད་ལས་གྲགས་པའི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ལྷའི་ཆོན་གྱི་གོར་ཐལ་ཕྱེ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རི་མོ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ལྔའི་གོར་སྦྱར་རོ། ། ཐལ་ཕྱེར་གང་དག་བཤད་པ་ནི། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རི་མོ་གཅིག། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། ཟླུམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། སྒོ་རྣམས་གཞན་ནི་གཅད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ལས་གཞན་པ་གསུམ་གཅད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆབ་སྒོ་ཆེན་པོ་སྟེགས་བུར་བཅས། ། ཅུང་ཟད་གཅིག་ནི་ལྷག་པར་བྱ། ། ཆབ་སྒོ་གཞན་རྣམས་བཅད་པ་ནི། ། ཕྱེ་མ་དཀར་པོ་དག་གིས་སུ། ། སྒོ་ཡི་དབུས་ཀྱི་ཆ་དག་ཏུ། ། རི་མོ་ཕྲ་མོ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། རོ་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདན་ཏེ། ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ཆོ་ག་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགོད་པ་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། དང་པོར་གཟུགས་སུ་བྲི་བར་བྱ། ། གཉིས་པ་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་བྲི། ། གསུམ་པ་གནས་དང་སྟན་དག་ཏུ། ། བྲི་བའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་སོ། ། འོན་ཀྱང་དཔའ་བོ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི། ཕྱག་མཚན་ཇི་སྙེད་པ་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ན། ཤར་དུ་ནི་མགོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

Some [implements], such as the sword and so forth, are to be accomplished according to the systems of other tantras. As it is said: "In whatever [tantra] the ritual procedures for one's own [deity] are not present, the wise should understand those rituals as being those renowned in the General Tantra." Regarding the phrase "with the ashes of cremated corpses," since wrathful activities are the primary focus here, the powder of the deity's colored pigments is explained as ashes; by that same [logic], the drawings are also applied exclusively to the five [colors]. This is because it is said: "Whatever is explained as powder, all of that is a single drawing." Regarding the term "circular," it is surrounded by an inner vajra garland. Regarding the phrase "the other doors are to be closed," this means that the three [doors] other than the southern one are to be closed. As it is said: "The great water-door, together with its pedestal, should be made slightly larger. The other water-doors are to be closed with white powder; in the central portion of the doors, fine drawings should be painted." Regarding the phrase "the corpse is to be drawn," this refers to the seat. As it is said: "Regarding the ritual procedures for the maṇḍalas, all three types without exception—the arrangement of all the deities—should be known to be of three kinds. First, they should be drawn in form; second, they should be drawn in the form of mudrās; third, the ritual of drawing them in their locations and seats is fully proclaimed." However, in a maṇḍala of a solitary hero, since it is also the case that as many hand symbols as there are should be arranged, it says "in the east, the head," and so forth.

སློབ་མས་མེ་ཏོག་བོར་ན་ནི་སྙིང་པོའི་གནས་དགུ་པོ་གང་དུ་ལྷུང་ཡང་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་པོར་མེ་ཏོག་བབ་ན་ནི། ། རྟག་ཏུ་དོན་མེད་མི་འགྱུར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པའོ། ། བྱང་གི་སྣམ་བུའི་མཚན་མ་ལ་བབ་ན། ཞི་བའི་ལས་འགྲུབ་པོ། ། ལྷོར་ནི་ཚར་བཅད་པ་རྣམས་སོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་དགུག་པའོ། ། ཤར་དུ་ནི་རྒྱས་པའོ། ། རི་མོའི་ཕྱི་རོལ་ལམ་མཚན་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་ལན་གསུམ་བབ་ན་དབང་མི་བསྐུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི། རོའི་སྟེང་དུ་བདག་པོའི་ལུགས་མའམ་བྲིས་སྐུའམ། བརྐོས་པའི་སྐུ་བཞུགས་པ། མེ་ཏོག་དོར་བ་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་ཏེ། དབུས་ཀྱི་ལྷ་གསལ་བའི་གནས་སུ་འདུག་པ་ལས་རྫས་འགྲུབ་པའམ། རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟར་མཆོག་སྩོལ་བར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་། སོགས་པའི་སྒྲས་བསྡུས་པ་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པ་རེ་རེའམ། ཡང་ན་རྐང་ལག་གི་ཆའི་པགས་པ་བྲིའོ། ། གཞན་དག་ནི་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་མཚོན་ཆ་གང་ཡང་རུང་བ་བྲི་བར་འཆད་དོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི། ཕྱག་གཉིས་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སུམ་ཅུ་གཉིས་ཉིད་ནི། ཕྱག་གི་མཚོན་ཆ་དང་བཅས་པ་ལྷག་མས་སྟོན་པས་ན། མཚོན་ཆ་གཞན་གང་ཡང་རུང་། བྲི་བ་ནི་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། ། རོ་ལངས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སོ་རྣོ་བ་ནག་པོ་སྲིན་པོ་ལྟ་བུ་གྲི་གུག་དང་། ཐོད་པ་ཐོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འདི་དག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་འདོད་པའི་ལས་འགྲུབ་པའོ། །

If the disciple casts the flower, then regardless of which of the nine essential locations it falls upon, it will become a supreme siddhi. As it is said: "If the flower falls upon the essential [locations], it is explained that it will never be in vain." If it falls upon the symbols on the northern ledge, the activity of pacification will be accomplished. In the south, it is the subjugations. In the west, it is magnetizing and summoning. In the east, it is enrichment. If it falls three times outside the lines or between two symbols, the empowerment should not be conferred. The practitioner should place a cast, painted, or carved image of the Lord upon the corpse. Having performed the casting of the flower, one confers the empowerment upon oneself. By remaining in the place where the central deity is clearly visualized, the substances will be accomplished, or the supreme [attainment] will be granted as described in the Tantra. Regarding the phrase "in all directions," the word "and so forth" includes the drawing of an elephant hide for each, or alternatively, the hides of the limbs. Others explain that the word "and so forth" indicates that any suitable weapon may be drawn. The manner in which method and insight become indivisibly sublime is represented by the two hands holding the elephant hide. Since the thirty-two [attributes] of the Tathāgata’s great compassion are shown by the remaining weapons held in the hands, it is incorrect to draw any other weapons. The so-called "eight great vetālas" are naked, with disheveled hair, sharp teeth, and black, resembling rākṣasas, holding curved knives and skull-cups. These serve as the practitioner’s companions to accomplish the desired activities.

བཟའ་སྟོན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ནི་འཇུག་པ་ནའོ། ། གཏོར་མའི་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་པོས་སྲོད་ལ་སྦྱིན་ཏེ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ལའོ། ། ཡང་ན་གཉིས་ཀར་ནམ་ཕྱེད་ནའོ། ། དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་དམིགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འཁུ་བ་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གདན་དུ་དམིགས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་སུ་འཁྲུལ་འཁོར་དང་པུ་ཏ་ལིངྒ་དང་བཅས་པའི་ཡ་མ་པུ་ཏྲ་ཤ་བཞག་ལའོ། ། འདིར་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་ལ་ནི་མདུན་དུའོ། ། གཞན་དག་ནི་སྔར་གསུངས་པའི་སྡོམ་གྱི་ལས་མ་ལུས་པ་ལ་འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མིན་པས་ན། གསད་པར་བྱ་བ་གདན་དུ་བརྟགས་ཏེ་བཟླས་པ་བྱ་བར་འདོད་དེ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པ་དག་མ་ཡིན་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་རུང་ངོ་། ། ཡི་གེ་བཅུ་པའི་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཉེ་བར་གནས་པ་སྟེ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་ཙམ་ལ་གནས་ལ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱང་ལྷ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཙམ་ལ་གཙོ་བོར་འགྱུར་བས་སོ། ། རིག་སྔགས་འཆང་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཆབ་ཕུལ་ནས་གུས་པར་བྱས་ཏེའོ། ། གཞན་ཡང་ཡིད་ལ་གང་འདོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྦྱངས་པ་དང་མཐུན་པ་ཙམ་ལས་གང་འདོད་པ་སྟེ། བསྟོད་དང་བཅས་ནས་མཆོད་ཡོན་རྒྱུན་སྦྲེངས་ནས། ། རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་གདོང་བཏུད་ཕྱག་བྱས་ཏེ། །

The "feast" refers to the performance of the gaṇacakra when entering the maṇḍala. The "fire offering" is for when entering. Regarding the "activity of the bali offering," the practitioner should offer it at dusk; for the empowerment of a disciple, it is performed after the maṇḍala has been accomplished. Alternatively, both may be performed at midnight. "Visualizing the object of accomplishment in the center" means that whoever is hostile toward the Buddha's teaching should be visualized as the seat. Furthermore, in the center, one should place the yantra of the object of accomplishment together with the putaliṅga and the yamaputra flesh. In this context, for pacifying and enriching rites, it is in front. Since the other activities previously mentioned in the summary are not to be accomplished in this manner, it is intended that the recitation be performed after designating the one to be killed as the seat. It is incorrect to draw a maṇḍala for those who are not accomplishing the supreme siddhi, as it would not occur anywhere; however, as previously taught, it is appropriate through meditative absorption (samādhi). The "ten-syllable secret mantra" is present for all activities, whereas the root mantra is restricted to the activity of the yantra, and the heart mantra is primarily for the mere proximity of the deity. "The Vidyādhara having made the request" means having offered the water for the feet consisting of great blood and having acted with devotion. Furthermore, "whatever is desired in the mind" refers to whatever one desires in accordance with one's own training. Having offered the water for the feet with a continuous stream along with praises, one should prostrate with a one-pointed mind and bowed face.

དད་དང་འབད་པའི་རྗེས་མཐུན་དམ་པ་བླང་། ། དམ་པ་ཐོབ་ན་དགའ་བས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། དད་པས་བསྟོད་ནས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སུ། ། གསང་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་སླར་ཡང་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལས་ཕྲ་མོ་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་། བསམ་གཏན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་མཚན་དུ་བསྒྲག་གོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་མཆོག་གིས་བཤད་པའམ། དེའི་ཁྲོ་བོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་མང་བས་ནའོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཅེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་གི་བྱ་བ་སྟོན་པའི་ལེའུ་བདུན་པ་འབྱུང་བ་དང་། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱོར་བའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བྱའོ་ཞེས་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་ཡང་གཅེས་པར་སྟོན་པས་ན། བྱ་བའི་རྒྱུད་ནི་མིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དོ། ། གཞན་དག་ནི་འདིར་ཡོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ཡུ་ཛིར་མི་འདྲེན་ཏེ། ཡོ་ནི་ཤ་ཉིད་དུ་འདྲེན་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡུ་ཛིར་ཉིད་ཤས་ཆེ་བའི་ཡོ་ནི་ཤ་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ཙམ་ལས་མེད་ཅིང་། ལྷའི་སྐུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཡང་ཡོ་ནི་ཤ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེའུ་དང་པོའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའི་བསྟན་མ་ཐག་ཏུའོ། །

"Take up the sublime [vows] in accordance with faith and diligence. Having obtained the sublime, prostrate with joy; having praised with faith and offered the water for the feet, recite the secret mantra and request them to depart once more." Thus it is said. Minor activities are those to be accomplished through yantras, fire offerings, and meditative concentration, as will be explained. The title "Glorious Supreme Mañjuśrī" is proclaimed as the name of the great tantra. It is explained as being taught by the Glorious Supreme Mañjuśrī, or as the wrathful one, the Glorious Great Vajrabhairava. "The Yoga of the Wheel" refers to the presentation of the application of the maṇḍala of accomplishment. It is called the "Tantra of Application" because there are many external applications in this tantra. If one asks, "In that case, why is this called an Action Tantra?" it is because the seventh chapter appears, which teaches activities of meditative concentration alone, and because it teaches that even for all external application activities, one must act with profound meditative equipoise, thus showing that internal yoga is extremely vital. Therefore, it is not an Action Tantra, but rather a Yoga Tantra of great external application. Others do not derive the term yoga here from the root yuj; if they derive it from yojana (joining), that is not the case. Here, the derivation from yuj is predominant, whereas yojana occurs in only the seventh chapter. Furthermore, even in Action Tantras, yojana is present in the context of accomplishing the deity's body. This concludes the explanation of the first chapter. Then, "then" (tatas) means immediately after the first [chapter] has been taught.

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་བཞག་པ་ཕལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ལ། གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཕྲིན་ལས་བཞག་པ་ཡིན་པའོ། ། སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་དབང་དང་དགུག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གནོད་མཛེས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཞི་པའི་སྔགས་སོ། ། བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་འདྲི་བ་ན་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ལན་བདུན་ལ་སོགས་པར་རོ། ། གཞན་དག་ནི། ཨོཾ་ཕུ་ཕུ་ཕུ་ཧི་ཧི་ཧི། ཞེས་བྱ་བས་བསྲུང་བར་འདོད་དོ། ། གང་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བསྲུང་བ་ལ་འདི་ཉེ་བར་གནས་པས་སོ། ། སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་རྒྱུད་འདི་ནས་ཚར་བཅད་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ལྟར། སྦྱོར་བ་རྒྱུད་གཞན་ལས་དེ་ལྟར་ལྷུར་མ་མཛད་པས་ནའོ། ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷའི་གཟུགས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཐོབ་པར་བྱའི། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གཡེངས་ན་སྦྱོར་བ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀུན། ། དུས་ནི་དང་པོར་བྱས་གྱུར་ཀྱང་། ། གཞན་སེམས་པ་དང་གཞན་པས་ནི། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འཁོར་ལོ་རེའུ་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་གསུམ་ལས་རིམ་པ་ཕྱི་རོལ་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བར་མ་ནི་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ནང་མ་ནི་དགུ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི། མཁས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་བྲི་བ། ། བརྒྱད་དང་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་ཏུ། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རེའུ་མིག་དབུས་མ་དོར་བའོ། །

"All siddhis" refers to the minor ones; these are the common siddhis established [in the tantras], whereas for the accomplished ones, they are established as enlightened activities. "Just as previously described" refers to the earlier mention of "subjugation, summoning," and so forth. "The secret mantra of Ucchuṣma" is the mantra of the four hūṃ syllables. "Reciting" means seven times or more for the sake of protection when drawing the yantra. Others maintain that protection is achieved by reciting "Oṃ phu phu phu hi hi hi." This is because it is present as the protection for the Tathāgata family, whichever [family] it may be. "The principal of the yogatantras" means that just as the rites of subjugation are taught in this tantra, they are not emphasized in the same way in other tantras. "A yogin endowed with the deity yoga as it is" means that the deity's form should be attained through proper mental engagement; if one is distracted, the rite will not be accomplished. As it is said: "Even if recitation and all austerities are performed at the proper time, if the mind is on something else, all of them will be in vain." "A wheel with sixteen squares" refers to the outermost of the three tiers. Similarly, the middle is twelve squares and the inner is nine. Thus it is said: "The wise should draw it according to the ritual, in eight, twelve, or sixteen [squares]." The "eight" refers to excluding the central square.

མེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྨོས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མེ་ནི་ཡི་གེ་ཕཊ་ཡིན་ཏེ། མེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ནི་སྲེག་པ་མཐར་ནི་གཞན་ཞེས་གཞན་ལས་བསྟན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་སྨོས་ཤེ་ན་ཕཊ་ཨ་མུ་ཀཾ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ཊ་དང་ཕའི་བར་དུ་མིང་བཅུག་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་འདིར་མེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྨོས་པའོ་ཞེས་གཞན་ཁ་ཅིག་འདོད་དོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པས་དེ་བསྐོར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རེའུ་མིག་བཅུ་དྲུག་པའི་རིམ་པ་དེ་ལ་དགོད་པའོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྷོ་ནས་བརྩམ་པའི་རེའུ་མིག་བརྒྱད་བར་དུ་དོར་བ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་། ཏཱ་ན་ན་ཞེས་པ་གསུམ་གཅིག་ལ་གཞག་པ་དང་། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། ཕཊ་ཅེས་པ་བྲིས་ཏེ། བར་བར་དུ་དོར་བ་བརྒྱད་ལ་སྔ་མ་རྣམས་བྲིའོ། ། དེ་ནས་བར་མའི་རེའུ་མིག་བཅུ་གཉིས་དང་། དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་ལྔ་ལ་ཡི་གེ་བཅུ་བདུན་བྲིས་ཏེ། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཡའོ། ། ལྷོར་ནི་མའི་ཡི་གེའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཡི་གེ་མེའོ། ། བྱང་དུ་ནི་ཡི་གེ་དའོ། ། ཤར་དུ་ནི་ཡི་གེ་ཀྵེའོ། ། མ་དང་འབྲེལ་པའི་རེའུ་མིག་བར་མ་ནས་བསམས་ཏེ། ར་ཛ་ས་དོ། ། རུ་ཎ་ཡོ་ནི། ར་ཡཙྪ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་བྲིའོ། ། དེ་ལྟར་དབུས་སུ་རེའུ་མིག་ཆ་བཞི་མཚམས་སུ་གནས་པ་དེ་དག་ལ་ཅི་ཞིག་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བརྒྱད་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་མཚམས་རེ་རེར། ཧཱུཾ་ཨ་མུ་ཀཾ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྲིས་པས་ནི་ཧཱུཾ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་བཟུང་སྟེ། །

Regarding the phrase "mentioning the name of the object of accomplishment between two fires": "fire" refers to the syllable phaṭ. Because it is similar to fire, it is taught in other sources as "the burner at the end." How is it mentioned? It is: phaṭ amukaṃ māraya phaṭ. Some others maintain that what is stated in other tantras—"inserting the name between ṭa and pha"—is precisely what is meant here by "mentioning the name of the object of accomplishment between two fires." Regarding the phrase "surrounding that with the ten syllables": this refers to placing the syllables oṃ hrīḥ and so forth in the sequence of the sixteen squares. This is taught as follows: omitting the eight squares starting from the south, one places the five syllables oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛ and the three syllables tānana together in one [square], and writes hūṃ and phaṭ. In the eight intervening omitted squares, one writes the aforementioned syllables. Then, having written the seventeen syllables in the twelve intermediate squares and the five central squares—with the syllable ya in the center, the syllable ma in the south, the syllable me in the west, the syllable da in the north, and the syllable kṣe in the east—one writes ra ja sa do, ru ṇa yo ni, and ra ya ccha ni starting from the intermediate square connected to ma. If one asks what should be written in those four parts of the central squares situated in the intermediate directions, it is said: "one should write eight hūṃ syllables." Thus, in each intermediate direction, by writing hūṃ amukaṃ māraya hūṃ, there are eight hūṃ syllables. As it is said: "Having grasped the name of the object of accomplishment..."

ཧཱུཾ་གཉིས་དང་ནི་སྤེལ་ནས་སུ། ། ཕྱོགས་བྲལ་སྟོང་པར་གཟུང་བྱས་ཏེ། ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལྷག་མ་ཕྱི་རོལ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་བསྐོར་བ་དང་། གཤིན་རྗེའི་ལྟེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། འདི་ཉིད་ཆ་མཐུན་པའི་རྒྱུད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྔར་སྨོས་སོ། ། ཚ་བའི་མར་ཁུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐེ་ཚེའི་མར་ཁུའམ་ཡུངས་མར་རོ། ། ཐོད་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུམ་བུ་བཞི་པ་སྟེ། གསུམ་པ་ཡང་མང་ངོ་། ། བསྲོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པུ་ཏ་ལིངྒའི་སྙིང་གའི་འཁྲུལ་འཁོར་དྲོས་པ་ཙམ་དུ་སྟེ། འདིས་དགྲ་བོ་ཚ་བའི་རིམས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་མཐུའི་ཁྱད་པར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཟློས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་སྨོས་པ་སྟེ། དེ་ནི་བསྙེན་པ་བྱས་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ཚེ་བཟླས་པར་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལ་བསྲོས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲོ་བ་ཙམ་སྟེ། ཨ་མུ་ཀ་ཛྲ་ར་བུད་པ་ད་ཡ་ཞེས་བསྐུལ་བ་སྨོས་ཏེ་བཟླས་སོ། ། ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་སྔགས་སྨོས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་བཀོད་པ་མ་གསུངས་པས་དེ་བསྟན་པའོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པའི་གསང་སྔགས་དང་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ལྷན་ཅིག་སྨོས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་བསྐུལ་བ་སྨོས་པས་ཆོག་པར་རྟོག་པ་ལས་དགག་སྟེ། ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་ཀྱི་དབུས་སུ་ཡང་དེ་བྲིའོ། ། དེ་བས་ན་སྔར་བསྟན་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །

"By interweaving two hūṃs, one should hold [the syllables] in the empty directions; this accomplishes all purposes," as it is said. As for the remaining points—such as the surrounding of the vowels and consonants externally and their placement at the navel of Yama—one should understand these from the Tantra of Concordant Parts, as was mentioned previously. Regarding "hot oil," this refers to oil from kaliṅga seeds or mustard oil. Regarding "two skull-cups," this refers to a four-piece [skull]; a three-piece one is also common. "Having warmed" means [heating] just until the yantra at the heart of the putaliṅga is warm; by this, the enemy will be struck by a fever and die, because the specific power of dependent origination is inconceivable. Regarding "if one recites the ten-syllable secret mantra," this is stated to exclude the recitation of the thirty-two syllables. That [recitation] should be performed when drawing the yantra after the approach practice (sevā) has been completed, but not otherwise. "If warmed over a charnel ground fire" means just until it is warm; one recites while uttering the exhortation: amukaṃ jvaraṃ pātaya. Regarding "mentioning the thirty-two-syllable mantra," this is taught because the root mantra's placement on the yantra was not previously mentioned. Regarding "mentioning the ten-syllable secret mantra together with the name of the target," this refutes the notion that the previously taught exhortation alone is sufficient; it should also be written between the hūṃ and phaṭ. Therefore, that is the slight distinction from what was previously taught.

སྦས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོང་ཁྲུ་བཞི་པའི་གཏིང་དུའོ། ། གོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། གནས་ལྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་ཕུར་བུ་ཡིས། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནི་གནས་ལྔ་པོ། ། དཔྲལ་བ་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་དང་། ། དེ་བཞིན་དཔུང་པ་གཉིས་སུ་གདབ། ། ཅེས་གསུངས་པའོ། ། གཤིན་རྗེའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། ཁྱིམ་དུ་ཡང་ནི་འོངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེགས་པར་མ་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སོ། ། ཚུ་ཚུན་ད་རའི་པགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོབ་བཤུས་པའོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པའི་གསང་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། ས་བླངས་པས་དགང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པུ་ཏ་ལིངྒ་དང་། སས་དགང་བའོ། ། དེའི་སྐྲས་བཅིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། པགས་པ་གྲུལ་བ་དང་། ཡན་ལག་དང་རོ་སྨད་ཀྱི་ཆའོ། ། དེ་ནས་བོང་བུའི་ཆུ་ངན་དང་། དྲི་ཆེན་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་མར་དང་སྦྲང་རྩི་ལྟ་བུ་སྟེ། ཚར་གཅད་པའི་རི་ལུའོ། ། ཁམ་ཕོར་བཞག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་དེས་གླན་ཏེ། པུ་ཏ་ལིངྒ་མི་འགྱུར་བར་དགང་ངོ་། དེར་སྦྱོར་བ་དེ་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པགས་པ་དེའོ། ། དེ་གཉིས་ཀྱི་སྙིང་གར་གསང་སྔགས་བཅུག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་ཅན་གྱི་པུ་ཏ་ལིངྒ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཅིག་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་སྟེང་དུ་གཞག་གོ། ། ཡང་ན་འཐབ་པ་ལྟར་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཅིག་འགྲོ་བར་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། གཞན་གཤིན་རྗེའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཡ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །

"Hidden" means in the depths of a four-cubit pit. "Will go astray" refers to all [the targets]. "In the five places" is as it is said: "With the vajra-kila, one should strike the five places of the image: the forehead, the throat, the heart, and likewise the two shoulders." "The form of Yama" refers to all those to be subdued. "Having also come to the house" and so forth refers to a yogi who has not practiced properly. "The skin of a tūtunda [or tūtunda]" means the flayed skin. "The ten-syllable secret mantra" is an illustration of the yantra. "Fill with earth" means to fill the putaliṅga with earth. "Bind it with its hair" refers to the flayed skin and the parts of the limbs and lower body. "Then, mixing with the donkey's urine and feces" is like the ghee and honey for a yantra intended for grace; it is the pill for subjugation. "Place in a clay bowl" means to seal both skull-cups with that and fill the putaliṅga so it does not move. "Having placed that application there" refers to that skin. "Having inserted the mantra into the hearts of those two" means having placed one putaliṅga with the yantra on top of the other; that is, place one on top of whichever is appropriate. Alternatively, one should arrange them so that they move one on top of the other, as if fighting. "The other, the messenger of Yama" arises from the syllable Ya.

སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་ལས་གཞན་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཞར་ལ་བསྟན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་འདི་གཙོར་མ་གྱུར་པས་སོ། ། གྲོ་གའི་ཤུན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་ཡང་སྦྱོར་བ་གཞན་དུ་རྟོག་གོ། ། འདིར་སྦྱོར་བ་གཞན་ནི་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་མི་འགེགས་ཀྱི་དོན་ལས་སོ། ། གཞན་དག་འདིར་འཁྲུལ་འཁོར་དང་བྲལ་བའི་སྦྱོར་བ་དག་ལས། ཡང་རྗེས་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་མནན་ལ། དེའི་གྲོགས་སུ་དེ་དག་གི་སྦྱོར་གྱི། གཞན་དུ་ན་སྐབས་མ་ཡིན་པར་ག་ལ་འབྱུང་ཞེས་འདོད་དོ། ། རྒྱལ་མཚན་གྱི་རས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་སྨྱོ་བར་འགྱུར་བའི་བསྐྲད་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཉིད་ལ་སྟེ། མེ་ཏོག་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པས་མཆོད་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཡོན་ཆབ་དང་བཅས་པ་དབུལ་ལོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་མཆོད་པར་འདོད་དེ་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེས་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། གསང་སྔགས་ཉིད་ལ་མཆོད་པས་དོན་དུ་འགྱུར་བའོ་ཞེ་ན། ཀྱེ་མ་རྒྱལ་པོ་བཞུགས་བཞིན་དུ་སྣ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པ་མཆོད་པ་ལྟ་ག་ལ་རིགས། དེ་ནི་མི་བརྗོད་དོ། ། སེང་ལྡེང་གི་མེ་ལ་བསྲོས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞག་བདུན་གྱིས་མ་བྱུང་ན། པུ་ཏ་ལིངྒ་ཐོད་པ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་བསྲོའི་དང་པོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞག་བདུན་གྱིས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞག་བདུན་དུ་རྫས་སྨྱོ་བ་བཞིན་ནའོ། ། གཞན་ཁ་ཅིག་ནི་གལ་ཏེ་སླར་མ་དཀྲོལ་ནའོ་ཞེས་འདོད་དེ། འདི་ནི་ཐང་ཕྲོམ་དང་སྦྱར་བའི་མུ་ཟིས་དྲིལ་ལོ། །

Regarding the phrase "other applications," these are applications other than the yantra; they are mentioned only incidentally and are not the primary focus. The passage beginning with "on birch bark" and so forth refers to the application of the yantra, though some consider this to be another application. Here, the term "other application" does not exclude the yantra, but refers to the purpose. Others maintain that among the applications free from the yantra, the yantra is subsequently suppressed, and those [other] applications serve as its assistants; otherwise, how could they occur in an inappropriate context? The application beginning with "on the cloth of a victory banner" and so forth is the application for driving away those who have become insane. Regarding the phrase "making offerings with red flowers," this refers to the glorious Vajrabhairava himself; since "flowers" is an illustration, one should offer red-colored offerings along with water. Some maintain that the yantra is being offered, but that is incorrect, as it would not serve the purpose. If one asks, "Does the purpose not arise from offering to the mantra itself?" Alas! While the king is present, how could it be appropriate to offer to a mere high official? That is not what is being said. Regarding the phrase "if heated over a flame of acacia wood," if the result does not occur within seven days, one should take the putaliṅga out of the skull-cup and heat it, but not from the very beginning. The phrase "one will die within seven days" means that for seven days the substance acts like a poison. Others maintain that this applies if it is not released again; this refers to wrapping it in sulfur mixed with dhattūra.

སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་མེའི་དབུས་སུ་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལའོ། ། བྱ་རོག་དང་འུག་པའི་རུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརླའམ་རྗེ་ངར་གྱི་རྐང་ངོ་། ། སྦལ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲ་ཚིལ་ལ་བཟོ་བྱས་པའོ། ། བུ་མོ་རྨོངས་པར་བྱ་བ་ནི། མྱོས་པར་བྱ་བས་ཅི་དགར་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་དག་གིས་ཤེས་ནས་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཅི་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པར་ལྡང་བ་ལས་དེ་དག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་དམྱལ་བར་ལྟུང་སྟེ། ཞུ་བའི་རྟིང་ལ་ཟ་བ་ནི། ། མར་གྱི་སྙིང་ཁུ་སྦྲང་རྩི་དང་། ། ཁ་ར་རྣམས་ནི་བདུད་རྩིའི་བཞིན། ། མ་ཞུ་ཟས་ནི་དུག་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་རབ་རྒྱས་བདུད་རྩིའི་ཆོས། ། དགོངས་པའི་ཚིག་ལ་མི་མཁས་ཤིང་། ། བྱིས་པའི་བློ་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། ། མི་བཟད་པ་ཡི་དུག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུང་སོ། ། འོ་ན་འདི་ལས་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནས་བྱེད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། གཙང་མའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབེན་པ་སྟེ། ཅིས་ཀྱང་དབེན་པ་ནི་ངེས་པར་ཆེས་གཙང་བས་སོ། ། གསང་སྔགས་བཏུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་འཐས་པ་སྐྱང་ནུལ་བྱས་ལ་ཁ་ཊི་ཁས་ལས་དང་པོར་གཞིའི་ཡི་གེ་གོ་གཉིས་པར་བྲིས་ལ་དག་པ་ན་དབྱངས་རྣམས་སྦྱིན་ཞིང་། དེ་ནས་དག་པ་ན་བྲི་བའམ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་སོ། ། ལས་ཀྱི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལས་རབ་འབྱམ་ལ་རབ་ཏུ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་དང་།

Regarding the phrase "having performed the fire offering," it refers to the Blessed One residing in the center of the fire of the winds. "The bones of a crow and an owl" refers to the bones of the thighs or the shanks. "Of a frog" refers to one fashioned from beeswax. "To delude a girl" is for the purpose of enjoying her at will by means of intoxication. Regarding the phrase "one should not speak," and so forth: if those of childish nature were to understand this and, without knowing the intention of the Great Sage, were to rise up and perform those acts, they would fall into hell. As it is said: "Eaten after digestion, the essence of butter, honey, and sugar are like nectar; Food that is undigested becomes poison. Likewise, the Dharma of nectar, which is fully expanded, Becomes unbearable poison for those of childish intellect Who are unskilled in the words of intentional meaning." If one asks, "What then is the intention here?" it is for that reason that it is taught extensively: "Those who abide in the Three Jewels," and so forth. This concludes the explanation of the second chapter. Regarding the phrase "the pure place," it means a secluded spot; for that which is utterly secluded is certainly the most pure. Regarding the phrase "extracting the secret mantra," one should prepare a firm ground and smooth it, then first write the base letter of the foundation on a khaṭikā [chalk] board. When it is pure, the vowels are added; then, when it is pure, one should write or recite it. "One hundred thousand" refers to being in a state of profound meditative equipoise. By the phrase "the mantra of activity," it is because it is highly praised for the vast array of activities.

འཁྲུལ་འཁོར་ཡང་འདིས་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་སོ། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་བར་མའི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། ། སྙིང་པོའི་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕལ་ཆེར་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བའི་རྣལ་འབྱོར་བ་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་པས་ན། འདི་ནི་ཟློས་པ་པོས་ནི་ངེས་པར་སྙིང་གར་བསྒོམ་པར་བྱ་བས་ན་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གསང་སྔགས་རྣམས་ནི་བཟླས་པས་ཀྱང་བྱ་བ་དེ་བྱེད་སྲིད་ཀྱི། སྙིང་(པ་པོ་)རྣམས་ནི་ངེས་པར་བསྒོམ་པས་དོན་དེ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་ཤེས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། གང་དུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡི་གེ་འབུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་ནི་སྙིང་པོའི་ཡི་གེའོ། ། འབུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་འབྲུ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་འབུམ་ཕྲག་སྟེ། མཁས་པས་གསང་སྔགས་ཡི་གེ་ནི། ། བཅོ་ལྔ་མན་ཆད་གྲངས་རྣམས་ལ། ། ཡི་གེའི་སྡོམ་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། དེ་སྙེད་འབུམ་ཕྲག་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། གཞན་ཁ་ཅིག་ནི་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་བྱང་བར་བྱས་པས། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་བཟླས་པར་བརྗོད་དོ། ། ལས་དེ་དང་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ནི་ལས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་གོར་སྦྱར་དུ་རུང་བར་སྟོན་པའོ། ། འོན་ཀྱང་འཁྲུལ་འཁོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་མི་དག་གིས། ། ལེགས་པར་མ་བཟུང་ལག་པ་འཆད་པར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་སྔགས་ཀྱང་ལེགས་པར་མ་བཟླས་ན། ། འབྲས་བུ་མེད་དམ་ཡང་ན་མ་རུངས་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་གནས་སྐབས་སྤང་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་བཏུ་བ་རྩོམ་ན།

The yantra is also completed by this. The phrase "three hundred thousand" is taught for the sake of practitioners of intermediate capacity. Regarding the "secret mantra of the essence" (hṛdaya-mantra): since this is taught primarily for yogins who delight in meditation, the practitioner must certainly meditate upon it at the heart; thus, it is called the "essence." While other secret mantras may accomplish their purpose through recitation alone, the essences must certainly complete their function through meditation. As it is said: "Then, the samādhi of knowing the essence is the mind endowed with suchness." Regarding the phrase "one hundred thousand syllables," "syllables" refers to the syllables of the essence. "One hundred thousand" is for the purpose of engaging those who are lazy. Alternatively, it refers to as many hundred-thousands as there are syllables. As it is said: "For secret mantras of fifteen syllables or fewer, the wise should perform recitations equal in number to the total count of syllables." Others maintain that because this involves the mastery of meditation, it refers to literal recitation. The phrase "those various activities" and so forth indicates that this is suitable to be applied in place of the activity mantras, but it is not the yantra itself. Regarding the phrase "well-composed in meditative equipoise" and so forth: this is to avoid the situation described in the passage: "Just as a man holding a sword will have his hand cut if he does not grasp it well, likewise, if a mantra is not recited well, it will be fruitless or even turn malevolent." Thus, when beginning the extraction of the syllables...

དེའི་ཚེ་སེམས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ནི། རབ་ཏུ་སྨད་དེ། ཁྲུས་བྱེད་པ་དེ་ཡང་བཤང་གཅི་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེའུ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་སྔོན་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལྷ་ཡི་དམིགས་པ་བྱ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ནི་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དོ། ། དེ་དག་བདག་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་དབེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་ཡཾ་སྔོན་པོ་ལས་གྲུབ་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བའི་མདོག་ཅན་དུ་བསམས་ཏེ། འདི་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་གདན་ཏེ། རྒྱུད་འདི་ནི་མངོན་སྤྱོད་གཙོ་བོར་བྱས་པ་ཡིན་པས་ན། གདུག་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་འཐོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་བྲན་རྣམས་དང་། ། ཁྲོ་བོའི་མིང་དུ་གང་འདོགས་པ། ། ཀུན་དུ་ཐོག་མེད་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། ཀུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་(མ་མེ་)དང་རླུང་། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཕགས་པ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་གདན་ཏེ། དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། སྔ་མ་ནི་བརྟན་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་དོན་ནི། དང་པོར་འཇམ་པའི་དཔལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞི་བའི་སྐུས་ལྡང་བ་རྣམས་འདུལ་པ་མ་ཡིན་པར་གཟིགས་ཏེ།

At that time, to allow the mind to wander elsewhere is strictly censured; even performing ablutions is prohibited, just like the act of voiding excrement or urine. This concludes the explanation of the third chapter. Regarding the statements, "Having first realized that all phenomena are selfless" and "One should perform the visualization of the deity," these are the brief indications. They are then explained in detail by the passage beginning, "First, one should recite the secret mantra svabhāvaśuddhaḥ," and so forth. "All phenomena" refers to the aggregates (skandha), the elements (dhātu), and the sense bases (āyatana). "Having made them selfless in nature" means that they become naturally luminous, devoid of the duality of subject and object. Following that, one should visualize in the center of space a blue wind maṇḍala formed from the syllable yaṃ, having the color of smoke. This is the seat of the Great Wrathful One. Since this tantra primarily emphasizes wrathful activities, it serves to utterly scatter the malevolent; for it is said: "Those known by the names of messengers, servants, and wrathful ones, Who engage in all manner of beginningless conduct— For all of them, the maṇḍala is fire and wind." The "moon maṇḍala" is the seat of the noble Mañjughoṣa. While that is to be transformed, the former [the wind maṇḍala] remains stable. Regarding the passage beginning, "Upon that, from the syllable dhīḥ," the meaning here is as follows: first, Mañjuśrī perceives that those to be tamed cannot be subdued by his own peaceful form.

ཐུགས་ཀར་ཉི་མ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྡང་བ་རྣམས་བསྡིགས་ཏེ། འོན་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྡང་བ་དག་མི་འདུལ་བར་གཟིགས་ནས། ཡང་བདག་ཉིད་དང་ཉི་མར་བཅས་པ། རྡོ་རྗེ་འབར་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དེའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་འདུལ་བ་དེ་དག་གི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ། གནས་ཏེ་བསྡིགས་པ་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་སྡང་བ་རྣམས་འདུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ནི་ཡང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་སྐུ་འཛིན་པར་གྱུར་པས། དེ་དག་ཚར་བཅད་དེ། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ན། བསྡུ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་འདུལ་བ་ཡིན་ལ། ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་སྡང་བ་དེ་རྣམས་ནི། ཚངས་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། གཞོན་ནུ་རྣམས་གསོལ་བར་མཛད་པ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཞལ་དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབུས་དང་དེ་འབྲེལ་པ་ནས་བརྩམས་པའི་གཡས་པ་གསུམ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཡོན་པ་གསུམ་དང་། སྟེང་དང་དེའི་སྟེང་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་བདག་པོ་སྟེ། རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པ་དང་། དོན་ཀུན་འགྲུབ་པའོ། ། ཞབས་བཅུ་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རོ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་མར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གིས་བཅོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞབས་བཅུ་དྲུག་གིས་བརྫིས་པའོ། ། གཅེར་བུའི་སྐུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་།

One should visualize a sun disk at the heart; its rays threaten those who are hostile. However, seeing that those who are extremely hostile are not subdued, he then blesses himself and the sun disk as a blazing vajra. When his emanations abide above the crowns of those [beings] and threaten them, even then, those who are extremely hostile are not subdued. Then, by assuming the form of the Great Terrifier (Mahābhairava), they are suppressed. Since the yogi merely follows after them, the deities of the gathering are also subdued. As for those who are extremely hostile, it will be explained that they are Brahmā, Śakra, Īśvara, and Kumāra, who are being offered [as victims]. Regarding the "nine faces": starting from the center and its connection, there are the three on the right, likewise the three on the left, and the upper and the one above that, which are the nine meditative absorptions (samāpatti) abiding in succession up to the Buddha. The "three worlds" refers to their lords: Jaya, Madhukṛt, and Sarvārthasiddha. The "sixteen legs" refers to the purity of the sixteen emptinesses (śūnyatā). For that very reason, the sixteen corpses and so forth are made into the signs of the sixteen types of grasping at external and internal entities and so on; because they are destroyed by the sixteen emptinesses, they are trampled under the sixteen legs. "Naked body" refers to the abandonment of conceptual construction and the sense of shame.

ཁྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གོས་ཡིན་གྱི། རས་ལ་སོགས་པས་བཀབ་པ་ནི་བྱིས་པའི་གོས་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱིས་པ་གོས་རྣམས་གྱོན་ཡང་རྟག་པར་གཅེར། ། མཁས་པ་གཅེར་བུར་འདུག་ཀྱང་གོས་དང་བཅས། ། ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། མཚན་འགྲེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པས་དེ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་ལྷག་པར་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པས། ལོ་གསུམ་དུ་དཀའ་ཐུབ་བཟློག་མ་དང་གཉིས་ཀྱི་གཉིས་སུ་བདེ་བས་བདེ་བ་མ་ཚིམ་ཞིང་རྟག་ཏུ་མཚན་མ་ལས་སུ་རུང་བའོ་ཞེས་གྲག་གོ། ། དེ་བས་ན་ཆགས་དང་ལྟ་བ་ཞེ་སྡང་བསྡོ། ། ལྷ་ཆེན་ཚངས་པ་ཁྱབ་འཇུག་འདུལ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་བཅས་པར་སྟོན་པའོ། ། ཞལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་སྣང་བ་སྟོན་པའི་སྒོ་ཇི་སྙེད་པ་ལས་ཡང་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་དམར་པོ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་གསང་སྔགས་དམིགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་སུ་ཡཾ་སྔོན་པོའམ་ཧཱུཾ་སྔོན་པོའི་ཡི་གེ་སྟེ། མཐའ་མར་སྔགས་གསུམ་གྱི་ཕྲེང་བ་གཡས་སྐོར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། གཡེང་བ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་བསམ་སྟེ། རིག་སྔགས་ལྷ་ནི་མ་གཏོགས་པར། ། བསྒོམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་། ། ཟློས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཚེ། ། ཀུན་རྟོག་བཟུང་ནས་མི་བསམ་མོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་བཞིན་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ་སྟེ་སྐྱོ་ནའོ། ། འཐབ་མོའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། །

It is a garment for the sake of modesty; it is taught that covering oneself with cotton cloth and the like is the garment of a child, for it is said: "Though children wear clothes, they are always naked; though the wise remain naked, they are clothed." As for the term "erect organ," this is taught to be similar to the Great God (Mahādeva) in order to subdue him. Because he is excessively lustful, it is said that for three years he was not satisfied by the pleasure of union with his consort Aparṇā, and his organ remained perpetually functional. Thus it is said: "To subdue the Great God, Brahmā, and Viṣṇu, one must counteract attachment, views, and hatred." The term "five-crested" indicates the possession of the five primordial wisdoms. The statement that "all faces are endowed with three eyes" means that from as many gateways as there are for manifesting appearances for the sake of sentient beings, each arises from the three doors of liberation. The term "solar maṇḍala" means it arises from the red syllable A. Regarding the phrase "visualize one's own secret mantra," in the center is the blue syllable Yaṃ or Hūṃ, and one should meditate on the garland of the three mantras circling clockwise around the perimeter. The phrase "with an undistracted mind" means that one should not even contemplate emptiness; for it is said: "Except for the deity of the vidyā-mantra, even if the meditation is supreme, when performing the recitation, one should not entertain conceptual thoughts." As for the instruction to "perform the recitation," one should perform the radiation and reabsorption as before when weary. The term "place of combat" is as explained previously.

འདིར་ནི་བསྙེན་པའི་གནས་སོ། ། ངེས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པས་ན། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་ལས་ཡིད་གང་དགའ་བར་གནས་སོ། ། དམ་ཚིག་གི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་སེམས་སྦྱངས་པས་བྱའོ། ། ལེའུ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། འཁོར་ལོ་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་མི་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའམ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་མི་བྲི་བར་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སྒོ་གདོད་པའོ། ། ལྷག་པའི་ཡོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲི་མཁན་གྱི་ཚད་ལས་རྒལ་བའོ། ། སྲིན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལས་ཤ་ཚུགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་འདྲ་བར་བྲིའོ། ། ཤ་ཆེན་པོའི་བདུག་སྤོས་ཕུལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་སྤྱན་ཕྱེ་ལའོ། ། གཞན་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེགས་བམ་དང་ནི་བྲིས་སྐུ་དག། རྨོངས་པ་དག་ལ་བསྟན་བྱས་ན། ། ཚེ་འདིར་དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་སྟེ། ། ཚེ་རབས་གཞན་དུའང་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ནུབ་མོ་ཟ་བར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུའང་གསང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཚན་མོ་མི་ཉལ་ཙམ་ན་དམ་ཚིག་རྫས་དག་ལུས་དུབ་པ་བསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་བཟའོ། ། ཉིན་པར་མིའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བ་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འགྲོ་བ་སྐུར་པ་སྨྲ་བའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་ཞིང་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཅེ་སྤྱང་གི་དང་འབྱུང་པོའི་ཁོངས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཞིག་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་པ། །

Here, the place of approach is not restricted to a single location; therefore, it is stated as "charnel grounds and so forth," meaning one should dwell in whichever place among those previously taught is pleasing to the mind. Regarding the "samaya substances," these are the great meat, vajra-water, and so on; these should be used for the time being by one who has trained the mind. This concludes the explanation of the fourth chapter. As for the instruction "the wheel should be drawn," this refers to a circle surrounded by a host of non-human beings, or, according to the manner of the maṇḍala, a vajra fence with a gate, without drawing the mudrās. "Excessive fee" means exceeding the standard measure of the artist. "Rākṣasa" and so forth refers to understanding the reality of the charnel ground. "The practitioner" should be drawn with a physical form and so on that closely resembles what was previously taught. "Having offered the incense of great meat" refers to the initial opening of the eyes. "It should not be shown to others" is because it is said: "If the book or the painted image is shown to the ignorant, in this life siddhi will not arise, and in other lives as well, there will be no siddhi." "One should always eat at night" means that, in order to keep it strictly secret, one should eat the samaya substances at night just before sleep to dispel physical fatigue and so forth. As for eating human flesh and so on during the day, it would lead to the extreme of slandering the Truly Perfect Buddha, and one would also enter the ranks of jackals and bhūtas. "Whoever desires the supreme siddhi..." [the text continues].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་པའི་སྤྱོད་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་དག་པས་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ལ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་སེམས་དག་པས་ཐོབ་ཀྱི། མི་གཙང་བ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། སེམས་དག་པ་ནི་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆང་དང་། མིའི་ཤ་དང་། བཤང་བའི་དྲི་དང་། ག་བུར་གྱི་དྲི་དག་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མཉམ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན། གང་དག་དགའ་བ་དེ་དབུལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆང་དང་དེ་བཞིན་དྲི། ། ཇི་ལྟར་བཟའ་བ་དེ་བཞིན་བཤད། ། ཇི་ལྟར་དྲི་བཟང་ག་པུར་དག། དེ་བཞིན་བཤད་པ་ལས་བྱུང་དྲི། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལེའུ་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་བཤད་པར་བྱ། ། རྒྱས་པར་འདི་དང་ཆ་མཐུན་པའི་རྒྱུད་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། གཞན་ཡང་། ཞི་བ་དང་ནི་རྒྱས་པ་དག། ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་ལ་བྱ། ། དབང་དང་དྲག་ཤུལ་སྦྱར་སོགས་པ། ། ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོ་ལ་བརྩམ། ། བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཞི་བ་ལ། ། དེ་བཞིན་རྒྱས་པ་ཤར་དུ་བལྟ། ། དྲག་པོའི་ལས་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། དབང་གི་ལས་ལ་ནུབ་ཏུ་བལྟ། ། གསད་པ་ཉིད་ལ་མེ་ཕྱོགས་སུ། ། དབྱེ་བ་ལ་ནི་སྲིན་པོའི་ཕྱོགས། ། གནས་ནས་བསྐྲད་པ་རླུང་ཕྱོགས་སུ། ། མནན་པ་ལ་ནི་དབང་ལྡན་ཕྱོགས། ། ཞེ་ལ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་བྱ། ། དབང་དང་དགུག་པ་དག་ལ་དམར། ། བསད་པ་ཁ་དོག་ནག་པོའོ། ། ཞི་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱ། ། རྒྱས་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བྱ། ། དབང་དང་དགུག་པ་ཆགས་སེམས་ཀྱིས། ། བསད་པ་ལ་ནི་ཁྲོ་སེམས་ཀྱིས། ། ཞི་བ་སྲོད་ལ་ཕལ་ཆེར་བྱ། ། རྒྱས་པ་དེ་བཞིན་སྔ་དྲོ་བྱ།

This means that these inferior practices should be performed with a pure mind and not otherwise; the great accomplishments are attained through a pure mind, not by partaking of impurities, as is the case with pigs and the like. A pure mind regards the qualities of sensory desire—such as rice wine, human flesh, the scent of excrement, and the scent of camphor—as equal. Therefore, it is said: "Whatever one delights in, that should be offered; just as with wine and likewise with scents, just as with food, so too is it explained. Just as with the fine scent of camphor, so too is the scent arising from the explained [substances]." This concludes the explanation of the fifth chapter. Regarding the "Ritual of the Fire Offering" (Homa-vidhi), a concise explanation shall be given. The details should be understood from the extensive tantra and its related texts. Furthermore: "Pacifying and enriching rites should be performed during the waxing moon. Subjugation, wrathful activities, and the like, should be commenced during the waning moon. For pacifying, face north; likewise, for enriching, face east. For wrathful activities, face the south; for subjugation, face the west. For killing, face the southeast; for separating, face the southwest. For expelling from a place, face the northwest; for suppressing, face the northeast. For pacifying, the color is white; for enriching, make it yellow. For subjugation and summoning, the color is red; for killing, the color is black. Perform pacifying with a mind of loving-kindness; perform enriching with a mind of joy. Perform subjugation and summoning with a mind of passion; for killing, use a mind of wrath. Pacifying should mostly be performed at dusk; likewise, enriching should be performed in the morning."

། དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་དག་གི་ལས། ། ཉི་མ་གུང་དང་ནམ་ཕྱེད་ན། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྦྱར་རོ། ། འབྲུ་མར་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐེ་ཚེའམ་ཡུངས་མར་གྱིས་སོ། ། བརྫིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆུ་བོའི་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་བརྫིས་ཏེ། དགྲའི་པུ་ཏ་ལིངྒ་བྱས་ཏེ། ། དེའི་སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་སྔགས་བསྐུལ་བ་སྨྲོས་པ་བྲིས་ཏེ། མཚོན་རྣོན་པོས་གཏུབ་ཅིང་བསྲེག་གོ། ། དུར་ཁྲོད་མེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུར་ཁྲོད་ནས་བྱུང་བའི་མེ་ལའོ། ། ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་རླུང་གི་མེ་ཞེས་ནི་མི་བསམ་སྟེ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དུར་ཁྲོད་ལས་བླངས་པའི་མེ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་། རྟོག་པ་དེ་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བས་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ནས་གྲོང་གི་དགྲ་ཆེན་པོ་ཡང་མི་ཐོས་པའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ལས་བཙལ་བའི་མེ་སྟེ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་རང་བཟློག་པའི་ཉེས་པར་ཇི་སྟེ་མི་འགྱུར། བྱ་རོག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟུར་རེ་རེས་འགྲུབ་པས་ནའམ། ཁྱིམ་དུ་འདུག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ན་ཡང་གྲུབ་ན་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་དགོངས་པས་གསུངས་པའོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་བ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུའམ། གྲུ་གསུམ་པའི་དབུས་སུ་དེ་ལྟར་བྲི་བའོ། ། གྲུ་བཞི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐབ་ཁུང་སེར་པོ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུའོ། ། ལས་དང་མཐུན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་དམིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་བརྗོད་པ་དང་མེ་ལྷ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ།

Regarding the activities of magnetizing and wrathful rites, it is said: "At midday or at midnight." As for "sesame oil," this refers to oil from black mustard or mustard seeds. "Having kneaded" means having kneaded earth from the two banks of a river with earth from the footprints of the person to be accomplished, and having fashioned an image of the enemy's body (putaliṅga). Having written the activity mantra with the invocation in its heart, one should cut it with a sharp weapon and burn it. "In the fire of a charnel ground" means in a fire originating from a charnel ground. One should not think of a fire of an unpleasant wind; for regarding wrathful rites, it is taught that the fire is taken from a charnel ground, as any other [interpretation] would be inconsistent with that conceptualization. "In a remote place" means a place where even the sound of a great enemy of the village is not heard. "One with a birthmark" also refers to fire sought from one with a birthmark; otherwise, why would these two applications not result in the fault of being self-defeating? As for "crows and so forth," it is because they achieve [the result] with each individual part. "Staying in the house" means that if it is accomplished in this way, what need is there to mention [doing so] in a charnel ground and the like? "Vajradhara" is spoken with the intention of referring to any suitable mantra practitioner. "In the center of the wind maṇḍala" means it should be drawn in the center of a hearth shaped like a half-moon or a triangle. "The square maṇḍala" refers to a yellow hearth like the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra). "Visualizing the yoga in accordance with the activity" refers to the previously mentioned deities together with the fire god (Agni).

། བྱི་ལའི་མུ་ཏྲ་དང་སྦྱར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་དེ་དག་རེ་རེ་ནས་བསྲེགས་པ་བཀང་བའོ། ། ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེས་རབ་ཏུ་བརླན་པར་བྱའོ། ། ཁྲག་གིས་བརྫིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་སྡིག་མེད་པ་གང་ཡང་རུང་བས་བརྫིས་ལ་བུ་མོའི་གཟུགས་བརྙན་སྙིང་གར་སྔགས་བསྐུལ་བ་སྨོས་ལ་བཞག་པ་བྱས་ན་དེ་བཅད་ཅིང་བསྲེགས་པའོ། ། ཞི་བར་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་མེའི་ལྷ་དང་རྫས་རྣམས་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བསམས་ཏེ། གསང་བའི་བདག་པོར་དེ་ལྟར་མེ་ཡི་གཟུགས་ནི་བྱིན་རླབས་ཏེ། བདག་གི་རང་གི་གཟུགས་དང་ནི། ། རྫས་ཀྱང་དེ་ཡི་ངོ་བོར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ནོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆར་དབབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལའོ། ། སྐེ་ཚེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐེ་ཚེ་བཏགས་པ་ལས་སོ། ། བྱ་རྒོད་ཆེན་པོའི་ཚང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཅི་བསགས་པའི་ཚད་བྱེ་བྲག་མི་བྱ་བར་རོ། ། ནོར་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་མུ་ཀ་ན་མ་ཏྲ་བྱ་ཨ་ཏྲ་བྱ་ཀུ་རུ་ཞེས་བསྐུལ་བ་སྨོས་པས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞུགས་པའི་གནས་སུ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཏེ། འདི་ནི་གནས་འདིར་བསྟན་པའོ། ། ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་བ་ལང་ཉིད་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ནི་རང་གི་མུ་ཏྲའོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཚོགས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གྲོགས་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱིས་པས་གྲོགས་སུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར།

"Combined with the cat-mudrā" means that each of those substances is to be burned and filled. "One should be well-composed" means one should be thoroughly moistened with compassion. "Kneaded with blood" means that one should knead it with any blood that is free of faults, and having placed an image of a girl with the mantra invoked at the heart, it is then cut and burned. "With a nature focused on pacification" means that one should visualize the deity, the fire-god, and the substances as white in color. As it is said: "The Lord of Secrets thus blesses the form of the fire; one's own form and the substances should also be made into that essence." "With a mind in meditative equipoise" refers to the samādhi for raining down various jewels and diverse wealth. "From mustard seeds" means from ground mustard seeds. "The nest of a great vulture" means that one should not make a distinction regarding the quantity accumulated. "It will not become wealth" is because of the invocation: amukaṃ namatra vya atra vya kuru. "In the very presence of the Blessed One" means in the place where he resides, in his presence; this indicates the location. "Blood" refers specifically to that of a cow. "Vajra-water" is one's own mudrā. "The royal palace and its surroundings" is a term meaning "let alone the assemblies of others." "One should act alone" is because it is difficult to find a compatible companion; for the childish do not become companions.

། གཅིག་པུ་སྤྱོད་པ་བྱེད་སླ་བས། ། མ་ཏང་དགོན་པའི་གླང་པོ་བཞིན། ། སེམས་ཁྲལ་བསྐྱངས་ཏེ་གཅིག་པུར་སྤྱད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་སྟེ། གཞན་ནི་འདིར་ནི་རབ་ཏུ་བསྡུས་པས། རྒྱུད་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེའུ་དྲུག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། བསྙེན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པས་སོ། ། དེ་བས་ན་ངེས་པར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་སྦྱངས་པ་སྟེ་ངེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལ་སྤྱིའུ་ཚུགས་སུ་གནས་པར་རོ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པ་ལྟ་བུའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་རིང་བར་གནས་པ་ལ་རེ་བ་ཆད་པས་སྒྲུབ་པར་དཀའ་མོད་ཀྱི་ཞེས་པའོ། ། སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་སྡོང་ལ་འཇིག་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཕྱིར་བལྟ་བ་ལྟར་ལག་པ་གཡས་པ་དག་མཚོན་ཆའི་མཆོག་འཛིན་པར་རོ། ། ཨ་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱི་རུའི་མདོག་འདྲ་བར་རོ། ། ས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་འོག་དང་ས་ཡུལ་དང་ས་བླའོ། ། དེས་ཀླུ་ལྷག་མ་ཅན་གྱི་གཟུགས་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ། དུག་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཞི་བར་བསམས་པའི་སྙིང་གར་བཾ་གྱི་ཡི་གེ་དཀར་པོ་ལས་འབྱུང་བའི་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཨི་དཀར་པོའོ། ། དེ་ལས་ནོར་བུ་མརྐ་ཏ་དཀར་པོ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནི། སྦྲུལ་དཀར་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མཇུག་མ་འབྲེལ་ཅིང་ལངས་པ་བསྒྱིངས་ཏེ།

"Since practicing alone is easy, like a wild elephant in a forest, one should practice alone, maintaining a relaxed mind." Thus it is said. "Extensive" refers to the many varieties of activities; here, they are highly condensed because they depend upon other tantras. This is the explanation of the sixth chapter. Regarding "approaching" (sevā), it is through the arising of merit and wisdom. Therefore, it is certain that the mind is trained until it becomes serviceable. "That which is to be accomplished" and so forth refers to abiding uprightly according to what has been taught. "A hundred leagues" means that although it is difficult to accomplish for childish practitioners who have lost hope in staying at a distance, [it is possible]. "Into the heart" means that, just as one looks toward a person who is destroying a sacrificial pillar, the right hand holds the supreme weapon. "The moon maṇḍala of accomplishment arising from the letter A" is like the color of coral. "The three levels" refers to the subterranean, the terrestrial, and the celestial realms. Regarding "the white form of the nāga Śeṣa," this is the mudrā of the nāga king Sāgara, which dispels all poisons. One should visualize oneself as white and peaceful. In the heart, from a white syllable baṃ, one generates a white eight-petaled lotus, and in its center is a white syllable i. From that arises a white mārakata gem, which completely transforms into two white snakes with their tails joined, standing and poised.

མིག་རྩ་བསྒྲིམས་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་བསྡིགས་པ་ལྟར་འདུག་པའི་བར་མཇུག་མའི་སྟེང་ནས་རྩེ་མོ་གསུམ་གསུམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གཉིས་པ་སྒོང་སྐྱེས་ནས་འབྲས་འདྲ་བ་གནས་པ། གཅིག་ལ་གཅིག་བལྟ་ཞིང་ལྕེ་འབྱིན་པ། གཉིས་ཀའི་མགོ་ལ་ཡི་གེ་ཧི་ལྟ་བུའི་ནོར་བུ་འོད་འབར་བ་འཛག་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མགོ་བསྒྲུབ་བྱའི་མགོའི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ནོར་བུའི་ཡི་གེ་ཨི་དང་། མཆི་མའི་བདུད་རྩིས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་ནས་ཇི་སྐད་གསུང་པ་དེར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ལག་ངར་གཉིས་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ཏེ། དཀྲིས་ལ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐེ་བོང་མཐེའུ་ཆུང་རྣམས་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ་ནས། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ཉིད་ལས་སྦྲུལ་མགོ་གདེངས་ཀ་ལྟར་བྱས་ཏེ། ནས་རེ་རེ་ཙམ་དུ་བར་དག་བྱས་པ་འདི། ན་མོ་བཛྲ་པཱ་ཎི། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྦྲུལ་ཅན་ལ་བསྟན་ན་ཐོགས་པ་མེད་པར་དེའི་དུག་འཇོམས་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཀླུ་དུག་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། མངར་སྣ་གསུམ་གྱི་གཏོར་མ་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་ལ་དབུལ་ལོ། ། འདི་ནི་བདག་གི་ཞར་ལ་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། བཞུ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་ཆེན་པོས་ལུས་བཞུ་བ་ཙམ་དུ་གདུངས་པར་འགྱུར་བའི་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་དངོས་སུ་ནི་འཛག་པ་ཉིད་ཞུའོ། ། མྱོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པས་སེམས་འཁྲུགས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་སྟོན་ཏེ། ཡི་གེ་བཅུ་པའི་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོག་དམར་བའོ། །

With eyes wide and staring at one another as if threatening, imagine that upon their tails are two-faced vajras with three prongs each, shaped like eggs or grains of rice. They gaze at each other and flick their tongues. Visualize that on the heads of both is a blazing jewel like the syllable hi, from which nectar drips. Then, place the heads of those two upon the head of the target. By consecrating with the jewel-syllable i and the nectar of tears, one is empowered from the crown of the head, and one becomes exactly as described. Alternatively, cross the two forearms and wrap them around each other. Link the thumbs and little fingers of both hands in a chain, and make the remaining fingers like the raised hoods of a snake according to the characteristics of a vajra. With a gap of about one barley grain between them, consecrate this with the mantra: Namo vajrapāṇaye oṃ hūṃ phaṭ svāhā. If shown to one possessed by a snake, it will subdue the poison without obstruction, including the poison of invisible nāgas. One should also offer an torma of the three sweets to the deity of the mudrā. This is an incidental explanation and is not for the immediate task. Regarding "melting": this refers to the application of the rite where the body is tormented to the point of melting through great passion. In actuality, it is the dripping itself that melts. "Intoxication" means the mind becomes agitated by passion. The passage beginning with "at his heart" and so forth shows another application. The "ten-syllable secret mantra" is red in color.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡི་གེའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱའི་སེམས་ཡི་གེ་དམར་པོ་གྱུར་པའོ། ། ཡི་གེ་དེ་ལ་གཞུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གིས་སྤྲོས་པ་ལ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་བསམ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཁ་དོག་དམར་པོ་ལྷ་ཉིད་དུ་འོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གསལ་བར་བསམས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་བཅུག་པར་དམར་པོ་ཟླ་བ་དམར་པོས་བསྐོར་བར་བསམས་ལ། དེ་ནས་སྔགས་བསྐུལ་བར་མོས་པས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བརྗོད་པས། ཡི་གེ་དེ་དག་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་གནས་ཤིང་། དེ་ཡང་དེ་ཡི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་བཅུ་དམར་པོའི་མདོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། ཡང་དེ་དག་འདྲེས་ཏེ། སླར་ཐིག་དེ་དག་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་དམར་པོའི་ཡི་གེ་ཡང་དམར་པོ་ལ་བསྟིམ་མོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་མཆོག་ཡིན་པས་ན། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་ཉི་མ་བདུན་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཡང་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལས་དེ་དག་ནི་བསམ་གཏན་མ་ཡིན་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བས་ན། སྔགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ཅིང་། ། བསམ་གཏན་ལ་ནི་བརྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་རྫོགས་པ་གསང་བའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་སྦྱིན་པ་ཡང་དགག་པའོ། ། སྔགས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེར་བྲིས་པ་ཙམ་ཡང་ངོ་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞིང་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

The "form of the syllable of wisdom" refers to the mind of the object of accomplishment becoming a red syllable. "Entering into that syllable" means entering into what has been emanated by oneself; therefore, it is said, "one should contemplate them as merged into one." This is what is explained: having clearly visualized oneself as the deity of red color through yoga, one should contemplate a red syllable placed in one's heart, surrounded by a red moon. Then, through the conviction of invoking the mantra, by reciting the vajra-repetition, those syllables emerge from the heart and abide in the heart of the object of accomplishment. Furthermore, the nature of that person's mind becomes the color of the ten red syllables. Then, those [syllables] merge, and one dissolves them back into the red syllable upon the red moon in the heart of that [object]. Since such a yoga is supreme, it is said: "By this yoga, even a universal monarch will be brought under control within seven days; they will be brought under control for as long as they live." Because those activities will not be accomplished without meditative concentration, it is said: "The mantra practitioner should be in profound meditative equipoise and remain firm in meditative concentration." "Tantra" refers to the secret completion of the conceptualization. The remainder is the prohibition against giving even a partial portion. "The mantra should also be shown" means even just writing it down in syllables. "Excellent yoginīs" refers to the twenty-five thousand coemergent yoginīs. "Ḍākinīs" refers to the field-protectors and so forth.

འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འཁྲུལ་འཁོར་དག་འདིར་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་སོ། ། རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་གའི་ཚོགས་སོ། ། ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མན་ངག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའོ། ། བཀླགས་པས་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཡན་ལག་གསུམ་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པའོ། ། བླ་མ་མི་བསྟེན་མན་ངག་གཏམ་བྲལ་བར། ། མི་མཁས་དག་ནི་ངེས་པར་མཆོག་ཡིན་ཞེས། ། རྒྱུད་དོན་ལོག་པར་འཆད་ཅིང་བྱིས་པ་བསླུ། ། དེ་དག་བསླུ་བ་ཤེས་བྱེད་འདི་བྱས་སློབ་མའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་རྒྱ་ཆེན་ཇི་སྐད་བླ་མས་སྨྲས་པ་བཞིན། ། འོན་ཀྱང་དགེ་འདིས་འགྲོ་བ་ཐུབ་པའི་དབང་པོར་གྱུར། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀའ་འགྲེལ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མི་བསྐྱོད་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བི་ནཱ་ཡ་ཙནྡྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Regarding the term "wheel" (cakra), it is used here because the maṇḍala and the yantra are the primary subjects. "Kalpa" refers to the collection of ritual procedures. "A single portion" means that it has been compiled as a single section of the collected instructions. "Accomplished through recitation" refers to the noble beings. This is the expression of the third branch. "Without relying on a guru and devoid of the oral instructions, the unskilled claim that [their own views] are certainly supreme; they explain the meaning of the tantra erroneously and deceive the childish. To recognize their deception, this was composed for the sake of disciples. Just as the extensive applications were spoken by the guru, may the merit of this cause all beings to become Lords of Sages." The Commentary on the Difficult Points of the Glorious Vajrabhairava Tantra, composed by the Vajrācārya Akṣobhya, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Vinaya-candra and the translator-monk Chos-kyi Shes-rab.