A Yamāri Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཡ་མཱ་རི་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་མཐར་མཛད་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཕྱི་རོལ་གཏུམ་ཆེན་སྐུ། ། མགོན་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་མགོས་བཏུད་དེ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་འདོད་པའི་དོན་དུ་ནི། ། སྔགས་པ་དང་པོ་སེམས་ཡོངས་མགུ་བ་དང་། ། བདེ་བའི་སྟན་གནས་འོག་ཏུ་དམ་བཅའ་བྱས། ། སྙིང་གར་ཧཱུཾ་བཀོད་པ་ལས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་མགོན་ལ་མངོན་པར་མཆོད། ། དེ་ཡི་སྤྱན་སྔར་སྡིག་པ་བཤགས་ལ་སོགས། ། བྱས་ནས་སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། དང་པོར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡཾ་ལས་བྱུང་། ། དུ་བའི་མདོག་འདྲ་གཞུ་ཡི་དབྱིབས་ཅན་ལ། ། རཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་མེ་ཡི་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་མདོག་ཀྱང་དམར་བ་ཡིན། ། བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བུམ་པ་འདྲ་ཞིང་དཀར་ལ་ཐུར་ལྟས་པ། ། ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་སེར། ། ཧཱུཾ་སུཾ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རི་རབ་ནི། ། རི་རྒྱལ་རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་གོ་རིམ་བཞིན། ། སྔར་བཤད་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། གོང་ནས་གོང་མའི་རིམ་པ་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་འོག་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ས། ། ར་བ་དྲ་བ་དམ་པ་དབུས་ཀྱི་ཆར། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། དབུས་ན་དྷཱིཿལས་བྱུང་བའི་འཇམ་རྡོ་རྗེ། ། དཔའ་བོ་ཕྱག་གཡས་རལ་གྲི་མཛེས་པ་དང་། ། གཞོན་ནུའི་གཡོན་ན་ཐུགས་ཀར་གླེགས་བམ་བསྣམས། །

In the language of India: Yamārisādhana. In the language of Tibet: Gshin rje gshed kyi sgrub pa’i thabs (The Sādhana of Yamāntaka). Homage to the noble Mañjuśrī Kumārabhūta. To the glorious Destroyer, whose nature is compassion, who assumes a fierce external form for the sake of wandering beings—to the Protector Yamāntaka, I bow my head. For the sake of those who desire his sādhana, the mantrin should first gladden the mind, sit upon a comfortable seat, and make a formal vow. Having arranged the syllable HŪṂ at the heart, one should present various offerings to the Protector. Having performed the confession of misdeeds and so forth in his presence, one should meditate thoroughly on emptiness. First, from YAṂ arises the maṇḍala of wind, smoke-colored and bow-shaped. From the seed-syllable RAṂ arises the maṇḍala of fire, triangular and red in color. From BAṂ arises the maṇḍala of water, resembling a vase, white, and facing downward. From LAṂ arises the maṇḍala of the great powerful earth, four-cornered and entirely yellow. From HŪṂ SUṂ HŪṂ arises Mount Meru, the king of mountains with eight peaks, in their proper order. Having visualized the previously mentioned maṇḍalas of wind and so forth in successive layers from bottom to top, below that is the vajra ground arising from HŪṂ, with a fence and lattice in the central part. In the center, upon a moon maṇḍala arising from A, is Mañjuvajra arising from DHĪḤ. The hero holds a beautiful sword in his right hand, and in his left, at the heart, he holds a book, appearing youthful.

སྐུ་ནི་དམར་སེར་ཟུར་ཕུད་ལྔ་གནག་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་མཆོག་བཅས་ཤིན་ཏུ་ཞི། ། བསམས་ལ་སླར་ཡང་དེ་ཡི་ཐུགས་ཟླ་བར། ། ཧི་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་འཆར་ཀའི་གཟུགས། ། ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་ནག་པོ་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་ཁྱབ་ནས་རྒྱལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཁྲོ་བོ་རིག་པ་གནས་ན་ལེགས་བཞུགས་རྣམས། ། ཡང་དག་བསྐུལ་ཏེ་བཀུག་ནས་ཉི་གཟུགས་ལ། ། བཅུག་ལ་དེར་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། ། སླར་ཡང་ཉི་མ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལས། ། འོད་ཟེར་དམར་པོ་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ། ། ཤིན་ཏུ་འབར་བ་སྤྲོས་ནས་དེ་རུ་ནི། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེས་གནག། ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་བཅས་སྣ་ཚོགས་འོད་འདྲ་བ། ། དེ་ལས་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲོས། ། སླར་ཡང་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་དྲུག་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་བཏུལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་བཀོད་ནས། ། བཀུག་སྟེ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ལ་རབ་གཞུག། དེ་འོག་རྡོ་རྗེ་ནཱི་ལ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་བསམ། ། ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིག་པ་འཕྱར་བ་དང་། ། ཕྱག་གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ཅན། ། གཤིན་རྗེ་མ་ཧེའི་སྟེང་ན་གན་རྐྱལ་གནས། ། གཡས་བརྐྱང་གནས་པ་ཡིས་ནི་གནོན་པར་མཛད། ། མི་ཐུང་ཞལ་ནི་རྣམ་འགྱུར་མཆེ་བ་གཙིགས། ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་ལ་ལྗགས་ནི་རྣམ་པར་རྐྱོང་། ། དབུ་སྐྲ་སྨིན་མ་སྨ་ར་དམར་སེར་ནི། ། གྱེན་དུ་བརྫེས་ཤིང་སྤྱན་གཉིས་རྣམ་པར་དམར། ། གནག་ཅིང་ཁྲོ་བཅས་གཉེར་མ་དཔྲལ་བར་བསྡུས། ། ཕུས་འདེབས་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱན། ། སྟག་ལྤགས་བསྣམས་ཞིང་ཐོད་པའི་རྩེ་བྲན་ཅན། །

The body is orange-red with five locks of hair, black at the tips; he sits in the supreme vajra posture and is exceedingly peaceful. Visualize this, and then again, within his heart upon a moon, is a sun arising from the syllable Hī, with the form of the dawn. From it, black light rays radiate in all directions, pervading the three realms and perfectly summoning the Victors, the Bodhisattvas, and the Wrathful Ones who dwell in the abodes of knowledge. Having summoned them, they are absorbed into the solar form, and when they have become one, from that very sun, vast and intensely blazing red light rays are emitted. From that, a black, open-faced vajra arises from Hūṃ, with Hūṃ at its hub and resembling various lights. From that, the Victors and Bodhisattvas are emanated; they again subdue the beings dwelling in the six realms, establish them in supreme enlightenment, and having summoned them, all are thoroughly absorbed into the vajra. Thereafter, the vajra completely transforms into Yamāntaka, whom one should visualize as having one face and two arms. His right hand brandishes a vajra staff, and his left hand holds a vajra noose with the threatening gesture. Yamāntaka stands upon a buffalo lying on its back, treading upon it with his right leg extended. He is a dwarf with a distorted face, baring his fangs, with a large belly and a tongue lolling out. His orange-red hair, eyebrows, and beard are bristling upward, and his two eyes are intensely red. Black and wrathful, his brow is furrowed with wrinkles. He is adorned with the eight nāgas as ornaments and wears a tiger-skin loincloth and a crown of skulls.

མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་འཕྱང་མཛད་ཅིང་། ། དུས་མཐའི་མེ་ལྟར་འཇིགས་འོད་རྣམ་པར་འབར། ། འཇིགས་པར་བྱེད་པའང་འཇིགས་པ་སྐྱེད་པར་མཛད། ། གཏུམ་ཞིང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཚོགས་སངས་རྒྱས་འཕྲོ། ། འཇིག་རྟེན་ལྷ་མཆོག་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། ། ཧ་ཧར་བཞད་པས་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ཚོགས། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་སྐྲག་པར་མཛད་པའོ། ། ས་གསུམ་དག་ན་ཡོད་པའི་བདུད་ཀྱི་ཚོགས། ། མ་ལུས་པ་ཡང་རྣམ་པ་འབྱེར་བར་མཛད། ། དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་གནས་པ་སྟེ། ། དོགས་པ་མེད་པར་ཉིན་མཚན་སྔགས་ཟློས་ཤིང་། ། དེ་ཉིད་སྦྱོར་བས་དུར་ཁྲོད་སོགས་པར་གནས། ། དམ་ཚིག་རྣམ་དག་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ནི་ལེགས་བྲིས་ལས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་དེས་འཇིག་རྟེན། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་མཉམ་འགྲོ་ཀུན་སྡུག་བསྔལ་ནི། ། མི་བཟད་ཚོགས་མཐར་བདུད་ཚོགས་མྱུར་ཟད་ཤོག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་འགྲོ་བཟང་སྙིང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། ། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Wearing a garland of skulls as a hanging necklace, blazing with a terrifying light like the fire at the end of an eon, he strikes fear even into those who cause fear. He is the fierce Yamāntaka, from whom a host of buddhas radiates. Prostrated to by the hosts of the world’s supreme gods, with his "Ha Ha" laughter, he utterly terrifies the hosts of gods and asuras. He causes the entire host of māras existing throughout the three realms to scatter without exception. Thus, abiding in the application of meditative concentration, reciting the mantra day and night without hesitation, and dwelling in charnel grounds and the like through the yoga of reality, one will certainly achieve the pure samaya. From this well-composed sādhana of his, whatever merit I have gained, by that may the world—may all beings become equal to Yamāntaka, and may the hosts of māras be swiftly exhausted at the end of the unbearable mass of suffering. This concludes the Yamāntaka Sādhana composed by the master Kṛṣṇapāda (Gro bzaṅ sñiṅ po). It was translated and finalized by the Indian abbot Dīpaṃkaraśrījñāna and the chief editor and translator, the monk Rinchen Zangpo.