A [Stūpa] Ritual Illuminating the Dharmakāya

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དྷརྨ་ཀཱ་ཡ་དཱི་པཾ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་པས། ། སྲིད་པའི་བདེ་ལ་མ་ཆགས་ཤིང་། ། བདག་འཛིན་དག་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། བདག་འཛིན་ཡོངས་སུ་དོར་བྱས་ཏེ། ། བདག་དང་གཞན་དུ་མཉམ་པ་དང་། ། རང་དང་གཞན་གྱིས་བླང་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་ནང་བར་ཆད་སེལ་བའི་མཆོག། ཆོས་སྐུ་རྟེན་མཆོག་གདབ་པའི་ཕྱིར། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་གུས་བཏུད་དེ། ། མཆོད་རྟེན་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཡིད་དགའ་བ་ཡི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། དུར་ཁྲོད་དགོན་པའི་གནས་མཆོག་ཏུ། ། བཀྲ་ཤིས་ས་ནི་བཟང་པོ་ལ། ། བདུད་རྩི་རྣམ་ལྔས་ལེགས་བྱུགས་ཏེ། ། སྤོས་དང་དྲི་ཡི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། གསེར་དང་མུ་ཏིག་བྱི་རུ་སོགས། ། རིན་ཆེན་རྣམ་མང་བཅུག་ནས་ཀྱང་། ། ཁྲུས་བྱས་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འཇིམ་པའི་གོང་བུ་དྲིལ་ནས་ཀྱང་། ། བདག་ཉིད་ལྷ་རུ་རྣམ་བསྐྱེད་ནས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་བྱ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཁང་པ་དང་། ། གཞལ་ཡས་ཁང་མཆོག་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་ཉིད་དུ། ། སྐྱེ་མེད་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གསལ་ལྡན་བསམ། ། གྱུར་པས་རོ་མཉམ་ཐིག་ལེའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། ། དེ་ནས་ཐུགས་མཆོག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ང་རྒྱལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བཅུག་སྟེ། ། ཞུ་བས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་གྱུར། ། དེ་ཡི་ས་བོན་ཡི་གེ་ལས། ། འཕྲོས་པས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བཀུག་སྟེ། །

In the language of India: Dharmakāyadīpavidhi-nāma. In the language of Tibet: Chos kyi sku’i snang ba’i cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Appearance of the Dharmakāya). Homage to the glorious Yamāntaka! First, one who is the embodiment of compassion, who is unattached to the pleasures of cyclic existence and who turns their back on self-grasping, should completely abandon self-clinging. For the sake of equalizing self and others, and for the sake of taking up the welfare of both self and others, I shall explain the ritual of the stūpa—the supreme support of the dharmakāya, the best for clearing away outer and inner obstacles—having bowed with devotion to Yamāntaka. The yogi of union, in a delightful location, in a supreme place such as a charnel ground or a hermitage, should take auspicious and excellent earth. Having thoroughly smeared it with the five nectars and having placed various jewels such as incense, perfumes, gold, pearls, and coral, the yogi, having performed the purification and being pure, should roll the lump of clay. Having generated oneself as the deity, one should accumulate the collections of merit and wisdom. Having completed the protection wheel and generated the mansion of the dharmadhātu and the supreme celestial palace, one should contemplate in the very center of that celestial palace the appearance of the unborn, endowed with the clarity of method and wisdom. Through that transformation, it becomes the bindu of equal taste. Within that is the syllable of the Mind, and from that, it becomes the supreme Mind itself. Having inserted the pride of the Body, Speech, and Mind, through the melting, it becomes the dharmakāya. From the seed-syllable of that, radiating forth, one summons Yamāntaka.

ཞལ་དུ་ཞུགས་ནས་ཞུ་བར་བསམ། ། བདག་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོར་བལྟ། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཐིག་ལེ་བཞི་སྤྲོས་པས། ། ཙརྩི་ཕག་མོའི་དབྱངས་ལྡན་མ། ། གཽ་རཱི་ལྷ་མོ་བཞིར་གྱུར་ཏེ། ། རྗེ་བཙུན་ཐིག་ལེ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རྗེ་བཙུན་བཞེངས་ཤིག་སྙིང་རྗེ་ཁྲོ། ། སྲིད་གསུམ་པ་ཡི་མ་རིག་སོལ། ། རྗེ་བཙུན་བཞེངས་ཤིག་རྒྱལ་རིགས་བདུད་བཞི་ལས་ནི་རྒྱལ་བའི་སེམས་ནི་གཡེངས། ། རྗེ་བཙུན་བཞེངས་ཤིག་འཇིག་རྟེན་སྙན་མནན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཞུགས་སམ་ཅི། ། ཅི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་སྙན་མནན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་ཏེ་བཞུགས། ། བཅོམ་ལྡན་རྒྱལ་པོས་བསྐུལ་ནས་ཀྱང་། ། ལྷ་མོ་ཉིད་ཀྱང་ཐིམ་པར་གྱུར། ། དེ་ལ་ཉི་མ་ས་བོན་བཅས། ། གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་མཚན་མ་ཅན། ། དེ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མཆོག་སྐུ། ། རྟོག་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བསམ། ། དེ་ལས་མཁའ་གསང་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ནས་ཀྱང་། ། ཞུ་བས་ཁམས་མཆོག་དག་པའི་ནང་། ། ཐིག་ལེ་བཅུ་བདུན་ཉིད་དུ་གྱུར། ། དེ་ལས་ས་བོན་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། ཡཀྵེ་མ་མེ་ད། ཡ་ཙ་ནི་ར། ཛ་ས་དོ་རུ། ཎ་ཡོ་ནི་རཱ། རྡོ་རྗེ་སྔོ་དང་འཁོར་ལོ་དཀར། ། རིན་ཆེན་སེར་དང་པདྨ་དམར། ། རལ་གྲི་ལྗང་གུ་ཐོ་བ་སྔོ། ། དབྱུག་པ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར། ། དེ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐུ། ། དགྲ་ལྔ་ཡུམ་བཞི་བསྒོམ་པར་གྱུར། ། མངལ་ནས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ཉིད་དུ། ། སོ་སོ་གནས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བདག་གི་སྙིང་ག་ནས། ། ས་བོན་དག་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་ཕོག་གྱུར་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་འཁོར་བའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས། ། གསལ་བའི་བཟླས་པ་དབུལ་བར་བྱ། །

Visualize [the deity] entering the mouth and melting. View oneself as the great bindu. By radiating four bindus into the ten directions, they become the goddesses Cakravegā, Vārāhī, Gaurī, and the four goddesses [of the directions], who then exhort the bindu of the Venerable One: "Venerable One, arise! Compassionate and wrathful one, dispel the ignorance of the three realms! Venerable One, arise! The mind of the Kṣatriya, victorious over the four Māras, is distracted! Venerable One, arise! Why do you remain with your ears pressed to the world, dwelling in emptiness? Why do you remain with your mind fixed on emptiness, with your ears pressed to the world?" Exhorted thus by the Blessed King, the goddess herself also dissolves. There, the sun together with the seed-syllable becomes the vajra-marked [symbol]. From that, clearly visualize the body of the supreme Yamāntaka according to the visualization manual. Then, having blessed the secret space and summoned the wisdom maṇḍala, through the melting [of the deities] within the pure supreme element, they become the seventeen bindus. From those, they take the form of seed-syllables: yakṣe, mamme, deda, yaca, nira, ja, sado, ruṇa, yono, nirā. The blue vajra, the white wheel, the yellow jewel, the red lotus, the green sword, the blue hammer, and the staff become the mudrās of the dance. From those, the fully perfected bodies of the five enemies and four consorts are meditated upon. In the manner of birth from the womb, they are to be placed in their respective positions. Then, from the seed-syllables at my own heart, light rays radiate and strike the maṇḍala. By the very manner of the wheel turning, the clear recitation is to be offered.

ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་བཻ་རོ་ཙ་ན། པྲ་བྷ་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨཪྷ་ཏེ་སམྱཀ་སཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་སུཀྵྨེ། ས་མེ་ས་མ་ཏེ། ས་མ་ཡེ། ས་མ་རོ་བྱེ། ཨ་ན་ལམྦེ་ཏ་རྃ་བེ་ཡ་ཤོ་བ་ཏི། མ་ཧཱ་ཏེ་ཛ། ནི་ར་ཀུ་ལེ་ནིརྦ་ཎེ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ། ཧྲྀ་ད་ཡ་ཨ་དྷིཥྛཱ་ན་ཨ་དྷིཥྛཱི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། གཙོ་བོ་དག་ལ་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། གཏི་མུག་སོགས་ལ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛིཀ། ཨོཾ་རཏྣ་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་མུངྒ་ར་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་དཎྜ་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་པདྨ་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་ཁཌྒ་དྷྲྀཀ། ཨོཾ་མོ་ཧ་ར་ཏི། ཨོཾ་དྭེ་ཥ་ར་ཏི། ཨོཾ་རཱ་ག་ར་ཏི། ཨོཾ་བཛྲ་ར་ཏི། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལྔ་བཅུ་དང་། ། བརྒྱ་དང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་ནི། ། གཙོ་དང་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། བཟླས་པ་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུ། ། འོད་ཀྱི་ཕུང་པོར་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་སྐོལ་ཕོར་གཡས་ཐོགས་ཏེ། ། གུ་གུལ་ཨ་ཀར་ནག་ལ་སོགས། ། དྲི་ཡི་བདུག་པས་བདུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལས། ། བཅད་ཅིང་སྐུ་གདུང་གདབ་པར་བྱ། ། སྙིང་པོར་འབྲེལ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དག། བཟླས་ཤིང་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱུང་བར་བྱ། ། བཀོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཁའ་ལ་བཞག། རྫོགས་ནས་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོ། ། སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དབང་བསྐུར་དགུག་གཞུག་མཆོད་བསྟོད་དང་། ། བདུད་རྩི་མྱང་གིས་སྨིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ། བཤགས་དང་བསྔོ་བ་བྱས་ནས་ནི། ། སྒྱུ་མའི་བློ་ཡིས་ཟིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ནི།

OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. NAMO BHAGAVATE VAIROCANA PRABHARĀJĀYA TATHĀGATĀYA ARHATE SAMYAKSAṂBUDDHĀYA. OṂ HERUKA SUKṢME SAME SAMATE SAMAYE SAMAROJE ANALAMBE TARĀṂBE YAŚOVATI MAHĀTEJA NIRKULE NIRVAṆE SARVA TATHĀGATA HṚDAYĀDHIṢṬHĀNA ADHIṢṬHITE SVĀHĀ. Just as for the principal deities, so it is for Ignorance and the others in sequence. OṂ JINA JIK. OṂ RATNA DHṚK. OṂ ĀROLIK. OṂ PRAJÑĀ DHṚK. OṂ MUṄGARA DHṚK. OṂ DAṆḌA DHṚK. OṂ PADMA DHṚK. OṂ KHAḌGA DHṚK. OṂ MOHA RATI. OṂ DVEṢA RATI. OṂ RĀGA RATI. OṂ VAJRA RATI. Recite twenty-one, fifty, one hundred, or one hundred and eight times, according to the sequence of the principal and the retinue, in the manner of gathering the recitation. Visualizing them as a mass of light, then holding a ladle in the right hand, one should fumigate with incense such as guggulu and black aloe. Then, from the sphere of light, one should cut and cast the relics. Reciting the interdependent connections related to the essence, one should bring forth the maṇḍala. Arranged in the proper manner, it is placed in the sky. Once completed, the maṇḍala of the deities is blessed in the sense bases, as well as the body, speech, and mind. Through empowerment, summoning, entering, offering, and praise, and by tasting the nectar, they are brought to maturity. Then, having made the supplication, the confession, and the dedication, one should maintain the realization of illusion. Then, having made the aspiration prayer:

། གནས་ཁང་བཟང་པོར་བཞུགས་པར་བྱ། ། དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་མཆོད་པ་དང་། ། བསྐོར་བ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། ན་མོ་རཏྣ་ཏྲ་ཡཱ་ཡ། ཡེ་དྷརྨཱ་ཧེ་ཏུ་པྲ་བྷ་ཝཱ། ཧེ་ཏུན་ཏེ་ཥཱན་ཏ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧྱ་བ་དཏ། ཏེ་ཥཱཉྩ་ཡོ་ནི་རོ་དྷ། ཨེ་ཝཾ་ཝཱ་དཱི་མ་ཧཱ་ཤྲ་མ་ཎཿ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་ལ། ། མོས་པའི་བློ་ཡིས་བསྐོར་བར་བྱ། ། ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ། རཏྣ་ཀེ་ཏུ་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨརྷ་ཏེ་སམྱཀ་སཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་རཏྣེ་རཏྣེ། མ་ཧཱ་རཧྣེ། རཧྣེ་བཱི་ཛ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ལ་གནོད་གྱུར་ན། ། ནམ་མཁའ་དག་ལ་གདབ་པར་བྱ། ། ཆོ་གའི་རྣམ་པ་གོང་བཞིན་ཏེ། ། མཚན་མེད་ཕྱིར་ན་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དག་ལ། ། བྃ་རྃ་ཡྃ་ནི་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། འཕྲོས་པས་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་དག། བསྡུས་ཏེ་ཡིག་འབྲུ་ལ་བསྟིམས་པས། ། ཆུ་ལ་དཀར་དང་མེ་ལ་དམར། ། རླུང་ལ་ཁྲོ་བོ་སྔོན་པོ་བསམ། ། ཞུ་བས་འོད་ཀྱི་ཕུང་པོར་གྱུར། ། སྐོལ་ཕོར་ཐོགས་ལ་གདབ་པར་བྱ། ། རབ་གནས་བྱ་བ་གོང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མ་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་བསོད་ནམས་བསགས་པ་དང་། ། བར་ཆོད་མྱུར་དུ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྐུ་གདུང་ཆོ་གའི་མཆོག། མངོན་པར་བརྩམས་པའི་དགེ་བ་འདིས། ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས། ། སྒོ་གསུམ་སྡིག་པ་དག་གྱུར་ཏེ། ། ཆོས་སྐུ་གཉིས་མེད་ཐོབ་པར་ཤོག། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་ལཱ་པ་མ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་མཛད་པ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། །

One should reside in an excellent dwelling. At all times, one should please [the deities] with offerings, circumambulations, and so forth. Namo ratnatrayāya. Ye dharmā hetuprabhavā hetun teṣāṃ tathāgato hyavadat | teṣāṃ ca yo nirodha evaṃvādī mahāśramaṇaḥ. With a mind of devotion, one should circumambulate the excellent secret maṇḍala. Namo bhagavate ratnaketurājāya tathāgatāyārhate samyaksaṃbuddhāya | tadyathā | oṃ ratne ratne mahāratne ratne vijaye svāhā. If the yogi’s mind is afflicted, one should strike into the pure sky. The ritual procedure is as before; because it is signless, it is supreme. In order to assemble the necessary conditions, one should visualize the syllables vaṃ, raṃ, and yaṃ in the water, fire, and wind. By their radiation, the Victors and their Sons are gathered and dissolved into the syllables. In the water, visualize white; in the fire, red; and in the wind, a blue wrathful deity. Through their melting, they become a mass of light. Holding a cauldron, one should strike. The consecration is to be performed as before; there is no difference in that. For the sake of the yogi’s accumulation of merit and the swift pacification of obstacles, through this virtue of my composition of this supreme ritual for the relics, may all sentient beings of the three realms who abide on the path of yoga have the misdeeds of their three doors purified and may they attain the non-dual Dharmakāya. Composed by the Indian abbot Kālapa Mahā, the Ritual of the Stūpa is complete.

རྣལ་འབྱོར་བསོད་སྙོམས་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནས་རང་འགྱུར་དུ་བྱས་པའོ། ། སོམ་པུ་རིའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་དུ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྣལ་འབྱོར་ཚེ་འཕོས་དེ་བ་པཱ་ལ་ཡིས། ། ཡབ་མཆོག་དྷརྨ་པཱ་ལ་འདས་གྱུར་པའི། ། ཆེད་དུ་གསོལ་བཏབ་རྒྱལ་པོའི་ཞལ་ངོ་རུ། ། མཆོད་རྟེན་ཆོ་ག་མེ་ཏོག་ཚལ་དུ་མཛད། ། སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཚུལ་གྱི་ལམ་མཆོག་འདི། ། དེང་སང་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་གདབ་པར་རིགས། །

This was translated into Tibetan by the yogi and alms-collector Prajñāśrījñāna himself. In the great monastery of Somapuri, the yogi known as Kṛṣṇapāda performed the stūpa ritual in the Flower Grove for the sake of the late King Dharmapāla, the supreme father, at the request of the yogi Devapāla, who had passed away. This supreme path, consisting of the elaborate and unelaborate modes, is now fit to be practiced by yogis.