A Black Yamāri Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲྀཥྞ་ཡ་མཱ་རི་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། མགོན་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མ་ལ་གུས་དེ་རྗེས་ལ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རང་འོད་ཡན་ལག་འདུས་པ་ཡི། ། བདེ་བ་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། དེ་ཉིད་བློ་ཡིས་བཤད་པར་བྱ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། སྙིང་རྗེས་སྐད་ཅིག་ལྷར་བསྐྱེད་ལ། ། སྙིང་གར་པདྨ་ཡ་ཡིག་དགོད། ། འོད་འཕྲོས་སྦྱངས་ཏེ་བླ་མ་དགུག། བཀོད་པ་བསམས་ལ་ཕྱག་དང་ནི། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། ། བློ་ཡིས་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ། ། རང་བཞིན་རྣམས་དང་བྲལ་བས་རྒྱུ། ། འདི་ལྟར་ཡང་ན་མཚན་མ་ནི། ། རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མེད་པས་ན། ། འདི་ལྟར་སྨོན་ལམ་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། དེ་ལྟར་བརྟན་པར་བསམས་ནས་ནི། ། མ་ཡིག་ལས་བྱུང་ཉི་མ་ལས། ། སྣ་ཚོགས་ཧཱུྃ་ལས་རྒྱ་གྲམ་བསམ། ། ཧཱུྃ་ལས་འོད་འཕྲོས་ར་བའོ། ། དེ་དཀྱིལ་པྃ་ལས་པདྨ་ནི། ། དམར་པོའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་སྟེ། ། དེ་ལས་དབྱངས་ཡིག་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་སྟེང་རྃ་ལས་ཉི་མ་སྟེ། ། གསལ་བྱེད་བཀོད་ལ་གསལ་བར་བྱས། ། དེ་ལས་གོང་བུ་ཧཱུྃ་དུ་གྱུར། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ལྡན་བསམ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཞལ་གཞན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་འདྲ། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་དཀར་བར་བསྒོམ། ། ཐུགས་ཀར་ས་བོན་གསལ་བ་ལས། ། འོད་འཕྲོས་བཀུག་ལ་ཞལ་ཞུགས་པས། ། སྙིང་གར་ཞུ་ནས་ཐིམ་བྱས་ལ། །

In the language of India: Kṛṣṇayamārisādhana-nāma. In the language of Tibet: Gshin rje gshed nag po’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of Black Yamāntaka). Homage to the Protector Yamāntaka! After showing devotion to the Guru, I shall explain the sadhana of Black Yamāntaka with a mind focused on reality. Having sat upon a comfortable seat, one should instantaneously generate oneself as the deity through compassion. One should place a lotus and the syllable ya at the heart. Light radiates forth, purifying and summoning the Guru. Having visualized the array, one accumulates the collections through prostrations, offerings, and so forth, and then requests the Guru to depart into the expanse of space. Then, one should meditate on the four immeasurables. Since it is free from inherent nature, it is the cause. Thus, because there is no conceptual analysis of signs, one completely abandons aspirational prayers. Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Having contemplated this firmly, from the syllable ma arises a sun disk, and from a multicolored hūṃ arises a crossed-vajra. Light radiates from the hūṃ to form a fence. In its center, from paṃ arises a lotus; upon a red one is a moon disk, upon which one visualizes the vowels. Above that, from raṃ arises a sun disk, upon which the consonants are arranged and made clear. From that, the mass becomes the syllable hūṃ. From that, one visualizes a vajra marked with hūṃ. From that arises Vajrasattva, whose other faces are like those of Yamāntaka, while the central face is visualized as white. From the clear seed syllable at the heart, light radiates, summons [the deities], and enters the mouth. It melts at the heart and dissolves.

མཁའ་གསང་སྦྱངས་ལ་གཏོར་མ་བསམ། ། ཞུ་བས་སྐར་མདའ་ལམ་ཞུགས་བཞིན། ། མཁའ་གསང་ནང་དུ་བབས་གྱུར་པས། ། བདག་ཉིད་ཡུམ་དང་བཅས་པ་ཞུ། ། དེ་ལས་ཐིག་ལེ་བཞི་འཕྲོས་པས། ། ལྷ་མོ་བཞི་ཡིས་བསྐུལ་བར་བསམ། ། རྗེ་བཙུན་སྟོང་ཉིད་ལ་བཞེངས་ལ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱི་གཏི་མུག་སེལ། ། རྗེ་བཙུན་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞེངས་ལ། ། སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་དོན་མཛོད་ཅིག། དེ་རྗེས་དེ་ཡང་ཐིམ་གྱུར་པས། ། ཐིག་ལེའི་ངོ་བོར་བལྟ་བྱས་ལ། ། ཞུ་བས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྐྱེས། ། ཡ་ཡིག་སྔོན་པོ་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ས་བོན་བཅས། ། འོད་འཕྲོས་བསྟིམས་ཏེ་གྱུར་པ་ལས། ། བདག་ཉིད་འཇམ་དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་པ་དམར་བ་སྟེ། ། རང་གི་ཡུམ་དང་ལྡན་པའི་ལུས། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཆུ་སྐྱེས་གྲི་གུག་ཐོད་པའི་ཕྱག། མ་ཧེ་གདན་བཅས་གསུས་པོ་ཆེ། ། གླང་པོ་སྟག་གི་པགས་པ་མནབས། ། མཆེ་གཙིགས་སྦྲུལ་གྱི་ཆས་ལྡན་བསྐྱེད། ། སེམས་ལྡན་འོད་འཕྲོས་ཡེ་ཤེས་དགུག། ཛཿཧཱུྃ་པྃ་ཧོཿ། དེ་ནས་མིག་དང་རྣ་བ་སྣ། ། ལྕེ་དང་ལུས་ཡིད་རྣམས་ལ་ཡང་། ། མངོན་ཤེས་བསྒྲུབ་ཕྱིར་ལྷ་བསྒོམ་བྱ། ། ཀྵིྃ་ཛིཾ་ཁྃ་གྃ་ཀྃ་སྃ། ། དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་ལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ། བཀོད་པ་ལྷ་རུ་དམིགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། མཆོད་བཅས་པ་ཡིས་ཡམ་ཤིང་གིས། ། སྔགས་པའི་དངོས་གྲུབ་འཇིག་པར་བྱེད། ། ཡམ་ཤིང་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡི། ། སྲེག་རྫས་མཆོད་རྫས་རྣམ་པ་ནི། ། དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་ཐུག་པ་དང་། ། འབྲས་ཆན་ནས་ཆན་ཅན་གྱི་ཚོགས། །

Purify the secret space and visualize the torma. As it melts, like a shooting star entering its path, it descends into the secret space, causing oneself and the consort to melt. From that, four drops radiate forth; visualize the four goddesses exhorting you: "Venerable One, arise from emptiness and dispel the ignorance of all the three realms! Venerable One, arise from the nature of phenomena (dharmatā) and act for the benefit of sentient beings through compassion!" Thereafter, that too dissolves, and one should view it as the essence of the drop (bindu). Through its complete transformation upon melting, the syllable ya, blue, arises upon a sun maṇḍala. From that, the vajra together with the seed syllable radiates light, which is absorbed and transformed. One arises as Mañjuśrī Yamāntaka, with a primary face blue, the right white, and the left red. Possessing a body with one's consort, the hands hold a vajra, sword, wheel, lotus, curved knife, and skull cup. Seated upon a buffalo throne, pot-bellied, and clad in an elephant hide and a tiger skin, one generates the form with bared fangs and adorned with snake ornaments. Light radiates from the sentient mind, summoning the wisdom beings: jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. Then, for the sake of accomplishing the superknowledges, one should meditate on the deities at the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind: kṣiṃ jriṃ khaṃ gaṃ kaṃ saṃ. Then, at the three places of body, speech, and mind, one should visualize the deities by arranging oṃ āḥ hūṃ. Then, having invited the fire god, if one offers the firewood along with the offerings, it will destroy the siddhis of the mantra practitioner. The types of firewood, burnt substances, and offering substances that bring about power are the three whites, the three sweets, porridge, and various preparations of rice and barley.

སྨན་གྱི་ཚོགས་ནི་ལ་དུ་དང་། ། དེ་སོགས་རྫས་དང་ཏིལ་དག་ནི། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་མར་མེ་དང་། ། དྲི་དང་ཞལ་ཟས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཀུ་ཤ་ཡོན་ཆབ་གཡས་ཡིན་ཏེ། ། མར་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་མདུན་དུའོ། ། སྲེག་རྫས་མཆོད་རྫས་རིམ་པའོ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ནི། ། དག་པའི་ཁྲུས་བྱས་ལུས་དྲིས་བྱུག། གོས་དང་རྒྱན་ནི་བགོ་བྱ་སྟེ། ། ཀུ་ཤ་བདེ་བའི་སྟན་ཉིད་ལ། ། ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་འདུག་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་བརྩེ་བ་ཡི་བསམ་པ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། རྫས་རྣམས་དག་པར་བསང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཁཌྒ་དྷྲྀཀ། དེ་ནས་མཆོད་པ་སོ་སོ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ཞིང་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ། ཚུལ་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿ ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མཆོད་ཡོན་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཨཱཿཧཱུྃ། བདུག་པའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུ་ཥེ་ཨཱཿཧཱུྃ། མེ་ཏོག་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཨཱཿཧཱུྃ། མར་མེ་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཎྡྷེ་ཨཱཿཧཱུྃ། དྲི་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཝི་ཏྱེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཞལ་ཟས་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤཔྟ་ཨཱཿཧཱུྃ། རོལ་མོ་ལའོ། ། དེ་ནས་དངོས་མེད་ངང་ཉིད་ལས། ། སྐྱེ་བ་མེད་ལ་པདྨ་ཡི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་ཆུ་གདན་ཅན། ། བསམ་པ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱིམ་དང་ནི། ། དགེ་འདུན་རྒྱུན་བཞག་མེ་དག་ལས། ། བླང་ལ་མེ་ནི་སྦར་བྱས་ཏེ། ། བསངས་ལ་གཟི་བསྐྱེད་མེ་པྲ་བརྟག། དེ་ནང་བྱང་ཆུབ་ལྔ་དག་ལས། ། གྱུར་པའི་པདྨའི་གདན་སྟེང་དུ། ། གྲུ་གསུམ་མེ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །

The collection of medicinal substances, such as ladu and other materials, along with sesame seeds, should be placed on the right side. Incense, flowers, lamps, perfumes, and the collection of food offerings should be placed on the left side. Kuśa grass and the water for the offering are on the right; the butter, the vajra, the bell, the dgaṅ-gzar (offering ladle), and the blugs-gzar (pouring ladle) are in front. This is the sequence for the substances for burning and the offerings. As for the ritual of the clear realization: having performed the purification bath and anointed the body with fragrance, one should don the robes and ornaments. Seated upon a comfortable cushion of kuśa grass, facing east, with a mind of compassion, one should consecrate the activity vase and purify the substances with the saṃs mantra. Oṃ khaḍga dhṛk. Then, binding the respective mudrās for each offering and reciting the mantras, one should properly consecrate them: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ — for the water for the offering. Oṃ vajra dhūpe āḥ hūṃ — for the incense. Oṃ vajra puṣpe āḥ hūṃ — for the flowers. Oṃ vajra āloke āḥ hūṃ — for the lamp. Oṃ vajra gandhe āḥ hūṃ — for the perfume. Oṃ vajra naivedye āḥ hūṃ — for the food. Oṃ vajra śabda āḥ hūṃ — for the music. Then, from the state of non-substantiality, within the unborn, one should visualize a celestial palace upon a lotus and water seat. Having taken fire from a Brahmin’s house, a monastic community, or a perpetual fire, one should kindle it, purify it, increase its brilliance, and examine the signs of the fire. Within that, upon a lotus seat arisen from the five purities of enlightenment, from the syllable raṃ arises a triangular fire.

མེ་ལྷ་དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་པ། ། རང་གི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་ལུས། ། གཡས་ན་སྤྱི་བླུགས་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། གཡོན་ན་དབྱུག་པ་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་རྩ་བའི་ཕྱག། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་ཕྱག་གིས་མནན། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཊཱཀྐི་ཧཱུྃ་ཛཿ། བསངས་ལ་དམ་ཚིག་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་མུངྒ་ར་ཛཿ། ཨོཾ་དཎྜ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་པདྨ་པྃ། ཨོཾ་ཁཌྒ་ཧོཿ། དེ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་མཆོད་པ་འབུལ། ། བསྟོད་པ་ཞལ་དུ་རེ་ཕ་བཀོད། ། སྲེག་རྫས་བྱུར་བུར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཡཀྵེ་མ་མེ་ད། ཡཙྪ་ནི་རཱ་ཛ་ས་རུ། ཎ་ཡོ་ནི་ར། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པད། ། རལ་གྲི་ཐོ་བ་དབྱུག་པ་དང་། ། པདྨ་དང་ནི་རལ་གྲི་ཆེ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པད་རལ་གྲི། ། སོ་སོར་སྔགས་ཀྱིས་ལྷར་བསྐྱེད་བྱ། ། དེ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། མིག་ནི་ས་ཡི་སྙིང་པོ་ལ། ། རྣ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ། ། སྣ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དགོད། ། ལྕེ་ལ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བཞག། སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་ལུས་ལ་བཤད། ། ཡིད་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཀྵིཾ་ཛིཾ་ཁྃ་གྃ་ཀྃ་སྃ། ། ཐུགས་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གསུང་ལ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དགོད། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་དགུག་གཞུག་བྱ། ། གསང་བའི་མཆོད་པས་མཆོད་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལྡན་པ་ཡིས། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ལ་བསྟོད་པ་བྱ། ། དེ་ནས་སྲེག་རྫས་བསངས་ནས་ནི། ། བདུད་རྩིའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབས་ནས་ཀྱང་། །

The fire god is white, with three faces, and a body endowed with his own family [attributes]. In his right hands, he holds a water-pot and bestows fearlessness; in his left, he holds a staff and a rosary. His primary hands hold a curved knife and a skull-cup, and he is pressed down by a right leg extended. He is adorned with the ornaments of a wrathful deity. Then, from the seed syllable of the heart, one should summon the wisdom fire: OṂ ṬAKKI HŪṂ JAḤ. Having purified it, one should cause the samaya [deity] to enter: OṂ MUṄGARA JAḤ, OṂ DAṆḌA HŪṂ, OṂ PADMA PAṂ, OṂ KHAḌGA HOḤ. Then, having blessed the sense bases, body, speech, and mind, one confers empowerment and presents offerings. One offers praise and places the syllable RAṂ in the mouth. One should offer the burnt substances in abundance: YAKṢE MA ME DA, YACCHA NIRĀJA SARU, ṆAYO NIRA. One should generate the deities individually with their respective mantras: the vajra, wheel, jewel, and lotus; the sword, hammer, and staff; the lotus and the great sword; the wheel, vajra, lotus, and sword. Then, having blessed the sense bases: in the eyes is Kṣitigarbha; in the ears is the manner of Vajrapāṇi; in the nose, one places Ākāśagarbha; on the tongue, one places Lokeśvara; on the body, one explains Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; and in the mind is Samantabhadra. KṢIṂ JIṂ KHAṂ GAṂ KAṂ SAṂ. In the heart is Dveṣavajra; in the speech, one places Rāgavajra; and in the body, Mohavajra. OṂ ĀḤ HŪṂ. Then, one should perform the empowerment, summoning and causing entry. Having made offerings with secret offerings, one should praise Yamāntaka while holding the vajra and bell. Then, having purified the burnt substances and accomplished them as the essence of nectar:

བདུད་རྩི་མེ་ལྷའི་ཞལ་ཉིད་དུ། ། སྲེག་རྫས་རྣམས་ནི་ཕུལ་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་མཉེས་པར་བྱ། ། གཙོ་བོ་ལ་འབུམ་འཁོར་ལ་ཁྲི། ། དེ་བཞིན་སྟོང་དང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ལྔ་བཅུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བདུན། ། གཙོ་དང་འཁོར་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། སོ་སོ་རྩ་བའི་སྔགས་དག་ལ། ། གསོལ་བ་གདབ་ལ་དབང་བསྐུར་བས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྤྱི་བོར་བལྟ། ། དེ་ལས་ས་བོན་ཡི་གེ་ལས། ། འཕྲོས་པས་ཡི་གེ་ཉི་མར་བསྡུ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ནི། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དང་དྲག་ཚུལ་དུ། ། གཏོར་མ་ལྡན་པས་བཟླས་པ་བྱ། ། དེ་ནས་ལྡང་བར་བརྩམ་པ་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་སེམས་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་མུཿ། ཡིད་བཞིན་འཁོར་དང་རྡོ་རྗེ་བཟླས། ། གཙོ་མོ་ཁྲོ་ཚུལ་ལོ་མ་གཙིགས། ། ཕྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འདིས་ནི་ལས་ཀུན་བྱེད་པ་སྟེ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་བཞིན་འགྱུར། ། ཡྃ་ལས་རླུང་སྟེ་རྃ་ལས་མེ། ། ཀྃ་ལས་ཐོད་པ་ཨ་ལས་སྣོད། ། འདབ་བརྒྱད་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཧཱུྃ་ལས་ཁ་དགབ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ། བསམས་ཏེ་མེ་སྦར་ཞུ་བས་བསྡུ། ། སྦྱངས་ཏེ་ཨོཾ་(ལསས་,ལས་)འོད་འཕྲོས་པས། ། ཡེ་ཤེས་བཀུག་ལ་བསྟིམ་བྱིན་བརླབ། ། སྦུ་གུས་དྲངས་ནས་གསོལ་སྦྱིན་བྱ། ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་བཅས་རྣམས། ། ལྷ་རྫས་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏོར་མ་འདི། ། གྲྀཧྞ་ཁཱ་ཧི་གྲྀཧྞ་ཁཱ་ཧི་མ་མ་ཤཱནྟིང་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་ལ་སོགས་ལ། ། དཔའ་བོ་ང་རྒྱལ་བཏང་མི་བྱ། །

One should offer the burnt substances into the very mouth of the fire deity, the nectar. One should please the excellent maṇḍala: for the principal deity, one hundred thousand; for the retinue, ten thousand; likewise, one thousand, one hundred and eight, fifty, twenty-one, or seven. According to the distinction between the principal and the retinue, one should offer them in the proper sequence. To each of the root mantras, one should make supplications and confer empowerment, visualizing the Vajra-holder upon the crown of the head. From that, through the radiation of the seed syllables, they are gathered into the syllable-sun. Then, as for the vajra recitation, one should perform the recitation while possessing the torma, in the manner of pacifying, increasing, magnetizing, or subjugating. Then, when beginning to arise, one should request the wisdom being—who is mindful of the welfare of sentient beings—to depart: OṂ ĀḤ HŪṂ MUḤ. The wish-fulfilling wheel and the vajra recitation: the principal goddess, in a wrathful manner, with bared fangs, should be recited in a subtle manner: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. By this, all activities are performed, and all desires become like a wish-fulfilling jewel. From YAṂ comes wind, from RAṂ comes fire, from KAṂ comes a skull-cup, and from A comes the vessel. Within the eight-petaled [lotus] are the five meats and five nectars; from HŪṂ comes the lid, OṂ ĀḤ HŪṂ. Having visualized this, the fire is lit and the substances are melted and gathered. Having purified them, light radiates from OṂ, summoning the wisdom [beings] to be absorbed and blessed. Drawing them in through the tube, one should offer the food. To the assembly of deities and so forth: "This divine substance, the vajra, the utterly pure torma—GṚHṆA KHĀHI GṚHṆA KHĀHI MAMA ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ." In walking, moving, sleeping, or sitting, one should not abandon the pride of the hero.

དངོས་པོ་དངོས་བྲལ་སྐྱེ་དང་བྲལ། ། གཡོ་བ་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཅན། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་འབྱེད་ཅིང་། ། དོན་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་ལ་བཞག། བདག་གི་སྒྲུབ་ཐབས་སྦྱར་བ་འདིས། ། འགྲོ་ཀུན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཐོབ་ཤོག། དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཀ་མ་ལ་རཀྵི་ཏས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བསོད་སྙོམས་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

Free from entities and the absence of entities, free from arising, Unwavering, immovable, and blissful, Distinguished by method and insight, The three purposes are established as non-dual. By this sādhana I have composed, May all beings attain Yamāntaka. This concludes the Sādhana of the Glorious Black Yamāntaka, composed by the great Indian abbot Kamalarakṣita. It was translated into Tibetan by the yogi, the mendicant Prajñāśrījñānakīrti, himself.