A Sādhana of the Buddha Black Yamāri

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲྀཥྞ་ཡ་མཱ་རི་བུདྡྷ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མ་རྗེ་བཙུན་བླ་མེད་དང་། ། སྐུ་གསུམ་མགོན་པོ་གཤེགས་ཉིད་ལས། ། བཏུད་དེ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། བློ་དམན་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་བསྐྱེད་དེ། ། སྐད་ཅིག་དྲན་པས་གསལ་བར་བྱ། ། གཉིས་པས་རྫོགས་པ་ཐིག་ལེ་ཆེ། ། བཟང་པོ་ཉིད་དང་དཔལ་གྱི་མགོན། ། སོ་སོ་ལས་ཀྱང་བཞི་འབྱུང་བྱ། ། རྫོགས་དང་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་། ། མངོན་པར་བཏུད་ལ་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། ཡ་ཡིག་སྤྲུལ་པའི་ལས་བྱའོ། ། བཤགས་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་། ། བསྐུལ་དང་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ཆེ། ། ལུས་དབུལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བྱའོ། ། སྨོན་ལམ་གདབ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་སྔོན་སོང་བས། ། རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བསྒོམ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། གནས་དང་དག་པའི་ངོ་བོ་དང་། ། བདེ་བ་བཟང་པོ་འདི་བསྒོམ་བྱ། ། ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧྃ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་བལྟ། ། དག་པའི་ཐིག་ལེ་ནམ་མཁའ་ཡི། ། རྒྱུན་གྱིས་གནས་པའི་ཉི་མ་ཧཱུྃ། ། གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་གཞལ་མེད་ཁང་། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་རྣམ་པར་གནས། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་དཀྱིལ་ཉིད་དུ། ། ཟླ་བ་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་བཅས། །

In the language of India: Kṛṣṇayamāribuddhasādhana-nāma. In the language of Tibet: Sangs rgyas gshin rje gshed nag po sgrub pa’i thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Buddha Kṛṣṇayamāri, titled "The Means of Achievement"). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! Bowing to the peerless venerable guru and the Protector of the Three Bodies who has passed into peace, I, of inferior intellect, shall explain the means of achieving that very reality. The mantra practitioner, endowed with intelligence, should generate great compassion and, through a moment of mindfulness, make it clear. Through the second [stage], the great bindu is perfected; from the excellent and the glorious protector, the four should arise from their respective [activities]. Having performed the consecration, the stable abiding, and the prostrations and offerings, one should perform the emanation of the syllable YA. Confession, rejoicing, exhortation, and supplication; taking refuge, the great generation of the mind of awakening, offering the body, and the complete dedication should be performed. Making the aspiration prayers and requesting the deities to depart, and having preceded [the practice] with the four immeasurables, one should meditate on the nature of the three doors of liberation. Oṃ svabhāva-śuddhāḥ sarva-dharmāḥ svabhāva-śuddho ’haṃ. One should meditate on this excellent bliss, the essence of the pure abode. Śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāva-ātmako ’haṃ. One should view the nature of body, speech, and mind as the essence of the three syllables. The pure bindu is the sun abiding in the stream of space, HŪṂ. It becomes the vajra celestial palace; through the union of the moon and the vajra, the source of phenomena (dharmodaya) is established. In the center of a variegated lotus, together with the moon and the sixteen syllables.

རེ་ཕ་ལས་བྱུང་གཉིས་པ་ལས། ། གསལ་བྱེད་ཡི་གེ་ཁོར་ཡུག་བལྟ། ། རོ་མཉམ་པ་ལ་ས་བོན་ཉིད། ། ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་སྤྲོ་དང་བསྡུ། ། ང་རྒྱལ་གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དཀར་དང་གནག་དང་དམར་བའི་ཞལ། ། ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་སྒེག་དང་སྟངས། ། གདུག་དང་དུར་ཁྲོད་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་རྩ་བའི་ཕྱག། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་གཡས་ན་བསྣམས། ། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་ཆུ་སྐྱེས་སོ། ། ས་བོན་འོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དཔལ། ། རྗེས་སུ་གྱུར་པས་ཁུ་བར་བལྟ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གནས། ། ཉི་མ་དམར་པོ་ཡ་གཅིག་བཅས། ། གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ས་བོན་འོད་ལས་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཆར་སྤྲིན་གཞོན་ནུ་ལྟ་བུའི་མདོག། གཡས་པ་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གཡོན་པ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། རང་གི་ཡུམ་དང་ལྡན་པའི་སྐུ། ། རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་འཁྱུད་པའི་སྟངས། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་དང་། ། པདྨ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་འབར། ། གྲི་གུག་རྡོ་རྗེ་མཚན་པ་དང་། ། ཐོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཀང་བ། ། ཡུམ་དང་མཚུངས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ། གཅེར་བུ་རྒྱན་བྲལ་སྐྲ་གྲོལ་བའོ། ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྟངས་དང་ལྡན། ། བརྒྱ་ཕྱེད་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། མ་ཧེ་ཉི་མ་གནས་པའི་སྟེངས། ། རྡོ་རྗེ་གཤེད་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་བདེ་བར་བསྒོམ། ། སྐྱེ་མཆེད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། སེམས་དཔའི་ཡི་གེ་གསལ་བར་བྱ། ། ཀྵིཾ་ཛིཾ་ཁྃ་གྃ་ཀྃ་སྃ། ། སྤྱི་གཙུག་མགྲིན་པ་སྙིང་གའི་སྟེང་། ། ཟླ་བ་པདྨ་ཉི་མའི་དཀྱིལ། །

From the second [syllable] ra that has arisen, one should visualize the circle of consonants. In the state of equal taste, the seed-syllable itself is the radiating and absorbing of the jewel-vajra. Through the transformation of pride, one becomes Vajrasattva, with faces white, black, and red, in the non-dual embrace of wisdom, graceful and majestic, adorned with the ornaments of the fierce and the charnel ground. In the root hands, he holds a curved knife and a skull-cup; in the right, he carries a vajra and a sword; and in the left, a wheel and a lotus. The glorious nature of the light of the seed-syllable is subsequently transformed and viewed as the seminal fluid. Abiding as the vajras of body, speech, and mind, together with a single red sun, it transforms into a blue vajra. From the light of the seed-syllable, Yamāntaka appears, with a color like a fresh rain cloud. His right side is like the moon, and his left is the color of a ruby. His body is endowed with his consort, in the posture of embracing with the root hands. He holds a vajra, sword, wheel, and lotus blazing with great rays of light; and a curved knife marked with a vajra and a skull-cup filled with bodhicitta. He holds these in the same manner as the consort, naked, without ornaments, with hair loose, and in the posture of meditative union. Wearing a garland of fifty heads, upon a lotus and moon seat, and atop a buffalo and sun, one should meditate on Vajra-Yamāntaka. Possessing body, speech, and mind, one should meditate comfortably on the Sattva-Vajra. The sense bases are the moon maṇḍalas, and the letters of the Sattva should be made clear: kṣiṃ, jriṃ, khaṃ, gaṃ, kaṃ, saṃ. At the crown, throat, and heart, upon moon, lotus, and sun maṇḍalas.

དཀར་དམར་གནག་པའི་ཡི་གེ་དགོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ས་བོན་ལས་འཕྲོས་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། ། ཕབ་སྟེ་སྤྱི་གཙུག་བབ་གྱུར་པས། ། དྲི་མེད་དག་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། སྤྲོས་དང་བསྡུས་པས་དེ་ཉིད་དོན། ། མཉེས་པར་བྱས་ལ་རྒྱུད་ལ་བསྟིམ། ། ངེས་དང་གསལ་དང་བརྟན་པ་དང་། ། ཕབ་ལ་ཐིག་ལེ་ཐིག་ལེ་ཆེ། ། བྱེད་པ་སྦྱོར་དང་ཕྲ་མ་དང་། ། གོ་རིམ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའོ། ། འདི་ནི་འགྲུབ་མེད་འགྲུབ་པ་མེད། ། རང་བཞིན་ཉིད་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སྦྱོར་བས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། འདི་ནི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལྡང་བ་སཱ་ལུའི་འབྲས་ལྟར་དུ། ། གནས་པ་རྒྱལ་པོའི་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་། ། དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཐ་མི་དད། ། སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཕབ་པས། ། ས་སྟེངས་ས་འོག་ས་བླ་ཡི། ། གནས་སུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསམས་ཏེ། ། མ་ཡེངས་དོན་གྲུབ་བཟླས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀཱ་ལ་རཱུ་པ་ཧཱུྃ། འདིས་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པ་བརྒྱལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཨོཾ་ཡ་མ་རཱ་ཛ། ས་དོ་མེ་ཡ། ཡ་མེ་དོ་རུ། ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ཡ་ད་ཡོ་ནི། ར་ཡཀྵེ་ཡ། ཡཀྵེ་ཡཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འདིས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འདིས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། ། ཧ་ཅང་དྲག་མིན་དལ་བ་མིན། ། ཅུང་ཟད་རིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཐུང་དང་མི་གསལ་རྣམས་སྤངས་ཏེ། ། ཚིག་གི་བར་དུ་མ་ཆོད་པའི། ། ཆེན་པོས་བཟླས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

Arrange the white, red, and black syllables: OṂ ĀḤ HŪṂ. From the seed syllables, Yamāntaka, father and mother in non-dual union, causes the stream of the bodhicitta of great bliss to descend and fall upon the crown of the head. Through this stainless purity, Vajrasattva is manifested; through emanation and reabsorption, the reality of suchness is pleased and dissolved into the continuum. Certainty, clarity, and stability; the descent, the bindu, and the great bindu; the agent, the union, and the subtle; the sequence, and the vajra of space: this is neither to be accomplished nor is there accomplishment. From the very nature, one is Vajrasattva. By uniting the vajra with the expanse of space, the non-dual wisdom is the dharmakāya; this is utter purity. Arising like a grain of rice, abiding as the sovereign power, inseparable from the vajra of the expanse—by descending the bodhicitta of union, one should contemplate the body, speech, and mind in the places above, below, and upon the earth, and perform the recitation of the unerring accomplishment: OṂ KĀLARŪPA HŪṂ. By this, Śakra and the others are struck unconscious. OṂ YAMARĀJA SADO MEYA YAME DORU ṆAYODA YA YADAYONI RAYAKṢEYA YAKṢEYACCHANIRĀMAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. By this, even the great siddhis will be attained. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. By this, all activities are accomplished. Neither too forceful nor too slow, neither too long nor too short, avoiding the brief and the indistinct, without interruption between the words—by reciting in this great manner, accomplishment will be achieved.

འདི་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བྱས། ། ལས་ཀུན་བླ་མ་བརྒྱུད་ཤེས་བྱ། ། མི་ཤེས་པ་དག་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་བརྩམས། ། འདི་ལས་འབྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས། ། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་འགྱུར་ཤོག། སངས་རྒྱས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས། ནཱ་ད་ཀུ་བེ་ར་ལས་བྱུང་བའི་དོན། ཀུན་ད་ནཀྵེ་རི་ན་བཞུགས་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་རྣལ་འབྱོར་པ་ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

This was composed for the purpose of practice. One should know all the activities through the lineage of the guru. In order to liberate those who are ignorant, I have composed this based on what I have realized. By the merit arising from this, may I become the glorious Yamāntaka. The Sādhana of the Buddha Kṛṣṇayamāri, the meaning of which originated from Nāḍakūbara, composed by the great scholar and yogin Kṛṣṇapāda, who resided in Kunda-nakṣetra, is hereby complete. It was translated into Tibetan by the yogin Prajñāśrījñānakīrti himself.