A Yoginī Sādhana of the Vajra Ḍākinī

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ཡོ་གི་ནི་སཱ་དྷ་ནཾ་#ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐུ་མདོག་རང་བཞིན་རྣམ་དག་བདེ་བ་ལ་#སྤྱོད་ཅན། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྲལ་བས་ཕག་མོའི་ཞལ་མངའ་བ། ། བཏུད་དེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་རྙེད་བཤད་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན། ། ས་བོན་ལས་ནི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད། ། མྱུ་གུ་རང་གི་ལྷར་ལྡན་པས། ། ཚོགས་བསགས་འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆང་གིས་བྱུགས་ནས་ཀྱང་། ། རང་བྱུང་མེ་ཏོག་ཐིག་ལེ་དགོད། ། བསྐུས་པའི་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་དགྲམ། ། ཕྱག་སོགས་བདག་གིས་ཅི་ནུས་བྱ། ། དང་པོ་བྱམས་པ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། གཉིས་པ་སྙིང་རྗེའི་རྣམ་པ་བསྒོམ། ། གསུམ་པ་དགའ་བ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། གསུམ་གྱི་ཐ་མ་བཏང་སྙོམས་སོ། ། ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཏུ། ། ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རིག་པའི་རྒྱུན། ། ཡི་གེ་མ་རུ་གནས་པ་དག། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་ཉིད་དུ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསྲུང་བ་བསམ། ། པདྨའི་འོད་ཟེར་བསིལ་བའི་སྟེང་། ། ས་ལ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་སྟེ། ། སྤྲོ་བསྡུས་ང་རྒྱལ་དྲན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅#ཧཾ། གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་འདྲ་བ། ། རྩ་བ་ཕག་གདོང་རབ་སྔོ་ཞིང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་དཀར་དང་དམར། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་རྩ་བའི་ཕྱག། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། རིམ་བཞིན་བཀོད་པའི་སྐུ་མཆོག་ནི། །

In the language of India: Vajraḍākiyoginīsādhanam nāma. In the language of Tibet: rDo rje mkha’ ’gro ma rnal ’byor ma’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Vajraḍāki Yoginī). Homage to the glorious Vajrasattva! To her whose body is the nature of pure bliss, who possesses the face of Vārāhī through freedom from conceptual thought, I bow. In order to perfectly accomplish the Vajraḍākinī, I shall explain the attainment of the bliss of coemergent wisdom. The mantrin, endowed with insight and compassion, generates [the deity] from the seed-syllable through conditions. Possessing the sprout of one’s own deity, in order to perfect the fruit of the gathered accumulations, one should smear the maṇḍala with liquor and arrange the drops of naturally arisen flowers. One should scatter blue flowers that have been anointed, and perform prostrations and so forth as much as one is able. First, one should meditate on loving-kindness; second, one should meditate on the aspect of compassion; third, one should meditate on joy; and the last of the three is equanimity. Within the emptiness of all phenomena, the stream of the yogi’s awareness, abiding as the syllable MA, upon a sun maṇḍala, one should visualize the syllable of the heart as a protection. Upon the cool light-rays of the lotus, on the ground is a blue vajra; through its radiation and reabsorption, one should maintain the divine pride. OṂ DVEṢARATI VAJRA ĀTMAKO ’HAṂ. Through this transformation, one becomes Vajravārāhī, with a color like sapphire. Her root face is a fierce sow’s face, deep blue; the others are white and red. In her root hands she holds a curved knife and a skull-cup; in the others, a vajra, a sword, a wheel, and a lotus. This supreme body is arranged in successive order.

གཡོན་བསྐུམ་གཡས་པ་བརྐྱང་བས་གནས། ། དབུ་དང་སྐུ་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་། ། ཀླུ་ཡིས་མཛེས་ཤིང་ཕྲེང་བ་#ལྡན། ། མེ་དཔུང་ནང་ན་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། བསྐྱེད་པ་#གསུམ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དྲུག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཡེ་ཤེས་ཕག་མོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། མཆོད་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྙིང་ལས་སྤྲུལ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེ་སྡང་བདག་པོ་ཐུགས་དབྱེར་མེད། ། མི་ཕྱེད་རྣམ་རྟོག་རབ་གཅོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། འཕྲོས་པས་སྙིང་གའི་ས་བོན་ཏེ། ། སྦྱངས་པ་རང་ཡིད་དང་བའི་ལྷར། ། བྱས་ནས་བསྡུ་བ་དག་ཀྱང་བྱ། ། གལ་ཏེ་སྐྱོ་ན་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་ཉི་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ནི་འབར་བར་བསམ། ། ཨོཾ་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྟོང་དང་ཁྲི་དང་བྱེ་བར་བཟླས། ། སྔགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡི་གེ་ཁ་དོག་དབྱིབས་ཀྱང་མེད། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་སྤངས་པའི། ། སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ལ་སྤྱོད་ལམ་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་མུཿ། བདག་གིས་རྗེ་བཙུན་ཕ་ལ་རྒྱུ་#རྙེད་པ། ། རྟོག་བྲལ་ཆོས་སྐུ་གཟུགས་སྐུ་སྣང་སྒྲུབ་ཐབས། ། ཕག་མོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་བྱས། ། འདི་ཡིས་དགེ་ཐོབ་ཐམས་ཅད་གྲོལ་གྱུར་ཤོག། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་#མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Abiding with the left leg bent and the right extended, the head and body are adorned with charnel grounds and nāgas, and possess garlands. Within a mass of fire, there is great majesty. In the three generated [stages] is the Great Vajra; in the six are the six Bodhisattvas. Through the empowerment of knowledge, he is Yamāntaka, blessed by Jñānavārāhī. The manifestations of offerings are emanated from the heart. Akṣobhyavajra is great wisdom; the lord of hatred is inseparable from the mind. You, Vajravārāhī, who utterly cuts through indivisible conceptualization—to you I prostrate. Having emanated [light] from the seed-syllable at the heart, one should purify [the self] as the deity of one’s own clear mind, and then perform the dissolution. If weariness arises, recite the secret mantra. Within the mandala of the wisdom-being, visualize the vajra mantra blazing: OṂ DVEṢARATI VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Recite it a thousand, ten thousand, or ten million times, and the mantrin will attain siddhi. The utterly peaceful bodhicitta has no letters, colors, or shapes. One should meditate on that which is without birth or destruction, having abandoned all conceptualization. Based on that, [one understands] dependent origination; release the mudrā and engage in daily activities. OṂ ĀḤ HŪṂ MUḤ. I, the venerable Phala, having found the cause, have composed this sādhana of the Dharmakāya and Rūpakāya, free from conceptualization, the sādhana of Vārāhī Yoginī. By the merit gained through this, may all beings be liberated. The Vajraḍāka Yoginī Sādhana composed by the master Dīpaṃkara is complete.