A Vajra Carcikā Sādhana

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཙརྩི་ཀཱ་#སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་འདུད་ཤེས་རབ་གོ་ཆ་ཅན། ། བྱམས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་སེམས་ཅན་བརྩེ་སྐྱོང་བ། ། ཐབས་ཆེན་སད་པའི་མདའ་ཡིས་མ་རིག་སྲོག་གཅོད་ཅིང་། ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ཅན་ལ། ། བཏུད་དེ་ཞེ་སྡང་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མཐར་བྱེད་ཅིང་། ། སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། དང་པོ་སྔགས་པས་ཐོ་རངས་ཆ། ། ཁྲུས་ཀྱི་བུམ་པ་ལེགས་བྱུགས་ནས། ། གུར་གུམ་ཆུས་བྱུགས་#རྡོ་དག་གིས། ། སྒོ་དགུ་ལ་ནི་བརྡེག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གོས་སོགས་ཚུལ་བསྡམས་ནས། ། ཤུ་ཀྲ་དཀར་པོའི་མཎྜལ་བྱ། ། བདག་ཉིད་ལྷ་རུ་གསལ་བ་ཡིས། ། རྣམ་དག་བདུན་དང་ཚད་མེད་བཞི། ། བྱས་ནས་ཕྱི་ནང་#ཆོས་ལ་བལྟ། ། སྔགས་རྐྱེན་གྱིས་ནི་རྣམ་ཐར་བསྒོམ། ། བདག་བསྲུང་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། གཞན་བསྲུང་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའོ། ། མ་ཆགས་དང་ནི་འོད་ཟེར་བསིལ། ། ཛ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། སྤྲོ་བསྡུས་ང་རྒྱལ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙརྩི་ཀཱ་#ཨཱཏྨ་ཀོ྅#ཧཾ། གྱུར་པས་སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་ཞི། ། ཅུང་ཟད་སྐེམ་ཞིང་ཕྲ་ལ་འཇམ། ། དཀར་སྔོ་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་མ། ། གྲི་གུག་འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་དང་། ། ཐོད་པ་#རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་འཛིན#། ། སྟག་གི་པགས་པས་སྨད་དཀྲིས་ཏེ། ། དབུ་སྐྲ་སེར་བརྫེས་ཐོད་པ་ལྔ། ། དབུ་རྒྱན་#ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཞི་ཞིང་སྒེག་པ་མེ་དབུས་དཀྱིལ། ། གཡོན་བསྐུམ་གཡས་པ་བརྐྱང་བས་གནས། །

In the language of India: Vajracarcikāsādhananāma. In the language of Tibet: rDo rje sems ma bde ba’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of Vajrasattvī Bliss). Homage to the glorious Vajrasattva! I bow to the King of Methods, who is armored with insight, who protects sentient beings with pure loving-kindness, and who, with the arrow of great method that awakens, severs the life-force of ignorance. To the one who is the subject of wisdom, the purity of delusion, I bow; and in order to accomplish the essence wheel that completely brings an end to all hatred, I shall explain it thoroughly. First, at the time of dawn, the practitioner, having properly prepared a bathing flask and smeared it with saffron water, should strike the nine orifices with clean stones. Then, having donned the robes and so forth in the proper manner, one should prepare a white śukra maṇḍala. Visualizing oneself clearly as the deity, one performs the seven purifications and the four immeasurables, and then contemplates the outer and inner phenomena. Through the conditions of the mantra, one meditates on the liberations. Self-protection is wisdom; protection of others is the great wheel. With non-attachment and cool rays of light, from the syllable ja, the wheel of Dharma is turned. Through the radiation and reabsorption [of light], one should generate the divine pride: Oṃ vajracarcikā ātmako ’haṃ. By this transformation, the body is white and peaceful, slightly emaciated, slender, and smooth. She has three faces—white, blue, and red. She holds a curved knife, a wheel, a sword, a skull-cup, a jewel, and a lotus. Her lower body is wrapped in a tiger skin; her yellow hair is tied up, and she wears five skulls and a garland of fifty [heads]. Peaceful and graceful, she stands in the center of a fire, with her left leg bent and her right extended.

རང་སྙིང་ས་བོན་རྫོགས་པ་དང་། ། ཡིག་འབྲུ་གསུམ་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། སྐྱེ་མཆེད་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲུག། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿརབ་ཐིམ་ནས། ། བ་སྤུ་བུ་ག་ཆེན་པོའམ། ། ཡང་ན་སྙིང་གའི་རྣམ་འཕྲུལ་དང་། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱ། ། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ལྡན་པས། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དབྱེར་མེད། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱེད་པའམ། ། ཇི་སྲིད་མི་སྐྱོའི་བར་དུ་བྱ། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དང་དྲག་པོ་ཡིས། ། ཕྲིན་ལས་མཐུན་པར་གསང་སྔགས་བསྒྲུབ། ། ཨོཾ་མོ་ཧ་ར་ཏི་བཛྲ་#ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ནི་མི་གསལ་ཞིང་། ། སྔགས་པའི་ཡིད་གསལ་བཟླས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་སྤྲོས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ངལ་བ་གསོ་#བ་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ཆོས་ཀུན་ཞི་བ་རིམ་བཞིན་དུ། ། པདྨ་ཆོས་འབྱུང་ལ་ཐིམ་བྱ། ། ཆོས་ཀུན་ཡི་གེ་གསུམ་ལྡན་པས། ། གོ་རིམ་#ཨ་ཡི་སྒྲས་བསྐུལ་ཏེ། ། སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཏི་མུག་རབ་ཏུ་རྨོངས་པའི་མུན་ཆེན་དང་། ། ང་བདག་འཆིང་#ཆེན་རབ་ཏུ་གཅད་པའི་ཕྱིར། ། རྒྱུད་ཆེན་ལས་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་མངོན་སུམ་དུ། ། ཐོས་ནས་བྲིས་པའི་གཞུང་འདིས་ཀུན་གྲོལ་ཤོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

The seed-syllable is perfected in one’s own heart, and the three syllables are the three vajras. In the sense bases are the six vajras. Through the initiation of awareness, Yamāntaka is invoked. Having thoroughly dissolved with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one should perform the outer, inner, and secret offerings through the pores of the skin or the great orifices, or else through the emanations of the heart. With hands holding the vajra and bell: “Vajra peace is the bodhicitta; it is inseparable from Mohavajrī herself. The great lord of the dharmadhātu, to Vajrasattva I prostrate and offer praise.” One should perform the emanation and reabsorption, or continue until no weariness arises. Through the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and subjugating, one accomplishes the secret mantra in accordance with the enlightened deeds. OṂ MOHA RATI VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. The vajra words should be recited with the mantra practitioner’s mind clear, even if the speech is not distinct. If, through the yoga of elaboration, one becomes weary, the method for resting is as follows: all phenomena, in their peaceful nature, should be dissolved sequentially into the lotus and the source of phenomena (dharmodaya). All phenomena, possessing the three syllables, are exhorted by the sound of the letter A; one should then meditate on the unborn luminosity. “May all be liberated through this text written after hearing the Bhagavān manifest from the great tantra, in order to sever the great bonds of the self and the darkness of the great delusion of ignorance.” The Sādhana for the Bliss of Vajrasattvī, composed by the great learned master Dīpaṃkara, is complete. It was translated by the yogin Prajñāśrījñānakīrti himself.