A Sādhana of Vajratīkṣṇa Yamāri

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཏཱི་ཀྵྞ་ཡ་མཱ་#རི་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཅིང་། ། ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ཕྱིར་མི་ལྡོག། མར་གད་#ལྗང་གུའི་མདོག་འདྲ་ལ། ། རབ་ཏུ་དང་བས་བཏུད་བྱས་ཏེ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་དོན་ཀུན་རབ་འགྲུབ་ཕྱིར། ། དགྲ་ནག་རྒྱུད་ལ་ཉེར་བསྟེན་#ནས། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད། ། དཔལ་ལྡན་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་མགོན་ལ་བཏུད་སྦྱངས་ཏེ། ། བུམ་སོགས་དབང་ནི་ཐོབ་ནས་ཀྱང་། ། དམ་བཅས་ནས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རང་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷར་དམིགས་ཏེ། ། སྙིང་གར་རི་བོང་ཅན་གྱི་དཀྱིལ། ། དྷཱིཿཡིག་འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་ལས། ། ཞིང་གཉིས་མ་ལུས་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཁྱད་པར་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་། ། ཕྲ་རབ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་འཚལ་བྱ། ། ཙརྩི་ལ་སོགས་རྣམ་འཕྲུལ་གྱིས། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱ། ། སྡིག་སོགས་དག་པར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། རྗེ་བཙུན་པ་ནི་མཁའ་ལ་གཤེགས། ། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཚངས་པའི་གནས་དང་སྟོང་པ་བསྒོམ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་#ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅#ཧཾ། ཉི་དཀྱིལ་འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་པའི། ། ཧཱུྃ་ལས་སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་བསམ། ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་སྟེ། ། དྷཱིཿལས་ཨུཏྤལ་རལ་གྲིར་གྱུར#། ། སྤྲོ་བསྡུས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བཅུག་སྟེ། ། གྱུར་པས་ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། མར་གད་#ལྗང་གུ་ལྟ་བུར་མཛེས། ། སྔོ་དང་དཀར་བ་གཡས་གཡོན་ཞལ། །

In the language of India: Vajratīkṣṇayamārisādhana-nāma. In the language of Tibet: Gshin rje gshed rdo rje rnon po zhes bya ba'i sgrub thabs (The Sādhana of the Sharp Vajra Yamāntaka). Homage to the glorious Vajrasattva! To those who act for the benefit of sentient beings through their commitments, who are irreversible in their diligent pursuit of primordial wisdom, and who possess a complexion like emerald green—to them I bow with great devotion. In order to perfectly accomplish all activities through unimpeded ascetic conduct, and having relied closely upon the Kṛṣṇayamāri Tantra, I shall explain the sādhana of the Vajra of Envy. Having bowed to the glorious and guileless Guru, the Protector, and having received the empowerments such as the vase and so forth, one should practice after making a formal vow. Visualizing oneself as the meditational deity, in the center of a moon disc at the heart, from the syllable dhīḥ endowed with five-colored light rays, one should purify the two realms without exception. In particular, relying upon the objects of focus, one should perform prostrations with the entire subtle body. Through the emanations of caityas and so forth, one should perform the outer, inner, and secret offerings. Having purified misdeeds and the like, the Venerable One departs into the sky. One should meditate on ultimate and conventional bodhicitta, the sublime abodes, and emptiness. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. One should visualize a sun disc with five-colored light rays, and from the syllable hūṃ, the protection wheel. Upon a lotus is a sun disc; from dhīḥ, it becomes an utpala flower and a sword. Through the radiation and reabsorption [of light], the body, speech, and mind are inserted, and through this transformation, one becomes the Yamāntaka of Envy, beautiful like emerald green, with a blue face on the right and a white face on the left.

རང་འདྲ་ཡུམ་ནི་ཅུང་ཟད་སྐེམ། ། འཁྱུད་ཅིང་ཡང་དག་མཛེས་པར་ལྡན། ། གྲི་གུག་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཐོད་པ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་འབར། ། སྟོད་སྨད་གླང་ཆེན་སྟག་ལྤགས་བསྣམས། ། རྟོག་མེད་གོ་ཆ་ཕྲེང་བར་དཔྱངས། ། གླུ་#བརྒྱད་ཕུཊ་སྒྲ་མཆེ་བ་གཙིགས། ། མེ་དཀྱིལ་ནང་ན་བཞུགས་པ་ལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དབང་བསྐུར་སྤྱི་བོར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། སྒོ་བཞིའི་སྔགས་ཀྱི་#བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རྣམ་འཕྲུལ་མཆོད་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལས་ཀུན་བྱེད། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རབ་འདྲ་བ། ། རལ་གྲི་ཕྱག་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རླུང་དང་མེས་ནི་པདྨ་སྦྱངས། ། ཡེ་ཤེས་ཞུ་བ་གསུམ་བྱིན་བརླབ#། ། རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུས་མཆོད་བྱས་པས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བླ་མེད་ཡིན། ། ཁབ་ལེན་རྡོ་ཡི་རྣམ་པ་ལྟར། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་འཛིན་བྱེད་པ། ། ཆོས་ཀུན་རོ་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ། ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱུད་རྒྱལ་གསང་བ་འདུས་སོགས་ཀྱི། ། དགོངས་པ་བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པའི་རིམ། ། རྒྱུད་གཞུང་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་འདིས། ། འགྲོ་རྣམས་ཉེ་བར་འཚོ་གྱུར་ཅིག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

The consort, similar to himself, is slightly emaciated; she embraces him and is perfectly beautiful. She holds a curved knife, a sword, a wheel, a skull-cup, a jewel, and a blazing lotus. She wears an elephant hide on the upper body and a tiger skin on the lower. She is arrayed with the armor of non-conceptuality and a garland of skulls. With the eight songs and the sound of phuṭ, she bares her fangs. She dwells within a mandala of fire. In her body, speech, and mind are the three vajras; in her six sense bases are the bodhicitta. She is empowered, with Yamāntaka at her crown. She is blessed by the mantras of the four gates. Her miraculous offerings are inconceivable. You are the essence of the Vajra of Envy, Yamāntaka, the performer of all activities. To the one who is like the Vajra of Body, the sword in hand, I prostrate and offer praise. The wind and fire purify the lotus; the wisdom melts and is blessed in three ways. By making offerings through the vajra tube, all the Buddhas are pleased. This yoga of emanation and absorption is the unsurpassed relative truth. Like the nature of a magnet, it grasps the wisdom of bliss. All phenomena are of one taste; this is called the wisdom of application. Through this, which is without contradiction with all the tantric scriptures—the generation and completion stages of the intent of the Guhyasamāja and other kings of tantras—may all beings be sustained. This concludes the Sādhana of Yamāntaka-Vajratīkṣṇa, composed by the great master Dīpaṃkara. It was translated into Tibetan by the yogin Prajñāśrījñānakīrti himself.