A Sādhana of Ratnasaṃbhava Yamāri

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཏྣ་སཾ་བྷཱ་ཝ་ཡ་མཱ་རི་སཱ་དྷ་#ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཞན་དོན་ཡིད་བཞིན་འབྱུང་གནས་རིན་པོ་ཆེ། ། རེ་འདོད་སྐོང་མཛད་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་རྒྱལ། ། ཀུན་རྟོག་བྲལ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས། ། སེར་སྣ་འཇོམས་མཛད་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ང་རྒྱལ་རབ་རྒྱས་སེར་སྣ་#དེ་དོན་དུ། ། ཕྲ་མ་མཐར་མཛད་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ཤེས་རབ་ནི། ། སྙོམས་འཇུག་དྲན་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། སྐད་ཅིག་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་རབ་ཏུ་བྱ། ། བླ་མ་རྗེ་དཔལ་མགོན་པོ་དང་། ། སྡུ་གུ་ལྷ་སོགས་རབ་དམིགས་ཏེ། ། ཕྱག་འཚལ་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་ནི། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ལམ་གྱུར་པའི། ། གོ་རིམ་ཚངས་པའི་གནས་རྣམས་བསྒོམ། ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་རྐྱེན་གྱིས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རབ་བསག་#པར་བྱ། ། མ་ཡིག་ཧཱུྃ་གིས་སྣ་ཚོགས་ལས། ། སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་འབར་བའོ། ། ཆུ་སྐྱེས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། ། མ་ལས་རིན་ཆེན་ཟུར་བརྒྱད་པ། ། སྤྲོ་བསྡུའི་ང་རྒྱལ་གསལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་རཏྣ་སཾ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅#ཧོ། དེ་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་མདངས་མངའ་#ཞིང་། ། རང་འོད་དང་མཚུངས་རིག་མར་ལྡན། ། ཞལ་གསུམ་གཡས་གཡོན་སྔོ་དང་དཀར། ། སྤྱན་དགུ་མཆེ་གཙིགས་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གྲི་གུག་ཐོགས་#པ་རྩ་བའི་ཕྱག། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། གཡས་དང་གཡོན་ལ་རིམ་གྱིས་སྦྱར། ། དབུ་སྐྲ་སེར་བརྫེས་གདུག་པའི་རྒྱན། །

In the language of India: Ratnasaṃbhavayamārisādhana-nāma. In the language of Tibet: Gshin rje gshed rin chen ’byung ldan gyi sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of Yamāri Ratnasaṃbhava). Homage to the glorious Vajrasattva! To the precious source that fulfills the wishes of others, the Victorious One, the source of jewels who satisfies all hopes and desires; to the wisdom of equality, free from conceptual construction, who subdues avarice—to him I prostrate. For the sake of those whose pride is rampant and whose avarice is vast, I shall explain this [sādhana] that brings an end to slander. The practitioner of mantra, possessing the bodhicitta and insight in meditative equipoise, should perform the yoga of the deity in an instant, through the process of emanation and reabsorption. Visualizing the Guru, the Lord, the glorious Protector, and the beautiful deities and so forth, one should perform the prostrations and other special practices without exception. One should meditate on the Brahma-abodes, which are the path of all Buddhas. Having gathered the accumulation of wisdom, which is the emptiness of intrinsic nature through conditions, one should visualize the syllable Māṃ and Hūṃ from which the blazing protection wheel arises. The water-born [lotus] is method and insight; from Māṃ arises an eight-sided jewel. One should clarify the pride of emanation and reabsorption: Oṃ ratnasaṃbhava ātmako ’haṃ. From that arises a vajra with the luster of refined gold, possessing a consort of similar radiance. He has three faces—the right and left are blue and white—nine eyes, bared fangs, and six arms. The root hands hold a curved knife; the right and left hands are sequentially joined with a jewel, a sword, a wheel, and a lotus. His yellow hair is tied up, and he is adorned with fierce ornaments.

ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་དང་དུར་ཁྲོད་སྤྲས། ། འོད་ཟེར་རྣོ་དང་#མེ་དཔུང་འབར། ། མི་ཕྱེད་རབ་ཏུ་འཁྱུད་པའོ། ། ས་བོན་རྫོགས་དང་མིག་ལ་སོགས། ། ཀྵིཾ་ཛིཾ་ཁཾ་གཾ་ཀཾ་སཾ་ལས། ། རྫོགས་པ་དྲུག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ལས་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། འཕྲོས་པས་རིན་དབང་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། རབ་གནས་རང་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། ། རྣམ་འཕྲུལ་མཆོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བསྟོད་པ་རྒྱུད་རྒྱལ་ཇི་སྙེད་བཞིན། ། རླུང་མེ་ཐོད་པ་སྒྲོན་མེ་བཅུ། ། བྱིན་རླབས་#བདུད་རྩི་མྱངས་ནས་ཀྱང་། ། སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས་བཟླས་པ་བརྩམ། ། ཨོཾ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་#དྭེ་ཥ་ར་ཏི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྟོང་གི་ནུས་པ་ཁྱད་པར་རྙེད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡང་དེ་དབང་འགྱུར། ། ཁྲི་ཡིས་འབྱུང་པོ་ལས་ཀུན་བྱེད། ། བྱེ་བས་རྒྱས་དང་བརླག་#འགྱུར་ཏེ། ། བྱེ་བ་ལྔ་བཟླས་ཚད་དང་བྲལ། ། ཤིན་ཏུ་རབ་ཞི་བསྡུས་པ་ནི། ། ཆུ་ཡི་སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཆུར་འགྱུར་རང་གི་གདོས་# དང་བྲལ། ། དངོས་མེད་མཉམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདག་གིས་རབ་ཕྱེ་ལ་སོགས་#མ་བཤད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་ལ་མོས་སྒྲུབ་པོ་འགའ་#ཙམ་ལས། ། ང་རྒྱལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བརྩམས། ། འདིར་མོས་རྡོ་རྗེའི་ས་ལ་ཐོགས་མེད་ཤོག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

Adorned with a garland of fifty [skulls] and the charnel grounds, With sharp rays of light and blazing masses of fire, Inseparably and perfectly embraced. From the seed syllables KṢIṂ, JRIṂ, KHAṂ, GAṂ, KAṂ, and SAṂ, The six perfections are the bodhicitta. From OṂ ĀḤ HŪṂ, the body, speech, and mind emanate, As Ratnasambhava, Īśvara, and Yamāntaka. Through the consecration, JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, The emanations, offerings, and bodhicitta, And the praises, are performed according to the various King Tantras. With the wind, fire, skull-cup, and ten lamps, Having blessed and tasted the nectar, Perform the radiation and reabsorption, and begin the recitation: OṂ RATNA DHṚK DEṢA RATI HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. By a thousand recitations, one gains special power, And even the ḍākinīs will come under one's control. By ten thousand, one performs all activities for the bhūtas; By ten million, one brings about enrichment and destruction; Reciting fifty million is beyond measure. The extremely peaceful condensed practice: Just like the essence of water, One becomes water, free from one's own materiality; One should meditate on the equality of non-existence. This was not explained by me in the Rab-phyed-la-sogs-pa and other works; Except for a few practitioners who aspire to enlightenment, I have composed this sādhana of the pride of Yamāntaka. Through devotion to this, may there be no obstruction on the vajra ground. The Sādhana of Yamāntaka Ratnasambhava, composed by the great master Śrī Dīpaṃkara, is complete. It was translated into Tibetan by the yogin Prajñāśrījñānakīrti himself.