A Black Yamāri Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲྀཥྞ་ཡ་མཱ་རི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དཔལ་འཛིན་གྱི། ། གདམས་པ་ལ་བརྟེན་སྒྲུབ་ཐབས་ནི། ། མདོར་བསྡུས་བྱིས་པས་རྟོགས་ཕྱིར་བྲི། ། དེ་ལ་སྔགས་པ་ངེས་པར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བར་འདོད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སམ། གནས་ལ་ལར་ཙནྡན་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་མི་ལྡན་པས་འཁོར་བ་ལས་བསྒྲལ་བར་མི་ནུས་པས་ན། དང་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ། ཡ་སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་བལྟས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བྱས་ནས་ཡང་འོད་ཟེར་དེས་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཕྱག་བྱས་ལ་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྣ་ཚོགས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་ཤིང་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་མ་ཐག་པའི་ཞིང་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་རྟེན་མུཿཡིས་གཤེགས་སོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་སྟེ།

In the language of India: Kṛṣṇayamārisādhana. In the language of Tibet: Gshin rje gshed nag po’i sgrub pa’i thabs (The Sādhana of Black Yamāri). Homage to the Blessed One, Yamāntaka. Having prostrated to the glorious Black Yamāri, I shall write this concise sādhana based on the instructions of Śrīdhara, so that even the simple-minded may understand it. In this regard, a practitioner who possesses the resolve to definitely liberate all wandering beings should go to a place of meditation such as a charnel ground, or some other location, and smear it with sandalwood and the like. Since sentient beings who are possessed by afflictions such as attachment and lack the accumulation of merit are unable to be liberated from saṃsāra, one must first gather the accumulation of merit. To that end, sitting on a comfortable seat, one should visualize a blue letter YA with rays of light upon a multicolored lotus and sun disk at one’s heart. Through those rays of light, all sentient beings are transformed into Yamāntaka. Then, by those same rays of light, the Guru, the Buddhas, and so forth are invited before one. Having prostrated to them, one should make perfect offerings—such as the goddesses of grace and the flowers and so forth—arising from the blue rays of light of the seed syllable, while remaining free from attachment. Then, one should confess misdeeds, rejoice in merit, perform the dedication, take refuge in the Three Jewels, and so on. Immediately thereafter, one should meditate on the four immeasurables toward the field of merit. Then, with the syllable MUḤ, the support is dismissed. Following that, one should apply oneself to the accumulation of wisdom.

སྣ་ཚོགས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ལས། ཨཾ་ལས་ཉི་མའི་སྟེང་དུ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཁ་གྱེས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། ར་བ་དང་གུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་སྐད་ཅིག་གིས་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་པ་དཀར་པོའི་ནང་དུ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་པཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡཾ་ཡིག་ལས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་བཅས་པ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གསལ་བར་བྱས་ནས། སླར་བཀུག་སྟེ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་གཡས་དཀར་ཞིང་། གཡོན་དམར་བ། རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་། གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་དྲུག་པ། མ་ཧེའི་སྟེང་ན་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། མི་མགོ་རློན་པའི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། དབུ་སྐྲ་དང་སྨ་ར་སེར་པོ་གྱེན་དུ་ལངས་པ། ཞལ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་བསམས་ལ། དེ་ནས་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་རྣམས་སུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། མིག་ཏུ་ཀྵིཾ་ངོ་། ། རྣ་བ་དག་ཏུ་ཛྲིཾ་ངོ་། ། སྣ་ལ་ཁཾ་ངོ་། །

Meditate on the manifold as emptiness and recite: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, from the nature of emptiness, upon a sun disk arising from the syllable aṃ, one should meditate on a blue, open-faced vajra arising from hūṃ. From that, a multitude of vajras should be visualized as a vajra ground, a fence, and a canopy. In the center of that, within a white, triangular source of phenomena (dharmodaya) arising instantaneously, upon a multicolored lotus and the hub of a multicolored vajra, the syllable paṃ is completely transformed. Upon the multicolored lotus, from the syllable raṃ, a sun maṇḍala arises, and upon that, from the syllable yaṃ, a blue vajra with light rays is visualized. By its light, the Yamāntaka who has been established from beginningless time is made manifest; he is then summoned back, and from their complete transformation, one should meditate on Yamāntaka. Furthermore, his body is black, with a white right face and a red left face. He has six arms, holding a vajra, a sword, a wheel, a lotus, a curved knife, and a skull-cup. He stands upon a buffalo with his left leg extended, adorned with snake ornaments, a hanging garland of fresh human heads, a tiger-skin lower garment, and bone ornaments. His yellow hair and beard stand upright, and his fangs are bared. Visualize him in this way, and then visualize the syllables oṃ, āḥ, and hūṃ at the crown, throat, and heart. Then, the sense bases such as the eyes should be consecrated: kṣīṃ in the eyes, jrīṃ in the ears, and khaṃ in the nose.

དཔྲལ་བར་ནི་ཀཾ་ངོ་། ། ལྟེ་བར་ནི་སཾ་ངོ་། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་རྡོ་རྗེ་ཙརྩི་ཀཱ་ལ་སོགས་པས་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔས་གང་བའི་བུམ་པ་བཟུང་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མདུན་དུ་བལྟས་ཏེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམས་པས་སྐྱོན་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལྡང་བའི་དུས་སུ་ཡང་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་མུཿཞེས་བྱ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཐུན་སོ་སོ་ལ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་གཏོར་མ་བདུད་རྩི་ལྔའི་ངོ་བོར་སྦྱངས་ལ། སྔགས་འདིས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲཱ་ཡ་ཧྲཱིཿ ཡ་མཱ་ཡཥྚྲིཿ ཝ་རུ་ཎཱ་ཡ་ཝི། ཀུ་བེ་རུ་ཡ་ཀྲྀ། ཨི་ཤྭ་ནཱ་ཡ་ཏ། ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ། ནཻ་ཪྼྀ་ཏ་ཡེ་ན། བཱ་ཡ་བེ་ན། ཨཱརྐ་ཡེ་ཧཱུྃ། ཙནྡྲ་ཡེ་ཧཱུྃ། བྲཧྨ་ཎི་ཕཊ། བ་སུ་དྷ་ར་ཡེ་ཕཊ། བེ་མ་ཙི་ཏྲ་ཡེ་སྭཱ། སརྦ་བྷཱུ་ཏེ་བྷྱོ་ཧཱ། ཧ་ཧཱ་ཧི་ཧཱི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕེཾ་ཕེཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཟས་ཟ་བའི་ཚེ་ན། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔས་སྦྱངས་ལ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྕེ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་བཟའ་བར་བྱའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི། ། བྱས་པས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་མ་ལུས་པ། ། ནག་པོའི་ལས་འདིས་འདའ་བར་ཤོག།

At the forehead is KAṂ; at the navel is SAṂ. Then, exhorted by the light rays from the heart, the emanations of the Tathāgatas, such as Vajracarcikā and others, hold vases filled with the five nectars and confer empowerment. Then, with light rays from the heart like hooks, one visualizes the Wisdom Vajra in front; having made perfect offerings with the five offerings, one performs the summoning, entering, binding, and subjugating by reciting JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. Then, one should make offerings according to the ritual. Then, when weary from meditation, one should perform the recitation: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. At the time of rising, one should also make offerings and request the Wisdom Vajra to depart with OṂ ĀḤ HŪṂ MUḤ. During each session, one should purify the torma obtained as the essence of the five nectars and offer it to the guardians of the directions with this mantra: OṂ INDRĀYA HRĪḤ | YAMĀYA ṢṬRĪḤ | VARUṆĀYA VI | KUBERĀYA KṚ | ĪŚĀNĀYA TA | AGNAYE Ā | NAIṚTYE NA | VĀYAVE NA | ĀRKĀYA HŪṂ | CANDRĀYA HŪṂ | BRAHMAṆE PHAṬ | VASUDHĀRAYE PHAṬ | VEMACITRĀYA SVĀ | SARVABHŪTEBHYO HĀ | HA HĀ HI HĪ | HŪṂ HŪṂ PHEṂ PHEṂ SVĀHĀ. Then, when eating, one should purify the food with the five nectars, bless it with the three syllables, and eat it with the yoga of the tongue as a vajra. By whatever virtue is gained from composing this sādhana of Yamāntaka, may the three worlds without exception transcend this dark karma.

གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ནག་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སློབ་དཔོན་གྷོ་ཥ་བཛྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་མཁན་པོ་སུ་མ་ཏི་ཙནྡྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་ཚོགས་ཆག་ཆུང་བས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The Sādhana of Kṛṣṇayamāri composed by the master Ghoṣavajra is complete. It was translated, edited, and finalized by the Nepalese abbot Sumaticandra and the Tibetan translator, the monk Tsogchak Chungwa.